Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Sunnis in Iran (How Sunni Muslims live in a Shiite country?)

The differences and similarities between Sunni and Shia Isalm

στάσις -- Η θέση της ομάδας ΣΤΑΣΙΣ για το Κυπριακό ζήτημα και την επίλυσή του

Η θέση της ομάδας ΣΤΑΣΙΣ για το Κυπριακό ζήτημα και την επίλυσή του

1. Τα θεμέλια της θέσης μας για το Κυπριακό Ζήτημα
Α. Οι γενικές αρχές της μαρξιστικής-λενινιστικής θεώρησης του εθνικού ζητήματος
Οι γενικές αρχές της ομάδας Στάσις σε ό,τι αφορά το εθνικό ζήτημα στην Κύπρο εκπορεύονται από τις γενικές αρχές που διατύπωσε ο Β.Ι. Λένιν και το ΣΔΕΚΡ, με αφορμή το εθνικό ζήτημα στη Ρωσία κατά τις παραμονές της μεγάλης Οκτωβριανής Επανάστασης. Συνοπτικά, οι αρχές αυτές είναι:

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Η αρχή των πραγμάτων, κοντά σε ένα τέλος..



Η συσπείρωση σε μια λαϊκοπολεμική συνωμοσία δεν είναι ένα άνωθεν δημιούργημα το οποίο αίρει αυτόματα ακόμα και στρατηγικές διαφωνίες των στοιχείων που την συγκροτούν, αλλά όταν συγκροτηθεί, ή είναι να συγκροτηθεί, λαμβάνει τα χαρακτηριστικά και την δομή μιας άνωθεν εισβολής του λαϊκού παράγοντα στην ιστορική σκηνή, πάντως όχι με άνθη.
Η σχέση που μπορεί να έχει η προϋπάρχουσα οριζόντια συγκρότηση των λαϊκών δυνάμεων με την επερχόμενη ή συγκροτούμενη κάθετη συγκρότησή τους δεν είναι αρχικά ούτε ομαλή (σχέση) ούτε προβλεπόμενη σε κανένα εγχειρίδιο ιδεολογικής και πολιτικής καθαρότητας.
Επίσης είναι αναπόφευκτες αρχικές ιδεατές προεικονίσεις ή ακόμα και ψευδείς ομοιώσεις αυτής της διεργασίας, ή από βιασύνη ή από εμπλοκή αλλότριων δυνάμεων με άλλη στρατηγική.
 
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος
 


Η ιστορική ευθύνη τής Τουρκικής Εργατικής Τάξης και το μεγάλο βάρος της..



Πραγματικά η μοναδική ελπίδα μου είναι η εξέγερση του τουρκικού λαού, γιατί αν περίμενα από τους έλληνες διεθνιστές να κατανοήσουν την υπόσταση του τουρκικού αστικού κράτους και της τουρκικής ελίτ και άρχουσας τάξης θα ήμουν και γω ένας ηλίθιος όπως αυτοί.

Συνήθως υποψιαζόμαστε τον Λόγο ενός ανθρώπου ως ρητορικό με την έννοια πως περιέχει τεχνάσματα που προσπαθούν να κρύψουν τις πραγματικές σκέψεις ή προθέσεις του, αλλά τούτο (ως πονηρεμένη αναζήτηση προθέσεων) μπορεί να είναι επίσης έκφραση απύθμενης βλακείας.
Στην περίπτωση αυτών που σας λέω, αν θέλετε με πιστεύετε ότι τα εννοώ και δεν ρητορεύω, αν όχι με γειά σας και χαρά σας. 
Σιγά το θέμα, στην τελική.

Αυτή τη στιγμή και από την αρχή της ίδρυσης του τουρκικού κράτους ως αστικού έχει ενσταλαχθεί μέσα στον τουρκικό λαό και την εργατική τάξη μια από τις αποκρουστικότερες μορφές ρατσιστικού γενοκτονικού εθνικισμού και ο λαός αυτός δεν έχει μπορέσει να ξεφύγει από αυτό παρά μόνον μέσα στην γιγαντιαία και κοιμώμενη πνευματική υπερδύναμη που λέγεται Αλεβιτισμός, αλλά τούτο σε πραγματικά μυστική και υπνώττουσα ακόμα μορφή.
Ο λαός αυτός έχει κατασκευασθεί και μορφοποιηθεί σε πολύ άσχημες ιδεολογικές και αξιακές φόρμες και τούτο είναι και δική του ευθύνη αλλά κυρίως είναι ευθύνη της τουρκικής άρχουσας τάξης.
Αυτό που λέω μπορεί να το κατανοήσει ένας πραγματικός Τούρκος αριστερός, αλλά όχι ένας Έλληνας αριστεριστής ή αναρχικός ή αυτόνομος ή ακόμα και κομμουνιστής, ακόμα κι αν κάνει 10.000 αχτίφ με Τούρκους αγωνιστές, και δεν το καταλαβαίνει γιατί ποτέ δεν κάθησε να το σκεφτεί, δεν διάβασε ιστορία, δεν θέλησε να ξεφύγει από τα φρικαλέα ψευδοϊστορικά σχήματα απόλυτης εξομοίωσης μεταξύ ελληνικού και τουρκικού εθνικισμού, εντελώς δογματοποιημένα και εδραιωμένα μέσα στο ελληνικό αριστερίστικο, αριστερό, αναρχικό και κομμουνιστικό κίνημα.
Κατά κάποιο τρόπο όμως, πέραν της επικινδυνότητας που δημιουργεί μια τέτοια άθλια και ανιστόρητη, όπως γίνεται, εξομοίωση των κεντρικών εθνικιστικών αφηγημάτων, για τον ελληνικό λαό και την ελληνική εργατική τάξη, το εκπληκτικό αποτέλεσμα αυτής (τής εξομοίωσης) είναι να βλάπτεται ακόμα περισσότερο ο τουρκικός λαός και η τουρκική εργατική τάξη που θα είχαν ακόμα μεγαλύτερο συμφέρον να απαλλάσσονταν από το κράτος "τους" και την υπερφασιστική τουρκοτουρανική ή τουρκοϊσλαμιστική ελίτ.
Αλήθεια πόσο ανόητοι, άθλιοι καραγκιόζηδες κακοήθεις και ταυτόχρονα κακομοίρηδες είναι οι Έλληνες αριστεροί αριστεριστές αυτόνομοι κ.λπ να μην το κατανοούν τούτο;
Ειλικρινά με ξεπερνάει το θέμα.
Η συνέπεια του δεξιοαριστερού ελληνογλειψίματος τού τουρκικού κράτους και της τουρκικής ελίτ θα είναι πάντα η παραμονή της στην κυριαρχία και την εξουσία.
Αυτή είναι η ουσία, πέραν των ενδοελληνικών αριστερών ιδεολογικών ψευδοδραμάτων για το πως έκλασε ο Ζαχαριάδης και για το πόσο στα Δεκεμβριανά υπήρχε δυνατότητα για μια πεντακάθαρη ταξική πάλη.
Και δεν πρόκειται να γλυτώσουμε από όλο το ελληνοδυτικόδουλο ή το ελληνοδυτικό λουμπεναριό, αριστερό δεξιό ακροδεξιό, ή ό,τι άλλο γαμημένο θέλει, σε τούτο το κωλοχώρι των κολοκυθοκέφαλων που λέγεται μάλιστα καταχρηστικώς Ελλάδα, αν δεν μας βοηθήσουν οι Τούρκοι Κούρδοι και Άραβες εργάτες και αγρότες μέσα στην ίδια την Τουρκία λύνοντας το ιστορικό αίνιγμα με απλά μέσα και παίρνοντας την εξουσία με επαναστατικό και εξεγερτικό τρόπο.
Όσο οι εργάτες αυτοί είναι διαποτισμένοι από τουρκομογγολικά (τουρανικά) (Γκρίζοι Λύκοι) ή τουρκοϊσλαμιστικά ιδεολογήματα δεν έχουμε να περιμένουμε βέβαια τίποτα από τους διαφόρους ηλίθιους που κάποτε τους θεωρούσα και συντρόφους μου.
Μόνον η τουρκική εργατική τάξη μπορεί να τσακίσει το κράτος βρυκόλακα τής περιοχής και να την καταστήσει έναν τόπο όπου πραγματικά μπορεί να έρθει η ουτοπία επί της γης, και εννοώ όλη την περιοχή της Μεσοποταμίας, την Τουρκία, το Ιράν, το Κουρδιστάν και την Ελλάδα.


Προκαλώ έναν οποιονδήποτε σύντροφο, έστω ΕΝΑΝ,  να έρθει να μου δείξει πως έχω άδικο, πως δεν στέκουν αυτά που λέω, χωρίς να καταφεύγει στα γνωστά γελοία επιχειρήματα και τις ιδεολογικές ταξινομήσεις που όλα τα εξηγούν και τίποτα δεν εξηγούν.
Προκαλώ τον οποιονδήποτε, αλλά δύσκολο το βλέπω να τολμάτε. 
Είστε αριστεροί, κομμουνιστές, αυτόνομοι, τής πλάκας..





Ιωάννης Τζανάκος 

Mohammad Motamedi - Tasnif Dar Atash

Moon of Alabama -- Outrage About Trump Exposes "Librul" Hypocrisy


January 29, 2017

Outrage About Trump Exposes "Librul" Hypocrisy

The current "librul" outrage about Trump's announced policies is somewhat amusing. Yes, these policies are bad, very bad. Trump is bad. But so was Obama and so is Clinton. Protesting the policies of one while not protesting when the other implemented the same policies is insincere grandstanding.
Wherever you look, those Trump policies are building directly on, or simply repeat Obama policies. The now theatrically outraged people swallowed those without a word of protest.
A Trump order yesterday introduced a temporary ban on visa holders and visa issuing to citizens of seven Middle East countries. These countries are: Iraq, Syria, Iran, Libya, Somalia, Sudan and Yemen. Those countries have one thing in common. No terrorist who killed on U.S. soil originated from them. The (few) terrorists who attacked within the U.S. came from the Middle Eastern countries not on the list. Following Trump's order, outcries on social media and in various papers ensued. People went to airports to protest. TV was there to spread the news.
But it is nothing new that the citizens of those countries are targeted with U.S. visa restrictions. It was Obama who introduced such in 2015 and 2016. The Trump order links directly to them. It does not name any country but refers to them as "countries designated in Division O, Title II, Section 203 of the 2016 consolidated appropriations act."
U.S animosities against these countries is even older. According to the former general Clark, plans were made to wage war against six of the now named seven countries back in 2001. Yemen was later added while Lebanon was (temporarily?) taken off the list. The administrations change, the selected "enemies" stay the same.
In 2011 Obama stopped processing Iraqi visa requests for six month. That move was quite similar to Trump's current one. Where was the outcry in 2001? In 2011, 2015 and 2016? Is it only bad when Trump restricts visits for certain people from certain countries?
Sure, Trump introduces his "outrageous" measures loud and abruptly where Obama sneaked them in. But that is just different marketing, not a different product.


            It is the coin that is bad, not just one side of it.


This morning CNN headlines: White House discussing asking foreign visitors for social media info and cell phone contacts. HOW OUTRAGEOUS! How can Trump even think of such an invasion of privacy! Fake outrage - Obama had already signed off on this. The plans to collect social media accounts of traveling visitors and citizens were officially introduced in October 2016 and the implementation started in December 2016. The Trump White House is late in discussing the issue.
Yesterday Trump also issued a memorandum to structure his National Security Council. It says that the Director of National Intelligence and the chairman of the Joint Chiefs of Staff Staff "shall attend" when it is pertinent to the issue in question. "Librul" outrage ensues. Trump excludes the DNI and CJCOS from the NSC! Obama's first Defense Secretary calls it a "huge mistake"! But a comparison of the text Trump issued with the text Obama issued when he came into office shows them to be mostly similar. Nothing really relevant has changed. The "shall attend" clause is exactly the same.
Yesterday people were protesting at airports against Trump's temporary immigration restrictions. Lots of outrage against Trump ensued on social media over this and the other issues. The hypocrisy here stinks to high heaven. Where were the protest when Obama did similar?
Where are the protests demanding the repeal of the Patriot Act? Where are the anti-war protests? These died as soon as Obama came into office. They never came back even as Obama pursued polices that were, at best, Republican light and far from any progressive ideal. Only fake liberals, aka "libruls", could agree with these. When Dick Cheney is your witness against Trump you have lost the plot.
Many of the people coming out now against Trump would likely have jubilated had Hilliary Clinton won the election and introduced the exactly same policies. Protest against the system that is incorporated in Trump, just as it is incorporated in Clinton, does not come to their mind. Do they expect to be taken serious?
There was no outrage today from any of the U.S. "libruls" and their media outlets about last nights failed U.S. military raid in Yemen. The rural home of a tribal leader's family, friendly with some Yemeni al-Qaeda members, was raided by a special operations commando. A U.S. tiltrotor military aircraft was shot down during the raid. One soldier was killed and several were wounded. The U.S. commandos responded with their usual panic. They killed anyone in sight and bombed the shit out of any nearby structure. According to Yemeni sources between 30 and 57 Yemenis were killed including eight women and eight children (graphic pics). The U.S. military claimed, as it always does, that no civilians were hurt in the raid.
One of the killed kids was the 8 year old daughter of al-Qaeda propagandist Anwar al-Awlaki. (The targeted family is related to al-Awlaki's wife.) The girl was a U.S. citizen. Under Obama the CIA had already assassinated her father and her 16 year old brother. With Obama's active help the Gulf countries have been bombing and destroying Ýemen for nearly two years. No U.S. demonstrations were held against this war.
Yemeni sources say that at least two men were abducted by the U.S. military. The Central Command press release only said that the raid had helped to acquire "intelligence" about possible future terror acts. That probably means that the prisoners will be tortured to unveil such "intelligence" even as they may not have any. The Obama administration had introduced new rules for the military on how to handle detainees. The UN judged that the application of some of these rules is torture. The "libruls" will of course be outraged should any of those rules, which Obama introduced, be used under a Trump administration.
The hypocritical outrage against Trump for things Obama already did is exactly what Trump wants and needs. He keeps chasing the media and the Clintonistas around the block. The impression he leaves, not only with his followers, is that of a man who works a lot. 25 outrages out of 25 headlines in just one week? "Impressive! That is way more than Obama achieved!"
Trump already filed for reelection. Who really wants to beat him will have to attack him on fundamental issues. That is a problem for the "libruls". Obama and Clinton stand for the same terrible policies Trump is pushing for. They are not as loud as Trump and paint their aims in softer colors. But the difference is only one of degree.
The U.S., like many other "western" countries, needs fundamentally different policies and politicians to become a more just and social society. The current "librul" outcries take energy away from achieving such.
Posted by b on January 29, 2017 at 03:13 PM | Permalink

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

My Delirium on Chimborazo (1822) Simón Bolívar





Simon Bolivar, το Ντελίριό μου στο Chimborazo-1822 (για το ...

https://bestimmung.blogspot.com/2016/08/simon-bolivar-chimborazo-1822_22.html
 
I came wrapped in the cloak of Iris, from where the mighty Orinoco pays tribute to the water gods. I had visited the enchanted springs of the Amazon, and I wanted to climb the watchtower of the world. 
I looked out the tracks of la Condamine, of Humboldt. 
Boldly I followed, nothing would stand in my way!
I reached the icy regions, the thin air stifling my breath. 
No human foot had spoiled the diamond crown placed by the hands of eternity on this king of the Andes. 
I said to myself, “ This cloak of Iris has served as my standard, I have carried it to the infernal regions, crossed rivers and seas, and climbed to the very shoulders of the Andes; the Earth has yielded under the feet of Columbia and time itself has not been able to stop the march of freedom. 
Bellona has been humbled by the brilliance of Iris - will I not be able to tread on the white hairs of that giant of the Earth? 
The watchtower of the world? Yes, I will be able!
Carried on by a spirit of violence, which seemed to me divine, I left behind the footprints of Humboldt and pushed on for the mists that circle Chimborazo. 
Compelled by spirit inside me I reached the summit. 
With my head touching the glass of the firmament and my feet at the thresholds of the great abyss, I felt weak. A feverish delirium filled my mind, I felt inflamed by a strange fire; it was the god of Columbia that had possessed me.
Suddenly, Time appeared before me, he appears as a venerable old man, the weight of the ages upon him. 
Frowning, bent, bald and wrinkled, a scythe in his hand. “I am the father of the centuries; the mystery of fame and the secret knowledge; my mother was eternity. The boundaries of my empire are the infinite. There is no tomb for me, for I am more powerful than death! I watch the past, I watch the future and through my hand goes the present.
“Why do you think such vain thoughts? Whether you be young or old, a common man or a great hero, do you think that your universe is something? 
That you elevate yourself by climbing but one atom of creation? 
You think that the moments you call centuries can serve to make measurements of my secrets? 
Do you imagine you have seen the holy truth? 
Do you think, in your delirium, that your actions have some worth in my eyes? 
All you have is but a speck in the presence of the infinite”
Seized with terror I responded “Oh time! 
How does the miserable mortal who has climbed so high not simply vanish? I have surpassed all men in fortune, for I have risen above them all. 
Here I stand with the Earth beneath my feet; 
I grasp the eternal with my hands; 
I feel the hellish pressures boiling beneath me; beside me I see the shining stars, the infinite suns; without astonishment I measure the space that encloses matter, and in your face I read the history of the past, and the thoughts of destiny.
“Observe,” spoke Time, “learn, conserve in your mind what you have witnessed. 
Draw for the eyes of your fellow men the picture of the physical universe, of the moral universe. 
Do not keep secret what heaven has revealed to you, tell them the truth!.
The vision vanished.
Absorbed, lifeless, so to speak, I remained a long time examining my conscience. 
I lay stretched out upon that immense diamond that served as my bed. Finally, Columbia's tremendous voice resurrected me; 
I returned to life. 
I get up, with my own hands I open my heavy eyelids. 
I become a man once more, and write of my delirium.
 

Κάποτε θα πάψει..


Αναρωτιέμαι..


Μόνον ούτως..


Syria’s new national security force pledges loyalty to Turkey – Amberin Zaman


Syria’s new national security force pledges loyalty to Turkey – Amberin Zaman
Published by Al-Monitor on January 25, 2017
Turkish President Recep Tayyip Erdogan (L), Euphrates Shield Brigades (R). File photo ARA News
When Turkey intervened in northern Syria five months ago, it claimed it had no designs on its former Ottoman dominion and that its only goals were to cleanse its borders of the Islamic State and to eliminate what it called the terrorist threat posed by the People’s Protection Units (YPG), the US-allied Kurdish militia that is paradoxically the most effective force against the jihadis.
But Syrians who saw a video of a new police force trained and equipped by Turkey might very well think otherwise.
The video shows rows of armed men in blue uniforms emblazoned with the word “Polis” chanting “Allahu akbar” (“God is great”), “Yayha Turkiya” (“Long live Turkey”) and “Yahya Erdogan,” (“Long live Erdogan”).
The scene is reminiscent of another video clip published by the pro-government daily Yeni Safak that showed Turkish special police forces chanting Islamist slogans during a training session in Istanbul.
In a ceremony marking the formation of the Syrian squad, Ali Yerlikaya, the governor of the neighboring Turkish province of Gaziantep, declared, “Today is a very important day. With police forces deployed, Jarablus gives hope for a free Syria. The situation in Jarablus will improve day by day thanks to Operation Euphrates Shield.”
Yerlikaya revealed that the 440-member force had undergone five weeks of training in the southern port city of Mersin, where ships had brought weapons to the rebels in the early years of the Syrian uprising before the flow dried up.
Reuters correspondent Khalil Ashawi reported from the Syrian rebel-held town of Jarablus on the Turkish border, “The Police and National Security Force is a sign of a deepening Turkish influence in north Syria, with the new police cars and station having both Turkish and Arabic writing on them.” Ashawi observed, “The new, armed security force is made up of regular police and special forces, who wear distinctive light blue berets. They are Syrians, but received five weeks of training in Turkey. Some wore a Turkish flag patch on their uniforms at the inauguration ceremony on Tuesday.”
The force formally began work on Jan. 24. Free Syrian Army rebels took Jarablus from the Islamic State in August. It was the first town to fall to the Turkish-led Operation Euphrates Shield. The Turkish-backed rebels have secured a more than 100-kilometer (62-mile) stretch along the Turkish border and a 2,000-square-kilometer (1,200-square-mile) chunk of territory is now under their control. “Gaining this depth has been very important for Turkey’s defense in preventing [IS’] rocket attacks, and for overcoming the [IS] terror threat posed by rockets launched by mobile platforms,” EDAM, an Istanbul-based think tank noted in a Jan. 19 policy brief.
The Turkish authorities say nearly 24,000 Syrians refugees have returned to Jarablus since the town was liberated. Turkey has helped rebuild schools, hospitals and water infrastructure, allowing life to gradually resume a semblance of normalcy.
But Turkey’s exit strategy for Syria remains unclear and its troops remain bogged down near the IS-held town of al-Bab, with at least 11 tanks immobilized so far. The lack of progress in al-Bab is disrupting Turkey’s plans to move against the YPG, though it continues to regularly shell YPG positions in and around the towns of Afrin and Manbij. Backed by US airpower, the YPG-led Syrian Democratic Forces have meanwhile captured dozens of villages including Suwadiya, west of Raqqa, and have reached the strategic Tabqa Dam. The mixed force of Kurds and Arabs announced that it has captured over 2,500 square kilometers (1,500 square miles) in the western Raqqa governorate as part of the second phase of the US-backed Wrath of the Euphrates” Operation, Kurdistan 24 reported.

Moon of Alabama The End Of Mingling - "Moderate Rebels" Join Al-Qaeda In Syria


 

 

The End Of Mingling - "Moderate Rebels" Join Al-Qaeda In Syria

 

 

Lots of confusion about the infighting in the "rebel" held Idleb governate in Syria, the situation is now clearing up. After other tricks, like renaming the group, did not work to deceive al-Qaeda finally pulled back the veil. 
It is no longer hiding between the "moderate rebels" but is now (again) a clearly identifiable groups. Groups near to al-Qaeda integrated with it, other groups split with significant parts joining the al-Qaeda organization.
Qalaat Al Mudiq @QalaatAlMudiq
N. #Syria: Tahrir Al-Sham Corps is born. Zinki, #JFS, Jaish Al-Sunna, Ansar Al-Din & Liwa Al-Haq merged under unified leadership (Abu Jaber)
The Zinki (Zengi) group had CIA support and received anti-tank weapons from the U.S. and its Gulf proxies. JFS is the short form of Jabhat Fateh al-Sham, formerly Jabhat al-Nusra, the official al-Qaeda group in Syria. It is the strongest "rebel" group on the ground. 
Abu Jabar is a former Ahrar al-Sham leader who had long argued for integrating both groups. 
The Turkish and U.S. supported Ahrar al Sham has now officially split
The probably larger part under Abu Jabar is now joining al-Qaeda.
The "new" Tahrir Al-Sham is not a coalition of the various groups but THE new al-Qaeda group on the ground with a unified command and ideological structure. 
The operative military leader is Abu Jabar while the founder of al-Qaeda in Syria, Abu Mohammad al-Julani, will stay in the background as the overall emir of the group. 
Tahrir Al-Sham has a military alliance in Idleb with the smaller local ISIS group Jund al-Aqsa. 
Joining with them is not (yet) convenient.
The now further enlarged al-Qaeda formation under the new name Tahrir Al-Sham is by far the biggest "rebel" dog in the Idleb-region town with now many more than its previous 10,000 active fighters. Of all other groups the "moderate" side of the split Ahrar al-Sham is the biggest one. 
Left beside it are just splinters of those groups (like Zinki) that mainly crossed over to al-Qaeda. 
Some local warlords and their small gangs are also still around. 
These groups will probably continue to receive Turkish and U.S. support. 
But they will have no chance against the much more powerful al-Qaeda collective.
The leader of al-Qaeda in Syria al-Julani made a huge mistake by initiating this open split from the "moderates". 
The group can now no longer hide by "mingling" with the CIA supported "moderates". When it is attacked by the Syrian government it can no longer claim to be a victim. As it is a UN designated terrorist group it will receive no significant outside support. 
It can not even go into guerrilla mode because the "fish" (the guerrilla) will have no "water" (a sympathetic local population) to swim in.
This plays well into the Russian hands which initiated the Astana peace conference exactly for this purpose. 
The U.S. under Obama and Kerry had declared it impossible to separate al-Qaeda in Syria from the "moderate rebels" it supported. 
The Astana conference and in its consequence the now open al-Qaeda conflict with the "moderates" achieved the separation. 
The "moderates" left now can only join al-Qaeda, make peace with the Syrian government and its allies or flee the country to survive.
---
In other news the Syrian government forces have finally recaptured the Ayn al-Feejah in Wadi Barada that supplies Damascus with drinking water. 5.5 million people were cut off from tap water when the Takfiris captured, poisoned and blocked the spring 44 days ago. 
After three earlier deals had failed the now defeated Takfirs agreed to being transported to Idleb.

Posted by b on January 28, 2017 at 02:56 PM | Permalink

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Να σκεφτούμε τα πράγματα..


Η τοποθέτηση μιας (αστικής) κοινωνίας σε μιαν εσωτερική περιφέρεια μιας μεγαδύναμης, στο εσωτερικό-εξωτερικό όριο μιας ισχυρής παγκόσμιας αυτοκρατορίας, όπως είναι η Δύση ως ένα υπερπολύπλοκο αυτοαντιφατικό ιεραρχικό και ενδοανταγωνιστικό παγκόσμιο σύστημα καπιταλιστικής πολιτικής/οικονομικής/πολιτισμικής ισχύος, δεν είναι κάτι που έχει μελετηθεί με την δέουσα σοβαρότητα και επιφύλαξη.

Δεν σκοπεύω να δομήσω μια πλήρη θεωρητική εικόνα αυτού του πράγματος, και γιατί δεν έχω χρόνο και γιατί δεν έχω τα φόντα για ένα τόσο μεγάλο έργο.
Θέλω μόνο να δώσετε προσοχή σε κάποιες πτυχές του, να νιώσετε ανασφαλείς ως προς την επάρκειά σας και επάρκειά μας να το κατανοούμε, ακόμα κι αν τελικά "αυτό" είναι η ζωή μας, εφόσον είμαστε κι εμείς ως υποκείμενα ενταγμένοι νομοτελειακά εντός του.

Η θέση μιας κοινωνίας σε ένα εσωτερικό-εξωτερικό όριο μιας μεγάλης και βαθιά θεμελιωμένης και δομημένης συσπείρωσης παγκόσμιας ισχύος, την θέτει σε μιαν ειδική θέση που δεν είναι "εθνική" παρά το γεγονός πως υπάρχουν και "εθνικές" ιδιομορφίες συμπλεκόμενες όμως με την δομή αυτή και το ακόμα σημαντικότερο ιδιαίτερο γεωστρατηγικό και γεωπολιτισμικό ανάγλυφο, εις το οποίο διαμεσολαβείται τόσο η γενική θέση "εντός-εκτός" ορίου που προαναφέραμε όσο και η ειδική "εθνική" θέση.

Η επικινδυνότητα αυτής της ειδικής θέσης δεν λογίζεται με σοβαρότητα, ούτε θεωρείται ως κάτι περιέχον ειδικούς κινδύνους αν αγνοηθεί, και το αστείο τελικά είναι πως η ίδια η συζήτηση περιορίζεται σε μια συζήτηση περί "έθνους" είτε κάποιος εμφορείται από μιαν αεθνική ή διεθνιστική άποψη είτε είναι εθνιστής ή εθνικιστής, ενώ το ζήτημα δεν περιορίζεται και δεν εξηγείται καθόλου από το ζήτημα του "έθνους" αν και το περιέχει.

Όμως, η συνάντηση όλων των δομών και των καταστάσεων σε περιοχές όπου εγγίζονται μεταξύ τους και αλληλεπιδρούν όλες οι οριακότητες του δεδομένου καπιταλιστικού κόσμου θα έπρεπε να προκαλεί αϋπνίες και ιδεολογικές αποσταθεροποιήσεις και όχι το αντίθετο.
Ακριβώς όμως επειδή υπάρχει η ανάγκη ιδεολογικών αποσταθεροποιήσεων και ρευστοποιήσεων γι' αυτό και επιθυμείται το αντίθετό τους, ήτοι ιδεολογικές σταθεροποιήσεις και περιχαρακώσεις άνευ νοήματος και άνευ προοπτικής, μιλώντας πάντα για εκείνους τους "χώρους" που δεν θα είχαν, κάθε άλλο, την ανάγκη για την συντήρηση ενός κόσμου σε απόλυτη ιδεολογική νοηματική σταθερότητα και εμμένεια εις εαυτόν.

Έτσι κι αλλιώς αυτά τα οριακά σημεία τού (δυτικού κυρίως) καπιταλιστικού παγκόσμιου συστήματος είναι προς κάποια μελλοντική ρευστοποίηση, παρά την απόφαση και αντίρροπη τάση βέβαια να διατηρούνται όσο είναι δυνατόν σε μιαν σταθερότητα λειτουργικής ένταξης και υπαγωγής στον κεντρικό του πυρήνα.

Με λίγα λόγια, η κατάσταση σε αυτά τα "όρια" θα μετασχηματισθεί κάποτε νομοτελειακώς σε πολεμική ένοπλη συγκρουσιακή και περιέχουσα όλα τα είδη των αποδομητικών αποσχιστικών και περιφερειοποιητικών δυναμικών.

Κάποια απόσχιση θα συμβεί ή κάποιες αποσχίσεις θα συμβούν ούτως ή άλλως, αυτό που "παίζει" είναι τι θα είναι ενωμένο ως αποσχιζόμενο και σε τι θα ενταχθεί ή θα ρέπει αυτό ή αν θα συγκροτήσει ξεχωριστό πόλο σε συνέργεια με άλλες αποσχιζόμενες δυνάμεις.

Ακόμα και μια ενωτική διεθνιστική εργατική κοινωνική επανάσταση θα είναι αποσχιζόμενη από κάπου και θα έχει να αντιμετωπίσει τις αποσχίσεις κάποιων εσωτερικών εχθρών, όλα αυτά ως ένα γενικό πλαίσιο που θα σημαίνει επανενοποιήσεις και επαναδιαχωρισμούς και όχι έναν ενιαίο γεωγραφικό χώρο υπό την σκέπη ενός ενιαίου προλεταριακού "κόσμου".

Πρέπει να είσαι απλά μαλάκας αν δεν το καταλαβαίνεις αυτό, πάντως όχι κομμουνιστής ή επαναστάτης σοσιαλιστής. 
Και οι μαλάκες είναι πολλοί δυστυχώς ή αυτοί που παριστάνουν τον μαλάκα.

Αυτή η ελευσόμενη κατάσταση, δεν ελπίζουμε άμεσα, ίσως και να γίνεται κατανοητή ως νομοτελειακή εις το "βάθος" της συντηρητικής (ή μήπως ψευδοσυντηρητικής) ή αντιδραστικής σκέψης σχεδόν όλων όσων ζούνε "πάνω σε αυτά τα όρια", ακόμα και αυτών που λένε ότι ποντάρουν την ύπαρξή τους στην απόλυτη παγκόσμια επανάσταση, και είναι εντελώς κατανοητόν "ανθρώπινα" ότι την αποφεύγουν ως σκέψη, αλλά το ζήτημά μας πλέον είναι να μην υποκύψουμε στις επιθυμίες αλλά να συντριβούμε στην πραγματικότητα. 

Η ουτοπία δεν είναι εχθρός αλλά ας παραμερίσει επιτέλους. 
Θέλουμε να σκεφτούμε τα πραγματικά δεδομένα.







Ιωάννης Τζανάκος

Εθνοφασισμός και έθνος / 2 σημεία..


Η λειτουργία του εθνοφασισμού και εθνοολοκληρωτισμού σε μια ημι-περιφερειακή χώρα του δυτικού ιμπεριαλισμού όπως η Ελλάδα δεν περιορίζεται μόνον στην ιδεολογική αποβλάκωση των εργαζόμενων και μικροαστικών τάξεων και στρωμάτων και την ένταξή τους στο πολιτικό και πολιτικοστρατιωτικό σχήμα τής μεγαλοαστικής τάξης.
Ο εθνοφασισμός χαράζει εδώ με πυρακτωμένο μαστίγιο την ίδια την μοίρα τού έθνους και την έκβαση κάθε εθνικού αγώνα για ανεξαρτησία και κυριαρχία απέναντι στους πραγματικούς εθνικούς εχθρούς.
Μπορεί η αντίσταση κατά τον β' παγκόσμιο να αποτέλεσε ένα παράδειγμα διαλεκτικής σύνθεσης και συμπύκνωσης της αντιφασιστικής, δημοκρατικής ανεξαρτησιακής και της ταξικής πάλης, αλλά αυτό ήταν το αποτέλεσμα και των ειδικών παγκόσμιων συνθηκών και αναπόφευκτη συνέπεια της δράσης όλων των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.
Αμέσως μετά την πτώση του ναζιστικού τέρατος η ίδια η σύνθεση των πραγματικοτήτων που έκανε αναπόφευκτη και εφικτή συνάμα την ένωση των ταξικών και των εθνοδημοκρατικών στοιχείων έπαψε να έχει την ίδια συνοχή όπως κατά την διάρκεια του παγκοσμίου πολέμου.
Δεν έπαψε να υπάρχει ένα αντικειμενικό δέσιμο δεδομένων που οδηγούσε στην σύνδεση του ταξικού και του εθνοδημοκρατικού στοιχείου της επαναστατικής πολιτικής, αλλά τούτο παρουσιάζονταν σε μιαν περιπλοκότερη μορφή και το κυριότερο μεταφερμένο και διασκορπισμένο κυρίως στον εξωδυτικό ή μισοδυτικό κόσμο.
Στον πυρήνα του δυτικού ιμπεριαλιστικού κόσμου το θέμα έληξε με την παράδοση των δεδομένων της εθνοδημοκρατικής πολιτικής στα χέρια της δεξιάς και των σοσιαλδημοκρατών, άρα σε εκείνες τις παρατάξεις που αναπόφευκτα κάποια στιγμή λειτουργούν ως οι καταλύτες εμφάνισης και επανεδραίωσης τού εθνοολοκληρωτισμού.
Η σημερινή κατρακύλα, ξανά κατρακύλα, της σοσιαλδημοκρατικής και κεντροδεξιάς πολιτικής στην δύση έχει απλά ξεκινήσει και θα δείτε "πράματα και θάματα" στο μέλλον.
Εκεί όμως που τα πράγματα είναι πραγματικά επικίνδυνα για τους ανθρώπους, τους λαούς και τις κοινωνίες, είναι στον μεγάλο κόσμο που υπάρχει εκτός δύσεως και αναπτυγμένων μητροπολιτικών κέντρων.
Ας θεωρήσουμε την "γαλανή πατρίδα" μας μέρος αυτού του μεγάλου εξωδυτικού κόσμου, παρά την υπερπροσπάθεια δια δυτικογλειψίματος από μέρους της άρχουσας τάξης αλλά και μέρους του λαού της να παραμείνει στα εσωτερικά όρια τού δυτικού κόσμου.

2.
Έχω αναφερθεί αναλυτικά στο τι επιφυλάσσει η δύση στα ελληνοκορόϊδα, και το έκανα αυτό με αφορμή το λεγόμενο μεταναστευτικό-προσφυγικό "ζήτημα".
Κάποια από αυτές τις μέρες θα επαναφέρω τις αναλύσεις αυτές και θα επικαιροποιήσω το βλέμμα τους.
Συνοπτικά, θα πω αρχικά το εξής:
Εγώ που θεωρώ πολύ σοβαρή και σημαντική για έναν λαό μόνον 10.000.000 εκατομμυρίων την διατήρηση της εθνικής/εθνοτικής του υπόστασης (άρα δεν έχω καμία σχέση με έναν τυπικό αριστερό ή αριστερίστικο διεθνισμό ή αεθνισμό), κρίνω ωστόσο την στάση του απέναντι στους ξένους ικέτες και κυνηγημένους (τους οποίους δεν εξιδανικεύω επίσης, έστω ως ολότητα) απαράδεκτη χυδαία απογοητευτική άθλια ελεεινή τρισάθλια χαμερπή, σε τελική ανάλυση υπαγόμενη (ως στάση) σε έναν αμιγή ολοκληρωμένο και πλήρως εμβαθυμένο εθνοφασισμό εθνοολοκληρωτισμό.
Αυτή η (αστική) κοινωνία η οποία είναι υπό την διαρκή αίρεση της "δυτικότητάς" της και την έχουν όντως οι δυτικοί για θυσίαση και πέταμα στα γεωπολιτικά σκουπίδια, αυτή η (αστική) κοινωνία που είναι υπό την διαρκή απειλή και εκφοβισμό από το φασιστικό ολοκληρωτικό και γενοκτονικό κράτος της Τουρκίας, αντί να κατανοήσει πόσο ανάγκη έχει την αληθινή αλληλεγγύη και την συναδέλφωση με τους (κυρίως Άραβες) πρόσφυγες μετανάστες, πόσο ανάγκη έχει για να υπάρξει στοιχειωδώς την λαϊκή ενότητα με αυτούς, έχει σε μεγάλο βαθμό σαλπάρει προς έναν εθνοφασισμό χωρίς επιστροφή.
Η τάση τής ελληνικής αστικής κοινωνίας προς τα αποκρουστικότερα είδη εθνικισμού, η ανόητη περί πολλού θέση που φαντάζεται για τον εαυτό της στο σύστημα της δυτικής βρυκολαρχίας, είναι δύο ενωμένα μεταξύ τους πράγματα.
Έτσι λοιπόν, έχουμε να κάνουμε εδώ, σε μιαν ημι-περιφερειακή μικρο-ιμπεριαλιστική ή υπο-ιμπεριαλιστική αστική χώρα, όχι μόνον με έναν φρικαλέο αντιμεταναστευτικό εθνοφασισμό σε εξέλιξη και ανάπτυξη αλλά και με μια πραγματικά ανόητη και βλακώδη εθνική/εθνοτική αυτοτοποθέτηση σε έναν κόσμο εις τον οποίο στην πραγματικότητα δεν ανήκουμε, ούτε επί της ουσίας ανήκαμε ποτέ.
Αυτή η αυτοτοποθέτηση έχει ιστορικό βάθος στην θεμελίωση του νεωτερικού έθνους κράτους του ελληνισμού και του ρωμέϊκου, έχει λογικά και ιστορικά ερείσματα στον αγώνα ενάντια στο οθωμανικό τέρας και την ισλαμιστική καταπίεση, έχει λογικά ιστορικά και πραγματικά βιωματικά ερείσματα στον αγώνα τής εθνότητάς μας απέναντι στον ασιατικό δεσποτισμό και την αντιδραστική βαρβαρική αλλοπρόσαλλη εκδοχή Ανατολής που μας έλαχε και μας κάθησε στο κεφάλι.
Αλλά άλλο πράγμα αυτό, άλλο πράγμα η αλλοτρίωσή του.
Άλλο πράγμα ο διαχρονικός αγώνας ενάντια στην ασιατική δεσποτεία, που θα έπρεπε κανονικά να γίνεται μαζί με τους ανατολικούς λαούς, και άλλο πράγμα η εργαλειοποίηση και αυτοεργαλειοποίησή μας από τους δυτικούς κυρίαρχους και η υιοθέτηση εκ μέρους μας όλου του οικονομικού πολιτικού γεωπολιτικού και τελικά και πολιτισμικού "πακέτου" που αυτοί διανέμουν σε όλα τα πρόθυμα κορόϊδα σε όλο τον πλανήτη.





Ιωάννης Τζανάκος


Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

Στρατηγική και Ύψος..


Ίσως να θεωρήσετε πως δεν υπάρχει γενίκευση που να είναι τόσο αφόρητη όσο αυτή που θα σας προσφέρω τώρα.
Αλλά δεν πειράζει, μπορείτε να θεωρείτε τις γενικεύσεις εκείνες που έχουν έναν πολεμικό στόχο-και-μόνον ως ήδη καταδικασμένες από το έξοχον της εξόχου θεωρητικής υπερεξοχότητος που θαυμάζετε ίσως ή κι αν και δεν το ξέρετε λατρεύετε κι όλας.

Η συγκέντρωση δύναμης και ισχύος μιας ταξικής ιεραρχικής τάξης, κάστας, ελίτ, περιέχει έναν ειδικό βαθμό αφαίρεσης που έχει να κάνει με την συνήθως μεταφοροποιημένη έννοια ή εποπτεία του ύψους.
Οι κυρίαρχες τάξεις και οι ανώτεροι ως προς την κοινωνική ιεραρχία είναι (μεταφορικώς) εις ένα ύψος, είναι "ψηλά" και όσο "ψηλότερα" είναι τόσο εντονότερα και ουσιαστικότερα ανήκουν στην κυρίαρχη κοινωνική ομάδα ή τάξη, ή σε ένα αφαιρετικότερο πλαίσιο κατανοήσης με αυτό τον τρόπο εκδηλώνεται η λειτουργία τους ως προσωποποιήσεων της ταξικής διαίρεσης από την δομική σκοπιά της κυριαρχίας ή ταξικής (ιεραρχικής) κυριαρχίας, ήτοι της άρχουσας τάξης κ.λπ κ.λπ
Υπάρχουν αρκετές ερμηνείες και αναλύσεις αυτής της μεταφορικής δόμησης τής θεώρησης και αυτοθεώρησης τής ταξικής ολιγαρχικής κυριαρχίας, που δεν θα τις παραθέσουμε λεπτομερειακώς.
Θα περιοριστώ μόνον να σημειώσω πως όντως είναι αξιοπρόσεκτη η οικουμενική χρήση τής "ουράνιας" μεταφοράς ως βασικής μορφής ή εκδοχής εκδήλωσης αυτής της ταξικοϊεραρχικής (και ειδικότερα θεϊκοπατριαρχικής/παραδοσιακής προελεύσεως) μεταφοροποίησης τού ύψους ως συμβόλου κυριαρχίας και ανώτερης ταξικής και κοινωνικής θέσης.
Ωστόσο παρά το ενδιαφέρον και την αλήθεια που έχει τούτη η γενική αποκάλυψη τής ένταξης τής συμβολικής του "ύψους" εις την ιεραρχική ταξική "τάξη του Λόγου", έχει λάβει (ως αποκάλυψη) μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, για την εξοχοτάτη και αηδεστάτη φιλ-ελευθεριακή διανόηση τής δύσεως τον ρόλο ενός νέου φετίχ ή τοτέμ ή λατρευόμενου μεταφυσικού όντος.
Στα γρήγορα, μιας και δεν έχω και τόσο χρόνο για ευγένειες:
Η κριτική της μεταφοράς του ύψους και η αποκάλυψη τής ταξικοσυμβολιστικής σημασίας της προς εξυπηρέτηση τής ιεραρχικής/ταξικής μεταφυσικής, επιτελεί σήμερα έναν πολλαπλό ρόλο εις την συγκρότηση ενός εκτεταμένου πολιτικοϊδεολογικού μετώπου καταπολέμησης όχι μόνον του δεξιού/ακροδεξιού ή ακόμα (σε κάποιες περιπτώσεις) και φονταμενταλιστικού μεγαλοαστικού κατεστημένου,  αλλά ταυτόχρονα με κάθε τρόπο και κάθε πραγματικής επαναστατικής ελίτ ή γραφειοκρατίας που αναγκαστικά θα αναχθεί σε μιαν αντίστοιχη μιλιταριστική και ιεραρχική μεταφυσική με έντονα τα στοιχεία της "οντολογίας του ύψους", αν και μερικές φορές έμμεσα και κατεσταλμένα λόγω κομμουνιστικής ή αναρχικής ιδεολογικής υποκρισίας.
Βέβαια απουσιάζει η διαλεκτική αν δεν λάβουμε υπόψει μας το πρόβλημα που δημιούργησε και δημιουργεί η μεταφυσική του ύψους στην απελευθέρωση της λαϊκής προλεταριακής αυτενέργειας, αλλά από την άλλη μεριά και η αναρχοθερσιτική λαϊκή κριτική απέναντι στο ύψος (ως) εν γένει, που "επιδοτείται" με ευφυϊα μεγαλοφυούς στρουθοκαμήλου από την νεοαριστερή ή ευρύτερα φιλ-ελευθεριακή διανοητική ελίτ, έχει αρχίσει να αποκαλύπτεται ως εξόχως αστική ταξικοϊεραρχική από μιαν άλλη και μάλιστα υπουλότερη σκοπιά.
Πρέπει να κατανοήσουμε με επάρκεια τα νέα ιστορικά καθήκοντά μας ως δυνάμει στρατιωτικός και ειδικά υπεροχικός κυριαρχικός πολιτικοστρατιωτικός μηχανισμός τής εργατικής τάξης, και στο επίπεδο της συνωμοτικότητας και στο επίπεδο της δημοκρατικής και ιεραρχικής οργάνωσης των πολιτικών και στρατιωτικών οργανισμών της εργατικής τάξης, και προς τούτο δεν μας εμποδίζει μόνον μια παλαιά ομοιωματική-αντιθετική αναπαραγωγή τού εργατικού στρατηγικού μηχανισμού ως υπεροχικού στρατιωτικού συνωμοτικού και υπερκείμενου τής κοινωνίας, αλλά (μας εμποδίζει επίσης) και η ισοπεδωτική (νεοαριστερή) κριτική του ως τέτοιου. 
Θεωρώ αυτονόητη και επιβεβλημένη, αν και κάπως "βάρβαρη" όντως, την πρόταξη τής εσωτερικής σχέσης αυτού τού προβληματικού πεδίου με την σχέση της εργατικής τάξης με την θεολογία και την φιλοσοφία.





Ιωάννης Τζανάκος  

Διευκρίνηση περί στρατιωτικής μεταλήθειας..



Μια διευκρίνηση πριν το κυρίως κείμενο της επόμενης δημοσίευσης:
Μέχρι τώρα, και για καιρό ακόμα, τα πολιτικά και πολιτικοστρατιωτικά κείμενά μας ας θεωρούνται ως εγχειρίδια πολλαπλής χρήσης σε ένα ευρύτερο αλλά και οριοθετημένο πλαίσιο.
Οριοθετημένο είναι το πλαίσιο αυτό από τον γενικό στόχο της σύμπλεξης μεταξύ τοπικής (όχι απαραίτητα μόνον "εθνικής") και οικουμενικής δράσης με σκοπό την υπεράσπιση της προοπτικής κατάκτησης της εξουσίας από ένα ελευθεριακό μεν αλλά μονολιθικό δε κίνημα, το οποίο θέτει ως ενδιάμεσους αλλά και απόλυτους προϋποθετικούς όρους πραγμάτωσης αυτής τής κατάκτησης της εξουσίας: 
Α) Την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα εργασίας και παραγωγής.
Β) Την χρησιμοποίηση βίαιων πολιτικών μέσων για την συντριβή του ταξικού εχθρού που αντίκειται  νομοτελειακά σε έναν τέτοιο ενδιάμεσο στόχο.
Σε αυτό το πλαίσιο ταλαντευόμαστε αδιαλείπτως κατά την παυλικιανή προτροπή: αδιαλείπτως προσεύχεσθε.
Και τα αποτελέσματα αυτής της επαναστατικής προσευχής δεν είναι μια ολοκληρωμένη και τελειωτικά στέρεα άποψη αλλά μια παλέτα συγγενών στρατηγικών και τακτικών, πολλές φορές  όμως αλληλοσυγκρουόμενων μεταξύ των (ελπίζω οι υπερορθολογιστές να μην φρικάρουν με τις θρησκευτικής προελεύσεως μεταφορές μας, αλλά αν φρικάρουν έχουμε τουλάχιστον πετύχει λογοτεχνικώς να είμαστε πειστικοί ως παρουσιαζόμενοι ανορθολογιστές μέσα στο γενικότερο φανταστικό "πλάσμα" ανορθολογισμός που έχουν συγκροτήσει οι υπερορθολογιστές).
Ελπίζουμε στο μέλλον να εκτιμηθεί αυτός ο υποτιθέμενος θεωρητικός καιροσκοπισμός μας και να κατανοηθεί σε ένα πρακτικό πλαίσιο, και ας μην εκτιμηθεί καθόλου η συστηματικότητα κανενός διανοήματος που εξακοντίσαμε μεταξύ μισθού και μιας ταπεινής λαϊκής ζωής.
Πρόκειται για μια αφόρητα πρακτική σκέψη, χωρίς καμία άλλη φιλοδοξία, αλλά και με τα προβλήματά της ως εντελώς στενόκαρδης και περιορισμένης σε ένα πολιτικοπρακτικό ακόμα και στρατιωτικό επίπεδο των πραγμάτων.
Η πρακτικότητα της θεωρίας που υπηρετούμε δεν αποτελεί βέβαια εγγύηση ενδογενή για κάποια αποτελεσματικότερη λειτουργία της απέναντι σε πιο θεωρητικές και συνεπείς θεωρίες.
Με λίγα λόγια, δεν πουλάμε "πρακτικότητα" και "ρεαλισμό" αλλά υπηρετούμε μια συντριβή στο πραγματικό.
Και κάθε συντριβή μπορεί να φέρει την μεταστροφή, αν και όχι την μεταλήθεια, αφού αυτή υπάρχει ήδη ως ένα βασικό κόλλημα:
Δεν έχει νόημα η ζωή μας χωρίς να κάνουμε άνω κάτω τον κόσμο και να φέρουμε το κάτω πάνω ή το κάτω να μην είναι από κάτω, δηλαδή να μην υπάρχει κάτω κι ας μην υπάρχει κανένα άνω ή κάτω ή ας υπάρχει μόνον άνω.
Ας δούμε όμως αυτό το άνω και αυτό το κάτω, άρα ας δούμε τι μας φώτισε σήμερα το κόλλημα που λέγαμε.
Στην επόμενη δημοσίευση..






Ιωάννης Τζανάκος 

Ο πυρήνας της κοινωνικοποιημένης κοινωνικής εξουσίας..


Οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι πολίτες έχουν το απόλυτο δικαίωμα να υπερασπιστούν κυριαρχικά τον εαυτό τους και να διεκδικήσουν κυριαρχικά τα μέσα της εργασίας τους και τους κοινούς χώρους της ζωής τους, χωρίς να αναφέρονται ή να υπάγονται σε καμία άλλη ανώτερη αρχή.
Και αν ακόμα υπάρχει άλλη ανώτερη αρχή από τις οργανώσεις των εργαζομένων πολιτών, των ανέργων και της νεολαίας, αυτή δεν πρέπει να έχει κανένα άλλο δικαίωμα κυριαρχίας από αυτό που θα της δίνουν σε καθημερινή μηνιαία και ετήσια βάση οι αυτοοργανωμένες και εξοπλισμένες λαϊκές μάζες.
 
 
Ιωάννης Τζανάκος
 

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

Πρόκληση και θέση για την Ο.Π.Λ.Α



Πρόκληση προς ψευδοεγελιανούς μαρξίζοντες, μαρξιστές, ρεφορμιστές ή υπερεπαναστάτες και τής "κρατικιστικής" και τής "αντικρατικιστικής" ιδεολογικής πλέμπας και φράξιας:

Όποιος δεν θέτει το ζήτημα της ιστορικής συνέχειας του επαναστατικού κινήματος από την σκοπιά της Ο.Π.Λ.Α και από μια θετικά διακείμενη προς αυτήν θέση, παρά την όποια κριτική, μετά μάλιστα από την εμπειρία του 20ου αιώνα, είναι ένας ταξικός προδότης, και αυτό θα φανεί την κρίσιμη στιγμή με απόλυτο τρόπο.
Το ζήτημα του "έθνους" ή της "εθνικής ανεξαρτησίας" ή του διεθνισμού είναι υπαγόμενο στην θέση που μόλις σας παρουσίασα, και μόνον υπό αυτή του την υπαγωγή έχει νόημα να συζητείται και να κρίνεται και πάνω στην βάση αυτού να χτίζονται και οι άλλες αναλύσεις και θεωρητικοπολιτικές υπαγωγές του.
Πάνω σε αυτό το ζήτημα αυτών των υπαγωγών και αυτής της υπαγωγής σας βρίσκω φάλτσους και ύποπτους, αν όχι όλους τους περισσότερους..




Ιωάννης Τζανάκος


Ο.Π.Λ.Α


Θυμάσαι που μού΄πες να μην θυμώνω;
Μη κάνεις πως δεν θυμάσαι
Τώρα που έχεις κεντήσει την οργή σου
και την έχεις απλώσει στους ψεύτικους ουρανούς
πρέπει να θυμηθείς
κι ένα κάτι να πεις,
Ας είναι ένα τραγούδι για την αγάπη μας
Ας είναι ένας ύμνος στον ψεύτικο ουρανό
που έριξες όλο το πάθος της θλίψης μας,
Κάτι να πεις όμως για όλους αυτούς
Τους υβριστές σου
Τους διώκτες σου,

Περιμένω στη γωνία να μου δώσεις το όπλο
έχω έτοιμες τις σφαίρες
Ξέρω να σκοτώνω άνανδρους και προδότες
Ξέρω να σκοτώνω,

Περιμένω χωρίς βιασύνη
Ας περάσουν αιώνες
Ας πέσουν όλα τα όνειρα στη λάσπη
Θα είμαι εκεί περιμένοντας
Με το όπλο παρά πόδας,
Με την θυσία χωρίς αμφιβολίες
Κι αν είναι να έρθει ο παράδεισος που λένε
Θα είμαι εκεί έτοιμος
για τον τελευταίο εχθρό
Δεν θα ξεφύγει από εμένα,
Δεν θα τον αφήσω να περάσει χωρίς εισιτήριο
στον κόσμο της ειρήνης,

Θα είμαι εκεί που σε πέταξαν στον δρόμο
Θα είμαι εκεί που σε σταύρωσαν
Θα είμαι εκεί που σε έθαψαν ζωντανό
Θα είμαι εκεί που σε πούλησαν σε παζάρι
Δεν θα αφήσω να περάσει κανένας εχθρός
στον κόσμο της ειρήνης 
που ετοιμάζεις..




 
Ιωάννης Τζανάκος

Εξομολόγηση...


Να σας εξομολογηθώ μιαν παράξενη κατάσταση, ελπίζω χωρίς να ναρκισσεύομαι, δεν έχω εξάλλου καθόλου χρόνο για αυτοθωπείες, εκτός κι αν η απελπισία θεωρείται εμπλεκόμενη με τέτοιες ψυχικές φόρμες. 
Τι να πω, υπάρχουν αναλυτές για τα πάντα, οπότε ως εκτιθέμενοι σε λόγους και Λόγους είμεθα υποκείμενοι σε αναλύσεις αναλυτών, κάθε είδους, χαλάλι αν είναι για την ταξική ή αταξική επιστήμη, εμένα στα αρχίδια μου.

Τα έχουμε πει, πολλές φορές και θα τα λέμε εδώ και εκεί, τα δεδομένα της ζωής μας, ιδεολογικής θεωρητικής και πραγματικής, βάλτε όπου θέλετε εισαγωγικά, εγώ βάζω στην ζωή.

Ένα πράγμα σα μαχαίρι μπηγμένο στην καρδιά μου.
Νομίζω, έχω λάθος; , ποιός ξέρει, νομίζω λοιπόν πως είμαι και είμαστε ως εργαζόμενοι, και μάλιστα όσοι δεν φετιχοποιούμε τον "ρόλο" όπως είπε και ο μέγας μαλάκας και ευρωκαθίκι Άκης (στα χνάρια άλλων), περικυκλωμένοι από πολλούς φίλους.
Όλοι για μας μιλάνε, είτε ως εργαζόμενοι είτε ως άνθρωποι, είτε μας κολακεύουν είτε μας υβρίζουν.
Οι τελευταίοι, οι υβριστές, συνήθως αναρχικοί μου φαίνονται καλύτερα παλικάρια, κάπως μουρλοκομεία, αλλά λένε αυτό που "νιώθουν" απέναντι στους μικροαστούς, όπου μικροαστός είναι ο κάθε περαστικός ή η γριά που περνάει απέναντι αλλά και ο εργαζόμενος εις τον οποίο ορκίζονται, ακόμα και οι υβριστές, όταν καταστρέφεται από το αφεντικό, το σύστημα κ.λπ αλλά αν τον δούνε στο δρόμο τον κοιτάνε σα σκατά.
Εν πάση περιπτώσει, αυτή είναι η κατάσταση, έτσι την βιώνω και γω.
Ως ερασιτέχνης θεωρητικός και στιχοπλόκος, ευτυχώς, έκανα και ένα άλλο ταξίδι, ήρθα μέσω νετ σε επαφή με κόσμο και φρέσκαρα την μανία μου για θεωρία με κάθε τίμημα, κι ό,τι θέλει ας γίνει.
Σε αυτό λοιπόν το "πλαίσιο" οι καταστάσεις τελικά, όπως τις ξαναδιερεύνησα μετά από το 2010 που ξεκίνησα πάλι να "θεωρώ" δημοσίως, με ωθούν πια σε ζοφερότερες σκέψεις, όχι λόγω των μάλλον τραυματικών επαφών μου κυρίως με το αριστερό διαδίκτυο, αλλά και άλλους, αλλά λόγω μελέτης, παρά τις όποιες υπερβολές μου, και συγγνώμη από τους μυγιάγγιχτους.
Χάλια και μάλιστα μεγάλης εκτάσεως, ειδικώς και συγκεκριμένως με την κατάσταση όσον αφορά στην τάξη μου, την ευρύτατη εργατική τάξη, τοπικά και παγκόσμια.
Και πολλοί φίλοι, αλλά ψεύτικοι φίλοι, όλοι όμως.
Και ας πούμε ότι δεν έχει σημασία να μιλάς ως μέλος μιας τάξης, πάλι τα ίδια.
Μετά από τους σταλινικούς σωτήρες οι παλιοί σωτήρες και από δίπλα και τα κωλοπαίδια του αριστερισμού και της αναρχίας αυτονομίας σαν τις πορδές, μας έχουν κάνει θεούς πάλι, μα ποιοί είμαστε; εντάξει όχι εμείς, άλλοι συνάδελφοι από άλλες χώρες, άλλοι λαοί άνθρωποι, και τα σχετικά.
Μα σε τι κόσμο ζούνε μερικοί;
Πραγματικά απορώ.
Διαβάζω και ξαναδιαβάζω κείμενα και όπως είπα σε κάτι αριστερούς ηλίθιους πριν από κάτι μήνες μού' ρχεται να ξεράσω, ή συνήθως ούτε αυτό, κάτι πιο ήπιο, κάτι αλλότριο, κάτι που δεν με αφορά είναι να το χέσω να το βγάλω από μέσα μου.
Νομίζω πως κακώς έμπλεξα ειδικά με τις πολιτικές αναλύσεις και τις φιλίες και δεν έμεινα στα "θεωρητικά" αλλά πάλι δεν είναι και έτσι.
Θεωρία σήμερα είναι λίγο το "αυτό", λίγο η λίμπιντο, λίγο η επιθυμία, λίγο ή πολύ ο Μαρξ, λίγο φιλοσοφία, αλλά και αρκετό μίσος για την κριτική αν στρέφεται εναντίον όλων αυτών που μας τα έχουν κάνει λίγο να οι φίλτατοι και όλο το διανοουμενάτο της καρμιριάς.
Να τώρα θυμήθηκα τον Νέγκρι, τι μαλάκας θέ μου, τι αρχιμαλάκας! αλλά δεν είναι μόνον αυτός, πήζουμε στις παπαριές των διανοουμένων, συγγνώμη για τον μη Λόγο μου.
Όλο θες να "αγιάσεις" όλο και διαβάζεις την κάθε παπαριά, ή αν δεν είναι παπαριά είναι πάλι κάτι εις εαυτόν, εις τον εαυτό τους και όλα αυτά έχουν σχέση υποτίθεται με τον "καθημερινό" άνθρωπο, να μην πούμε εργαζόμενο και αρχίσουμε τα ίδια.
Πρόκειται μάλλον για ένα ενδοταξικό "διαζύγιο", αυτό κάτι μου λέει, έχουμε σπάσει ως τάξη, αλληλομισούμεθα και είναι καιρός να το πούμε, τέρμα οι ευγένειες.
Και αυτό το ενδοταξικό δράμα άρχισε να γίνεται τρομαχτικό όταν εσείς, ναι εσείς, της νέας αριστεράς μας είπατε πως τελειώσαμε, πεθάναμε.
Ποιοί όμως;;
Παράξενο, αλλά άρχισα να καταλαβαίνω και να ορίζω ταξικά τον εαυτό μου από τότε που ήρθα σε επαφή με τον βαθύ ρατσισμό της νέας αριστεράς και κατανόησα τις ύβρεις και τον εξευτελιστικό αναλυτικό Λόγο από τους νεοαριστερούς, το γενικότερο στυλάκι τους και το πρότζεκτ εν γένει.
Ας μην παρεξηγούμεθα, μισώ πρώτα και κύρια την δεξιά, τους εθνικιστές, τους υπερπατριώτες, τους πατριάρχες και τα σχετικά, και ας σας φαίνεται αυτό παράξενο, αν έχετε υπερτονίσει μέσα σας τις επικριτικές αναλύσεις μου για τους νεοαριστερούς, αλλά τώρα τελευταία τα έχω πάρει άγρια στη κράνα με όλο τον συρφετό σας.
Είναι και ο σύριζας ως μια γενική πραγματικότητα και όλη αυτή η "ελευθεριακή" ατμόσφαιρα που μου μυρίζει σκατίλα. 
Σκατίλα.
Δεν είναι οι χειρότεροι αν δεις τους δεξιούς αλλά και τους ακραίους κεντρώους, αλλά και οι ακραίοι κεντρώοι δεν είναι οι χειρότεροι αν δεις τους δεξιούς, αλλά κάπου και στα αρχίδια μου όλοι τους, συμπεριλαμβάνω και τους πολύ άγριους επαναστάται αυτόνομοι αντιφά αντάρσυους κ.λπ που κι αυτοί είναι προτιμότεροι πάλι των δεξιών και πάει λέγοντας. Η σκατίλα σκατίλα όμως.
Πρέπει να μυρίζω τα σκατά σας;
Όχι, πρέπει επιτέλους να σοβαρευτώ, και να μην ασχολούμαι άλλο με γελοίους.
Είμαι εργάτης, δεν το έχω για φετίχ και καμάρι, έτυχε, και δεν έχω χρόνο.
Σας έχω για τον πούτσο..με αγάπη πάντως, και ελπίζοντας να αρχίσω επιτέλους να ξεχνάω και να κάνω και εις την θεωρία ό,τι έχω σχεδιάσει.
Καλή σας νύχτα..




Ιωάννης Τζανάκος


Χωρίς αυταπάτες: ένας ζοφερός κόσμος αναδύεται..


Η εικόνα που έχουν σχηματίσει αρκετοί στην χώρα για τις δυνατότητες διεθνιστικής ή γενικότερης αντιεθνικιστικής αλληλεγγύης των λαών (ή των εργατικών τάξεων) της περιοχής, μπορεί να τους βοηθήσει να περάσουν αιώνες αυτάρεσκης αναμονής κάποιας εμφάνισής της, και έτσι να τους βοηθήσει τελικά να αυτοτοποθετηθούν σε ένα σημείο τού ηθικού ή ιδεολογικού κρίνειν χωρίς κανένα "κόστος" προσαρμογής στην θλιβερή πραγματικότητα.
Αν ήταν βέβαια αυτή η στρουθοκαμηλική στάση στηριγμένη μόνον στις επιθυμίες των κατά την δήλωσή τους αντικαπιταλιστών ή αντεξουσιαστών δεν θα αφορούσε κανέναν, ή μάλλον θα αφορούσε μόνον εκείνες τις μειοψηφίες που ασχολούνται ολημερίς και ολονυχτίς με την πραγμάτωση του επιθυμητικού Είναι της μεγαλοπρεπούς επαναστατικής προσωπικότητός τους.
Όμως αυτή η στάση, δηλαδή ο ανεδαφικός και εξωπραγματικός διεθνισμός ή αεθνισμός, μιλώντας πάντα για τις ειδικές συνθήκες μιας χώρας και μιας περιοχής όπως αυτή στην οποία ζούμε, δεν έχει πέσει από τον ουρανό, δεν είναι άσχετη ακριβώς με τα δεδομένα της περιοχής, (θα λέγαμε και κάθε περιοχής που παρουσιάζει τα ίδια προβλήματα), υπό την ηγεμονική κυριαρχική πολιτική και οικονομική διεύθυνση του δυτικού ιμπεριαλισμού αλλά και την κυριαρχική παρουσία άλλων σκοτεινών περιφερειακών δυνάμεων, όπως ο ρώσικος ιμπεριαλισμός, το επιθετικό τουρκικό κράτος και ο πειθήνιος (ακόμα) λαός του, οι ισλαμοσυντηρητικές ισλαμοφασιστικές χώρες τής αραβικής χερσονήσου και άλλοι. 
Ας προσθέσουμε σε αυτό το "όμορφο" σκηνικό και την αποθρασυμένη Αλβανία με την ισχυρή συμμαχία της με την Τουρκία και με την συγκρότησή της ως ενός κράτους προστάτη υποκοσμιακών μαφιόζικων κεφαλαίων και κυκλωμάτων.
Η θέση μιας χώρας και ενός μάλλον φιλειρηνικού "μικροαστικού" λαού (του ελληνικού στην πλειονότητά του) μέσα σε αυτό το μάλλον επικίνδυνο σκηνικό εξαρτάται από όλους αυτούς τους συντελεστές, όπως θα τους ονομάζαμε εύσχημα.
Μπορεί ο ελληνικός λαός αλλά και η αστική πολιτική και οικονομική ηγεσία του να είναι φορτωμένοι με πολλές "αμαρτίες" και να μην είναι και τα καλύτερα παραδείγματα για να φτιάξει με τα λόγια και τις φαντασίες ένας ιδεοληπτικός οράματα και θάματα ή αλλιώς, ανώγεια και κατώγεια, αλλά δεν επιθυμεί (στην συντριπτική πλειονότητά του) τον πόλεμο, δεν έχει ως σκοπό του την κατάκτηση εδαφών ούτε έχει δείξει ιδιαίτερες ικανότητες ή ενδιαφέροντα να επεκταθεί οικονομικά αντλώντας υπεραξία ή πλεονάσματα για την πάρτη του από άλλους λαούς, αν και βέβαια εύκολα μπορεί ο οποιοσδήποτε να βρεί στοιχεία από μεγάλες ελληνικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις που το κάνουν αυτό και δίνουν και στους εργαζόμενούς τους και στην ελληνική αστική κοινωνία ένα μέρος των καπιταλιστικών κερδών ή προνομίων.
Εννοείται πως αυτή η κοινωνία αντλεί πραγματικά ή φαντασιακά προνόμια εκ τής θέσεώς της στον δυτικό κόσμο, ή μάλλον στα εσωτερικά όριά του, ακόμα!
Με το τελευταίο θυμόμαστε τι χαμός γίνονταν την εποχή που ο Μηλιός θεωρούνταν ένα σοβαρό πρόσωπο ως αναλυτής του ελληνικού καπιταλισμού, και γενικά σοβαρό πρόσωπο, και θυμόμαστε επίσης τις διάφορες αφίσες, τα περιοδικάκια με τις αναλύσεις για την ελληνική ή ελληνοαστική ιμπεριαλιστική οικονομική και πολιτική παρέμβαση και διείσδυση στα Βαλκάνια, την Μέση Ανατολή κ.λπ
Δεν ήταν και δεν είναι όλα αυτά ψεύδη, ο ελληνικός καπιταλισμός είχε και έχει ακόμα και τώρα μια δυναμική, αλλά όταν κανείς θέλει αυτή την δυναμική να την χρησιμοποιήσει για να παρουσιάσει τη χώρα ως μια κανονική ιμπεριαλιστική ή μητροπολιτική υπεραναπτυγμένη καπιταλιστική χώρα, και έτσι να κάνει και κριτική στον εθνικισμό, είναι για να το πω χωρίς περιστροφές ένας ηλίθιος, ή μήπως όχι μόνον;
Η σχέση των ηλιθίων αυτών με τον δυτικό ιμπεριαλισμό δεν είναι μια ηλίθια σχέση, και δεν εννοώ βέβαια μόνον ή κυρίως πρακτορολογικά σενάρια.
Εννοώ πως οι κύριοι αυτοί, σε πλήρη, αν και πλατεία και όχι στενή, οργανωτική ενότητα με τους ρεαλιστές φιλοδυτικούς μεγαλοαστούς αλλά και σε κανονικότατο συντονισμό με τους φόβους των εργαζόμενων και των μικροαστικών στρωμάτων, έχουν επενδύσει ιδεολογικά και πολιτικά στον στρουθοκαμηλισμό κάποιας μη εκτροπής σε πόλεμο ή στον ευρύτερο στρουθοκαμηλισμό που λέει ότι ο καπιταλισμός είναι ένα εδραιωμένο παγκόσμιο σύστημα που δεν έχει δυνατότητες για εθνικές ή εθνικιστικές αναδιπλώσεις, και αν έχει αυτό σημαίνει βαθιά κρίση του, και κάπου εκεί φαντασιώνονται πως θα πάρουν την εξουσία με επανάσταση ή με δημοκρατική αλλαγή ή ό,τι άλλο (ως διεθνής εργατική τάξη στο συγκεκριμένο σημείο του γεωστρατηγικού χώρου).
Καταρχάς θα έλεγα, μακάρι τα παιδιά, και τότε η ιστορία να γελάει με ανόητους όπως εμείς και να στεφανώνει όλους αυτούς τους λαμπρούς εγκεφάλους με δόξα αιώνια.
Θεωρώ όμως πως δυστυχώς έχουμε να κάνουμε με ηλίθιους, ιδεοληπτικούς, αλλά και κάτι ακόμα, έχουμε να κάνουμε με άτομα, κοινωνικές υπο-τάξεις ή τμήματα τάξεων και κινήματα που προκειμένου να επιβεβαιώσουν την ψευδή εικόνα τους για τον κόσμο που ζούνε δεν έχουν και δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα να ξεπουλήσουν κάθε εν δικαίω αμυνόμενο λαό, και βέβαια δεν έχουν και δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα να μην αναλάβουν κανένα προσωπικό και ιστορικό καθήκον ανάληψης ευθυνών και προσωπικού κινδύνου για να υπερασπιστούν τα δικαιώματα ενός τέτοιου λαού.
Σε τελική ανάλυση είναι και "αυτός" ένας "αμαρτωλός", δεν είναι δα και το νομαδικό προλεταριάτο, δεν είναι στην χειρότερη κατάσταση, είναι και αυτός ένας ιθαγενής ή ιθαγενιστής λαός, εθνικιστής, ας τον να πάει στο διάολο, δεν υπάρχει, η έννοια λαός είναι κατασκευασμένη κατασκευή, είναι αστική έννοια, ή ξεπερασμένη "εθνοσταλινική" κ.λπ κ.λπ
Τα ξέρουμε όλα αυτά που λένε ή πιστεύουν και βέβαια και αυτός ο λαός, όπως μάλλον και οι περισσότεροι, θα δώσει κάποια δικαιώματα για να εδραιώσει κάποιος ό,τι θέλει, άρα και μια θεωρία για να μην κάνει τίποτα, να μην σκεφτεί τίποτα γιά την θλιβερή πραγματικότητα.
Υπάρχουν άλλα πολλά για να σκεφτείς, όντως, και είναι γοητευτικότερα, με έναν Ντελέζ με έναν Καστοριάδη ξεχνιέμαι, είναι λαμπρές οι σελίδες και προσφέρουν ένα πολύ καλό πλαίσιο για να κατοπτρίσει κανείς την επιθυμία του να είναι μόνον επιθυμία.
Κάπου εκεί κοντά και οι "λενινιστές", άλλη περίπτωση σολιψιστών αυτοί, καμία όμως τύχη και κεί για "αντικειμενικές πραγματικότητες" συν τα απωθημένα της ιστορικής απόσυρσης και αποτυχίας. 
(Η Κύπρος είναι πιο μακριά από το Κουρδιστάν, για μένα τουλάχιστον. Καλή σας τύχη.)
Μιλάμε για φανταστικούς κόσμους, αλλά δεν μας απασχολούν αυτοί, δεν τους θέλουμε πιά ούτε για κουβέντα, ούτε τους λαμβάνουμε σοβαρά υπόψει. Άλλο είναι το πρόβλημά μας και αυτό λέγεται καπιταλισμός όπως είναι ως Είναι ως τοπικό αλλά κυρίως διεθνές σύστημα,
Ως αποκλεισμένος και εκκαθαρισμένος από όλους τούς έλληνες ή ελλαδίτες αριστερούς κολοκυθόμυαλους δεν στρέφω το βλέμμα μου σε αυτούς, ούτε περιμένω τίποτα από αυτούς.
Ας λάβουν μόνον υπόψει τους ότι είμαι εργάτης του δημόσιου τομέα, και αν αμφισβητούν την ταξικοεργατικότητα του προσώπου μου, να ξέρουν ότι οι βιομηχανικοί και άλλοι πιο "αληθινοί" εργάτες άνεργοι άεργοι ή περιθωροποιημένοι, και όχι μόνον οι ντόπιοι, τρέφουν τα ίδια αισθήματα όπως εγώ και κάνουν τις ίδιες σκέψεις. 
Ας το σκεφτούν αυτό και ας το θυμηθούν κάποτε.
Όπως είπα λοιπόν δεν με ενδιαφέρουν οι κοκορόμυαλοι, αλλά τι σκέφτεται τι κάνει η τοπική και παγκόσμια μεγαλοαστική τάξη.
Εκεί, όχι στα πρόσωπα αλλά στις δομές που τα θεμελιώνουν, είναι που συμβαίνουν τα σημαντικότερα συμβάντα και κρίνεται και η τύχη των μαζών, όσο αυτές τουλάχιστον άγονται και φέρονται από και σε μιάν ιστορική απάθεια.
Σε αυτό το πλαίσιο είναι που έχει ενδιαφέρον να δούμε και το θέμα θεματάκι της νέας αριστεράς, χωρίς να υποκύπτουμε σε συνωμοσιολογικές ερμηνείες, αφού αυτή είναι απλά η ουρίτσα του λεγόμενου "ακραίου κέντρου" αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο.
Η νέα αριστερά έχει ρίξει τον εαυτό της στους βόθρους της globalδημοκρατικής αστικής τάξης και έχει επενδύσει τα πάντα στην υπερεθνική δυναμική του κεφαλαίου.
Δεν είναι εντελώς μη κατανοητόν τούτο, αν δει ας πούμε τι σημαίνει εθνικιστικός πατριαρχικός ή θεοκρατικός καπιταλισμός όταν επικρατεί ως ειδική μορφή:
Ο λαός δεν (πρέπει να) ξεχνά τι σημαίνει δεξιά!
Ποτέ μου δεν αντιπάθησα αυτό το σύνθημα τού (τότε) Πασόκ, τώρα Σύριζα αλλά επί της ουσίας και Ανταρσύα και άλλοι αριστεριστές όταν τίθενται ζητήματα αναμέτρησης με την δεξιά κ.λπ
Κάθε αντιφά, όχι μόνον το ριζοσπαστικό αντικαπιταλιστικό αντιφά των αυτόνομων, είναι θεμιτό και κατανοητό και μάλλον σχετικά αναγκαίο όταν έχουμε να κάνουμε με τους αντιδραστικούς κυρίαρχους και άλλα φοβερά.
Αλλά το σύνθημα είναι Πασόκ, για να το πω ολίγον συνδικαλιστικά, και όλοι αυτοί κάπου είναι Πασόκ, όχι με την έννοια της σοσιαλδημοκρατίας, του λαϊκισμού και άλλα, αλλά με την έννοια του βαθύτατου οντολογικού διαχωρισμού με την δεξιά που όλοι τον καταλαβαίνουν αλλά μερικοί δεν τον παραδέχονται.
Το ζήτημα όμως είναι τι είναι το Πασόκ τού σήμερα, το οποίο όλοι αυτοί ακολουθούν και υβρίζουν υβρίζουν και ακολουθούν, όχι μόνον ως "κεντροαριστερά" ή κόμμα της Γεννηματά ή του ευφυέστατου κυρίου Βενιζέλου αλλά ως παγκόσμιος χώρος της δημοκρατικής κεντροαριστεράς κέντρου αλλά και κεντροδεξιάς.
Γιατί, στην πραγματικότητα, απέναντι στην δεξιά-δεξιά, στην αντίδραση, τον πατριαρχισμό εθνικισμό ρατσισμό και άλλα, και η δημοκρατική κεντροδεξιά έχει έναν ιδιότυπο ενδοδεξιό "αντιπολιτευτικό" ρόλο, όπως προφητικά είχε παλαιότερα διαβλέψει ο ευφυέστατος επίσης ως στρατηγική σκέψη χώρος του ευρωκομμουνισμού.
Όλο αυτό το πράγμα μεταλλαγμένο και εμπλεκόμενο σε εσωτερική έριδα, συμπεριλαμβανομένης και της άκρας αριστεράς ή αυτονομίας, είναι σήμερα στοιχισμένο πίσω από την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση ως αυτή να είναι το εδραιωμένο αντικειμενικό έδαφος της όποιας αλλαγής, (σοσιαλ-)δημοκρατικής ρύθμισης, επανάστασης, κινήματος κ.λπ κ.λπ 
Πρόκειται για μια παγίδα και για τους ίδιους τους προοδευτικούς ή "προοδευτικούς" αστούς globalιστές, και τώρα αυτό φαίνεται. 
Φαίνεται κυρίως στον πανικό τους με την άνοδο του εθνοεθνικιστή φασίζοντος (ή φασίστα) Τράμπ με μια ισχυρή αν και όχι "ποσοτικά" πλειονοτική πλειονότητα στήριξης και ανοχής από "κάτω" του.
Η παγίδα έγκειται σε ένα σύνολο με πολλά και διαφορετικά πράγματα που έχουν στριμωχθεί μέσα του, από την επίλυση εθνοτικών και γεωστρατηγικών ζητημάτων (όπως αυτά της περιοχής μας) μέχρι το ζήτημα των "φύλων" και του νέου δημοκρατισμού, χωρίς να υπάρχει όμως κανένα πραγματικό υπόβαθρο αυτό το σύνολο ή ψευδοσύνολο να τα επιλύσει, αλλά δυστυχώς δεν συμβαίνει μόνον αυτό.
Οι globalδημοκράτες, ελευθεριακοί φιλελεύθεροι αριστεροί κ.λπ όχι μόνον έχουν ποντάρει σε ένα κουτσό άλογο, το οποίο αυτό κι αν είναι κατασκευή!, αλλά εμφανίζουν και παρουσιάζουν έναν αντιλαϊκό φασίζοντα Λόγο, όχι βέβαια στο ύψος και το βάθος της δεξιάς, αλλά αρκετά ενοχλητικό και επικίνδυνο, συνδεόμενο εξάλλου και με ιμπεριαλιστικές εκστρατείες του δικού τους τύπου, τις οποίες ή στηρίζανε ή ανέχονταν.
Οπότε, αυτό εννοώ, αυτό είναι το πρόβλημα.
Και επι αυτού του προβλήματος είναι που η δεξιά-δεξιά, δηλαδή η νεοπατριαρχική ακροδεξιά, θα σαρώσει, θα κάνει όλο και περισσότερο επελάσεις προς τον πυρήνα της παγκόσμιας αστικής εξουσίας και θα τον αλώσει στο τέλος.
Ακόμα και αν υπάρξει, που θα υπάρξει, παλινόρθωση ενός κεντροαριστερού ή κεντρώου ρεύματος, ειδικά στις Η.Π.Α, το παιχνίδι έχει χαθεί νομίζω.
Σκεφτείτε τώρα αυτά που σας έλεγα στην αρχή.
Αν ζεις σε μια τέτοια περιφέρεια, δύσκολα τα πράγματα. 
Αν θες βέβαια μπορείς να ξεχνιέσαι, υπάρχουν πολλοί τρόποι, μαρξιστικότατοι μάλιστα ή απλά επιστημονικότατοι, για να θυμηθώ έναν διάλογό μου με έναν καλωσυνάτο ορθολογιστή για το θέμα της επιστημοσύνης.









Ιωάννης Τζανάκος 

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • μάτια - όταν η όψη τους χαθεί επιτέλους, δεν ξέρω άλλο να ζητήσω, θα έρθω να σε βρώ δεν θα μας ρωτήσει κανένας από που και πως φτάσαμε ούτε χρεία να'μαστε μόνοι...
    Πριν από 12 δευτερόλεπτα
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 1 εβδομάδα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..