Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Σχόλιο του Μέτοικου στο (αναδημοσιευμένο) κείμενο του Γ.Ευσταθίου για τον κομμουνισμό..


Στην (ανα)δημοσίευση


Αυτοκαθορισμός : Ταξικές Μηχανές (Γιάννης Ευσταθίου) Είναι εφικτός ο κομμουνισμός;  



το σχόλιο του Μέτοικου:



Μεταφορικά μιλώντας, τα τρία πρώτα ζητήματα αντιστοιχούν στην μαθηματική απόδειξη της υπαρξης λύσης μιας εξίσωσης, εντός αντίστοιχων πεδίων ορισμού, ενώ το τέταρτο αντιστοιχεί στην πραγματική (και πρακτική) εύρεση της λύσης. 
Σε μια πιο τεχνολογική αναλογία θα λέγαμε ότι αφορούν την θεωρητική δυνατότητα της πτήσης από την μία και την δυνατότητα της απογείωσης αντίστοιχα. 
Σε κάθε περίπτωση η σοσιαλιστική εμπειρία του 20ου αιώνα, ήταν καταλυτική και στην μακρά διάρκεια η καταρχήν δυνατότητα που ανέδειξε θα ζυγίσει πολύ περισσότερο από το ότι διακόπηκε η πραγματοποίηση της. 
Το ένα ως αντιπαράδειγμα αποδεικνύει από μόνο του τα σφάλμα του επιχειρήματος για το αδύνατο της μετάβασης ως το συγκεκριμένο επίπεδο, το άλλο είναι απλώς ένα εμπειρικό δεδομένο. 
Η παραίτηση από την επιμονή στην προσπάθεια αυτή, θα ισοδυναμούσε, με την παραίτηση από την προσπάθεια για μηχανική πτήση, επειδή η πρώτη συσκευή που την πραγματοποίησε ξανάπεσε στο έδαφος σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα.
Ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται είναι η κατακόρυφη αύξηση της έντασης της αντεπαναστατικής προσπάθειας που σε συνδυασμό με πιο αντικειμενικούς παράγοντες, καταλήγει να οδηγεί στην ύψωση ενός φράγματος κόστους που αποτρέπει την επαναστατική λύση, σαν πρώτη επιλογή. 
Η αλήθεια είναι ότι αν και το κάρο το τραβάει (και το οδηγεί σαν κατεύθυνση-πρόθεση) η επιθυμία των συνήθων υπόπτων, δεν ξεκολλάει από την λάσπη χωρίς το σπρώξιμο της ανάγκης των πολλών. 
Αντίθετα με την συκοφάντηση των επαναστάσεων από την καθεστωτική ιδεολογία, η πραγματοποίηση τους, έφερε άμεσα και χειροπιαστά αποτελέσματα στις μεγάλες μάζες, παρά το κόστος που πλήρωσαν. 
Ποιά μεγάλη αλλαγή που να αξίζει αυτό τον χαρακτηρισμό, έγινε ποτέ χωρίς πόνο; 
Βέβαια η προπαγάνδα έντεχνα συγκρίνει τα επιτεύγματα των επαναστάσεων, όχι με την συγκεκριμένη πρότερη κατάσταση, που την πυροδότησε, αλλά με την μεταγενέστερη, σε άλλες χώρες, που ήταν στην ουσία έμμεσο αποτέλεσμα της επανάστασης ή με τις προσδοκίες που η ίδια η επανάσταση δημιούργησε. 
Η επιθυμία για κράτος πρέπει να αναζητηθεί νομίζω και σε πιο πρακτικές πλευρές που έχουν σχέση με την ανομία γενικά και την εγκληματικότητα ιδιαίτερα, αλλά και με ιστορικές εμπειρίες ακρατικών κοινοτήτων, σε πιο νεώτερες περιόδους. 
Δες ας πούμε το καθεστώς περιοχών όπως η Μάνη η τα Σφακιά, η προπολεμική Αλβανία, με τις βεντέτες κλπ 
Δεν είναι δηλ. ότι δεν μπορεί να υπάρξουν η δεν έχουν υπάρξει κοινότητες χωρίς κράτος, είναι και το ερώτημα αν η εμπειρία από αυτές είναι ελκυστική. 
Σε κάθε περίπτωση ακόμα και όταν υπάρχει κράτος ακόμα και το πιο σύγχρονο και εκτεταμένο, πάντα στηρίζεται σε ένα πλατύ κοινωνικό υπόβαθρο, εναν χωρο που απλώνεται μεταξύ του στενά ιδιωτικού και του επίσημα δημοσίου, ο οποίος μεταφέρει εντός του όλη την ιστορική εμπειρία της συνύπαρξης, που λειτουργεί χωρίς- αν και υπό το κρατος. 
Αυτός ακριβώς είναι ο χώρος, η σταδιακή επέκταση αλλά βέβαια και η αλλαγή του, θα συρρικνώσει αντίστοιχα το κράτος όταν και άλλες συνθήκες ικανοποιηθούν.
Αυτό που αναδύεται από την λειτουργία αυτών των ακρατικών κοινοτήτων είναι η πολύ μεγαλύτερη περιπλοκότητα όλων αυτών των τελετουργιών και των διαμεσολαβήσεων και μάλιστα σε σχετικά μικρά μεγέθη. 
Το κράτος εκτός των άλλων είναι και η ευκολία, ο δρόμος της ελάχιστης ενέργειας, ψυχικής κυρίως, που το κάνουν δελεαστικό, από ένα σημείο δε και μετά αναγκαίο.
Κατά τα άλλα στην μεταβατική περίοδο, μετά την πρώτη ανοιχτά καταπιεστική φάση, μάλλον θα έχουμε αυτό που έγραψα σε άλλο σχόλιο, ένα κράτος που διογκώνεται αλλά παρ όλα αυτά μειώνεται η κρατικότητα του, η πυκνότητα του. 
Για να χρησιμοποιήσω μια αναλογία από την αστροφυσική, ο θάνατος του κράτους, αντίστοιχα με του άστρου, αρχίζει με την μετατροπή του σε ¨κόκκινο" γίγαντα. 
Παρ' όλη την ρητορεία για "μικρότερο" κράτος, της επίσημης προπαγάνδας, η τάση αυτή είναι εμμενής και σχετιζόμενη με την λειτουργία του ως υπηρέτη του κεφάλαιου, υπό το πρίσμα όμως και της αντικειμενικης συνεχους αυξησης του κοινωνικού χαρακτήρα της παραγωγής. 
Δεν πρέπει να μας παραπλανά το γεγονός ότι δραστηριότητες κρατικές δίνονται υπεργολαβικά σε ιδιωτικές εταιρείες, γιατί αυτές οι δραστηριότητες παραμένουν στην λογική ουσία τους κρατικές. Ακόμα και φυλακές είναι υπεργολαβικά, ιδιωτικές στις ΗΠΑ, αυτό δεν σημαίνει παραίτηση του κράτους από το μονοπώλιο της βίας. Δες ας πούμε το τεράστιο γραφειοκρατικό δίκτυο της ΕΕ, για τα ΕΣΠΑ, με την ενσωμάτωση, ολόκληρων εξειδικευμένων ομάδων ιδιωτικών επιχειρήσεων που ασχολούνται μόνο με αυτά, το ατέρμονα αυξανόμενο δίκτυο και αντίστοιχο νομικό πλέγμα, πιστοποιήσεων, αξιολογήσεων κοκ. 
Την βιομηχανία παραγωγής κανόνων, οδηγιών, ρυθμίσεων και νορμών, μέχρι εξαντλητικής λεπτομέρειας και βέβαια την αντίστοιχη εθνοκρατική, ευρωενωσιακή και (αντίγραφο - συμπλήρωμα της κρατικής) επιχειρηματική γραφειοκρατία.
Τραβώντας την αστρική αναλογία στο τερμα της, σκέφτομαι ότι δεν γίνονται όλα τα άστρα πεθαίνοντας λευκοί νάνοι και άστρα νετρονίων, αλλά αν έχουν μεγάλο μέγεθος γίνονται μαύρες τρύπες. Εδώ θυμάμαι την διάκριση που εκανες αλλού ανάμεσα σε μεγάλες δυνάμεις και μικρές με τα παραδείγματα της κινεζικής και της οθωμανικής αυτοκρατορίας, ως άλλη διάκριση απο αυτή των σύγχρονων αποικιών-αποικιοκρατών. 
Φτάνουμε έτσι στο θεμα των συνόρων καθώς και την αντίφαση συγκεντρωτισμού-ομοσπονδισμού.
Σε κάθε περίπτωση εφ΄όσον πρέπει να ασκηθεί η δημοκρατία των επιθυμιών στην κατανομή των πόρων μεσω του σχεδίου, κάπου πρέπει να καθορισθούν τα όρια του πεδίου εφαρμογής και της δημοκρατίας, και του σχεδίου. 
Τα όρια μιας οντότητας που θα αποτελεί μια ολότητα αλλά ταυτόχρονα θα έχει μέσα της υποδεέστερες οντότητες αλλά και η ίδια θα συνδέεται με άλλες, ισότιμες, ώστε να διαμορφώνονται ευρύτεροι σχηματισμοί. 
Σε όλη αυτή την αλυσίδα κάποιος πρέπει να είναι ο αποφασιστικός κρίκος, αυτός δηλ. που θα μπορεί σε τελική ανάλυση να επιβάλλει στους κατώτερους τις αποφάσεις του, αλλά κανένας ανώτερος δεν θα μπορει να του επιβάλλει τις δικές του. 
Εδώ τα μικρά έθνη κράτη φαίνεται να είναι ιδανικά μεγέθη-μορφές για να μετεξελιχθούν, αλλά τα μεγα-κράτη, ανταγωνιστικά και βέλτιστα για την εποχή μας, πρέπει να διασπαστούν, κατά κάποιο τρόπο, ενισχύοντας την ομοσπονδιακότητα, που ήδη τα χαρακτηρίζει, εις βάρος του συγκεντρωτισμού τους. 
Φυσικά αν βάλεις το άλογο πίσω από το κάρο και διακυρήξεις ότι ο όποιος χειροπιαστός σοσιαλισμός στο μέλλον ωφείλει να παραιτηθεί από τον συγκεντρωτισμό, στο όνομα των αρχών αυτών και έτσι να αντιμετωπίσει τις ενωμένες και συγκεντρωμένες δυνάμεις της αντεπανάστασης, είναι σαν λες να παραιτηθεί από την ίδια την ύπαρξη, δηλ. "κάθε πράγμα στον καιρό του" κτλπ 
Η διαχείριση αυτής της αντίφασης, είναι ένας ακόμα λόγος σεβασμού και κριτικής μελέτης (και όχι αναθέματος) του σοβιετικού εγχειρήματος.


Μέτοικος

 

3 σχόλια:

  1. Νομίζω περιστρεφόμεθα όλοι γύρω από τα ίδια (περίπου) ζητήματα. Φως δεν βλέπω, όσο ζούμε τουλάχιστον και τούτο με στεναχωρεί, αλλά δεν θα το βάλουμε κάτω.
    Κάποιες διευκρινίσεις εκ μέρους μου:
    1) ο σοσιαλισμός-κομμουνισμός είναι διεθνές σύστημα, δεν υπάρχει "πατριωτικός" σοσιαλισμός, και καλώς δεν υπάρχει.
    Το αν το θέμα της εθνικής αυτονομίας έχει ή δεν έχει πιά νόημα, και ποιο είναι αυτό, είναι μια άλλη υπόθεση.
    2) Υποστηρίζω μια αυτόνομη ανεξάρτητη και συνομοσπονδιακή Κύπρο μακριά από την εθνοκρατική κυριαρχία και της Τουρκίας και της Ελλάδα και όσο το δυνατόν μακριά και από άλλες ηγεμονικές δυνάμεις.
    3) Γενικά θεωρώ το τουρκικό κράτος πιο επικίνδυνο και καταστροφικό (και από το ελληνικό) αλλά αυτό δεν δικαιολογεί επ' ουδενί τον ελληνικό εθνικισμό και το ελληνικό αστικό εθνοκράτος.
    4)Νομίζω πως στα θέματα αυτα είμαστε μεταξύ σκύλας και χάρυβδης. Η νομοτέλεια να βάλει το χέρι της.
    5)Συμφωνώ και με τον Μέτοικο, και με τον Ευσταθίου και με τον Μπαλασόπουλο και με τον Δήμο, όλους τους συμπαθώ αγαπώ, αλλά περισσότερο συμφωνώ με τον εαυτό μου γιατί έχει περισσότερο δίκιο.
    6)Δεν είμαι πεπεισμένος κομμουνιστής, αν και το προσπαθώ, κυρίως αν πλησιάζουμε στην ρήξη με τον καπιταλισμό.
    7) Δεν έχω το ίδιο πρόβλημα, όπως πρίν με τους αυτόνομους, αναρχικούς αριστεριστές κ.λπ, να είναι καλά τα παιδιά, θα τα λέμε, και καλά μυαλά τους εύχομαι, γιατί από ψυχή έχουν, ίσως περισσότερο από τους άλλους.
    8) Εδώ που τα λέμε το "κράτος" μου κάθεται στο στομάχι, και θέλω να το "χέσω".
    9) Ο Οτσαλάν είναι ο θεός-ήλιος της ανατολής, μεταφορικά πάντα και σε ένα πολιτικολογοτεχνικό επίπεδο.
    10) αν είναι εθνικιστής-εθνιστής δεν είμαι Έλληνας αλλά Κούρδος.
    11) Το Ισραήλ έχει κατ'εμέ και αυτό κάποια σημαντικά δίκια, ο αντισημιτισμός-αντισιωνισμός είναι συνήθως απαράδεκτος, χωρίς αυτό να σημαίνει πως συμφωνώ με τον δεξιοεθνικιστικό ιμπεριαλιστικό εθνικισμό των δεξιοσιωνιστών στο Ισραήλ.
    12) Εκτός από την πολιτική υπάρχει και η ζωή μου και με πρήξατε, προσβάλατε, υποτιμήσατε όπως αφεντικά, διευθυντές, και άλλα όντα, αλλά σας συγχωρώ γιατί έτσι μου έμαθε το όντως ον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αν και άκομψη η αυτοαναφορά, αφιερώνω σε όλους το στιχάκι μου:
    http://0-sein.blogspot.gr/2017/08/blog-post_7.html

    πως ξέρετε..

    πως ξέρετε ποιά θα είναι η αναπνοή μου ελεύθερη;
    αν όλες τις αλυσίδες σπασμένες ρίξω στην άβυσσο
    πως ξέρετε που θα πετάξει λευτερωμένο το σώμα μου;

    πως ξέρετε για τι πονάει η καρδιά μου,
    τι ζητά;
    αν όλες τις μουχλιασμένες υποθέσεις σας ξεχάσω
    πως ξέρετε που θα αποθέσει τα δάκρυα μιας ζωής;

    πως ξέρετε τον ύπνο και τα όνειρά μου,
    το ξύπνημα
    στο εκτυφλωτικό φως;
    πως;

    αποφάσισα να ανοίξω για πάντα τη πόρτα
    να φύγω
    να φύγω όπου με προόρισε το άγνωστο
    ο ταπεινός εαυτός, ο κρυμμένος..



    Ιωάννης Τζανάκος

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • μάτια - όταν η όψη τους χαθεί επιτέλους, δεν ξέρω άλλο να ζητήσω, θα έρθω να σε βρώ δεν θα μας ρωτήσει κανένας από που και πως φτάσαμε ούτε χρεία να'μαστε μόνοι...
    Πριν από 4 δευτερόλεπτα
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 1 εβδομάδα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..