Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

2017-2018


Ο χρόνος "αλλάζει" με εκτελέσεις διαδηλωτών από το αντιδραστικό θεοκρατικό καθεστώς στο Ιράν, ενώ "εδώ" οι "αναλυτές" ψάχνουν να βρούν ποιά "θεωρία συνωμοσίας" ταιριάζει καλύτερα στα ιδεολογικά γούστα τους.
Πέρα από τα γεγονότα στο Ιράν, σημειώνω ως σημαντικό σημείο για την δική "μας" νοητική πραγματικότητα αυτό το γεγονός, ότι δηλαδή ένας αποχαυνωμένος λαός όταν έχει να εξηγήσει γεγονότα οικουμενικής σημασίας προτιμά να επιλέγει θεωρίες περί σκοτεινών κέντρων και να ικανοποιεί έτσι την δική του παθητικότητα και ανικανότητα να υπερασπιστεί, σε πολύ "ευνοϊκότερες" συνθήκες, τα υλικά και τα δημοκρατικά του συμφέροντα.
Η ελλαδική άρχουσα τάξη αντιμετωπίζει τα όποια "εξωτερικά" γεγονότα με την ίδια, ίσως και περισσότερη ανοησία.
Κανείς σοβαρός αναλυτής δεν αποκλείει τα ενδεχόμενα μιας εμπλοκής και αυτών των σκοτεινών ηγεμονικών γεωπολιτικών δυνάμεων, ούτε υπάρχει και τόση "αφέλεια" όπως ισχυρίζονται όσοι περιορίζουν την σκέψη τους στις "συνωμοσίες", αλλά η ουσία των γεγονότων σε μια χώρα, σε μια "ζώνη" χωρών, και στον κόσμο όλο, είναι οι επιθυμίες και οι ανάγκες των καθημερινών ανθρώπων και όχι το ένα ή το άλλο εγκεφαλικό σχήμα.
Ο ιμπεριαλισμός δεν αντιμετωπίζεται με αντιδραστικές θεωρίες περί "υποκίνησης" των μαζών, οι μάζες δεν αποτελούνται από αφελείς και ανόητους ανθρώπους, οι άνθρωποι δεν βγαίνουν στον δρόμο μαζικά να διακινδυνεύσουν την ζωή τους για τα "συμφέροντα" κάποιων "σκοτεινών κέντρων".
Η έλλειψη σεβασμού προς τα κριτήρια των μαζών, προς την σκέψη των καθημερινών ανθρώπων, δεν σημαίνει τίποτα άλλο από έναν εκλεπτυσμένο ή χυδαίο ελιτισμό για ψυχοπαθείς διανοούμενους ή ακριβώς για τους μηχανισμούς των κυριαρχιών που δυναστεύουν τους ανθρώπους.
Οι μάζες μπορεί να κάνουν λάθη, να εξαπατηθούν, να πέσουν σε αδιέξοδα, να χειραγωγηθούν από αλλότριες κυριαρχικές δυνάμεις, αλλά ποτέ δεν ξεκινάνε χωρίς να υπάρχει αληθινή επιθυμία και ανάγκη για ζωή, ελευθερία, αξιοπρέπεια, δημοκρατία και ειρήνη, για μια ζωή χωρίς ιδεολογικούς θρησκευτικούς κομματικούς ή κρατικούς κηδεμόνες.
Οι μάζες δηλητηριάζονται από θεωρίες και ιδεοληψίες όταν αυτές οι θεωρίες/ιδεοληψίες τούς παρουσιάζουν έναν κόσμο που είναι σκοτεινός και χαμένος από την "φύση" του.
Αν δεν εμπιστεύονται κάποιοι τους καθημερινούς ανθρώπους, ας το πούνε ανοιχτά, ας δομήσουν μια θεωρία για το πόσο "κακός" είναι ο κοσμάκης, ας αποσυρθούν από τον κόσμο, ας κάνουν ό,τι θέλουν τελικά.
Δεν πρόκειται να βοηθήσουν τον κόσμο και τους ανθρώπους αν τους γεμίζουν με θεωρίες για μυστικούς μηχανισμούς, αν τους δηλητηριάζουν συνέχεια με την παραλυτική θέση ότι "όλα είναι κανονισμένα" και "προκαθορισμένα".
Ο λαός, οι εργαζόμενοι, οι καθημερινοί άνθρωποι απειλούνται συνέχεια από τις κυριαρχίες όχι μόνον με όπλα και βία αλλά και με την ιδέα ενός κόσμου κυριαρχημένου από τα όπλα και την βία, ενώ το απλούστερο πράγμα θα ήταν να καταλάβει ο κόσμος όλους τους χώρους της ζωής του, χωρίς να υπάρχει ανάγκη για βία, εφόσον όσο περισσότεροι τόσο πιο αδύναμη η κυριαρχία.
Ο ιμπεριαλισμός έχει πάρει το πάνω χέρι γιατί έχουν ξεχαστεί βασικές αρχές του μαζικού δημοκρατικού αγώνα, και έχουν επικρατήσει αντιδραστικές ψευδο-"μειονοτικές" απόψεις.
Ο καπιταλισμός δεν θα πέσει ποτέ αν δεν γίνει αυτό επιθυμία των μαζών, των καθημερινών ανθρώπων.
Δεν πρόκειται να υπάρξει σοσιαλισμός χωρίς ελευθερία δημοκρατία και κοσμική λαϊκή κυριαρχία.
Ο σοσιαλισμός δεν είναι αυταξία ή αυτοσκοπός, αλλά μέσο για την απελευθέρωση των εργαζόμενων ανθρώπων.


Ιωάννης Τζανάκος

Iran Protest: Discussion with Maryam Namazie

Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017

Για το κίνημα στο Ιράν..


Παρακολούθησα όλη τη μέρα τα γεγονότα στο Ιράν, ακολουθώντας όλους τους "δρόμους" που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μιαν έγκυρη πληροφόρηση.
Δεν πρόκειται για "μικρές" και "κατευθυνόμενες" διαδηλώσεις, αλλά για ένα μαζικό κίνημα που ακόμα "αναπτύσσεται" σαν πλήθος.
Η αντικαθεστωτική κίνηση στο Ιράν είχε και έχει μεγάλο πλήθος από "κάτω", δεν είναι οι άνθρωποι μαριονέτες για να κινούνται από "σκοτεινά κέντρα  συνωμοσίας".
Η θέση τους, η άποψή τους είναι φιλοδυτική ή "φιλοδυτική", δεν χρειάζονται ιδιαίτερες ωθήσεις για να είναι αυτό που είναι, και να πιστεύουν αυτό που πιστεύουν.
Το ευρύ αντι-θεοκρατικό αντικαθεστωτικό κοινωνικό και ιδεολογικό μέτωπο στο Ιράν, συν το κίνημα το προερχόμενο από τις εθνικές/εθνοτικές μειονότητες, είναι πολύμορφο και εξόχως αντιφατικό, αντιφατικότερο από τα αντίστοιχα αντικαθεστωτικά μέτωπα τής "αραβικής άνοιξης" που δεν ήταν αντιθεοκρατικά απλά γιατί την εξουσία την είχαν οι μπααθιστές (όλων των ιδεολογικών και εθνικών αποχρώσεων).
Οι άνθρωποι που έρχονται σε σύγκρουση με το καθεστώς είναι οι περισσότεροι νέοι, σε μια χώρα που από 20.000.000 έφτασε σε μερικές δεκαετίες να μετράει 80.000.000 πληθυσμό.
Οι άνθρωποι αυτοί, όπως είπαμε οι περισσότεροι νέοι, σήμερα ειδικά από την εργατική τάξη και όχι από τα μικροαστικά στρώματα, δεν ενδιαφέρονται για τον "αντι-ιμπεριαλισμό" του καθεστώτος, αδιαφορούν για τις εκστρατείες του Σολεϊμανί στον Λίβανο και την Συρία, μισούν την Χεζμπολάχ, διέπονται από φιλοδυτικές και κοσμικιστικές αξίες, έλκονται από την μαζική δυτική κουλτούρα, δεν μισούν το Ισραήλ ούτε είναι "αντισιωνιστές", δεν είναι οπαδοί των "μουτζαχεντίν του λαού" (οργάνωση σέκτα που έχει υπαχθεί στους μηχανισμούς των Η.Π.Α μετά από μια μακρά τυχοδιωκτική πορεία), δεν θέλουν να πολεμήσουν για την "δόξα" του Ιράν και τις ηγεμονικές του δράσεις.
Είναι σίγουρο πως αυτό το μαζικό δημοκρατικό κίνημα περικλείει εντός του όλες τις αριστερές και δημοκρατικές οργανώσεις (και ό,τι έχει μείνει από το Τουντέχ -το κομμουνιστικό κόμμα), αλλά και ότι περικλείει αντιδραστικές ή τυχοδιωκτικές ομάδες, όπως επίσης είναι σίγουρο ότι υπάρχουν ενεργοί όλοι οι μηχανισμοί της δυτικο-ιμπεριαλιστικής χειραγώγησης που τους έρχεται "κουτί" το ενδεχόμενο να ηττηθεί το καθεστώς μέσα στο "σπίτι" του.
Όλα θα γίνουν και όλα θα παιχθούν, όλες οι δυνάμεις θα απλωθούν και όλοι οι μηχανισμοί θα εφαρμοστούν.
Αλλά τίποτα δεν εξηγείται χωρίς να κατανοεί κάποιος ότι η καταπίεση του λαού, η κατάπνιξη της ελευθερίας έκφρασης και αυτο-οργάνωσής του, είναι αυτή ακριβώς η συνθήκη που δίνει το περιθώριο και στις σκοτεινές ηγεμονικές γεωπολιτικές δυνάμεις και τους μηχανισμούς τους να δράσουν.
Ήδη έχουν εκτελεστεί από τις δυνάμεις των "φρουρών" 5 άτομα, η νεολαία οι φοιτητές οι μειονότητες πολλοί εργάτες, είναι στο δρόμο, χωρίς να νοιάζονται αν έχουν γίνει "όργανα τού ιμπεριαλισμού".
Δεν νοιάζονται καθόλου, γιατί αυτό που προέχει στην ζωή τους είναι η δημοκρατική ελευθερία, το δικαίωμα του αυτοκαθορισμού τής ζωής τους, η εργατική ελευθερία, το δικαίωμα στον ελεύθερο λόγο, το δικαίωμα στην προσωπική ερωτική και συναισθηματική ελευθερία.
Όποιος τα αγνοεί όλα αυτά, και δικαιολογεί τις παρακρατικές συμμορίες και τις δολοφονίες του λαού, όποιος θεωρεί με κυνισμό ότι είναι "εντάξει" όταν κροταλίζουν τα όπλα ενός κράτους που δηλώνει ότι θα ελευθερώσει την Ιερουσαλήμ αλλά σκλαβώνει τον λαό του και την νεολαία του στην πολιτική, την ιδεολογική και πολιτισμική σκλαβιά, όποιος τα παραβλέπει αυτά, διότι υπάρχει (όντως) η πιθανότητα τής χειραγώγησής τους, δεν ξέρει τι του γίνεται, δεν κατανοεί τίποτα, δεν έχει σε τελική ανάλυση σχέση ούτε με αυτά που υποτίθεται ότι πρεσβεύει..
Επιμένω στην θέση μου ότι το κίνημα της ιρανικής νεολαίας είναι κλεισμένο σε αδιέξοδες και επικίνδυνες φόρμες, αλλά είναι παρά όλα αυτά ένα γνήσιο ελευθεριακό κίνημα, και η ιρανική νεολαία αξίζει, είναι το διαμάντι της Μέσης Ανατολής, το μέλλον της ανήκει, και έχει κάθε δικαίωμα να το ανακαλύψει μόνη της.


Ζήτω η ιρανική νεολαία!
Ζήτω η ιρανική εργατική τάξη!




Ιωάννης Τζανάκος 

Adnan Karim and Tara Jaff ..Henasey Asiqan

Bahjat Yahya - Bafri Zamana .بەهجەت یەحیا

Bahjat Yahya - Fanabun

Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

1. Σχόλιο: Οι πτυχές των (πιθανών) εξελίξεων στο Ιράν // 2. Αναδημοσιεύσεις..

Σχόλιο
Ιωάννης Τζανάκος
Είναι αλήθεια ότι οι αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις στο Ιράν (και στο ιρανικό Κουρδιστάν) έρχονται την "κατάλληλη" στιγμή, όταν δηλαδή έχει επιτευχθεί ο θρίαμβος της ηγεμονικής πολιτικής του ιρανικού κράτους σε όλη την Μέση Ανατολή.
Θα ήταν εύκολο να φανταστούμε ένα "συνωμοσιολογικό" σενάριο, αλλά το ίδιο εύκολο θα ήταν τελικά να αποκλείσουμε τις "μηχανικές" επεμβάσεις και της δύσης (Η.Π.Α κ.λπ) και του Ισραήλ, ειδικά αυτή την στιγμή.
Η αλήθεια είναι δύσκολο πράγμα, το έχουμε ξαναπεί.
Η πραγματικότητα είναι σύνθετη, περίπλοκη αλλά και ωμή.
Ας δούμε εν τάχει κάποια στοιχεία που έχουμε αναλύσει και παλαιότερα, και θα τα επαναλάβουμε:

1.
Υπάρχει μέσα στο Ιράν μια μαζική και ενεργή παρά την καταπίεση φιλοδυτική (πλέον) αντιπολίτευση στο θεοκρατικό καθεστώς.
Δεν είναι μόνον οι "παράξενοι" "Μουτζαχεντίν του λαού" που αποτελούν αυτή την αντιπολίτευση (θα ξαναγράψουμε ειδικό άρθρο για αυτούς), αλλά μεγάλο κομμάτι της νεολαίας, αριστερές και φιλελεύθερες οργανώσεις, νοσταλγοί του Σάχη (ουκ ολίγοι), Πέρσες (αμιγώς) εθνικιστές, οι περισσότεροι Κούρδοι βέβαια, οι καταπιεσμένοι Σουνίτες και άλλες εθνοθρησκευτικές και εθνοτικές μειονότητες, αλλά και άλλες "ιρακινο-κουρδικές" οργανώσεις κ.λπ
Το να ανάγεις την δράση τους και τους ιδεολογικο-πολιτικούς σκοπούς τους μόνον στις "συνωμοσίες του δυτικού ιμπεριαλισμού" είναι λάθος, και αποκρύπτει την καταπιεστική πολιτική του θεοκρατικού κράτους και του ιρανο-σιιτικού εθνικισμού-φονταμενταλισμού.
Από την άλλη, εξαιρώντας κυρίως τις ιστορικές κομμουνιστικές οργανώσεις (κυρίως το Τουντέχ), όλες αυτές οι αντικαθεστωτικές δυνάμεις έχουν ταχθεί με το μέρος της δύσης, προσδοκούν στην βοήθειά της, και δεν μιλάω μόνον για τις ηγετικές ελίτ αλλά και για την "βάση".
Στο Ιράν υπάρχει μεγάλη φιλοδυτική κοινωνική βάση, η οποία μάλιστα έχει εδραιωμένες δυτικοφιλελεύθερες ιδεολογικές τάσεις πολύ περισσότερο από την αντίστοιχη αραβική κοινωνική βάση όπως την είδαμε στην "αραβική άνοιξη".
Υπάρχει και μια μεγάλη ιρανική παροικία σε όλη την δύση με αντίστοιχες ιδέες και αξίες.
Η καταπίεση που ασκεί το θεοκρατικό καθεστώς έχει "απαλύνει" μάλιστα τις αντιδυτικές εθνικιστικές παραδόσεις του ιρανικού περσικού λαού, και έχει σχηματίσει σε πολλούς δημοκράτες εθνικιστές την ιδέα ότι αυτό που προέχει είναι η πτώση του ακόμα και με την παρέμβαση του δυτικού ιμπεριαλισμού.

2.
Η επέκταση της επιρροής του κράτους τού Ιράν, αλλά και του ιρανικού περιφερειακού ιμπεριαλισμού καπιταλισμού σε όλη την ζώνη τής Μέσης Ανατολής έχει μεγάλο "κόστος" για τον ιρανικό εργαζόμενο λαό.
Οι Ιρανοί Πέρσες μικροαστοί και εργάτες, παρά την ιδεολογική "κατήχηση" του καθεστώτος νοιάζονται περισσότερο για το Ιράν, είναι περήφανοι για το Ιράν αλλά στα πλαίσια ενός κατεξοχήν αμυντικού ή ήπια επιθετικού εθνικισμού, οπότε η δόξα ή "δόξα" της ιρανικής επέκτασης και επιρροής έχει αρχίσει να τους φοβίζει, ίσως και να τους απωθεί με δεδομένη την οικονομική δυσχέρεια που προκαλεί ο καπιταλισμός ούτως ή άλλως αλλά επιπλέον οι πολιτικοστρατιωτικές εκστρατείες του κράτους και των "φρουρών τής επανάστασης".

3.
Οι Η.Π.Α, το Ισραήλ, και η δύση γενικότερα, σε συμμαχία με το νέο πουλέν των Σαούντ, συνωμοτούν και σχεδιάζουν κάθε μέρα, κάθε ώρα και κάθε στιγμή να καταστρέψουν την νέα ιρανική δύναμη.
Πρόκειται να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο, ιδεολογικό προπαγανδιστικό στρατιωτικό, για να επαναφέρουν το Ιράν στην θέση του υποταγμένου και ηττημένου έθνους.
Οι θεοκράτες όμως και οι "φρουροί" έχουν κι αυτοί μαζική λαϊκή βάση, ρίζες στην ιρανική κοινωνία, ειδικά στα "λαϊκότερα" κοινωνικά στρώματα, ειδικά στην επαρχία.
Δεν θα αφήσουν την εξουσία τόσο εύκολα, ούτε είναι στην ίδια θέση που ήταν (και είναι ακόμα) ο φίλος τους ο Άσσαντ, εφόσον έχουν πίσω τους και λαό και κυριαρχικούς μηχανισμούς που δεν περιορίζονται μόνον στο κράτος υπό την στενή του έννοια.

4.
Η δυνατότητα να υπάρξει ένα δημοκρατικό και αντι-ιμπεριαλιστικό κίνημα στο Ιράν έχει σχεδόν καταστραφεί.
Ο εργαζόμενος λαός και η νεολαία έχουν να επιλέξουν μεταξύ αδιέξοδων και επικίνδυνων δρόμων, μεταξύ Σκύλας και Χάρυβδης.
Αν αυτό δεν το κατανοεί κανείς δεν έχει ιδέα, δεν ξέρει τι του γίνεται, είναι με την μία ή την άλλη όψη του, ένας δυτικιστής υπερόπτης που δεν του έχει τεθεί ποτέ ή ακόμα ένα τέτοιο ερώτημα, δεν έχει βρεθεί σε μια ανάλογη αδιέξοδη πολιτική κατάσταση. 

  

Αναδημοσιεύσεις:

Protesters rally in Iran as demonstrations spread - Reuters


Who Are the Leading State Sponsors of Terrorism? - Strategic Culture ...

Who Are the Leading State Sponsors of Terrorism? - Strategic Culture ...


Who Are the Leading State Sponsors of Terrorism?

The Yom Kippur War

The Six Day War 1967 Documentary

Vice / ντοκιμαντέρ για την Γάζα..


Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2017

U.S.A θρήνος και οδυρμός (αλλά και αποκαλύψεις ανάμικτες με ψεύδη) / “Assad will rule a shattered country with an iron fist” – Fair Observer speaks with Robert Ford, the US Ambassador to Syria from 2011 to 2014, about the course of the 81-month Syrian conflict and the prospects for the country.

Οι γενοκτονίες που επιτέλεσε ο γιαπωνέζικος ιμπεριαλισμός-φασισμός


Nightmare in Nanjing | Imaging Genocide


Nightmare in Nanjing


Introduction

Μέση Ανατολή..


Το αδιέξοδο της Μέσης Ανατολής δεν είναι ένα "τοπικό" αδιέξοδο, αλλά συμπυκνώνει όλα τα αδιέξοδα και όλες τις ελπίδες της ανθρωπότητας.

Le Trio Joubran - Masar | مسار- الثلاثي جبران





Wheelchair-bound Palestinian demonstrator Ibrahim Abu Thuraya, who according to medics was killed later on Friday during clashes with Israeli troops near the Gaza border, December 15, 2017.

Serap Sönmez RINDE...

Yâresân Kürt Alevîleri: Ranai Ailesi - Sama(h)

Τετάρτη, 27 Δεκεμβρίου 2017

Διεργασίες στη Μέση Ανατολή και το Ιράκ..


Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις στην Μέση Ανατολή από κάτω είναι ο Σολεϊμανί.

Two Iraqi Intelligence Officers Murdered in Kirkuk


Fate of 350 Sunnis Kidnapped by PMF Remains Unknown: Tribal Figure

Οι Αμερικάνοι και οι Κούρδοι βλέπουν παντού τον Qassim Soleimani..


ERBIL, Kurdistan Region (Kurdistan 24) – Iraqi Christians are alarmed by Iranian infiltration within their communities with the founding and arming of a Christian militia in the Nineveh Plains called the Babylon Brigade.

62 mass graves with thousands of Yazidi victims’ relics found in Sinjar: Official



  62 mass graves with thousands of Yazidi victims' relics found in Sinjar

iraqinews

Sinjar (IraqiNews.com) The total number of mass graves of Yazidi victims have reached 62 in Sinajr, west of Nineveh, an official was quoted saying on Tuesday.


Speaking to AlSumaria News, Fahd Hamed Omar, acting mayor of Sinjar, said, “a human rights team arrived at Sinjar and counted the amount of discovered Yazidi mass graves, which reached 62 so far.”
Some graves, according to Omar, includes thousands of relics of civilians, while others composed of couple of victims’ relics. “Among the executed are whole families that were killed by Islamic State.”
“IS executed them collectively on the eighth day after controling Sinjar. We were watching from the top of Sinjar mountain how they executed and buried them using machines in mass graves,” Omar added.
He described the execution of Yazidis as “the biggest genocide in the modern times.”
Earlier on the day, a mass grave composed of relics of Yazidi victims was found in Sinjar, Alqurtas News website reported.
Relics of 24 Yazidis were found in Kesra al-Mei’rab village. They were shot in the heads and chests, Iraqi officials told Al-Hurra TV channel.
Iraqi troops, according to the officials, were extradited to forensic medicine department to identify their relatives.
Habitat of the Iraqi Yazidi religious minority, Sinjar came under the international spotlights after IS militants took over the region in 2014.
Many Yazidis were persecuted and held in Mosul by Islamic State, which considered them devil-worshippers.

Bahjat Yahya - Piri Maixana

bahjat yahya - منم ڕابەری دەروون پڕ ئێشان

Πράξεις αντεκδίκησης και σεκταριστικός πόλεμος στο Ιράκ / Ezidi PMF fighters responsible for execution of 52 civilians.

Σχόλιο

Ιωάννης Τζανάκος
Ο λαός των Γεζίντι διψάει για εκδίκηση απέναντι όχι μόνον στο ISIS, αλλά και στις σουνιτικές αραβικές γειτονικές φυλές που συμμετείχαν στην κακοποίηση και την σφαγή του.
Δεν συμμετείχαν όλες οι γειτονικές σουνιτικές φυλές στις γενοκτονικές πράξεις των ισλαμοναζί, αλλά υπάρχουν φυλές που συμμετείχαν ενεργά (οι άντρες των φυλών αυτών).

Άρθρο του Gideon Levy για την φασιστική δολοφονία του ήρωα του λαού Ibrahim Abu Thuraya / The Israeli Military First Took His Legs, Then His Life


The Israeli military first took his legs, then his life - Opinion ... - Haaretz 


Gideon Levy


On Friday, a sharpshooter shot and killed Ibrahim Abu Thuraya, a Gazan double amputee, as he protested from his wheelchair near the Israeli borde

Wheelchair-bound Palestinian demonstrator Ibrahim Abu Thuraya, who according to medics was killed later on Friday during clashes with Israeli troops near the Gaza border, December 15, 2017.   
Wheelchair-bound Palestinian demonstrator Ibrahim Abu Thuraya, who according to medics was killed later on Friday during clashes with Israeli troops near the Gaza border, December 15, 2017. REUTERS/Mohammed Salem

The Israeli army sharpshooter couldn’t target the lower part of his victim’s body — Ibrahim Abu Thuraya didn’t have one. The 29-year-old, who worked washing cars and who lived in Gaza City’s Shati refugee camp, lost both legs from the hips down in an Israeli airstrike during Operation Cast Lead in 2008. He used a wheelchair to get around. On Friday the army finished the job: A sharpshooter aimed at his head and shot him dead.

The images are horrific: Abu Thuraya in his wheelchair, pushed by friends, calling for protests against the U.S. declaration recognizing Jerusalem as Israel’s capital; Abu Thuraya on the ground, crawling toward the fence behind which the Gaza Strip is imprisoned; Abu Thuraya waving a Palestinian flag; Abu Thuraya holding up both arms in the victory sign; Abu Thuraya carried by his friends, bleeding to death; Abu Thuraya’s corpse laid out on a stretcher: The End.

The army sharpshooter couldn’t aim at the lower part of his victim’s body on Friday so he shot him in the head and killed him.

It can be assumed that the soldier realized that he was shooting at a person in a wheelchair, unless he was shooting indiscriminately into the crowd of protesters.


Abu Thuraya posed no danger to anyone: How much of a danger could a double amputee in a wheelchair, imprisoned behind a fence, constitute? How much evil and insensitivity does it take in order to shoot a handicapped person in a wheelchair? Abu Thuraya was not the first, nor will he be the last, Palestinian with disabilities to be killed by soldiers of the Israel Defense Forces — the most moral soldiers in the world, or not.

The killing of the young disabled man passed almost without mention in Israel. He was one of three demonstrators killed Friday, just another humdrum day. One can easily imagine what would happen if Palestinians had killed an Israeli who used a wheelchair. What a furor would have erupted, with endless ink spilled on their cruelty and barbarism. How many arrests would have resulted, how much blood would have flowed in retaliation. But when soldiers behave barbarically, Israel is silent and shows no interest. No shock, no shame, no pity. An apology or expression of regret or remorse is the stuff of fantasy. The idea of holding those responsible for this criminal killing accountable is also delusional. Abu Thuraya was a dead man once he dared take part in his people’s protest and his killing is of no interest to anyone, since he was a Palestinian.
The Gaza Strip has been closed to Israeli journalists for 11 years, so one can only imagine the life of the car-washer from Shati before his death — how he recovered from his injuries in the absence of decent rehabilitation services in the besieged Strip, with no chance of obtaining prosthetic legs; how he rumbled along in an old wheelchair, not an electric one, in the sandy alleys of his camp; how he continued washing cars despite his disability, since there are no other choices in Shati, including for people with disabilities; and how he continued struggling with his friends, despite his disability.

No Israeli could imagine life in that cage, the biggest in the world, the one called the Gaza Strip. It is part of a never-ending mass experiment on human beings.

One should see the desperate young people who approached the fence in Friday’s demonstration, armed with stones that couldn’t reach anywhere, throwing them through the cracks in the bars behind which they are trapped.

These young people have no hope in their lives, even when they have two legs to walk on. Abu Thuraya had even less hope.

There is something pathetic yet dignified in the photo of him raising the Palestinian flag, given his dual confinement — in his wheelchair and in his besieged country.

The story of Abu Thuraya is an accurate reflection of the circumstances of his people. Shortly after he was photographed, his tormented life came to an end. When people cry out every week: “Netanyahu to Maasiyahu [prison]” someone should finally also start talking about The Hague.

Gideon Levy 

War on the Rocks / Ankara’s Look East: How Turkey’s Warming Ties with Russia Threaten Its Place in the Transatlantic Community



The strongmen of Turkey and Russia have met frequently this past year to discuss the Syrian civil war and bilateral relations. In parallel, Turkey’s relations with its Western allies have deteriorated amid disagreements about the rule of law in Turkey and Washington’s policies in Syria. Russia and Turkey have a strong economic relationship, underpinned by the Russian export of natural gas to Turkey, Russian tourism to Turkey, and Turkish construction firms active in the Russian market.

Τρίτη, 26 Δεκεμβρίου 2017

Moon of Alabama / From Snowden To Russia-gate - The CIA And The Media

From Snowden To Russia-gate - The CIA And The Media

The promotion of the alleged Russian election hacking in certain media may have grown from the successful attempts of U.S. intelligence services to limit the publication of the NSA files obtained by Edward Snowden.
In May 2013 Edward Snowden fled to Hongkong and handed internal documents from the National Security Agency (NSA) to four journalists, Glenn Greenwald, Laura Poitras, and Ewen MacAskill of the Guardian and separately to Barton Gellman who worked for the Washington Post. Some of those documents were published by Glenn Greenwald in the Guardian, others by Barton Gellman in the Washington Post. Several other international news site published additional material though the mass of NSA papers that Snowden allegedly acquired never saw public daylight.
In July 2013 the Guardian was forced by the British government to destroy its copy of the Snowden archive.
In August 2013 Jeff Bezos bought the Washington Post for some $250 million. In 2012 Bezos, the founder, largest share holder and CEO of Amazon, had already a cooperation with the CIA. Together they invested in a Canadian quantum computing company. In March 2013 Amazon signed a $600 million deal to provide computing services for the CIA.
In October 2013 Pierre Omidyar, the owner of Ebay, founded First Look Media and hired Glenn Greenwald and Laura Poitras. The total planned investment was said to be $250 million. It took up to February 2014 until the new organization launched its first site, the Intercept. Only a few NSA stories appeared on it. The Intercept is a rather mediocre site. Its management is said to be chaotic. It publishes few stories of interests and one might ask if it ever was meant to be a serious outlet. Omidyar has worked, together with the U.S. government, to force regime change onto Ukraine. He had strong ties with the Obama administration.
Snowden had copies of some 20,000 to 58,000 NSA files. Only 1,182 have been published. Bezos and Omidyar obviously helped the NSA to keep more than 95% of the Snowden archive away from the public. The Snowden papers were practically privatized into trusted hands of Silicon Valley billionaires with ties to the various secret services and the Obama administration.
The motivation for the Bezos and Omidyar to do this is not clear. Bezos is estimated to own a shameful $90 billion. The Washington Post buy is chump-change for him. Omidyar has a net worth of some $9.3 billion. But the use of billionaires to mask what are in fact intelligence operations is not new. The Ford Foundation has for decades been a CIA front, George Soros' Open Society foundation is one of the premier "regime change" operations, well versed in instigating "color revolutions".
It would have been reasonable if the cooperation between those billionaires and the intelligence agencies had stopped after the NSA leaks were secured. But it seems that strong cooperation of the Bezos and Omidyar outlets with the CIA and others continue.
The Intercept burned a intelligence leaker, Realty Winner, who had trusted its journalists to keep her protected. It smeared the President of Syria as neo-nazi based on an (intentional?) mistranslation of one of his speeches. It additionally hired a Syrian supporter of the CIA's "regime change by Jihadis" in Syria. Despite its pretense of "fearless, adversarial journalism" it hardly deviates from U.S. policies.
The Washington Post, which has a much bigger reach, is the prime outlet for "Russia-gate", the false claims by parts of the U.S. intelligence community and the Clinton campaign, that Russia attempted to influence U.S. elections or even "colluded" with Trump.
Just today it provides two stories and one op-ed that lack any factual evidence for the anti-Russian claims made in them.
In Kremlin trolls burned across the Internet as Washington debated options the writers insinuate that some anonymous writer who published a few pieces on Counterpunch and elsewhere was part of a Russian operation. They provide zero evidence to back that claim up. Whatever that writer wrote (see list at end) was run of the mill stuff that had little to do with the U.S. election. The piece then dives into various cyber-operations against Russia that the Obama and Trump administration have discussed.
second story in the paper today is based on "a classified GRU report obtained by The Washington Post." It claims that the Russian military intelligence service GRU started a social media operation one day after the Ukrainian President Viktor Yanukovych was illegally removed from his office in a U.S. regime change operation. What the story lists as alleged GRU puppet postings reads like normal internet talk of people opposed to the fascist regime change in Kiev. The Washington Post leaves completely unexplained who handed it an alleged GRU report from 2014, who classified it and how, if at all, it verified its veracity. To me the piece and the assertions therein have a strong odor of bovine excrement.
An op-ed in the very same Washington Post has a similar smell. It is written by the intelligence flunkies Michael Morell and Mike Rogers. Morell had hoped to become CIA boss under a President Hillary Clinton. The op-ed (which includes a serious misunderstanding of "deterrence") asserts that Russia never stopped its cyberattacks on the United States:
Russia’s information operations tactics since the election are more numerous than can be listed here. But to get a sense of the breadth of Russian activity, consider the messaging spread by Kremlin-oriented accounts on Twitter, which cybersecurity and disinformation experts have tracked as part of the German Marshall Fund’s Alliance for Securing Democracy.
The author link to this page which claims to list Twitter hashtags that are currently used by Russian influence agents. Apparently the top issue Russia's influence agents currently promote is "#merrychristmas".
When the authors claim Russian operations are "more numerous than can be listed here" they practically admit that they have not even one  plausible operation they could cite. Its simply obfuscation to justify their call for more political and military measures against Russia. This again to distract from the real reasons Clinton lost the election and to introduce a new Cold War for the benefit of weapon producers and U.S. influence in Europe.
None of the Russia-gate stories so far has held up to scrutiny. There is no proof at all, nor reasonable evidence, that Russia interfered in elections in the U.S. or elsewhere. There is no evidence of "collusion" with the Trump campaign.
One of the most complete debunking of the false claims can be found in the recent London Review of BooksWhat We Don’t Talk about When We Talk about Russian HackingConsortium News has published many pieces on the issue as well as analyses and warnings of what may follow from it. Many other writers have caught up and debunkthe various false claims. The Nation lists various cases of journalistic malpractice with regard to Russia-gate.
The people who promote the "Russian influence" nonsense are political operatives or hacks. Take for example Luke Harding of the Guardian who just published a book titled Collusion: Secret Meetings, Dirty Money, and How Russia Helped Donald Trump Win. He was taken apart in a Real News interview (vid) about the book. The interviewer pointed out that there is absolutely no evidence in the book to support its claims. When asked for any proof for his assertion Harding defensively says that he is just "storytelling" - in other words: its fiction. Harding earlier wrote a book about Edward Snowden which was a similar sham. Julian Assange called it "a hack job in the purest sense of the term". Harding is also known as plagiarizer. When he worked in Moscow he copied stories and passages from the now defunct Exile, run by Matt Taibbi and Mark Ames. The Guardian had to publish an apology.
The Mexican government controls the media by buying an immense amount of advertisement. It thus guarantees income as long as its political line is followed. The U.S. government has its own ways of controlling the media. In the 1950s to 1970s the CIA ran Operation Mockingbird which gave it control over much of the news and opinion output in U.S. media. During that time up to 400 main stream journalists were working for the CIA.
The method of control has likely changed. The handling of the Snowden affair lets one assume that the CIA induces billionaires to buy up media and to implement the CIA's favored policies through them. We do not know what the billionaires get for their service. The CIA surely has many ways to let them gain information on their competition or to influence business regulations in foreign countries. One hand will wash the other.
James Clapper as Director of National Intelligence, John Brennan as CIA head and James Comey from the FBI "assessed" that Russia influenced the U.S. presidential election. Annex B of their report, which hardly any report bothered to mention, read:
Judgments are not intended to imply that we have proof that shows something to be a fact. Assessments are based on collected information, which is often incomplete or fragmentary, as well as logic, argumentation and precedents.
That sentence is the core of Russia-gate. There are lots of claims, assertions and judgments but no proof at all that any of the alleged Russian influence really happened.
It is probably due to the undue influence of the intelligence services that media have adopted that Annex B standard fro themselves. With regards to Russia (and other issues) assertions are now enough - there is no need to investigate, to find the truth or to verify claims.
How will that system work if an accident happens, some jet gets shot down and the issue escalates. Will there be any reporter left in the main stream media who is allowed to ask real questions?
Posted by b on December 26, 2017 at 11:53 AM | Permalink


Από τα γεννοφάσκια...


Μια μέρα, έκανε το λάθος ένας (πρώην) φίλος, ή γνωστός, δεν έχει σημασία τι ακριβώς, να μου διηγηθεί ότι ήταν κάποια εποχή Κομσομόλος.
Στην αρχή θεώρησα ότι έκανε πλάκα, ή ότι μάλλον μίλαγε μεταφορικά, εννοώντας ότι ήταν κνίτης.
Όμως, στην πραγματικότητα εννοούσε αυτό που έλεγε, και βέβαια λίγο μετά το μετάνιωσε που μου το είπε, ξέροντας καλύτερα από μέναν τον αφελή τι είναι η πολιτική και το πως κάποτε θα αξιοποιούσα αυτή την πληροφορία.
Ο (πρώην) φιλος-γνωστός "ήταν" την εποχή που μου το έλεγε στον "χώρο", όπου "χώρος" είναι αυτό το πράμα που σήμερα κάνει τελετές μύησης στην αυτόνομη δράση με κέντρο των μυητικών ιεροτελεστιών την νέα άγια και άσπιλη ημερομηνία μάης1968.
Θα ρωτήσετε αμέσως, μα ποιό είναι το πρόβλημα;;
Ο άνθρωπος ήταν ως έφηβος "σταλινικός" κομμουνιστής "από τα γεννοφάσκια του" που μου έλεγε και μια συναδέλφισσα για κάποιον συγγενή της θέλοντας να μου δείξει ότι εγώ δεν είμαι κομμουνιστής πραγματικός γιατί βέβαια δεν είμαι "από τα γεννοφάσκια μου".
Πόσο δίκιο είχε και αυτή η ατομάρα που μου το έλεγε αυτό, εύχομαι τώρα με την Έφεση στο δικαστήριο για τα δεκάδες εκατομμύρια που έφαγε μαζί με άλλους από το ΙΚΑ, να αποφυλακιστεί και να χαρεί την ζωή που της απομένει.
Όλοι έχουν δίκιο, εκτός από άτομα όπως εγώ.
Όλοι έχουν μια σαφή ταυτότητα και την αλλάζουν μόνον με μια άλλη ταυτότητα.
Ποιός είσαι εσύ; Ο κανένας.
Πόσο το χαίρομαι ρε καθίκια αυτό το πράγμα, να ξέρατε.
Συνεχίζουμε λοιπόν.
Το πρώτο άτομον, όχι η συνάδελφος που λέγαμε, ήταν λοιπόν Κομσομόλος γιατί του το είχαν "περάσει" η μαμά και ο μπαμπάς, παλαιοί κομμουνιστές, και όταν έκανε την ιδεολογική του επανάσταση, υποθέτω γιατί είδε και πράματα και θάματα εις την εκδρομή εις την "σοβιετική πατρίδα", τι άλλο να γίνονταν εκτός από "αναρχικός" ή "αυτόνομος";
Νομοτελειακόν και γεννοφασκικόν ή γεννοφασκιακόν.
Απεικονίζει την ιστορία 3 ή 4 γενιών αγωνιστών και αμφισβητιών και νεοαριστερών που τα έσπασαν με τον μπαμπά και την μαμά, αλλά ένα πράγμα κράτησαν, τα γεννοφάσκια στην σκέψη τους, τα γεννοφάσκια στο μυαλό τους και τα γεννοφάσκια στον απέραντο αχαλίνωτο αθώο και άχρηστο εντέλει δογματισμό τους.
Και βέβαια, εμείς οι υπόλοιποι, που δεν ξέρουμε από γεννοφάσκια και γεννητούρια και νέον κόμμα, νέον κίνημα νέο κράτος που δεν είναι κράτος αλλά είναι κράτος, εμείς οι άλλοι που δεν υπάρχουμε καν αλλά ψάχνουμε παραδέρνοντας κάποια αλήθεια που να μην έχει γεννοφάσκια, τι άλλο να πάθουμε από το να γίνουμε αντικείμενα παρερμηνείας χλεύης και απαξίωσης;;
Ζήτω το νέον κόμμα λοιπόν.
Το κόμμα το "από τα γεννοφάσκια του" Νέον που ξεπερνάει εδώ και 2 αιώνες το παλαιόν, και όλο το ξεπερνάει, μέχρι το τέλος του κόσμου.
Εμείς είμαστε πάντα πίσω, πάντα στο παρελθόν, πάντα ξεπερασμένοι.
Καθίκια..






Ιωάννης Τζανάκος

Ξεκαθαρίσματα λογαριασμών



Σήμερα αφιέρωσα τη μέρα "μου" στην έρευνα κάποιων βασικών στοιχείων για την γενοκτονία που διέπραξαν τα στρατεύματα του γιαπωνέζικου ιμπεριαλισμού όταν κατείχαν το μεγαλύτερο μέρος της κινεζικής "επικράτειας".
Είναι αλήθεια πως η μικρή μου "περιήγηση" προέκυψε από μια συζήτηση με τον (διαδικτυακό) φίλο Δήμο που περιστρέφονταν γύρω από ένα (πρόσφατο) κινέζικο ντοκιμαντέρ, αλλά υπήρχε εδώ και καιρό στο μυαλό μου η επιθυμία να γίνει.
Μόνο φρίκη νιώθω εδώ και ώρες όταν ξαναβλέπω τα εγκλήματα του γιαπωνέζικου στρατού απέναντι στον κινεζικό λαό, δυστυχώς με τα "νέα μέσα" μπορείς να έχεις και πρόσβαση σε φωτογραφικά ντοκουμέντα, και όλο αυτό είναι δύσκολο να το σηκώσεις. 
Επιχειρήστε το, ένα "φρεσκάρισμα" των όποιων γνώσεων ή πληροφοριών σας θα σας ήταν χρήσιμο ίσως για να "συνέλθετε" μερικοί, και να κατανοήσετε μέσα από ποιό καμίνι γεννήθηκε και ο μαοϊκός "ολοκληρωτισμός" σώζοντας τον κινεζικό λαό από τον όλεθρο, δίνοντάς του την αναγκαία άμυνα και τα αναγκαία πολιτικά και στρατιωτικά εργαλεία για να επιβιώσει από την γενοκτονική επίθεση των γιαπωνέζων ιμπεριαλιστών.
Οι περισσότεροι από εσάς, νεοαριστεροί και αντι-ολοκληρωτιστές της συμφοράς και της εγκεφαλικής δυσκαμψίας έλκεστε μόνον από τις πραγματικές ή φανταστικές εκτροπές του κινεζικού κομμουνιστικού κόμματος αφού πήρε την εξουσία, και προσπερνάτε γρήγορα την "φάση" της γιαπωνέζικης κατοχής, αν την έχετε καν υπόψει σας μερικοί, που πολύ αμφιβάλω.
Δεν υπάρχουν πολλά να ειπωθούν όταν μια συνείδηση έχει χάσει τα βασικά κριτήρια για να διακρίνει καταστάσεις και πράγματα.
Και θεωρώ πως στις περισσότερες (ψευδο-)ευφυείς "νεοαριστερές" αντι-παλαιοημερολογίτικες συνειδήσεις η απάθεια και ο εξυπνακισμός σε συνδυασμό με έναν όγκο δυτικορατσιστικών προεννοήσεων και ψευδοαναλύσεων, προκαλεί στο τέλος αυτό ακριβώς που επιθυμούν τα αφεντικά της δύσης μέσα στην δύση.
Δεν τίθεται θέμα από εμένα τουλάχιστον να οικοδομήσω καμία απολογητική ιστορική αφήγηση για το ΚΚΚ, ούτε να υπερασπιστώ την σημερινή πολιτική του, αν και περιέχει ενδιαφέροντα πράγματα από μια διεθνή σκοπιά των πραγμάτων, αλλά τίθεται θέμα που έχει να κάνει με την υπεράσπιση των αρχών μιας πολιτικής αφήγησης και μιας θεωρητικής και ιδεολογικής αφήγησης που δεν "εξαφανίζει" με συγκαταβατικό τρόπο μάλιστα τα γεγονότα, τους αγώνες, τα επιτεύγματα ενός λαϊκού πολέμου απέναντι σε γενοκτονικά τέρατα που μέχρι σήμερα δεν έχουν ζητήσει μια "κανονική" και πλέρια συγγνώμη, έστω, αλλά για αυτούς δεν θα διαβάσεις πολλά, ενώ για το πόσες γκόμενες είχε ο Μάο θα διαβάσεις πάρα πολλά.
Πάρα πολλά θα διαβάσεις επίσης για το ότι το ΚΚΚ ήταν "σταλινικό" και μάλιστα "εθνοσταλινικό", ακόμα και "εθνικιστικό", και θα  τα διαβάσεις και σε κομμουνιστικές πηγές.
Όλα είναι υπό μελέτη και αίρεση, δεν υπάρχουν σωτήρες και θεοί, ο μεγάλος τιμονιέρης ήταν κι αυτός ένας αντινομικός πολιτικός άνθρωπος, βαρύνεται με τρομαχτικές επιλογές και απαράδεκτους χειρισμούς των πολιτικών πραγμάτων, αυτή του η "θέση" δεν ήταν άσχετη με το ιστορικό παράδειγμα του κομμουνιστικού αντι-ιμπεριαλισμού κ.λπ
Δεν έχω κανένα πρόβλημα με την αποκαθήλωση και αυτού του προσώπου και αυτού του πολιτικού και κοσμοθεωρητικού παραδείγματος, αλλά έχω μεγάλο πρόβλημα με τον νεοαριστερό νεοαναρχικό τσογλανισμό που "ξεπερνάει" με μιαν ανόητη έπαρση και με έναν χυδαίο ειρωνικό τρόπο τον αγώνα του λαού απέναντι στην γενοκτονία του από τους ξένους ιμπεριαλιστές, ειδικά του γιαπωνέζους που έγιναν ξακουστοί με την αγριότητα και την απανθρωπιά τους.
Η ιστορία έχει ζυγαριά και δυστυχώς όσο περνάει ο καιρός, ακόμα κι αν αυτό έχει να κάνει με ζητήματα ιστορικής αφήγησης, περνάτε στο στρατόπεδο του θανάτου.
Αν αυτό είναι η νέα αριστερά, και αν αυτό είναι το νέο κίνημα, ε ναι, δεν θέλω να έχω καμία σχέση.
Δεν θέλω ούτε κουβέντα μαζί σας, ούτε πρόκειται να ενώσω τις δυνάμεις μου με το οποιοδήποτε κίνημά σας, ακόμα κι αν έχετε κάποιο δίκιο.
Είμαστε από άλλο κόσμο, και από άλλη εποχή.






Ιωάννης Τζανάκος

Η νέα νεοαριστερά της νεοασχήμιας..

[Ακολουθεί δικό μας σχόλιο]


Η φετινή χρονιά αφιερώθηκε από πολλούς στο 1917 και πολύ καλά έκανε. Με όλα όσα μάθαμε όμως, αδυνατώ να καταλάβω γιατί και πώς μπορεί να θεωρηθεί νικηφόρα αυτή η επανάσταση.Αποτέλεσμα εικόνας για Τσίπρας Βυθίζεται αμέσως σε έναν τρομερό εμφύλιο και μια πολεμική οικονομία και βγαίνει από αυτή τη μάχη αγνώριστη, τόσο αγνώριστη που σύντομα κυριαρχεί ο σταλινισμός, δηλαδή μια μορφή σκληρά αυταρχικής πρωταρχικής συσσώρευσης, που δίκαια αποκαλείται ολοκληρωτική και της οποίας τα φριχτά εγκλήματα σπίλωσαν τις έννοιες της ουτοπίας και της επανάστασης για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα.
Αποτέλεσμα εικόνας για Τσίπρας

Όλες αυτές οι «θυσίες» έγινε βεβαίως προσπάθεια να δικαιολογηθούν χεγκελιανά, λέγοντας ας πούμε ότι η ΕΣΣΔ σταμάτησε τον Χίτλερ, ενώ ο Χίτλερ είχε σύμφωνο με τον Στάλιν, το οποίο το έσπασε η RAF, αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί. Για όσο χρονικό διάστημα η ΕΣΣΔ συνέχιζε να υπάρχει, αυτή η πρωσικής κοπής δικαιολόγηση του «υπαρκτού» μπορούσε να προσπαθεί να αντλήσει νομιμοποίηση από το μέλλον, για όσους επέμεναν να σκέφτονται μεταφυσικά. Μετά την πτώση, τελείωσε κι αυτό το παραμύθι. Αυτή λοιπόν είναι μια αριστερά η οποία έχει τελειώσει ιστορικά.Αποτέλεσμα εικόνας για Τσίπρας

Ευτυχώς, στο μεσοδιάστημα, αναδύθηκε μια νέα αριστερά, η αριστερά του Μάη του ’68, η οποία και έθαψε τα ΚΚ άπαξ και διά παντός κάτω από τα οδοφράγματα του μισού πλανήτη, από το Παρίσι μέχρι το Μεξικό και την Ιαπωνία και άλλαξε όχι μόνο τον κόσμο αλλά και την αριστερά. Από εκεί έλκει την κουλτούρα της η αριστερά με την οποία μεγαλώσαμε εμείς. Από εκεί πήραμε το λεξιλόγιο, τις πρακτικές και τις εικόνες για όλα τα κινήματα του 21ου αιώνα. Δεν θυμάμαι να έχουμε ζήσει τίποτε που να θυμίζει 1917. Αντιθέτως, όλα όσα ζήσαμε ως αγώνες θυμίζουν το 1968.Αποτέλεσμα εικόνας για Τσίπρας

Οπότε, τώρα που έγιναν οι αναγκαίες τελετές για το 1917, ελπίζω να το αφήσουμε επιτέλους να κοιμηθεί εν ειρήνη, να κοπεί ας πούμε η φετινή μόδα της «κομμουνιστικοποίησης» που ψάχνει παραδείγματα σε μια εποχή τόσο μακρινή όσο και οι μεταφορές με άλογο και να ασχοληθούμε με πράγματα της εποχής μας, δηλαδή επιτέλους με τη ζωή και τους πραγματικούς αγώνες, με την αριστερά της ομορφιάς και της ελευθερίας Αποτέλεσμα εικόνας για Τσίπραςκαι όχι με τα φαντασιακά και πραγματικά μαυσωλεία της ολοκληρωτικής κυριαρχίας. -Καλημέρα 2018Αποτέλεσμα εικόνας για Τσίπρας






Σχόλιο 

Ιωάννης Τζανάκος
Δεν ξέρω τι έχει πιάσει τους "νέους" νεοαριστερούς ανθρώπους, αλλά ο τρόπος τους να διαφημίζουν την "νεότητά" τους και την σχέση τους με το "αναμφισβήτητο" ιδεολογικό μέλλον, το κατασφαλισμένο από κάποιες προεννοήσεις κυρίως αισθητικού χαρακτήρα, εμέναν τον "γέρο" με έχει κάνει να νιώθω πως ζω μεταξύ γερασμένων "νέων".
Πρώτα διάβασα, αλλού, έναν ακατανόητο υπαινιγμό (μάλλον) για την κριτική μου στο Σώμα-Εν που χτίζουν οι νεο-βιοπολιτιστές για να φανταστούν την υπέρβαση της καπιταλιστικής σωματικότητας, και μάλιστα είδα πάλι να λέγεται κάτι περί "νεοσυντηρητισμού", και εδώ (σε κάτι που δεν έχει άμεση σχέση με εμένα ως ταπεινό και άγνωστο "στοχαστή") βλέπω πάλι την ίδια πρεμούρα για αυτή την κατασφάλιση ενός φαντασιακού αριστερού μέλλοντος.
Καλό θα ήταν το όποιο μέλλον, και μάλιστα ιδεολογικό ή κριτικο-επιστημονικό, να το διεκδικούσε κανείς από τον ίδιο τον καπιταλισμό και όχι σκηνοθετώντας πάλι και ξανά και ξανά πάλι την ανόητη "αντικομμουνιστική" πατροκτονία.
Κάποτε είχε ένα νόημα να είσαι "αντισταλινικός" και τώρα έχει ίσως ακόμα νόημα να κάνεις κριτική στον αυταρχικό κρατικό σοσιαλισμό ή κρατικό καπιταλισμό, ή όπως θέλετε πείτε το παλουκάρια μου, αλλά σήμερα όλο αυτό είναι μια επαναληπτική πράξη, μια τελετουργία που σαν μόνο της σκοπό έχει την φαντασιακή πατροκτονία (κάθε πατροκτονία είναι βέβαια φαντασιακή πράξη) και την προσπάθεια μέσω αυτής να φορτωθεί ένα πτώμα τα προβλήματα των ζωντανών.
Χτυπάς ένα πτώμα, σκυλεύεις συνέχεια έναν νεκρό για να "δείξεις" πόσο ζωντανός "είσαι", αρνείσαι όμως έτσι να δεις ποιά είναι τα ίδια προβλήματα που ούτε εσύ, ο όποιος νεοαριστερός "εσύ", δεν έχεις τα κότσια ούτε να τα αγγίξεις, ακόμα; δεν ξέρω, μάλλον δεν υπάρχει επιθυμία για να αγγιχθούν προβλήματα που έμειναν εκκρεμή, αλλά επιθυμείται η φυγή στην ουτοπία ή σε μιαν αόριστη βιοπολιτική έξοδο, προς τα που;
Προς τα πουθενά.
Ο μάης68 είναι και αυτός ένα πτώμα.
Δέχομαι ότι το εγχείρημα των μπολσεβίκων έχει εξαντληθεί ως προς την παραδειγματικότητά του, ήταν και βουτηγμένο στον κυνισμό των κυριαρχικών μαχών, με αθώα θύματα.
Αλλά τίποτα από όλα αυτά που οδήγησαν αυτούς τους πολεμιστές, τους κυνικούς και κρατικιστές εντέλει πολεμιστές του προλεταριάτου, στα λάθη και τις αθλιότητές τους δεν έχει αλλάξει,
Τίποτα δεν έχει αλλάξει.
Και ο νεοαναρχισμός νεοαριστερισμός δεν έρχεται να προσθέσει πολλά πράγματα παρεκτός μια τύφλωση αναγκαία ίσως για να υπάρξει ένα νέο θυσιαστήριο, ένας νέος βωμός ήττας προκαλούμενος μάλιστα εξ'αρχής ως βωμός ήττας.
Δεν έχω κανένα φετίχ με την "νίκη", πως άλλωστε.
Είμαι ένας ηττημένος του κοινωνικού και πολιτικού βίου, χωρίς άλλες μελοδραματικές "διαστάσεις".
Το να σας βλέπω όμως να φετιχοποιείτε την μελλοντική σας ήττα, ετοιμάζοντας τον εαυτό σας να γίνει λαμπάδα σε μια επιθυμούμενη νέα "παρισινή κομμούνα", δεν με κάνει να οργίζομαι ως εχθρός αλλά ως φίλος που όμως μπορεί να καταλήξει εντέλει και εχθρός, διότι η ανοησία και η ροπή για άσκοπη θυσία μπορεί να γίνει ανεκτή ως ένα σημείο. 
Υπάρχει ένα σημείο και μετά που αρχίζει να αποτελεί κίνδυνο για τα γνωστά κορόιδα, τους εργαζόμενους μισθωτούς σκλάβους.
Οι ιδεολογικές συντεταγμένες σας δεν είναι νεοσυντηρητικές, αυτό είναι αναμφισβήτητο. Το έχετε εξορίσει ξορκίσει εξοβελίσει το ενδεχόμενο να σκεφτείτε "κυνικά" και "ρεαλιστικά" με όποιο τρόπο. Αυτό από το οποίο κινδυνεύετε μάλλον είναι κάτι ακόμα χειρότερο, που φαίνεται και στην μανιακή σας προσκόλληση σε ένα μέλλον όπου "εμείς" (οι "παλαιοί") δεν θα έχουμε λόγο ύπαρξης. Πρόκειται για έναν νέο αυταρχισμό που μοιράζεστε με τους νεοφασίστες, και ο οποίος δεν έχει σχέση με τον αυταρχισμό των "ιστορικών" κομμουνιστικών "σταλινικών" και άλλων κομμάτων. 
Αυτός ο νέος αυταρχισμός ενέχεται σε εγκλήματα που δεν έχουν τελεσθεί ακόμα, αλλά φαίνεται να τα προεικονίζει με τον τρόπο που εμφανίζεται στον κόσμο.
Η σιγουριά με την οποία υπάρχει αισθητικοποίηση και βιωματικοποίηση συντεταγμένων του πολιτικού λόγου και μάλιστα υπό το φως ενός προκαθορισμού του μέλλοντος, δεν αφήνει περιθώρια για πολλές ελπίδες.
Είστε και σεις ζόμπι λοιπόν, και μάλιστα από πολύ νωρίς αν κρίνω από τους ηλικιακούς αυτοπροσδιορισμούς σας.
Η ξεροκεφαλιά και η έλλειψη αυτοκριτικής διάθεσης πλημμυρίζει τους λόγους σας.
Από πάνω σας έχει περάσει ήδη ένας μικρός ταξικός πόλεμος, και με την ιδεολογική του μορφή αποτέλεσε την πιο σημαντική διάψευση του μαη68 στην "εδώ" πραγματικότητα.
Η διάψευση του 1917 έχει υπάρξει "εδώ" πολλά χρόνια πριν, ό,τι και να σήμαινε αυτό.
Για τον καθένα από την δική μας γενιά σήμαινε διαφορετικά πράγματα, αλλά την συνειδητοποιήσαμε αυτή την διάψευση.
Εσείς αντίθετα, από ό,τι βλέπω πλέετε στην αισθητικοποιημένη άγνοια και μιαν έξαλλη αυτοπεποίθηση για το μέλλον, τα προβλήματα μάλιστα που παραμένουν ίδια, τα αδιέξοδα που μένουν ίδια, τα έχετε ήδη ξεπεράσει....στο μυαλό σας μόνον.
Μάλλον για να ξεπεραστεί το φαντασιακό του '68, τού δικού σας '17 πρέπει να φτάσουμε στο 2068.
Είναι αστείο να σκέφτεται κάποιος έτσι, αλλά πρώτοι εσείς σέρνετε τον χορό αυτής της γελοιότητας.
Η γελοιότητα αυτής της παλαιοημερολογίτικης και της νεοημερολογίτικης "αριστεράς" διπλασιάζεται από "εσάς" και από την γελοία αντικατάσταση του '17 από το '68 που τόσο επιθυμείτε, λες και έχει νόημα.
Αυτά είναι αστεία πράγματα, αλλά τελικά το μόνο που έχει μείνει είναι να διαπράξουμε όλες τις πατροκτονίες, και αυτή την τελευταία, "εμείς" που επιτελέσαμε και την πρώτη, την πατροκτονία τού '17, διότι δυστυχώς βλέπω πως "εσείς" είστε ανίκανοι για μια τέτοια "δουλειά". 
Τι να πω;
Καλή σας τύχη;
Ούτε που νοιάζομαι πια.
Είστε μια σκέτη ψυχρή και πλήρης απογοήτευση.
Ένα φαινόμενο μόδας...

Είναι κρίμα ένας "γέρος" να νιώθει "νεότερος" από σας, αλλά δυστυχώς έτσι είναι.

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..