Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 30 Απριλίου 2016

Το εσώτατο της θυσιαστικής ολότητας (3)



Η οικείωση του κόσμου δεν είναι μια "φυσική" διεργασία ούτε ο οίκος που συγκροτεί την οικειότητα ως μια δεδομένη πραγματικότητα που καλούμαστε να υπερασπιστούμε μέχρι θανάτου είναι ένα "φυσικό" γεγονός που ετέθει σε ένα αρχέγονο παρελθόν και έπειτα απλά παραμένει λαμβάνοντας την φροντίδα μας και την προστασία μας.
Αυτό δεν σημαίνει πως όντως δεν ετέθη ποτέ σε έναν αρχέγονο για μας κόσμο, ακόμα κι αν αυτός είναι "μακριά" μας 1-2 αιώνες.
Αυτό σημαίνει πως θα μπορούσε να τεθεί ακόμα και τώρα, αν υπήρχαν οι συνθήκες και οι ανάγκες, και αυτό δεν θα καθιστούσε αυτή την γέννηση του (νέου) οίκου "φυσική" γέννηση, με την έννοια τουλάχιστον που εννοούμε την "φυσικότητα".
Ο οίκος, ή η "μάνα" μας ως το γεννητικό αίτιο της οικειωτικής μας υπόστασης, όπου οικειωτική υπόσταση είναι και ένα γεννητικό στοιχείο και ένα στοιχείο που έχει γεννηθεί, είναι ένα υπερβατικό ή υπερβατολογικό στοιχείο της ύπαρξής μας και ως τέτοιο περιέχει πάντα την δυνατότητα της νέας μορφής, της νέας και μερικές φορές παράξενης (για τα μέχρι τώρα δεδομένα μας) οικείωσης του κόσμου.
Ποιά είναι όμως τα θεμελιακά στοιχεία που καθιστούν μια νέα οικείωση πραγματική και όχι απλά την πρόφαση για την ετεροκαταστροφή και αυτοκαταστροφή του οίκου;
Όπως έχω πει στις προηγούμενες δημοσιεύσεις μου η συμμετοχή σε έναν οίκο της ανθρώπινης κατάστασης προϋποθέτει την αποδοχή με κάποιο τρόπο της θυσιαστικής του ολοποιητικής πρακτικής, στο τακτικό και στρατηγικό επίπεδο της συγκρότησής του.
Αυτή η αποδοχή υπάρχει αν την εντοπίσουμε σε ένα άμεσο πολιτικό επίπεδο ως συμμετοχή στην ιδιότητα του "πολίτη" ή του "πολιτικού συντρόφου" μιας αστικής ταξικής ή σοσιαλιστικής κοινωνίας, άρα τι;
Δικαιώνονται όλοι αυτοί οι ανεύθυνοι και πολιτικά ύποπτοι υποστηρικτές της άμεσης κτήσης πολιτικών δικαιωμάτων και υποχρεώσεων από κάθε νεο-εισερχόμενο σε έναν (πολιτικό, πολιτισμικό κ.λπ) οίκο άνθρωπο λόγω του ότι αυτός είναι ανήκων στην γενική ανθρωπότητα;
Όχι, γιατί η άμεση κτήση ενός πολιτικού δικαιώματος δεν σημαίνει και άμεση επιβεβαίωση της πολιτικής υποχρέωσης-καθήκοντος με την "ψυχή" και το "σώμα" του νεο-εισερχόμενου.
Οι "αποδείξεις" για την πολιτική πίστη ενός αλλότριου στοιχείου δεν μπορούν να επιβεβαιωθούν με δηλώσεις πίστης ούτε με μια επιφανειακή συμμετοχή στην πολιτικο-στρατιωτική ολότητα της πολιτείας, όποια μορφή και να έχει αυτή ως "εποικοδόμημα" μιας καπιταλιστικής ή σοσιαλιστικής κοινωνίας.
Θα μπορούσαμε να πούμε πως μόνον μια δυσάρεστη επιβεβαίωση θα ήταν πραγματική επιβεβαίωση της πολιτικής πίστης και της πραγματικής συμμετοχής στο πολιτικό "σώμα" του εκάστοτε οίκου.
Η ίδια η θυσία ενός νέου μέλους της πολιτείας για την πολιτεία ή για το "συλλογικό σώμα" των "πολιτικών και κοινωνικών συντρόφων" θα ήταν η μόνη απόδειξη πως αυτό δεν επωφελείται απλώς των κοινών υλικών και πολιτικών αγαθών που κατανέμονται εντός του οίκου ως πολιτικού-πολιτισμικού και οικονομικού "συλλογικού σώματος".
Το να μιλάνε "κομμουνιστές" για "όλους τους ανθρώπους", και να το βαφτίζουν αυτό ταξικά για να αποφύγουν δήθεν τον αστικό ανθρωπισμό ή τον γενικό ανθρωπισμό, αποτελεί ειδικά στις σημερινές συνθήκες μια ακραία και συνειδητή συμμετοχή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια συγκεκριμένων μερίδων του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου, χωρίς να χρειάζεται καμμία συνωμοσιολογική "πτυχή".




Ιωάννης Τζανάκος

Το εσώτατο της θυσιαστικής ολότητας (2)


Η μετατροπή μιας νοητικής και αξιακής επίταξης που έχει ως νόημά της την ζωή μιας ολότητας σε επίταξη που έχει ως νόημα της τον θάνατο και την θυσία για την ολότητα ή την θυσία της ίδιας της ολότητας, μια μετατροπή η οποία έχει πάντα ταυτόχρονα την αντίθετη φορά κατά την εκτύλιξή της, είναι η ουσία της ζωής.



Σήμερα υπάρχουν αυτοί που λένε "ζήτω ο θάνατος", οι μαύροι φασίστες, και αυτοί που λένε "ζήτω η ζωή", οι λευκοί αντιφα-φασίστες, τάγματα θανάτου σε υπηρεσία του ιμπεριαλισμού και οι δύο, αλλά αυτό που λένε συνέχεια και αυτό εννοούν και οι "δύο" είναι: "ας ζήσουμε σκλάβοι, ας πεθάνουμε ατιμωτικά"
Η κοινωνική ολότητα είναι η ουσία της ζωής ενός ανθρώπου: η ταξική ολότητα, η εθνική ολότητα, η παναθρώπινη ολότητα, σε μία συνύφανση και σε έναν εσωτερικό ανταγωνισμό μεταξύ τους που είναι "εύκολος" μόνον για τους αποφασισμένους να προδώσουν την κρίσιμη στιγμή τον μεγάλο αγώνα με προφάσεις και νοητικές δικαιολογίες για νήπια.




Η εσωτερική μορφή της θυσιαστικής ολότητας του ανθρώπινου γεγονότος είναι ο επιτακτικός Λόγος του υπέρτατου αγώνα πρώτα για τους ανθρώπους σου, και ύστερα για τους ανθρώπους όλου του κόσμου.




Η ζωή της οικείας ολότητας απαιτεί θυσία και όχι φιλανθρωπία, αξιοπρέπεια και όχι οίκτο, εργασία και όχι παροχές αγάπης, σκληρή εκπαίδευση και πειθαρχία και όχι θεωρίες που χαϊδεύουν τα αυτιά, απαιτεί κάτι υπέρ του εγώ και όχι μόνον εγώ και "αυτό", απαιτεί ζωή και θάνατο μαζί, καθήκον και ελευθερία μαζί, ελευθερία και στρατό μαζί. 
Όλα τα άλλα είναι για να ετοιμάζει κάποιος κάποια προδοσία και μια θυσία για κάτι άλλο από την οικεία ολότητα το οποίο πιθανόν νομίζει οικείο αλλά δεν είναι, γιατί όταν δεν εκτιμάς το ήδη οικείο δεν σε αφορά στην πραγματικότητα κάποιο άλλο "πιό αληθινά" οικείο.




Η λίμπιντο της λαϊκής θυσιαστικής ολότητας είναι ταυτόσημα λίμπιντο της ζωής και λίμπιντο του θανάτου.
Ο λαϊκός στρατός της ελευθερίας φροντίζει ζωή σκοτώνει ζωή ιδρύει ζωή ως οικεία.




Το οικείο δεν ιδρύεται από κανέναν άλλον παρεκτός του εαυτού του.




Το εσώτατο της αλήθειας της λαϊκής θυσιαστικής ολότητας είναι η διττή εγγραφή της ζωής και του θανάτου: του εαυτού της και των στοιχείων της, του εαυτού της και των άλλων μη-οικείων λαϊκών ολοτήτων.
Δεν υπάρχει καμμία εσωτερική ή εξωτερική "εγγύηση" για τις συσχετίσεις και τις οριοθετήσεις των συσχετίσεων αυτών των δύο συμπλεκόμενων εγγραφών (με την ζωή και τον θάνατο) σε μια οικεία (ως προς τον εαυτό της) ολότητα με τις αντίστοιχες συσχετίσεις που συντελούνται σε μια άλλη οικεία (ως προς τον εαυτό της) ολότητα ή σε άλλες οικείες (ως προς τον εαυτό τους) ολότητες.
Η γενική συσχέτιση των οικείων ως προς τον εαυτό τους ολοτήτων δεν "περιέχεται" σε καμμία εξασφαλισμένη εκ των προτέρων "ανθρωπότητα".




Η εσωτερική μορφή της λαϊκής θυσιαστικής ολότητας, όπως εννοείται ως ένα σύνολο τεθειμένων αξιωμάτων και αρχών για την επιβίωση και την ισχύη της ολότητας, αν και είναι ένα μείγμα θετικών και αρνητικών-καταστροφικών επιτάξεων, έλκεται από την εσώτατη αρχή της θυσίας γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να διασφαλιστεί ένα οικείο Είναι από την επίκληση και την πραγμάτωση αν χρειαστεί μιας θυσίας τόσο της ολότητας όσο και των στοιχείων της. 
Πόλεμος για την επιβίωση και την ακεραιότητα μιας λαϊκής ολότητας χωρίς την υπερτατοποίηση της δυναμικής της θυσίας τόσο της ίδιας όσο και των στοιχείων της δεν υπάρχει ούτε θα υπάρξει.



Όταν υπάρξει ανθρώπινη κατάσταση χωρίς πόλεμο σε κάθε πτυχή της να μας το πείτε.






Ιωάννης Τζανάκος   

Το εσώτατο της θυσιαστικής ολότητας (1)



Το εσώτατο της θυσιαστικής ολότητας είναι η θυσία αν και σκοπός της θυσίας είναι και η συνέχιση της ύπαρξης της ολότητας που "περιέχει" την θυσία ως σημείο της.



Θα μπορούσε κανείς να ομιλήσει βιαστικά για μιαν αντιστροφή σκοπών και μέσων, όπου ο υποτιθέμενος πραγματικός σκοπός (η συνέχιση της ύπαρξης), ο οποίος είναι κατά αυτή την ερμηνεία το μόνον πραγματικό εσώτατο, για να "υπηρετηθεί" αναδύει το μέσο (θυσία) ως σκοπό και τον σκοπό (συντήρηση της ολότητας) ως μέσο ή ακόμα και ως ανύπαρκτο πέραν του μέσου που τέθηκε ως σκοπός.
Σε αυτή την οπτική των πραγμάτων: 
Ένα σύστημα που αναλώνει για τους δικούς του "σκοπούς" αυτοσυντήρησης τα στοιχεία του θέτει στα "ίδια" ως σκοπό τού συστήματος την "ανάλωση" ως "ουσία" για να αποτρέψει την πιθανή αντίστασή τους σε αυτή την ανάλωση. 
Κατά αυτή την οπτική της κριτικής στην "ανάλωση" το σύστημα αποκρύπτει την ύπαρξη του πραγματικού σκοπού που είναι η συντήρηση και αναπαραγωγή του συστήματος "ως έχει" και θέτει ως σκοπό το ζωτικό μέσο πραγμάτωσης αυτού του σκοπού (την "ανάλωση" των στοιχείων του) προβαίνοντας σε ένα είδος "αντιστροφής των πραγμάτων".
Κατά αυτή την οπτική της κριτικής στην "ανάλωση" η ίδια η έννοια και η κατάσταση της θυσιαστικής ολότητας είναι τελικά ένα ψέμμα αφού ο σκοπός της ολότητας που εργαλειοποιεί την θυσία δεν συμπεριλαμβάνει και την θυσία καθαυτή αλλά είναι (ως σκοπός) μόνον η αναπαραγωγή της, άρα: 
Το σύστημα παρουσιάζεται ως θυσιαστική ολότητα για να ωθήσει μέσω μιας φαντασιακής θυσιαστικής νοηματοδότησης (που διαχέει εντός του) τα όποια στοιχεία του να θυσιαστούν "νομίζοντας" (τα στοιχεία) ότι είναι ταυτισμένα με το πραγματικό νόημα της ολότητας. 
Υπάρχει λοιπόν μια αντιστροφή μέσου-σκοπού για να εργαλειοποιηθεί ο φορέας του μέσου, ή το μέσο καθαυτό δια του φορέα του, και να μην αντισταθεί στην ανάλωσή του αντιλαμβανόμενο καταρχάς πως είναι απλά αναλώσιμο σε ένα σύστημα που δεν έχει ως πραγματικό σκοπό του την ανάλωση (θυσία) καθαυτή αλλά απλά την συνέχιση της ύπαρξής του.
Ποιό είναι το λάθος σε αυτή την οπτική;
Καταρχάς αυτό που δεν αντιλαμβάνεται αυτή η οπτική είναι πως τα στοιχεία τής θυσιαστικής ολότητας είναι ταυτισμένα με την ολότητα ως προς την ειδική τους και την ειδική της ταυτότητα. 
Υπάρχει μια ενδογενής ποιοτική ταυτότητα μεταξύ των στοιχειακών δυνάμεων της ολότητας και της ολότητας ως ολότητας ανεξάρτητα από την όποια επιβολή αυτής της ταυτότητας ως πλεονάζουσας, υπερβολικά τονισμένης ή ακόμα και ειδικά μορφοποιημένης για να ωθεί τα στοιχεία της να την "υπηρετούν" και να αναλώνονται από αυτήν για να συντηρηθεί.
Τα στοιχεία της θυσιαστικής ολότητας έχουν την εγγραφή της θυσίας (τους) γι'αυτήν στα ενδότερα της υπόστασής τους.
Ακόμα κι αν υποθέσουμε λοιπόν πως δεν θα υπάρξει αντιστροφή μέσου-σκοπού και τα στοιχεία μιάς θυσιαστικής ολότητας έχουν επίγνωση της υποτιθέμενης εργαλειοποίησής τους μέσω της ολοκληρωτικής τους ανάλωσης, ακόμα και τότε λοιπόν είναι πολύ πιθανόν αυτά να "επιλέξουν" την θυσία.
Και θα την επιλέξουν γιατί ακόμα και παρά την υποτιθέμενη "αποκάλυψη" της αντιστροφής της θυσίας τους ως ζωτικού μέσου σε σκοπό, (απλά) για την εξυπηρέτηση του σκοπού της συντήρησης της ολότητας, αυτά είναι ταυτά με την ολότητα:
Μας ζητάνε να αφήσουμε την μάνα μας να πεθάνει αφού αυτή μας "λέει" πως μόνον αν πεθάνουμε θα ζήσει (λέγοντάς μας, οι Κύριοι αυτοί, πως αυτή μας ζητά την θυσία λέγοντας ψευδώς πως η θυσία γι'αυτήν είναι "το νόημα") ενώ κατά τους επικριτές της θυσίας η θυσία είναι απλά το μέσο για τον σκοπό που είναι η διατήρηση της ύπαρξής της (της μάνας).
Για τον Λόγο αυτό μάλιστα επιστρατεύεται ένας περίτεχνος "αντι-μηδενισμός" και μια περίτεχνη "αντι-θανατολατρεία", ένας θετικός βιταλισμός του ξεριζωμένου υποκειμένου, απλά η φιλοσοφία του προδότη, εις την οποία το άτομο αποφεύγει την θυσία αναγορευόμενο σε υπέρτατο οντολογικό σκοπό, ο οποίος το ωθεί να στρέφεται ενάντια σε οποιαδήποτε ολότητα που ζητάει την ανάλωσή του, ανεξαρτήτως της ειδικής της ποιότητας κ.λπ.
Για να θεμελιωθεί αυτή η κλήση προδοσίας και αποστασίας από το καθήκον μας απέναντι στην μάνα αμφισβητείται η ταυτότητά μας με αυτήν, η προέλευσή μας από αυτήν, την συγκεκριμένη μάνα, αμφισβητείται το ριζικό γεγονός της γέννησης του ανθρώπινου όντος μέσα στα σπλάχνα μιας συγκεκριμένης μάνας.
Αν κανείς σέβεται την μάνα όμως ξέρει πως ό,τι σε γεννά έχει το απόλυτο δικαίωμα του θανάτου πάνω σου όταν αυτό το δικαίωμα εννοείται ως η απόλυτη κλήση για την συνέχιση της ύπαρξής του.
Γιατί η μάνα μας η Ελλάδα, όπως και κάθε μάνα, δεν θα υπάρξει αν δεν πεθάνουμε ανενδοίαστα, αν είναι ανάγκη, για να συνεχίσει να υπάρχει. 
Και μόνον τότε θα συνεχίσει να γεννάει παιδιά αν τα παιδιά της είναι πάντα έτοιμα να πεθάνουν γι΄αυτήν.
Αλλά ας συνεχίσουμε στο πεδίο της αναζήτησης της σχέσης και της ιεραρχίας μεταξύ μέσου και σκοπού στο εσωτερικό μιας θυσιαστικής ολότητας.



Η τοποθέτηση της θυσίας-ανάλωσης (στο σύστημα μιας ανθρώπινης ολότητας) στην θέση ενός μέσου, ακόμα κι αν αυτό τελικά γίνει αποδεκτό ως ζωτικό και απόλυτα αναγκαίο για την συνέχιση της ύπαρξης, είναι ελλειπτική και φετιχική με έναν ειδικό, "νεωτερικό" τρόπο.
Ένα ανθρώπινο σύστημα έχει πάντα ως εσώτατο καθορισμό του μιαν μορφή ανάλωσης του κόσμου, ακόμα και του "εαυτού" του, και όχι ένα θετικό και οντολογικά "υλικό" καθορισμό.
Το Είναι ενός ανθρώπινου συστήματος είναι ένας τροπισμός του Μηδενός, και βέβαια αυτό σημαίνει ήδη μιαν αναίρεση του Μηδενός αλλά ταυτόχρονα δεν σημαίνει μιαν τελική κατάργησή του και την τελική αναίρεσή του μέσα σε ένα θετικό-Είναι. 
Το τελικό Είναι κάθε ανθρώπινου συστήματος είναι μια διαρκής ροή ανάμεσα στο Είναι και το μη-Είναι, ανάμεσα στην ύπαρξη και την ανάλωσή της.
Αυτό που αναλώνεται δεν είναι μόνον το "εξωτερικό" κάθε ανθρώπινου συστήματος αλλά και το ίδιο το σύστημα αυτό ως εσωτερικότητα.
Ό,τι αναλώνει αναλώνεται από αυτό που αναλώνει και ό,τι αναλώνεται αναλώνει αυτό που το αναλώνει.

Η εσώτατη εγγραφή του ανθρώπινου συστήματος ως εν γένει είναι μια διαλεκτική ανάλωσης, επειδή όμως αυτό που υπάρχει στην πραγματικότητα είναι συστήματα, μορφές συστημάτων, τοπικοποιημένες μορφές συστήματος, αυτή η εσώτατη εγγραφή περιέχει ως ένα απόλυτα ενδογενές σημείο της την διατήρηση της μοναδικότητας κάθε ξεχωριστού συστήματος.
  
Η διατήρηση της μοναδικότητας κάθε ξεχωριστού ανθρώπινου συστήματος δεν είναι ειδική εγγραφή για την διατήρηση αυτού ή του άλλου ξεχωριστού συστήματος αλλά της ίδιας της "ξεχωριστότητας" των συστημάτων.
Η διαλεκτική της ανάλωσης, λοιπόν, και των στοιχείων που συγκροτούν ένα ξεχωριστό σύστημα, θέτει ως πραγματικό σκοπό της την ανάλωση ως εν γένει γιατί για να μπορέσει ένα ξεχωριστό ανθρώπινο σύστημα να διατηρήσει την αρχή της "ξεχωριστότητας" πρέπει να δύναται να επιτάξει θυσιαστικά και τα στοιχεία του αλλά και τον ίδιο τον εαυτό του.
Μια θυσιαστική ολότητα έχει ως εσώτατη εγγραφή της την ανάλωση και των στοιχείων της και του εαυτού της, γιατί μόνον με αυτή την εσώτατη διττή εγγραφή είναι δυνατή η υπεράσπιση τής συνέχειας και της ύπαρξής της.


Μια ύπαρξη, μια συλλογικότητα, μια κοινωνική τάξη, μια εθνότητα, που δεν θέτει τον εαυτό της στο πιθανό θυσιαστήριο της απόλυτης ανυπαρξίας για να παραμείνει "ως έχει" όχι μόνον δεν θα παραμείνει "ως έχει" αλλά θα εξαφανιστεί, εξαφανίζεται.



(Στην επόμενη δημοσίευση θα αναλύσουμε τις ειδικές οντολογικές διαστρωματώσεις της θυσιαστικής ολότητας) 




 Ιωάννης Τζανάκος

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016

Η εργασία ως θυσία (2)



Η κοινωνική αναπαραγωγή είναι ένα διαλεκτικό πλέγμα: παραγωγής κατανάλωσης κατανομής (δες και το ζήτημα της έννοιας της "παραγωγικής κατανάλωσης") και μορφών κοινωνικής δράσης που δεν υπάγονται στην ευρύτερη υλική παραγωγή, όπως αυτή εννοείται στο προαναφερόμενο πλέγμα (παραγωγή κατανάλωση κατανομή).
Όλες αυτές οι μη υπαγόμενες στην υλική παραγωγή κοινωνικές δράσεις θα μπορούσαν να εννοηθούν και αυτές ως ''παραγωγή" και έτσι εννοούνται τελικά, αλλά αν επιμέναμε συνέχεια στην ταυτότητα αυτής της έννοιας στην ευρύτατη μορφή της θα χάναμε την δυνατότητα να απεικονίσουμε και να κατανοήσουμε την γενική τους ιδιοτυπία.
Για λόγους λοιπόν που δεν είναι ούτε μόνον χρηστικοί ούτε μόνον επιστημονικοί θα αναλύσουμε την κοινωνική αναπαραγωγή διατηρώντας αυτήν την διάκριση μεταξύ αυτών των δύο επιμέρους (σχεσιακών) δομών που συγκροτούν την κοινωνική αναπαραγωγή.


Η κοινωνική δράση ως μη παραγωγική δράση, ως ένα πλέγμα δηλαδή δράσεων που αφορούν την ιδεολογία, την φαντασιακή σχέση με τον κόσμο, την πολιτική και εξουσιαστική διαμόρφωση του ανθρώπινου "είναι" δεν είναι ένα "εποικοδόμημα" πάνω στην υλική παραγωγική δράση που παράγεται και προκαλείται από αυτήν, αλλά από την άλλη δεν αποτελεί και ένα ξεχωριστό σύστημα που δεν έχει εσωτερικές πλοκές με αυτήν.
Αυτό το "εποικοδόμημα" δεν είναι μεν αποτέλεσμα που απλά επενεργεί έπειτα από την παραγωγή του στην υλική παραγωγή αφού πρώτα έχει παραχθεί από αυτή, αλλά από την άλλη δεν είναι εξ'αυτού του "γεγονότος" ένα "αυτόνομο" σύστημα ή υπο-σύστημα με τις δικές του σχετικά αυτοτελείς νομοτέλειες και κανονικότητες.
Η εσωτερική και συνεχής συνύφανση της υλικής παραγωγικής σχέσης με την μη υλική διανοητική-πολιτική-πολιτισμική φαντασιακή σχέση δεν στηρίζεται στην αυτοτέλεια των δομών αυτών στην μεταξύ τους εσωτερική σχέση (η οποία υπάρχει όμως) αλλά στην ιδιοτυπία τους.
Για να το πω κάπως "περιγραφικότερα" η ξεχωριστότητα των δύο μερών-δομών (ή "μερικών" στιγμών) της ολότητας της κοινωνικής αναπαραγωγής δεν είναι αυτή που θεμελιώνει την ιδιοτυπία τους αλλά είναι η ιδιοτυπία τους που θεμελιώνει τόσο την αυτοτέλειά τους όσο και την μη-αυτοτέλειά τους που είναι ισχυρότερη από την αυτοτέλειά τους.
Υπάρχει μια "οργανικότητα" στην σχέση των δύο στιγμών της διαλεκτικής ολότητας της κοινωνικής αναπαραγωγής και ένας διαρκής συνεχής αλληλοκαθορισμός που σημαίνει περισσότερο από την "αυτοτέλεια" τους ως δομών το "δέσιμο" και την ατσάλινη ενότητά τους.


Ο υπερβολικός διαχωρισμός της υλικής παραγωγικής σχέσης και της "μη υλικής-παραγωγικής" κοινωνικής δράσης που αναφέρεται στο "δέον" και το "ισχύειν" της κοινωνικής αναπαραγωγής αποτελεί σήμερα έναν δρόμο για να μην ασχοληθεί κάποιος κυρίως με το "δέον" και το "ισχύειν" ως ιδρυτικών ενεργειών του ανθρώπινου "είναι".
Ακόμα κι αν κάποιος δηλαδή τονίζει την ιδιοτυπία της "μη υλικής-παραγωγικής" σχέσης αν ταυτόχρονα υπερτονίζει την αυτοτέλειά της στην πραγματικότητα την υπάγει κυριαρχικά στην υλική-παραγωγική σχέση.


Αναφερόμαστε εδώ στην αξιοθετική οντοποίηση της υλικής παραγωγικής σχέσης και εργασίας από το σύνολο των "κανόνων" και "αρχών" που σχηματίζονται σε αυτό που (κακώς) ονομάστηκε "εποικοδόμημα".
Η εργασία και το σύνολο των εργασιακών σχέσεων διέπονται από έναν καταναγκαστικό χαρακτήρα όχι μόνον λόγω του εκβιασμού που μπορεί να ασκεί η κατέχουσα ή διευθύνουσα τους εμπράγματους όρους κοινωνική τάξη.
Η εργασία είναι ο θεμελιακός τρόπος για να δείξει ένα ατομικό υποκείμενο πως θέτει τον εαυτό του στην διάθεση της ανθρώπινης κοινωνίας σε όλες της τις "κλίμακες".
Πέρα από τις διάφορες μυθοποιήσεις και ιδεολογικοποιήσεις ο λουφαδόρος ή ο συνειδητός τεμπέλης είναι και θα είναι για την όποια κοινωνία αυτός που την κρίσιμη στιγμή της "ανάγκης" θα την "κοπανήσει" προφασιζόμενος μάλιστα "ιδεολογικούς" ή "ιδιοσυγκρασιακούς" λόγους.
Βέβαια στην πραγματικότητα αυτός ο κανόνας, ή αυτό το κριτήριο, δεν είναι το απόλυτο κριτήριο και η ίδια η πραγματικότητα παρουσιάζει παραδείγματα όπου η ενεργός συμμετοχή στην εργασία συνδυάζεται μια χαρά με την προσωπική ή κοινωνική αναλγησία και αδιαφορία ακόμα και για τα οικεία πρόσωπα.
Η αλήθεια δεν είναι κάπου στην "μέση", η αλήθεια όπως και σε άλλα ζητήματα είναι εκεί που είναι.
Το "λαϊκό" κριτήριο της εργασίας και της ατομικής ακόμα στάσης εκείνης που περιορίζεται στην "ωφελιμιστική" ή "ατομικιστική" δράση για την απόκτηση "αρκετών" υλικών μέσων συντήρησης δεν είναι για πέταμα όπως το παρουσιάζουν οι ιδεολογικοί φορείς της "ολιστικής" κοινωνικοποίησης, την στιγμή μάλιστα που οι ίδιοι οι "σε ανάγκη" υποδοχείς της εκάστοτε χριστιανικής ή ισλαμικής ή αριστερής φιλανθρωπίας ή "αλληλεγγύης" οι ίδιοι έχουν ως σκοπό τους (οι συντριπτικά περισσότεροι!), απόλυτα θεμιτό για μένα και όχι για τους ηθικολόγους της αριστερής μπίχλας, την υλική ευμάρεια και την κατάκτηση του κόσμου μέσω της νόμιμης εργασίας και του νόμιμου χρήματος.
Αν δώσεις ένα διαβατήριο σε πρόσφυγες και μετανάστες για εκεί που υπάρχει εργασία και χρήμα θα φύγουν σε χρόνο ρεκόρ αφήνοντας στα κρύα του λουτρού τους κομμουναλιστές της μιζέριας.
Μήπως να πάω και γω μαζί τους;
Πολύ δεν ασχολήθηκα με την μιζέρια της ηθικολογικής αντικαπιταλιστικής παπάρας;


Ο αγώνας και η αγωνία για νόμιμη εργασία και νόμιμο χρήμα είναι κάτι αδιανόητο σε έναν ολόκληρο κόσμο, θεωρείται μάλιστα ως ένα απεχθές αστικό σκουπιδαριό, και είναι πραγματικά άξιο να απορείς:
Μιλάνε με τους ανθρώπους που περιθάλπουν όσοι έχουν χύσει παντού την "αλληλεγγύη" τους και βέβαια πάνω και στον δικό μας "ατομικισμό";


Επειδή ΕΓΩ μιλάω με Άραβες μετανάστες και πρόσφυγες σε ένα πιατσόβιο "ατομικό" επίπεδο αξιών, και όχι σε δημόσια αριστερή θέα, άλλα ακούω και θα έλεγα ευφραίνομαι. 


Αλλά ξεστρατίσαμε λίγο...
Στην επόμενη δημοσίευσή μας θα παραμείνουνε ελπίζω μόνον στο "θεωρητικό" επίπεδο.


(συνεχίζεται)



Ιωάννης Τζανάκος

Η εργασία ως θυσία (1)



Η εργασιακή διεργασία εντός ενός συστήματος μισθωτής-αμειβόμενης εργασίας, όταν τα εργασιακά υποκείμενα δεν έχουν τουλάχιστον ιδιοκτησία ή έλεγχο των αντικειμενικών όρων της παραγωγής, συγκροτείται ως ένας διαρκής ανταγωνισμός μεταξύ των.
Επειδή οι περισσότεροι ριζοσπάστες θεωρητικοί "στρέφονται" κριτικά και πολεμικά ενάντια στην μορφή και το πραγματικό ή υλικό στοιχείο της ιδιοποίησης του τελικού προϊόντος της παραγωγικής διεργασίας αγνοούν ή υποτιμούν τον συνεχή και υπόγειο πόλεμο μέσα στην "κοινότητα" των ακτημόνων ή εκτελεστών εργαζομένων που διεξάγεται ακριβώς λόγω του γεγονότος ότι η εργασία του κάθε ατόμου-υποκειμένου αποτιμάται ως προς την "αξία" της σε σύγκριση προς την άλλη εργασία των άλλων ατόμων-υποκειμένων.
Η εργασία για τους μαρξιστές δεν έχει αξία (έχει ανταλλακτική αξία ως εμπόρευμα η εργασιακή ή εργατική δύναμη), είναι η "πηγή" της αξίας (στον καπιταλισμό και για μερικούς και στον "σοσιαλισμό").
Όμως οι "ακτήμονες" μισθωτοί-αμειβόμενοι εργαζόμενοι της "επιχείρησης" και της "υπηρεσίας" συνεχώς μετράνε την "αξία" τής εργασίας "τους" σε σύγκριση προς την εργασία "των άλλων".
Στην πραγματική εργασία μέσα σε μια σύγχρονη μονάδα παραγωγής υπάρχει ένας συνδυασμός και καταμερισμός διαφορετικών εργασιακών μορφών του ίδιου κοινού εργασιακού ή παραγωγικού έργου.
Ο εμφανής παραλογισμός της απόλυτης διαίρεσης της ολότητας της εργασιακής ενέργειας των εργασιακών δρώντων σε στεγανοποιημένες "οντολογικά" ατομικές εργασίες ατομικών απομονωμένων εργασιακών μονάδων, ο οποίος (παραλογισμός) παρουσιάζεται στην διαρκώς διαψευδόμενη αναζήτηση της "ατομικής αξίας της εργασίας" δεν είναι αποτέλεσμα (ως παραλογισμός) μόνον της προσπάθειας της διευθυντικής ελίτ και των ιδιοκτητών τής παραγωγικής μονάδας να "κρύψουν" την ιδιοποίηση από μέρους τους τού "περισσεύματος" ή "πλεονάσματος" της παραγωγής.
Είναι επίσης ή κυρίως το αποτέλεσμα της γενικής και συχνά διαταξικής προσπάθειας να διαχωριστεί η ατομική εργασία από το κοινό εργασιακό έργο. 
Μπορεί αυτή η προσπάθεια να είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της ελίτ της διεύθυνσης και της άρχουσας κτητικής τάξης (των ιδιοκτητών) αλλά συντελείται αυθόρμητα από το σύνολο σχεδόν των ακτημόνων μισθωτών εργαζομένων, και υπάρχει επίσης εκτός της ξεχωριστής συλλογικής παραγωγικής μονάδας μια τέτοια γενική σύγκριση μεταξύ όλων των δρώντων όλων των ομοειδών παραγωγικών μονάδων αλλά και μεταξύ διαφορετικών κλάδων αλλά και μεταξύ των διαφορετικών τομέων (πρωτογενής-δευτερογενής-τριτογενής).
Σχεδόν όλοι αποτιμούν την εργασία τους, την μετράνε με αόρατες μεζούρες, την προτάσσουν ως πραγματικότερη, ουσιαστικότερη, αληθινότερη και εν τέλει παραγωγικότερη. 
Το φάντασμα της παραγωγικότερης παραγωγής συγχεόμενο με το άλλο φάντασμα, το φάντασμα της παραγωγικότερης ατομικής παραγωγής, φτιάχνουν το γενικευμένο παραλήρημα της λαϊκής αξιοσύνης.
Για να μην αυταπατώνται οι αντι-καπιταλιστές παντός είδους θα πω το εξής:
Ακόμα κι αν καταργούνταν το χρήμα και το εμπόρευμα, ή πιό "μαλακά" (σε ένα "σοσιαλιστικό" μοντέλο) αν καταργούνταν ας πούμε μόνον το εμπόρευμα-εργατική δύναμη και η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, πάλι θα επιβίωνε αυτός ο γενικευμένος παραλογισμός του γενικευμένου ανταγωνισμού μεταξύ των εργασιακών υποκειμένων αν διατηρούνταν η μισθιακή σχέση (ή σχέση αμοιβής) και το είδος αυτού του παραγωγικού και κοινωνικο-διευθυντικού καταμερισμού της εργασίας που αντιστοιχεί στην μισθιακή σχέση (ή σχέση αμοιβής). 
Η διοικητική ή "κινηματική" κατάργηση της εργασιακής σύγκρισης απλά θα έκρυβε κάτω από το κομμουνιστικό ή αναρχικό ή σοσιαλιστικό χαλί τον ίδιο ανταγωνισμό και την ίδια εμμονή των εργαζομένων ή των υποψήφιων εργαζομένων και των διευθυντών (αν υπήρχαν) σε αυτόν. 
Και "συλλογική" διεύθυνση να υπήρχε πάλι τα ίδια θα είχαμε, και αυτό είναι ένδειξη πως κάτι άλλο συμβαίνει που δεν έχει γίνει όσο πρέπει αντιληπτόν και εξεταζόμενον από όλους (ριζοσπάστες και μη).
Ας δούμε κάποια στοιχεία περί αυτής της δομής και ας πάψουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, αριστεροί δεξιοί φιλελεύθεροι ελευθεριακοί κ.λπ
Θα μιλήσω πάλι, για λόγους συντομίας, με αριθμημένα σημεία:


1) Η εργασία είναι ένα μέτρο ενεργού συμμετοχής ενός ατόμου στην συλλογική οντότητα της κοινωνίας, σε όλες τις κλίμακες που αυτή συγκροτείται.  
Πριν "κρίνουμε" τι σημαίνει αυτό ας το εξετάσουμε ψύχραιμα και χωρίς μυθοποιητικές εξιδανικεύσεις:
Το άτομο αποδεικνύει μέσω της εργασίας και ειδικά μέσω της σχεδόν καθολικής απορρόφησής του σε αυτήν την πρόθεσή του να υπηρετήσει τον Άλλον, και τον άμεσο Άλλον και τον διαμεσολαβητικό "μεγάλο" Άλλον.
Αν πούμε έτσι απλά πως αυτός ο Άλλος είναι μόνον ο εκμεταλλευτής, άρα πως όλο αυτό είναι μια ταξική απάτη, θα είμαστε το γνωστό είδος των αριστερών (αλλά και ακροδεξιών) απατεώνων που ανακαλύπτουν παντού την εκμετάλλευση για να μην υποταχθούν ως άτομα σε κανένα καθήκον, γιατί αυτό υποκρύπτει εκμετάλλευση.
Ας φέρουμε ένα παράδειγμα:
Αν αφαιρέσουμε τον εκμεταλλευτή και μείνει λ.χ ας πούμε ένα νοσοκομείο με ανθρώπους με κατάκλιση (κατάκοιτους) η φροντίδα τους σας πληροφορώ δεν είναι καθόλου εύκολη και ευχάριστη υπόθεση. 
Χρειάζεται να ξεβολέψει κανείς την κωλάρα του και την φρεσκαδούρα του για να φροντίσει αυτούς τους ανθρώπους.
Τα ταξικά συστήματα, ειδικά ο καπιταλισμός και εν γένει ένα μισθεργατικό σύστημα (ακόμα και "σοσιαλιστικό") προτάσσουν ένα σύστημα θετικών υλικών κινήτρων (αμοιβή) σε άρρηκτο συνδυασμό με τα αρνητικά αντι-κίνητρα (αν δεν δουλέψεις ζεστά, ή δεν θέλεις με ζέση να δουλέψεις, ψόφα).
Δεν απουσιάζει και η επεξεργασία ενός ηθικού κινήτρου τόσο ως προς την  γενική ανάγκη να εργαστείς όσο και ως προς την ειδική ανάγκη να εργαστείς σε κάτι επαχθές.
Ας σταθούμε όμως στο τελευταίο, το "επαχθές":


2) Αν ας πούμε κάποιος έχει αποφύγει να εργάζεται σε κάτι "επαχθές", πάλι θα του ζητηθεί, σε έναν άλλο τομέα της ζωής να σηκώσει ένα επαχθές φορτίο, ίσως και μεγαλύτερο από τους άλλους.
Η κοινωνία έχει μιαν εσωτερική εγγραφή θυσίας και αυτοθυσίας του ατόμου και αυτήν την εξακτινώνει παντού: το "βολεμένο" άτομο πρέπει κάπου άλλου να χάσει ένα μέρος τού εαυτού του, αλλιώς θεωρείται ποταπό και εγωπαθές.
Εδώ αρχίζει όμως το θέατρο.
Πριν δούμε τι θέατρο αρχίζει, ας δούμε τι σημαίνει αυτός ο εσωτερικός κανόνας, αυτή η εσωτερική εγγραφή θυσίας. 
Ας μην σπεύσουν κάποιοι να θυμηθούν τον Α.Σμιθ και την αναφορά του σε αυτή την έννοια. Αλλού το πάμε, μην βιάζονται.
Το όποιο άτομο επιθυμεί να ζήσει με άλλους πρέπει να ξέρει ότι σε οποιαδήποτε κοινωνία, ταξική ή μη ταξική, αυτό σημαίνει εγρήγορση και ετοιμότητα θυσίας και αυτοθυσίας.
Παθαίνει λ.χ το παιδί σου μιαν ανίατη και μακροχρόνια νόσο και πρέπει να το φροντίσεις. 
Θα σκεφτούμε πως αυτή είναι προϊόν του καπιταλισμού, της βιομηχανικής μόλυνσης; Θα πούμε πως το θέμα θα το αναλάβει το (σοσιαλιστικό) "ίδρυμα";
Θα πούμε πως στο σούπερ τεχνολογικό ιατρικό μέλλον δεν θα γίνονται αυτά; 
Ξεχάστε τέτοιες θεωρίες για να μην φροντίσετε τον άνθρωπό σας, τον άνθρωπο. 
Σαφώς και κάθε ελάφρυνση, μέσω κοινωνικών και άλλων "παροχών" και δικτύων είναι και θα είναι καλοδεχούμενη από όλους. 
Σαφώς και η κατάργηση νοσογόνων παραγόντων, είτε μέσω της επιστήμης είτε μέσω της κατάργησης της εκμετάλλευσης, της υπερεργασίας, του καπιταλισμού κ.λπ επίσης είναι απόλυτα επιθυμητά πράγματα.
Αλλά ας το χωνέψουν όλοι πως πάντα θα υπάρχει ανάγκη μιας θυσίας. 
Όσο μάλιστα αυτή η θυσία θα ελαφραίνει λόγω της κοινωνικοποίησής της τόσο οι εργαζόμενοι που θα την αναλαμβάνουν θα χρειάζονται κίνητρα, και τα κίνητρα όπως είπαμε είναι πάντα και "θετικά" και "αρνητικά" -ταυτόχρονα!. 
Είναι λοιπόν απόλυτη ανάγκη, οι άνθρωποι ειδικά που μιλάνε για τον "Άνθρωπο" και για μεγάλες ιδέες απελευθέρωσης (ταξικής, εθνικής και άλλα μεγάλα λόγια, συνήθως του αέρα) να δεχτούν για πάντα την διαχρονική κοσμοθεωρητική και επιστημονική αξία της θυσίας και της αυτοθυσίας του εργασιακού και εν γένει δημιουργικού υποκειμένου και να δεχτούν καταρχάς την έννοια της "αξίας της εργασίας" πριν ακόμα την κρίνουν ως φετιχική, σκόπιμη, "αστική" ή το αντίθετο "κομμουνιστική" κ.λπ.
Ο διαρκής ανταγωνισμός μεταξύ των ανθρώπων για την "αξία της εργασίας" τους έχει ένα μεγάλο, αναπόφευκτο, και επιθυμητό ορθολογικό, ηθικό αξιακό και κοσμοθεωρητικό περιεχόμενο που σε κάποιο βαθμό υπερβαίνει χωρίς βέβαια να καταργεί τις ιστορικές ταξικές συνθήκες. 
Και αυτό το περιεχόμενο δεν αφορά μόνον το ειδικά ατομικό και ειδολογικό προσδιορισμό της εργασιακής θυσίας.
Ο άνθρωπος και η εργασία ως θυσία και όχι μόνον ως δημιουργία είναι και θα είναι το ένα και το αυτό. 
Ο αγώνας για καθολική εργασία, για μη ανεργία πάντα, είναι η μοίρα, και η αποστασία από αυτό είναι η ίδια μοίρα, με την μορφή ενός θανάτου και μιας αλητείας που δεν είναι τις περισσότερες φορές επιλογή του ανθρώπου, αλλά ο νεοκαπιταλισμός και οι ακροαριστερές και ακροδεξιές ιδεολογίες θέλουν τώρα τελευταία να μας τα παρουσιάσουν ως την "νέα ελευθερία" του.
Το πρόβλημα είναι πραγματικά αλλού: 



3) Το ιμπεριαλιστικό-αστικό ταξικό σύστημα έχει σπείρει παντού την χολέρα τής αποστασίας από το ανθρώπινο καθήκον, και αυτό το κάνει με επιδέξιο πλάγιο και κατακερματιστικό τρόπο.
Προτάσσονται μόνον μέρη του καθήκοντος και απαξιώνονται άλλα μέρη, υπάρχει ένας διαρκής κατατεμαχισμός της κοινής αξίας της εργασιακής θυσίας και δημιουργίας μέσα στον ίδιο τον φτωχό λαό. 
Παντού μοιράζονται ελπίδες "δημιουργικής" φυγής, και πάντα σπέρνεται ένας ανόητος για τον λαό πόλεμος μεταξύ των ξεχωριστών, ατομικών και "ειδολογικών" και των "γενολογικών" καθορισμών. 
Η προβληματικότητα της ίδιας της ανταγωνιστικής φύσης του καταμερισμού της θυσίας, ο σχεδόν αναπόφευκτος μερικός χωρισμός του κοινού καθήκοντος σε ατομικά καθήκοντα επιτείνεται και στρεβλώνεται ακόμα περισσότερο ως ένας ήδη και πάντα ευεπίφορος για στρέβλωση χωρισμός.
Είναι ανάγκη να ξανασεβαστούμε κάποια παραδοσιακά λαϊκά κριτήρια για την εργασία, χωρίς να πάψουμε να τα κρίνουμε στον βαθμό που υπερτονίζουν την ατομική ευθύνη και την ατομική "δημιουργικότητα" ή "αυτοθυσία".


 (συνεχίζεται)



Ιωάννης Τζανάκος   

Σάββατο, 23 Απριλίου 2016

Η εργασία και οι κοινωνικές τάξεις ως μη-οντολογικές κατηγορίες..



Α
Η διαίρεση της κοινωνικής παραγωγικής υλικότητας σε κοινωνικές τάξεις δεν είναι μια πρότερη οντολογική διαίρεση αλλά δεν θεμελιώνεται επίσης σε μια άλλη πρότερη οντολογική διαίρεση.
Οι κοινωνικές τάξεις ως ανταγωνιστικά σύνολα ή υπο-σύνολα της παραγωγικής διεργασίας παράγονται κατά την ίδια την διεργασία της υλικής παραγωγής και της κυριάρχησής της, δεν είναι λοιπόν "εποικοδομήματα" της παραγωγικής διεργασίας αλλά στοιχεία της και εκφράσεις της. 
Ως "εκφράσεις" δε (δηλαδή ως κάτι ας πούμε υποδεέστερο από στοιχεία) δεν είναι "αποτελέσματα" αλλά μορφές μιας εκδηλωνόμενης και αναπτυσσόμενης ουσίας.


Β
Επειδή υπάρχει ένα ζήτημα μερικής απόσπασης της έννοιας των "παραγωγικών σχέσεων" από  τις "παραγωγικές δυνάμεις" δημιουργείται ένα πρόβλημα από την αυτονόμηση της έννοιας των "παραγωγικών δυνάμεων" που προκαλεί μιαν εικόνα διάκρισης και "διαλεκτικής" μεταξύ θεμελίων και θεμελιωμένων που αντιμεταθέτονται διαρκώς ανάλογα με την οπτική του εκάστοτε "μαρξιστή" ή την συγκυρία: 
Άλλοτε θεωρείται πως είναι οι "παραγωγικές δυνάμεις" η βάση (το θεμέλιο-θεμελιώνον) της παραγωγής και άλλοτε οι "παραγωγικές σχέσεις" (η βάση, το θεμέλιο-θεμελιώνον της παραγωγής) και το εκάστοτε άλλο θεμελιωνόμενο στοιχείο κάτι σαν ένα "εποικοδόμημα" της παραγωγής, αν και το ίδιο παραμένον ως παραγωγή (κάνω αυτή την τελευταία διευκρίνηση για να μην ταυτίσουμε το "εποικοδόμημα" της παραγωγής μέσα στην παραγωγή με αυτό που εννοούμε τυπικά μαρξιστικά "εποικοδόμημα").  
Ο Μάρξ έχει σπεύσει να χαρίσει μιαν μεταβατική ενοποίηση των εννοιών που δεν έχει προσεχθεί όσο θα έπρεπε μιλώντας για τις παραγωγικές σχέσεις ως την κύρια παραγωγική δύναμη της παραγωγής, αλλά αυτή η ενοποίηση "σχέσης" "δύναμης" δεν έχει αναπτυχθεί όσο θα έπρεπε από τους "μαρξιστές" ως μια διαλεκτική έννοια, αφού ακόμα και όταν την εφαρμόζουν ως συνθετική έννοια-ορισμό δια της εννοιολόγησης του Κεφαλαίου ως παραγωγικής δύναμης ή της επιστήμης ως παραγωγικής δύναμης του Κεφαλαίου (στον καπιταλισμό) το κάνουν συνήθως με τον πιό συντηρητικό ακόμα και αντιδραστικό τρόπο, μην τυχόν και δώσουν στο Κεφάλαιο μιαν "εσωτερική" εργασιακή "ουσία" που δεν του "αξίζει" και μην τυχόν και του αναγνωρίσουν την όποια δημιουργική δύναμη που "πρέπει" να παραμείνει στην "ζωντανή εργασία".
Μια ειδικότερη έννοια του Κεφαλαίου ως κατόπτρου της "αφηρημένης εργασίας" και της "αφηρημένης εργασίας" ως κατόπτρου του Κεφαλαίου είναι εξυπνούλικη, πολύ εξυπνούλικη αριστερίστικη βερολινέζικη λύση που δεν πρόκειται να της δώσω καμμία σημασία, μιας και στηρίζεται σε μια ακόμα ριζοσπαστικότερη μεταφυσική οντολογία της εργασίας που μεταμορφώνεται σε δημιουργία και ούτως εξαφανιζόμενη (στον υπερκομμουνισμό της μπύρας των μισοδιαλυμένων απογόνων του ήδη από τότε διαλυμένου Γκόρτερ και του ήδη από τότε διαλυμένου Πάνεκουκ) είναι η "ΕΡΓΑΣΙΑ-ΘΕΟΣ", δηλαδή χάλια γερμανικά, αλλά ως "ΜΗ-ΕΡΓΑΣΙΑ", ακόμα μεγαλύτερα χάλια για μέθυσους περιπλανώμενους στο βασίλειο του γερμανοβρυκόλακα. 



Ιωάννης Τζανάκος
Έξω από την Μεσόγειο οι μέθυσοι μπυρόβιοι του Βερολίνου, εδώ μόνον τσίπουρα και κρασιά..


 

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

Το πολεμολογικό φαινόμενο Οτσαλάν (2)


Θέλω ακόμα μια φορά να εκφράσω την υποστήριξή μου και τον θαυμασμό μου στον αμφιλεγόμενο ηγέτη του Κουρδικού λαού Αμπντουλάχ Οτσαλάν, στηριζόμενος (ωστόσο) σε πολύ συγκεκριμένα στοιχεία:

1) Ο Οτσαλάν δεν ήταν ούτε είναι άγιος.
Πρόκειται για μια από τις αντιφατικότερες και δυσκολότερες "περιπτώσεις" στα λαϊκά κινήματα της ιμπεριαλιστικής περιφέρειας.
Η ίδια η προσωπική του πολιτική ιστορία στο ελευθεριακό (μαοϊκογενές) κίνημα της Τουρκίας και του Κουρδιστάν είναι γεμάτη από θολά, σκοτεινά και αντιφατικά σημεία.
Το μόνο που είπε αρχικά και ήταν σαν να άναβε μια τεράστια πυρκαγιά, σε μια περίφημη διάλεξή του, ήταν πως στην Τουρκία υπάρχουν (βασικά) 2 έθνη: το Τουρκικό και το Κουρδικό έθνος.
Υπήρχε μια προεργασία από τον Τούρκο μαοϊκό Καϊπάκαγια, αλλά ο Οτσαλάν είπε το αδιανόητο σε μια εποχή που η Τουρκική αριστερά έψαχνε αριστερά του κεμαλισμού στην καλύτερη περίπτωση την δημοκρατική/κομμουνιστική μόνον-τουρκική ταυτότητά της με "αποδοχή"-μόνον μιας εθνοτικής κουρδικής συνιστώσας.
Ο Οτσαλάν δεν εξέπεμψε μόνον το μήνυμα της ένοπλης εθνικής απελευθέρωσης ενός "μυστικού" στην Τουρκία έθνους-λαού αλλά έδωσε σε αυτήν ένα ειδικό ιστορικό νόημα επανιδρύοντας ακόμα και το φαντασιακό αυτού του έθνους-λαού με ένα φιλόδοξο σχέδιο αντι-πατριαρχικής ιδεολογίας.
Ο φεμινισμός του Οτσαλάν, μερικές φορές απλοϊκός και περιορισμένος σε μια μορφή "έμφυλης" ανάδειξης της γυναικείας ταυτότητας, ακριβώς όμως και για αυτό τον Λόγο, ως ένας λαϊκός μυθικός Λόγος, είναι παγκόσμιας εμβέλειας και δύναμης.


2) Ο Οτσαλάν είναι ένας παμπόνηρος πολεμιστής, κυνικός και τίμιος, σκληρός και αγνός, δημοκράτης και ηγεμόνας με μια σχεδόν μυθική προνεωτερική έννοια.
Ακόμα και μέσα από την φυλακή, ενώ συμμετείχε στην απο-μαρξιστικοποίηση του κινήματός του, με την έμμεση εύνοια των φυλάκων του, στην πραγματικότητα έστελνε ένα νέο πολεμικό μήνυμα στον λαό του σπέρνοντας έναν τρομερό πολεμικό αλλά και πειθαρχημένο αναρχισμό τον οποίο δεν μπόρεσαν οι ίδιοι οι αναρχικοί ποτέ να πετύχουν από μόνοι τους, ακόμα και στις καλύτερες στιγμές τους.
Το πολεμικό κράμα Οτσαλάν, ένα μείγμα μαοϊσμού, αναρχισμού, δημοκρατικού εθνικισμού, διεθνισμού, ένοπλου δημοκρατισμού και φεμινισμού, είναι ένα εντελώς πρωτότυπο δικό του κατασκεύασμα αλλά λειτούργησε και λειτουργεί με αποτελεσματικότατο τρόπο.






Ιωάννης Τζανάκος

Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016

Η ανα-ανάδυση του οικουμενικού υποκειμένου της εργασίας...



Η επανεμφάνιση της εργατικής αντι-ιμπεριαλιστικής και αντικαπιταλιστικής πρωτοπορίας, στην επικράτεια της "Ελληνικής Δημοκρατίας", αλλά και παντού στον κόσμο, είναι θέμα χρόνου.
Ο χρόνος αυτός μπορεί να είναι μακρύς, η στιγμή που η πολιτική και πολιτικο-στρατιωτική πρωτοπορία της εργατικής τάξης, "ελληνικής" και "ξένης", θα τσακίσει με το ραβδί της την σφηκοφωλιά των ταξικών εχθρών του εργαζόμενου λαού μπορεί να αργήσει.
Δεν έχει σημασία που οι ιδεολογικές και πολιτικές αντιφάσεις των εκφραστών του ταξικού εχθρού εντός και εκτός κινήματος είναι κραυγαλέες, δεν έχει σημασία που ο καπιταλισμός αρχίζει να ασθμαίνει και να χάνει "οικονομικό έδαφος" παγκοσμίως.
Η στιγμή μπορεί να αργήσει γιατί οι ήττες, οι αθλιότητες, οι υποχωρήσεις και οι φετιχικές ιδεολογικοποιήσεις της μισθωτής εργασίας, η άνοδος του ναζιφασισμού και του δυτικοφασισμού, η αλλοτρίωση, η βιοπολιτική και η γεω-βιοπολιτική του ιμπεριαλισμού, είναι πανίσχυρες δυνάμεις της καθημερινότητας και του οντολογικού ορίζοντα των αστικών κοινωνιών που καθορίζουν το πολιτικό και πολιτικοστρατιωτικό πεδίο τους, άρα και την  ίδια την δυναμική της συγκρότησης της εργατικής λαϊκής υποκειμενικότητας.
Επειδή ακριβώς ο ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός διασπάει κάθε προσπάθεια έμπρακτης οικουμενικοποίησης της εργαζόμενης ανθρώπινης ζωής, επειδή ακριβώς ο ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός είναι ένα σύστημα αντιδραστικής ανάσχεσης της ιστορικής δυναμικής, επειδή ο ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός είναι ένα σύστημα συνεχούς "προσωποποίησης" ασυμμετροποίησης, κυριαρχικής συγκεκριμενοποίησης της αφηρημένης-μισθωτής εργασίας, και όχι ένα εν γένει "αφηρημένο" και "συμμετρικό" σύστημα, γι'αυτό και η ανα-ανάδυση της οικουμενικής, της αληθινά οικουμενικής υποκειμενικότητας της μη πραγμοποιημένης εργασίας θα είναι προϊόν ενός μακρόχρονου ιστορικού κοιλοπονήματος, με αιφνίδιες επιταχύνσεις και αδράνειες, και όχι η εκδρομή καθαρολογικών διανοουμένων που αποφάσισαν να αλλάξουν τον κόσμο κατά τα τακτοποιημένα, συμμετρικά και γερμανονοικοκυρίστικα μαθηματάκια της τάδε ή δείνα "σχολής" τους.
 
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος    

Κακομοιραίοι μοιραίοι δούλοι της μητρόπολης..



Έχει άραγε κανένα νόημα να ασχολείται κανείς με την ψυχοπαράνοια και τα ειδικά προβλήματα της κάθε σέκτας και του κάθε φασιστικού ή παρα-φασιστικού παραμάγαζου που υπάρχει σε μια βαλτώδη περιφέρεια της δυτικής ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας;
Εδώ ισχύει ό,τι ισχύει και για την πολιτική που λέγαμε (και μας έλεγαν παλαιότεροι) στα παλιά "αμέριμνα" χρόνια:
Αν δεν ασχοληθείς με την πολιτική θα ασχοληθεί αυτή μαζί σου.
Και ασχολείται.
Με κάθε τρόπο, σε κάθε μέγεθος, ειδικά στις "περιφέρειες" ή "ημιπεριφέρειες" των θαυμαστών και θαυμαζόμενων μητροπόλεων του θαυμαστού και θαυμαζόμενου νεοκαπιταλιστικού κόσμου μας.
"Είσαι ένοχος!"
Αυτό είναι το μήνυμα της αποικιοκρατίας ακόμα κι αν απευθύνεται σε "χώρες" και σε "λαούς" που δεν πληρούν τα τυπικά χαρακτηριστικά μιας αποικιοκρατούμενης χώρας και ενός αποικιοκρατούμενου "λαού".
Η μικρο-ιμπεριαλιστική και ασθμαίνουσα στον αγώνα της παγκόσμιας αστικής κυριαρχίας καπιταλιστική "Ελληνική Δημοκρατία" και ο "ντόπιος" πληθυσμός "της" δέχονται με αρκετή θα έλεγα υπομονή εώς δουλοπρέπεια τας υποδείξεις και τας απειλάς όχι μόνον των μητροπολιτικών αφεντικών αλλά και του κάθε πικραμένου ψυχοπαθούς και ψυχοπαρανοϊκού "διανοούμενου" της φιλελεύθερης και "ακροαριστερής" κλίκας.
"Είσαι ένοχος"
"Είσαι ένας τριτοκοσμικός εθνικιστής, φασίστας, εθνολαϊκιστής, αντισημίτης, χωριάτης, μικροαστός, πατριάρχης, ομοφοβικός, είσαι...είσαι.."
Και στο τέλος:
"Είσαι όχλος!"
Θα πούνε κάποιοι: "μα δεν ισχύουν για κάποιους αυτά τα πράγματα;"
Τι να απαντήσεις σε μια τέτοια χυδαία πρόκληση που έχει σαν στόχο της ακριβώς την ενίσχυση του αντιδραστικού εθνικισμού σε αυτές τις χώρες;
Πως να απαντήσεις; όταν ειδικά έχεις να κάνεις με ανθρώπους που δεν έχουν καν επίγνωση σε τι ιδεολογικό και πολιτικό παιχνιδάκι παίζουν;
Δεν υπάρχει απάντηση σε τέτοιες προκλήσεις, υπάρχουν σε "ατομικό" επίπεδο, ακόμα, ψυχαναλυτές, ψυχίατροι κ.λπ
Η ιδεολογική και πολιτική διαπάλη στα "παρασκήνια" του εθνικισμού και του υπερ-"διεθνισμού" της ημι-αποικίας είναι άθλια, είναι χαρακτηριστική ακριβώς αυτής της "ατμόσφαιρας" που ταιριάζει σε κοινωνίες υποταγμένες και φοβικές, σε "τόπους" που έχουν χάσει το παιχνίδι σε όλες του τις διαστάσεις, αφορά επίσης και "άτομα" που έχουν αναλάβει μόνα τους την διεκπεραίωση της αποικιοκρατικής προπαγάνδας και της συλλογικής αυτοενοχοποίησης.
Γι΄αυτό και βλέπεις συχνά απόψεις που ταυτίζονται, μοιάζουν, εκπορεύονται από την ίδια θλιβερή πνευματική χαμοζωή που ταιριάζει σε αποικίες, κι ας μην είναι με την "καπιταλιστική" έννοια αποικίες, ήτοι περιοχές της ιμπεριαλιστικής περιφέρειας με ανύπαρκτη ή ασθενική καπιταλιστική συσσώρευση.
Έχω γυρίσει σε λίγες πραγματικές μητροπόλεις του δυτικού καπιταλισμού, τέτοια συχνότητα σεκταριστών και βαρεμένων ψυχοπαρανοϊκών δεν έχω συναντήσει.
Συναντάς τόσο πλήρως αφοσιωμένους και τόσο φανατικούς "διανοούμενους" και ιεραποστόλους της δυτικής ηθικολογικής, αντικαπιταλιστικής ή μη (σε οποιαδήποτε εκδοχή), αερολογίας μπουρδολογίας, αριστερίστικης ή εθνικιστικής διανοητικής παρακμής, μόνον σε κωλοχώρια όπως εδώ.
Ερείπια, σκόνη, ψυχιατρικές περιπτώσεις, εμμονικοί ψυχάκηδες, έτοιμοι για δονκιχωτικές υποθέσεις και εκστρατείες, κακομοιραίοι μοιραίοι δούλοι της μητρόπολης.






Ιωάννης Τζανάκος

Κυριακή, 17 Απριλίου 2016

Η διάβρωση, η κανονικότητά της και ο σεισμός του μέλλοντος...



Θα ήταν κανονικό να υπάρχει σε μια ασθενή σε δύναμη αστική χώρα (βάλτε στο "ασθενής" όσα εισαγωγικά θέλετε), η οποία είναι "πάνω" (στην κυριολεξία) στα κρισιμα όρια μερικών γεωπολιτικών και γεωστρατηγικών τεκτονικών πλακών, μη διαπερατότηταμη "διάβρωση") από κάποιες από τις υπερκυρίαρχες δυνάμεις του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού;
Όχι δεν θα ήταν κανονικό.
Αυτό που υπάρχει είναι το κανονικό, το προβλεπόμενο σε έναν κόσμο όπου η άδικη κυριαρχία, η βία, ο θάνατος, έχουν τον πρώτο Λόγο. 
Και ο πρώτος Λόγος του κόσμου της συστηματοποιημένης άδικης βίας είναι πάντα εκφερόμενος και υλοποιούμενος στα όρια αυτού του κόσμου.
Κανονικό είναι επίσης (σε αυτό τον κόσμο) πως αυτή η διαπερατότητα (διάβρωση) αποκρύπτεται, ιδεολογικοποιείται, μυστικοποιείται, παραγνωρίζεται, εξαφανίζεται ή εμφανίζεται ως "εχθρική" μόνον στην παρανοειδώς συλλαμβανόμενη μορφή της. 
Δεν υπάρχει συνωμοσία!
Ή αν υπάρχει, ή όσο υπάρχει, είναι το εποικοδόμημα, το γέννημα της υποταγής, της διάβρωσης, της εθελοντικής ιδεολογικοποιημένης και ενισχυμένης υποτέλειας της χώρας στους μεγάλους ξένους δυνάστες και αφέντες της.
Υπάρχει μια πρωτεύουσα του παγκόσμιου χαφιεδισμού και πρακτορισμού και αυτή είναι σήμερα η Αθήνα.
Η Τρανσπρωτεύουσα δυτικοπρακτόρων, ρωσοπρακτόρων, τζιχαντιστών, και άλλων πιό δευτερευόντων συντελεστών του μεσανατολικού μεσοποταμιακού γεωστρατηγικού γεωοικονομικού και γεωπολιτισμικού δράματος.
Γι' αυτό υπάρχει ακόμα ειρήνη εδώ, και μια παράξενη εξαίρεσή "μας" από τις επιθέσεις των ισλαμοναζί. 
Για πόσο δεν ξέρω ακόμα.
Το θέμα μας δεν είναι ωστόσο η πρακτοροκατάσταση και οι διάφορες αφανείς διαστάσεις των πραγμάτων  -αν και έχουν κάτι το ενδιαφέρον. 
Το θέμα μας παραμένει η απίστευτη ετεροδιάβρωση και αυτοδιάβρωση του "ελληνικού αστικού συστήματος" και των διαφόρων "αντι-αστών", η σχεδόν ασύλληπτη αφασία τους σε σχέση με αυτά που έρχονται και έρχονται και όλο έρχονται και κάποια στιγμή θα έρθουν.
Όταν θα έρθουν αυτά τα πράγματα που είναι να έρθουν τότε θα συναντήσουν εδώ, πέραν της αφασιακής υπερ-αφαιρετικής ελίτ και υπο-ελίτ στα αθηναϊκά στέκια της πτώσης στο υπερ-νόημα των "ιδεών" και των "επιθυμιών", μια χώρα χωρίς ούτε έναν πυρήνα πραγματικού αυτοκαθορισμού: αστικού ή μικροαστικού ή προλεταριακού ή λαϊκού ή αριστοκρατικού ή αυτόνομου ή ετερόνομου, και το λουρί της μάνας.
Το κανονικό αυτό, αρχίζει να γίνεται μη κανονικό, η πραγματικότητα αλλάζει.
Η πραγματικότητα θα απαιτήσει ανεξαρτησία, αυτοκαθορισμό, αυτοτέλεια, ξανά, με όποιον τρόπο αποφασίσουν οι άνθρωποι ή κάποιοι πιο βουλητικοί από αυτούς.
Τότε τα λέμε..
Θα τα λέμε έτσι κι αλλιώς, απλά τότε τα λέμε λέμε..








Ιωάννης Τζανάκος
από χωριό είπαμε! 

cosmoidioglossia / Δύο κείμενα για τις επερχόμενες εξελίξεις: I) Στο ΝΑΤΟ το Αιγαίο, με το προσφυγικό να ορίζει την οικονομική προοπτική της Ελλάδας! II) Η εσωτερική σύγκρουση για νέο (εθνικό) κράτος.


cosmoidioglossia / Δύο κείμενα για τις επερχόμενες εξελίξεις: I) Στο ΝΑΤΟ το Αιγαίο, με το προσφυγικό να ορίζει την οικονομική προοπτική της Ελλάδας! II) Η εσωτερική σύγκρουση για νέο (εθνικό) κράτος.

Παραθέτω δύο κείμενα που παρουσιάζουν τις επερχόμενες εξελίξεις υπό διαφορετικό πρίσμα. Με ενδιαφέρουν τα κοινά τους σημεία αλλά και οι ερμηνευτικές τους διαφορές πάνω στα κοινά τους σημεία.

I
Στο ΝΑΤΟ το Αιγαίο, με το προσφυγικό να ορίζει την οικονομική προοπτική της Ελλάδας!


Προκηρύσσονται καί οι «άδειες» για τις εκλογές, με τη βουλή να διαλύεται πολύ πρόωρα, αλλά ταυτόχρονα πολύ φυσιολογικά στο τέλος του μήνα, καθώς ο ρόλος του Αλέξη Τσίπρα σε αυτή τη φάση ολοκληρώνεται και μια νέα κυβέρνηση «οικουμενικού» χαρακτήρα θα απαιτηθεί για να διαχειριστεί τη Νέα Μεταπολίτευση που ορίζουν δύο νέες συνθήκες γεωπολιτικού χαρακτήρα: 1) ΝΑΤΟποίηση του Αιγαίου και 2) Διεθνής οικονομική προστασία της Ελλάδας για την αντιμετώπιση του προσφυγικού ζητήματος (της Ευρώπης).

Αυτά με δύο κουβέντες είναι τα νέα (μας) και ψυχραιμία, διότι αυτό το νέο καθεστώς που θα ορίσει τη ταυτότητα της Ελλάδας για τις επόμενες δεκαετίες και τη διάσταση των νέων πολιτικών που θα λάβουν χώρα σε αυτήν, είναι πολύ πιθανόν να συνοδευτεί από ένα μοναδικό σε «αγριότητα» θέατρο του τύπου «σοκ και δέος» στην εσωτερική και εξωτερική μας πολιτική, έτσι ώστε να αντληθεί φοβικά η απαιτούμενη πολιτική νομιμοποίηση για ριζική αναθεώρηση τόσο του προγράμματος της τρόικας, όσο και του καθεστώτος στο Αιγαίο.

Το κλειδί των εξελίξεων είναι ασφαλώς η προσφυγική κρίση. Στην πραγματικότητα αυτό είναι η πρόφαση για να ρυθμιστεί σε νέα βάση η χρόνια, λανθάνουσα εντός του ΝΑΤΟ, αντιπαράθεση Ελλάδας-Τουρκίας, όπως και η λανθάνουσα αντιπαράθεση των παραγόντων της τρόικας σε ό, τι αφορά στη στρατηγική του οικονομικού «προγράμματος προσαρμογής» της Ελλάδας.

Αυτά τα δύο θέματα φαίνεται - από την ανάλυση της νέας διαλογικής πράξης (discursive praxis), που διαμορφώνεται σε διεθνές επίπεδο για το Ελληνικό Ζήτημα - να ρυθμίζονται στο πλαίσιο δύο ξεχωριστών στρατηγικών αναθεωρήσεων, οι οποίες, ωστόσο, αποσκοπούν από κοινού στην αποφυγή καταστάσεων αποσταθεροποίησης στην Ελλάδα. Από τη μια η ελληνοτουρκική προστριβή, που συνδέεται με την προσφυγική κρίση, επιχειρείται να αντιμετωπισθεί με τη ΝΑΤΟποίση του Αιγαίου, έτσι ώστε να μην τίθενται ζητήματα κυριαρχίας κατά την έρευνα και διάσωση, ή γενικότερα ως προς την ευθύνη επιτήρησης και ελέγχου στην περιοχή, με την αρμοδιότητα να περνά πλέον πλήρως στη διοίκηση του ΝΑΤΟ, η οποία με τη σειρά της θα υποστεί μερική αναθεώρηση. Ενώ, από την άλλη, θα είναι η Ελλάδα που με την επόμενη διευρυμένη κυβέρνησή της και το νέο της κοινοβούλιο θα αναλάβει την «ιδιοκτησία του προγράμματος» της τρόικας, όπως ζήτησε η κυρία Λαγκάρντ, με την εκπόνηση και θεσμοθέτηση ενός Εθνικού Σχεδίου στα μέτρα της οικονομικής πολιτικής του κυρίου Σόιμπλε, για όσο χρόνο προβλέπεται η εξυπηρέτηση του χρέους προς τον «επίσημο τομέα».

Έτσι, θα μπορεί να δανείζεται η χώρα από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, δοκιμάζοντας εκ νέου να βγει στην χρηματαγορά σταδιακά και με μέτρο, μια και θα έχει νομιμοποιηθεί ο δανεισμός από την αγορά δια του «debt reprofiling» - της αναμόρφωσης του χρέους, η οποία θα αποτελέσει τη βάση του Νέου Μακροχρόνιου Προγράμματος της τρόικας, το οποίο θα ενσωματωθεί με ένα νέο μνημόνιο στο Εθνικό Σχέδιο που θα πρέπει (σύμφωνα με τους παράγοντες της τρόικας) να έχει αποκτήσει νομική ισχύ ήδη από το φθινόπωρο. Όλα αυτά προϋποθέτουν εξαιρετικές διαδικασίες και εξαιρετική αντιμετώπιση της Ελλάδας, τόσο στο επίπεδο του ΔΝΤ, όσο και σε αυτό της Ευρωζώνης και του ΝΑΤΟ. Και αυτή τη φορά δεν θα είναι ο κίνδυνος για τη διεθνή οικονομία που θα νομιμοποιήσει αυτές τις εξαιρετικές διαδικασίες και τις sui generis πρακτικές για την Ελλάδα, αλλά ο κίνδυνος αποσταθεροποίησης της λεγομένης νοτιο-ανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ. Στην πραγματικότητα, αναγνώστη μου, τώρα και με επίκεντρο την Ελλάδα και τη Τουρκία θα δούμε να εφαρμόζονται οι δομικές αλλαγές του νέου δόγματος του ΝΑΤΟ στην περιοχή μας, που αποκρυσταλλώθηκαν ήδη, ως γενικό αφήγημα, από το καλοκαίρι του 1999, καθώς και οι νέες αντιλήψεις που αφορούν στη συνεργασία Ουάσιγκτον-Βερολίνου για την ίδια γεωπολιτικώς περιοχή.

Σημείωση
Σε παλαιότερο κείμενο του (Ο κύκλος των ανίδεων…) ο αρθρογράφος είχε επισημάνει τα εξής (καλό είναι να διαβαστεί ολόκληρο το κείμενο, απόσπασμα του οποίου παραθέτω εδώ): ...Η Ελλάδα προφανώς δεν μπορεί να συνεχίσει έτσι. Έχει τεράστιο πολιτικό πρόβλημα πλέον πέραν του δραματικού κοινωνικοοικονομικού. Χωρίς Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης προδήλως δεν είναι δυνατόν να αναδομηθούν κράτος και αγορά! Και χωρίς συνταγματική αναθεώρηση δεν είναι δυνατόν να μπουν τα θεμέλια μιας νέας μεταπολίτευσης με έμφαση στην ριζοσπαστικοποίηση των δημοκρατικών θεσμών! Μόνον που τώρα για να γίνουν αυτά, προαπαιτείται εθνικό νόμισμα, ενώ τον καιρό που εγώ και μερικοί άλλοι με πάθος και ανιδιοτέλεια προτείναμε μια εναλλακτική στρατηγική ανασυγκρότησης γινόταν καί με ευρώ. Κυρίες και Κύριοι «ανίδεοι», ο κύκλος του ευρώ ολοκληρώθηκε άδοξα για την Ελλάδα! Τώρα εννοούμε την ανασυγκρότηση αποκλειστικά με εθνικό νόμισμα και αν αυτό δεν αρθρωθεί εντίμως ενώπιον του ελληνικού λαού, τότε μιλάμε όχι απλώς για ένα νέο κύκλο ψευδαισθήσεων, αλλά για ένα νέο κύκλο εξαπάτησης με μικροπολιτικά ελατήρια. Είμαι σαφής και ίσως πετύχω να γίνω σαφέστερος αν σημειώσω πως το σύγχρονο δράμα της Ελλάδας αφορά επίσης στην γεωπολιτική μετατόπισή της προς την ανατολή. Η Ελλάδα μαζί με τη Τουρκία «ανακατασκευάζονται» ως ιδέες/ταυτότητες για να αποτελέσουν χωριστά και από κοινού τις «buffer states» της Ευρώπης. Αυτό αποτελεί μια κρίσιμη αναθεώρηση στις παγκόσμιες πολιτικές με τεράστιο βάρος στη σύγχρονη διαμόρφωση του ελληνικού εθνικού συμφέροντος. Πώς είναι δυνατόν να ισχυρίζεσαι πως αποτελείς «κύκλο ιδεών», καλυπτόμενος πίσω από ένα ογκώδες «πέπλο άγνοιας» (John Rawls) της πραγματικότητας;


II
Η εσωτερική σύγκρουση για νέο (εθνικό) κράτος

Το επόμενο χρονικό διάστημα, μέσα σε έξι ή οκτώ μήνες, θα γίνει κατανοητή και στους πλέον παραιτημένους, κομφορμιστές ή αφελείς μια ξεχωριστή παραδοχή για το μέλλον των Ελλήνων: ότι η Ελλάδα ως περιοχή της Ευρώπης μπορεί και να παραμείνει εδώ, χωρίς την κυριαρχία επί αυτής των Ελλήνων. Αλλωστε σε ένα κρεσέντο ευρωπαϊκής εθνολογικής προσέγγισης των εγχώριων φεντεραλιστών, με ελληνικά διαβατήρια, μπορεί να γίνει αποδεκτή η πληρωμένη από τον Σουλτάνο παλαιά «μελέτη» του Φαλμεράιερ, σύμφωνα με την οποία οι Ελληνες χάθηκαν ιστορικά κάποια χρονική περίοδο στο πέρασμα από τους αρχαίους χρόνους στον Μεσαίωνα και δεν υπήρξαν και πάλι ποτέ. Κάτι σας τους Χετταίους, τους Σουμερίους, τους Καρχηδονίους κ.λπ.

Σε μια τέτοια λογική οι εθνομηδενιστές - φιλοευρωπαίοι φεντεραλιστές - μεταεθνικοί του Κέντρου και της Αριστεράς θα θελήσουν να δημιουργήσουν μια έσχατη μυθολογία, σύμφωνα με την οποία η ένταξη στην ΕΟΚ και την ΟΝΕ ήταν η πραγματική απελευθερωτική (ειρηνική) επανάσταση για τους εντόπιους κατοίκους της Ελλάδας, που τους έδωσε την ευκαιρία της ένταξης και του εκπολιτισμού στη νεο-γερμανική Ευρώπη, με διοίκηση από την υπερεθνική ελίτ της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών. Κάτι σαν διαδικασία «εισοδισμού» στη Δύση.

Ολα τα παραπάνω μπορεί να μοιάζουν με αστείο ή φάρσα. Αλλά το ίδιο μοιάζει, αν δεν ήταν μια τραγωδία σε εξέλιξη, η πορεία του έθνους και του λαού όχι μόνον την τελευταία επταετία της χρεοκοπίας και των Μνημονίων αλλά κατά τη διάρκεια όσων έχουν συμβεί και συμφωνηθεί με τις Βρυξέλλες τα τελευταία 35 χρόνια. Η εγχώρια ολιγαρχία της διακυβέρνησης, των επιχειρήσεων και της διανόησης μόνο ένα σημείο σύγκλισης και συμφωνίας έχει να επιδείξει: τον αφανισμό της Ελλάδας των Ελλήνων και την ανάδειξη μιας Ελλάδας ρημαγμένης και διαθέσιμης ως περιοχής στη διαχείριση και στις προθέσεις ή στους σχεδιασμούς των ηγετικών ομάδων και της γραφειοκρατίας της Ευρώπης των καρτέλ και του ευρώ. Στην παρούσα φάση δεν έχει ενδιαφέρον τι συνέβη ή ποιοι έχουν τη μεγαλύτερη ή μικρότερη ευθύνη για την εξέλιξη. Προκρίνεται το εξής ζήτημα: Θα συνεχίσει να υπάρχει η Ελλάδα των Ελλήνων ή θα εμπεδωθεί η αντίληψη της Ελλάδας συνοριακής περιοχής της Ενωμένης Ευρώπης αποπολιτικοποιημένης, αποεθνικοποιημένης, ενταγμένης στη διαχείριση των Βρυξελλών και διεθνών οργανισμών τύπου ΔΝΤ;

Τους επόμενους μήνες η σύγκρουση στην Ελλάδα ή για την Ελλάδα δεν θα είναι αποκλειστικά στο συμβατικό πολιτικό πεδίο μεταξύ Κεντροδεξιάς και Αριστεράς. Ούτε στο κλασικό επίπεδο μνημονιακών - αντιμνημονιακών, αγανακτισμένων - προθύμων. Η πλέον σημαντική αντιπαράθεση και όξυνση θα είναι μεταξύ, από τη μια, εθνομηδενιστών - ευρωπαϊστών φεντεραλιστών και από την άλλη εθνικών - εθνικιστών επίσης φιλοδυτικών πολιτικών, κοινωνικών και επιχειρηματικών δυνάμεων. Με δεδομένο ότι η Ευρώπη οδηγείται με αφετηρία το Λονδίνο στην πλέον ουσιώδη κρίση συνοχής της και η Ελλάδα, όπως και πολλές άλλες χώρες του ευρώ, μπορεί να διεκδικήσει και πετύχει νέα τάξη πραγμάτων σε εθνικό επίπεδο, όλα μπορούν να συμβούν. Σημειωτέον ότι η Ελλάδα των Ελλήνων δεν έχει να χάσει τίποτα από τυχόν συντεταγμένη έξοδό της από αυτό - όχι σε ανόητες λογικές Βαρουφάκη αλλά συγκροτημένες συζητήσεις με Σόιμπλε. Υπό την «ομπρέλα» των ναυτικών δυνάμεων στις οποίες ανήκει και των Αγγλοσαξόνων, που παραδοσιακά εγγυώνται την ανεξαρτησία της ως Ελλάδας των Ελλήνων και όχι ως «κρατιδίου των Γκρικς», μπορεί να επιχειρήσει «ειδική σχέση» με την ηπειρωτική Ευρώπη των Γερμανογάλλων, παρακολουθώντας το Ηνωμένο Βασίλειο και δομώντας «ειδική σχέση» με τις ΗΠΑ και την οικονομία του δολαρίου με «καθεστώς ναυτικής χώρας».

Αυτό σημαίνει ότι οι εθνικές δυνάμεις θα συγκρουστούν ευθέως και δυναμικά με τις εθνομηδενιστικές δυνάμεις του εγχώριου ευρωπαϊκού φεντεραλισμού -του ελληνικού μεταπολεμικού καθεστώτος τύπου Βισί- επιζητώντας την ανάκτηση του εθνικού κράτους και την ευημερία του κοινωνικού - λαϊκού οικοδομήματος με τη συγκρότηση Νέου Συντάγματος, Νέου Κράτους, Νέας Οικονομίας, Νέας μαζικής Κουλτούρας και Παιδείας.


Σημείωση
Σε παλαιότερο κείμενο του (Ιδού οι «αρχιτέκτονες» της εθνικής υποταγής!) ο αρθρογράφος είχε επισημάνει τα εξής (επίσης, καλό είναι να διαβαστεί ολόκληρο το κείμενο, απόσπασμα του οποίου παραθέτω εδώ): ...Οι άνθρωποι αυτοί, που δήλωναν και δηλώνουν και σήμερα κεντρώοι, αριστεροί αλλά και δεξιοί πολιτικοί, οικονομολόγοι, διανοούμενοι, δημοσιογράφοι, νομικοί, φυσικά επιχειρηματίες, είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό: έλλειμμα πολιτικού, ηθικού και πολιτιστικού πλεονεκτήματος... Ενα μέρος μάλιστα της κάστας αυτής πίστευε και πιστεύει ότι η εθνική Επανάσταση του 1821 ήταν ατυχής επιλογή, που οδήγησε σε ένα «αποτυχημένο εθνικό κράτος». Τα πρόσωπα αυτά, πολύ προβεβλημένα στα ελληνικά μίντια, στην πολιτική, στις τράπεζες, στις επιχειρήσεις και κυρίως στη δημόσια διανόηση, προσβλέπουν σε μια νέου τύπου «γεωπολιτική ταυτότητα» με την Τουρκία με το Αιγαίο κοινή θάλασσα, συνέχεια των Στενών που θα ενώνει και δεν θα χωρίζει τις δύο κρατικές οντότητες. Σύμφωνα με αυτήν την προσέγγιση η Ελλάδα ούτως ή άλλως δεν αποτελεί πλέον, άσχετα με την οικονομική χρεοκοπία της, εθνικό κράτος αλλά ευρωπαϊκή περιοχή που ενώνει την ευρωπαϊκή (γερμανική) Δύση με την τουρκική -κεμαλική αρχικά και νεοοθωμανική στη συνέχεια- Ανατολή. Η βάση της κάστας αυτής των εθνομηδενιστών συνδέεται με τις λογικές και τη στρατηγική του German Marshal Fund, που δομήθηκε μεταπολεμικά στα ερείπια του ναζιστικού Βερολίνου και αποτελεί και σήμερα πολύ ισχυρό λόμπι σκέψης και στρατηγικής για τον ευρωατλαντισμό. Με τον τρόπο αυτό γίνεται φανερή η σχέση ενός κριτικού φιλοαμερικανισμού με την απόλυτη αφοσίωση στην προοπτική της ισχύος της ενωμένης Γερμανίας, ηγεμονικής δύναμης στην Ευρώπη, χαρακτηριστική προσέγγιση της κάστας αυτής που αφελλήνισε μέσα σε μια εικοσαετία την Ελλάδα.

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • μάτια - όταν η όψη τους χαθεί επιτέλους, δεν ξέρω άλλο να ζητήσω, θα έρθω να σε βρώ δεν θα μας ρωτήσει κανένας από που και πως φτάσαμε ούτε χρεία να'μαστε μόνοι...
    Πριν από 12 δευτερόλεπτα
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 1 εβδομάδα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..