Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Κριτική τής κριτικής τής κριτικής τής κριτικής..


Ένα σχόλιο για την προηγούμενη ανάρτηση, από μέρους μου, από την σκοπιά δηλαδή ενός μάλλον απογοητευμένου έως φιλοσοφικά απελπισμένου ανθρώπου. 
Αν θέλετε ακούτε, αν όχι δεν τρέχει και τίποτα.


Η δύναμη του συντελεσμένου τής ματαίωσης όταν πρόκειται για εκκοσμικευμένες θεάσεις, όταν ειδικά τούτες περιέχουν την υπόσχεση ή την ελπίδα της μεγάλης απελευθέρωσης από τα φριχτά δεσμά μιας ζωής ανιαρής και σκλαβωμένης από υλικά/σωματικά και ψυχικά δεσμά, είναι μια τρομακτική δύναμη.
Πάνω στο νεκρόν της σοβιετικής ματαίωσης χορεύουν όλα τα ζόμπι της καπιταλιστικής κυριαρχίας και ιδεολογίας, διότι τους έχει δοθεί το ιστορικό δικαίωμα όπως τούτο προκύπτει από την δύναμη της ματαίωσης και της διάψευσης.
Αυτό που λέω όμως δεν δικαιώνει τους σοβιετικούς και τους περισσότερους σοβιετόφιλους, εφόσον παρά τους ιστορικούς και "ρεαλιστικούς" περιορισμούς που τους έθετε το πλαίσιο σύγκρουσης με τον "δυτικό" καπιταλισμό, είχαν όλες τις ευκαιρίες για μια καλύτερη διαχείριση των ούτως ή άλλως αμφιλεγόμενων επιλογών τους σε στρατηγικά ζητήματα, και τις κατέστρεψαν και αυτές (τις ευκαιρίες) με τα ίδια τα χέρια τους.
Ακόμα και αν υπάρχει μια εκ των υστέρων σκύλευση της ιστορίας και ανάπτυξη μιας προπαγανδιστικής τερατολογίας από το αστικό στρατόπεδο της ιστορικής ερμηνείας, αλλά και από τον "εκδικητή" και μάλλον ανόητο νεο-αριστερισμό, αυτό δεν αποτελεί πιά και την καλύτερη απολογία, αν τελικά είναι ανάγκη να υπάρξει ιστορική απολογητική ή υπεράσπιση τής ανάγκης για μια συνέχεια.
Η "λογική" των συγκρίσεων μεταξύ ενός κυνικού συστήματος και ενός συστήματος που είχε ως ιδεολογική εγγραφή του τα σπουδαιότερα αιτήματα τής ανθρωπότητας θα αποβαίνει πάντα εις βάρος του κομμουνισμού, γι' αυτό και πρέπει να εγκαταλειφθεί (ως "λογική") πλέον αν είναι να προχωρήσουμε.
Όταν υπόσχεσαι σχεδόν τα πάντα, δεν υπάρχει περίπτωση να μετρηθείς στο ίδιο ζύγι με τους άλλους.
Εσύ επέλεξες το ζύγι, μη παραπονιέσαι λοιπόν.
Και μάλιστα, αυτό το ζύγι είναι, όπως υπαινιχθήκαμε πριν, εντός του κόσμου τούτου με τα μπούνια, όχι μόνον γιατί είναι μη-μεταφυσικόν/μη-οντολογικόν (και καλώς είναι ούτως) αλλά και γιατί έχει αυτοδιατυμπανισθεί ως το μέγα μη μεταφυσικό/μη οντολογικόν στην κοινωνική μεθοδολογία του, οπότε έχει αναπτύξει έναν κυνισμό των μέσων που όχι μόνον δεν φέρνει τα αποτελέσματα που διακηρύσσει αλλά μάλιστα αφαιρεί κάθε δυνατότητα ηθικής αυτονομίας προκύπτουσας από την εσάει μη-κοσμικότητα τού ήθους.
Ακόμα και οι θρησκείες νικάνε ένα τέτοιο σύστημα, τελικά. 
Από την άλλη, η πλήρης αποποίηση ευθυνών, το "εμείς δεν είχαμε ούτε έχουμε σχέση" των νεοαριστεριστών και των ξαναζωντανεμένων ψευτοζωντανεμένων ελευθεριακών κομμουνισμών, όχι μόνον δεν είναι (επίσης) πειστικόν αλλά περιέχει και αυτό μιαν (άλλη όμως από του παραδοσιακού κομμουνισμού) μεγάλη ηθική και ιδεολογική απαξία, εφόσον σημαίνει και την αναδίπλωση σε ένα ουτοπικό θεμελιοκρατικό τίποτα απορρέον μάλιστα από προϋποθέσεις και θεμέλια που έχουν τα ίδια προβλήματα με αυτά που έχουν τα δοκιμασμένα παραδοσιακά κομμουνιστικά, αλλά σημαίνει επίσης τον συντονισμό με χυδαία και όχι και τόσο προφανή στους φορείς τους αστικά ιδεολογήματα περί σωματικής "αυτονομίας" των ατομικών και κοινωνικών υποκειμένων.
Αλλά, αν υποθέσουμε πως αυτή η αστική επιρροή είναι κάπου αναγκαία μετά τις βαρβαρότητες των ιστορικών κομμουνιστών απέναντι στις έννοιες, και τον πτωχοπροδρομικό ή μνησίκακο αντι-ελευθεριασμό τους, το κυριότερο πρόβλημα για τους αριστεριστές-αναρχικούς είναι η αποποίηση, ο κολυμβηθροσιλωαμ-ισμός τους, το πάναγνον που πουλάνε στα παζάρια της νεολαίας, ο μύθος του θύματος του "σταλινισμού", όχι ότι δεν ήταν θύματα όλοι αυτοί του "σταλινισμού" αλλά όχι όπως μας το παρουσιάζουν, ως οσίες παρθένες της ιδεολογίας.
Αυτά, και άλλα, αλλά σας βαριέμαι κιόλας αν και σας αγαπώ. 
Δεν σας το κρύβω, με έχετε εντυπωσιάσει, όντως, με το πάθος σας να μην κάνετε πραγματική αυτοκριτική, ακόμα και μέσω "ναρκισσιστικών" αυτοενοχοποιήσεων, χωρίς κάποια ενοχικότητα δεν υπάρχει ηθική και αξιολογία, δεν θα σας σώσει ο Φρόϋντ από αυτό.




Ιωάννης Τζανάκος 
 

1 σχόλιο:

  1. Διευκρίνηση: η ηθική και αξιακή αυτονομία έχει προϋποθέσεις που αντίκενται μερικές φορές (όχι λίγες) στις προϋποθέσεις των άλλων αυτονομιών.
    Το έχετε/έχουμε ξεφτιλίσει το θέμα με την αυτονομίας ΜΑΣ-ΣΑΣ, από το ήθος και από το καθήκον το απορρέον από τα θεμέλια της ανθρώπινης συνύπαρξης, με την σημαία μάλιστα όλων των αυτονομιών αλλά όταν τίθεται θέμα καθήκοντος τότε όλοι θυμούνται ότι τους καταπιέζουν το "σώμα".

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • μάτια - όταν η όψη τους χαθεί επιτέλους, δεν ξέρω άλλο να ζητήσω, θα έρθω να σε βρώ δεν θα μας ρωτήσει κανένας από που και πως φτάσαμε ούτε χρεία να'μαστε μόνοι...
    Πριν από 17 δευτερόλεπτα
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 1 εβδομάδα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..