Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2015

Χαθήκαμε..



Χαθήκαμε φίλε μου
μέσα στις μυλόπετρες γίναμε σκόνη
και όλα χάθηκαν για πάντα
Το ζεστό ψωμί αχνίζει ακόμα
της δικής μας φυγής
στο πουθενά
Καμμία τύχη δεν έχει ένας χωριάτης
ξέρω τις σας λέω
Οχιές πάτησα από μικρός
τις έλιωσα με κοφτερές πέτρες..
Αλλά τέτοια φίδια δεν ήξερα πως υπάρχουν..
 
 
 
Ι.Τζανάκος

Γενοκτονιόμετρα σε δράση: δυτικοχαφιέδες εναντίον δεξιοεθνικιστών..



Μιά οχληρή και αηδιαστική συζήτηση μεταξύ των δυτικοχαφιέδων του Συριζα και των δεξιών εθνικιστών μόλις άρχισε. 
Πρόκειται για την "συζήτηση" περί της Γενοκτονίας ή μη-Γενοκτονίας που διενέργησαν οι Τούρκοι νεότουρκοι και κεμαλοφασίστες επί των μικρασιατών Ελλήνων και ειδικά των Ελληνοποντίων. 
Πάντως οι προκλητικοί στην περίπτωση αυτή είναι οι δυτικοχαφιέδες και ειδικά η ιδεολογική "συμμορία" που απαρτίζεται από την Σία Αναγνωστοπούλου, τον Φίλη και τα ξόανα του Ιού. 
Ο κύριος Πρωθυπουργός, ο Πρωθυπουργός του 3ου και φαρμακερού Μνημονίου καταστροφής του λαού, των εργαζομενων, ελλήνων και ξένων, ο κύριος αυτός που τολμάει να χρησιμοποιεί τον όρο "αριστερά" για να νομιμοποιήσει ιδεολογικά και ηθικά την τεράστια ταξική και εθνική προδοσία (στα αστικά πλαίσια και μόνον αν το δεις) εις την οποία προέβη με απύθμενο θράσος και αμεριμνησία μεγαλοαστικής ΟΧΙΑΣ, τοποθέτησε στο υπουργείο παιδείας τον Φίλη και την Αναγνωστοπούλου γνωρίζοντας πως θα προκαλέσει τους πάντες (αριστερούς, δεξιούς, ακροδεξιούς, κεντρώους, θρήσκους και άθρησκους) πλήν των αγαπημένων του μεγαλοαστών φίλων και παρατρεχάμενων του Μπίλ Κλίντον και της Χίλαρυ Κλίντον και όλων των αποβρασμάτων της "εκσυγχρονιστικής-φιλελεύθερης" διανόησης της υποταγής και της φιλο-ιμπεριαλιστικής ιδεολογίας και πολιτικής. 
Το έκανε συνειδητά και με τον γνωστό ψευδομακκιαβελικό του τρόπο. 
Θα χρησιμοποιήσει ό,τι του είναι εύκαιρο για να προκαλέσει μίσος και εμπάθεια από τους ιδεολογικούς εκπροσώπους των ιστορικών θυμάτων και τους απογόνους τους, και (για) να μεταφερθεί αυτή η εμπάθεια για να χειραγωγηθούν όλοι αυτοί οι άνθρωποι από την ακροδεξιά. 
Ο Κύριος Τσίπρας μαζί με όλο το "διεθνιστικό" σκυλολόι που έχει μαζέψει είναι το ανσασέρ της Χρυσής Αυγής.
Ο Κύριος Τσίπρας είναι αυτή τη στιγμή   ο πιό επικίνδυνος άνθρωπος στην Ελλάδα.




Η γραμμή άμυνας όλων αυτών των δυτικοχαφιέδων όσον αφορά το ζήτημα της Γενοκτονίας ή μη-Γενοκτονίας (ειδικά) των Ποντίων είναι η εξής:
Με βάση την διεθνή ιεράρχηση της θεωρητικής εννοιολόγησης των πρακτικών μαζικής δίωξης λαών κ.λπ πριν το "επίπεδο" της Γενοκτονίας υπάρχει το "επίπεδο" της εθνοκάθαρσης. 
Υπάρχει μεγάλη και σοβαρή βιβλιογραφία σε αυτό το θέμα (της εννοιολόγησης, και της διάκρισης των "επιπέδων" που αναφέραμε) καθώς και τεράστια συζήτηση με πολλές διαστάσεις για την χρήση και υπερχρήση (ή παρα-χρήση) της έννοιας της Γενοκτονίας. 
Είναι προφανές πως οι δεξιοί εθνικιστές σε όλη τη χώρα καθώς και διάφοροι σύλλογοι εθνικιστών εξυπνάκηδων μεγαλοπαραγόντων του "ποντιακού χώρου" έχουν κάνει προχειροδουλειά και τσαπατσουλοθεωρία και επίσης είναι προφανές πως δεν έχουν επίγνωση της παγκοσμιότητας και της δυσκολίας της πολιτικο-θεωρητικής συζήτησης σε αυτό το θέμα.
Οι ευρωσυμμορίτες της Αυγής και του Συριζα έχουν θεωρητική και ιδεολογική υπεροχή και είναι βέβαια πιό σοβαροί στην προσπάθειά τους να θεμελιώσουν και να εδραιώσουν θεωρητικά την συμφέρουσα προς αυτούς εκδοχή της εννοιολόγησης της δίωξης των Ποντίων. 
Η θεωρητική ήττα και η πολιτικοθεωρητική αστοχία των δεξιοεθνικιστών είναι αναμενόμενη από εμέ. 
Αυτά τα πράγματα προϋποθέτουν σοβαρότητα και μακροχρόνια εργασία, καθώς και εντιμότητα για να δεχτείς και το ενδεχόμενο να κάνεις λάθος. 
Αυτό το τελευταίο δεν το διαθέτουν οι ευρωσυμμορίτες αλλά και οι δεξιοεθνικιστές, αλλά (οι ευρωσυμμορίτες) διαθέτουν όλα τα άλλα που δεν τα διαθέτουν οι δεξιοεθνικιστές.


Δεν θα εμπλακώ σε συζήτηση για το Γενοκτονιόμετρο.



Ντροπή ντροπή σε όλους! 
Ντροπή..







Ι.Τζανάκος
ΑΗΔΙΑΣΜΕΝΟΣ
 

3 σημεία για τον ύστερο καπιταλισμό..




1
Στις σημερινές συνθήκες της αστικής ζωής σε χώρες-ζώνες χωρών που έχουν ολοκληρώσει τους αστικούς καθορισμούς αυτής της ζωής (έστω  και λειψά, όπως η ελλάδα) είναι δικαιολογημένη κάθε θεώρηση που οργανώνεται γύρω από τις διακρίσεις μορφής και περιεχομένου, ουσίας και φαινομένου, εικόνας και πράγματος, όπως αυτές απορρέουν (ως διακρίσεις) από την ίδια την κεντρική κρατικο-βουλητική δομή (ή άλλες σημαντικές δομές ιδεολογικών και θεαματικών διαμορφώσεων της "κοινωνικής συνείδησης") αλλά (απορρέουν..) και εκ της ίδιας της υφής-ποιότητας των αστικών σχέσεων παραγωγής-κατανομής-ανταλλαγής-κατανάλωσης (αντικειμενική δομή). 
Θα σας το κάνω φραγκοδίφραγκα:
Παρά την ιδεολογία και την ψευδοθεωρία περί της εξαφάνισης και οντολογικής υποβάθμισης της ζωντανής άμεσης εργασίας αυτό που έχει σχεδόν εξαφανιστεί, στις μητροπολιτικές χώρες/ζώνες χωρών του υπερθεαματικού ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού, είναι η εικόνα της στο πεδίο της καθημερινής ζωής -εκτός της εργασιακής διεργασίας- αλλά και η εικόνα των θεμελιακών βιομηχανικών μορφών της -εντός της εργασιακής διεργασίας- που είναι στην βαθύτερη βάση ακόμα και αυτού του μητροπολιτικού υπερθεαματικού καπιταλισμού.
Η ουσία, το περιεχόμενο, το πράγμα του αστικού τρόπου παραγωγής αλλά και κάθε άλλου (δυνητικού) μη αστικού κόσμου, είναι η συγκεκριμένη και άμεση εργασία.
Δεν θα εξετάσουμε τώρα την σημασία της "υποκειμενικής" βουλητικής διαμόρφωσης (κεντρικής/κρατικής και περιφερειακής) αυτής της "εξαφάνισης" όσο την σημασία των συντελεσμένων τελικά αντικειμενικών διαστάσεων αυτής της εικονιστικής εξαφάνισης, οι οποίες δεν εξηγούνται (μόνον) από την διαμορφωτική δύναμη (την όντως υπαρκτή) τού αστικού κυρίαρχου, είτε αυτός είναι το κράτος είτε οι διάφοροι μηχανισμοί του θεάματος, της αστικής ιδεολογίας και εν γένει του αστικού "πολιτισμού". 
Ποιοί είναι, γενικά μιλώντας, αυτοί οι αντικειμενικοί τροπισμοί των ύστερων "αστικών πραγμάτων";


2.
Α) Ένα μεγάλο μέρος της άμεσης παραγωγής έχει μεταφερθεί στον ημι-περιφερειακό ή αναδυόμενο νεο-μητροπολιτικό αστικό κόσμο (Ασία, Αφρική, Λατινική και κεντρική Αμερική) όπου (γι΄αυτόν τον Λόγο δηλαδή) αν και λειτουργούν αντίστοιχα (με τα δυτικά) συστήματα θεαματικοποίησης και ιδεολογικοποίησης (άρα και "εξαφάνισης" της εικόνας του άμεσου θεμελίου της ζωής) αυτά δεν αποτελούν ωστόσο ικανές δομές να εξαφανίσουν ολοσχερώς το "εργατικό-λαϊκό" υπόβαθρο της ανθρώπινης ζωής -στα αστικά πλαίσια πάντα. 
Η χαρακτηριστική "κακογουστιά" και η ατέλεια (όχι τεχνική) των θεαματικών εποπτειών της λαϊκής ζωής σε αυτές τις ζώνες χωρών έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με την "μετακόμιση" των επαχθέστερων μορφών καπιταλιστικής εκμετάλλευσης σε αυτές που αποτρέπει την "πλήρη" θεαματικοποίηση της ζωής.
Β) Αντιστοίχως η πλήρης θεαματικοποίηση και ιδεολογικο-εξολοθρευτική εξεικόνιση της ανθρώπινης ζωής στις κατεξοχήν θεαματικο-κεντρικές μητροπολιτικές "ζώνες" της δύσης είναι εφικτή ως "πληρέστερη" λόγω της μεγάλης ανάπτυξης του λεγόμενου τριτογενούς τομέα, της σχεδόν ολοσχερούς εξάλειψης της ιστορικής αγροτιάς, και της μεγάλης (παρά την γενικευμένη λιτότητα και την "φιλελεύθερη" δημοσιονομική πειθαρχία) παρουσίας της καταναλωτικής και πραγμικής οντότητας. 
Δεν θα ήταν λάθος ή υπερβολή να τονίσουμε την συνεχιζόμενη κυριαρχία της δύσης στην τεχνολογική καινοτομία αλλά και τις μαζικές πραγμικές "τεχνολογικές παρουσίες" τής άμεσης παραγωγής σε όλο το φάσμα της λεγόμενης "λαϊκής κατανάλωσης".
Γ) Όντως η τεχνικο-επιστήμη έχει αντικαταστήσει μαζικά (κυρίως στις δυτικές μητροπολιτικές ζώνες) μεγάλο μέρος της άμεσης ζωντανής εργασίας και αυτή (ως τεχνικο-επιστήμη) υποστατώνεται όχι μόνον στην κοινωνική φιγούρα του υπερ-επιστήμονα τεχνοκράτη ή μεγαλοαστού τεχνοφρικιού αλλά και σε ένα μεγάλο πλήθος προλεταριακών μορφών που όμως, ακόμα κι αν έχουν άμεση σχέση με την άμεση παραγωγή (και δεν είναι απασχολημένοι στον τριτογενή τομέα) δεν αυτο-ορώνται ως προλετάριοι ή εργάτες, ακόμα κι αν με το στανιό (και αυτοστανιό θα έλεγα) μπορούν να έχουν τέτοιες αυτο-οράσεις. Αυτό δεν σημαίνει πως όλοι αυτοί είναι "μικροαστοί" ή "νεομικροαστοί", ούτε πως είναι πέραν των εκμεταλλευτικών δομών εν γένει, αλλά (σημαίνει) πως σχηματίζουν μιά μάζα μισθωτών εκτελεστών και μισο-αυτοδιοικούμενων (φαντασιακά ή πραγματικά) που κλίνουν σε μια ακαθόριστη κοινωνική ουσία "μεταξύ" της άμεσης παραγωγής και της ολικής και μεγαλοαστικά κυριαρχούμενης κοινωνικής αναπαραγωγής.
Μπορεί κανείς να βιώνει ακόμα και την υλική αθλιότητα-μιζέρια αλλά ως κοινωνικό παραγωγικό υποκείμενο, χωρίς να είναι "μικροαστός", να προσεγγίζει την "νέα" αστική ουσία των πραγμάτων όπως την περιγράψαμε στο σημείο (1).


3.
Η διάκριση τυπικής και πραγματικής υπαγωγής στο κεφάλαιο είναι χρήσιμη αλλά δεν καλύπτει τις εξελίξεις όπως τις περιγράψαμε σχηματικά. 
Θα έλεγα μάλιστα πως υπάρχει μια παράδοξη επιστροφή της "τυπικής υπαγωγής" (στο κεφάλαιο), αλλά και αυτό θα μας χρησίμευε μόνον για να πυροδοτήσουμε την συζήτηση. 
Δεν υπάρχει επιστροφή μορφών, αλλά κάτι βαθύτερο. Ποιό είναι αυτό;
Ας το ψάξουμε με κάπως απαισιόδοξη διάθεση.
Αυτό προτείνω προς το παρόν, σαν χρωματισμό της ερμηνευτικής-θεωρητικής μας προσπάθειας. 
Μια κριτική απαισιοδοξία, σε σχέση με όλα αυτά.
Το κεφάλαιο δεν (επ-)ανατυπικοιεί αλλά φαίνεται πως το κάνει αυτό. Αυτό το φαίνεσθαι έχει ειδική ουσία, αδιευκρίνιστη. 
Και όπως φαίνεται ο θεωρητικός νεκροθάφτης του τελευταίου δυτικού κομμουνισμού, ο Τ.Νέγκρι, σε αυτό το θέμα (όπως και στο θέμα της "αυτοκρατορικής" ουσίας του ιμπεριαλισμού), όσο καλό έκανε τόσο τεράστια ζημιά έκανε. 
Τα ξεκίνησε όλα σωστά και τα κατέληξε όλα λάθος.
Ο νέος "κοινωνικός εργάτης" είναι μια αρνητική φιγούρα, και με την "καλή" και με την "κακή" έννοια. 
Πάντως δεν είναι και το άλας της νέας γης.



Ι.Τζανάκος  
 

Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2015

S.Diyar Bagok / Στην μνήμη του Ντιγιάρ Μπαγκόκ / Το αυτο-αυτούσιο δίπτυχο του Χρόνου..




στην μνήμη του Ντιγιάρ Μπαγκόκ
      

Η κίνηση της εικόνας του μέλλοντος παγώνει το παρόν όπως η ακινησία της εικόνας του παρελθόντος παγώνει το παρον, και η συνύπαρξη της κίνησης και της ακινησίας που σημαίνει το παρόν παγώνει το μέλλον και το παρελθόν. 
Η αιτία "στάσις" που παράγεται ως η ουσία του χρόνου σε όλες τις εκφάνσεις είναι η αναγκαστική συνθεματικότητα της κάθε έκφανσης, που συμβαίνει γιατί ο χρόνος δεν μπορεί στο ύψος και το βάθος του να είναι κάτι άλλο από εικόνα: εικόνα και στάσις είναι ταυτά ως έκφραση στατικής ενότητας κίνησης και ακινησίας. 
Αυτή η έννοια της ταυτότητας μπορεί να θεματοποιηθεί ως σύνθεμα και ως μια σημαντική μορφή της εικόνας (εικονίζειν). 
Ο χρόνος υπάρχει ούτως ως το συνθεματικό-εικονικό ον των εκάστοτε άλλων δύο εκδοχών του. 
Ἐτσι ουσιακά το παρελθόν είναι αυτό που συνθεματίζει-εικονίζει το μέλλον και το παρον, το παρόν αυτό που συνθεματίζει-εικονίζει το παρελθόν και το μέλλον και το μέλλον αυτό που συνθεματίζει-εικονίζει το παρελθόν και το παρον, υπό την έποψη ομως πάντα της ειδικής τους εικονο-οντολογικής σύστασης που δεν περιέχεται σε ένα γενικό και αυτο-αυτούσιο ως προς την σημειακότητά του τρίπτυχο: παρελθόν, παρόν, μέλλον, αλλά σε ένα τρίπτυχο που παράγεται ως αυτούσιο μεν τρίπτυχο αλλά εξαρτημένο από την αυτο-αυτουσιότητα του ενδότερου δίπτυχου που σημαίνεται ως: μέλλον κίνηση-γίγνεσθαι στασεοποίησης του παρόντος, παρελθόν ακινησία-γίγνεσθαι στασεοποίησης του παρόντος. όπου στάσις είναι το απώτατο δημιουργικό αίτιο που διαμεσολαβείται από το παρόν. 
Όπου όμως το παρόν δεν είναι αυτό καθαυτό η ουσία της στάσεως αλλά το απόλυτα αναγκαίο μέσο της που ωστόσο υπερβαίνεται από αυτήν πάντα, αφού η στάσις είναι ένα αεί αδιαμεσολάβητο διαμεσολαβόν της. 
H συνθεματικότητα του δίπτυχου που αποτελεί την αυτο-αυτουσιότητα της αυτουσιότητας του τρίπτυχου της φαινόμενης οντικότητας του χρόνου είναι παράγουσα συνθεματικότητα, ένα συν-θέτειν, ενώ η συνθεματικότητα του ίδιου του φαινόμενου τρίπτυχου είναι μια παραγόμενη συνθεματικότητα, ήτοι ένα σύνθεμα-συνθέσεων. 
Γιατί βέβαια μόνον εντός ενός δημιουργημένου παραγμένου μπορεί να υπάρξει σύνθεση ή συνθέσεις και όχι έτσι αδιαμεσολάβητα μια άμεση σχέση συνθέτειν και σύνθεσης. 
Η ουσία της συνθεματικότητας, το σύνθεμα ως αυτο-αυτουσιότητα, είναι η στάση και η στάση είναι το άχρονο εντός του έγχρονου όντος. 
Η νεώτερη ψευδοβασιλεία του παρόντος δεν είναι απλά ένα από τα (άλλα) γνωστά θεάματα αντιθεάματα των νεώτερων, αφού η ανάδυσή του (του παρόντος) περιέχει έναν μυστικό και μυστικοποιημένο δεσμό με το άχρονο της στάσεως δια του διαμεσολαβητή του. 
Είναι όμως και παραμένει μια ψευδοβασιλεία ακριβώς γιατί κανένας αιωνίως διαμεσολαβητής δεν μπορεί να υποκαταστήσει τον διαμεσολαβόντα. 
Βέβαια θα ισχυριστούν χαρούμενοι και θα χαρούν ισχυριζόμενοι ότι αυτό είναι κάτι, ένα κάτι, εν αντιθέσει προς το τίποτα ή το μόνον εις τας παρυφάς υπάρχον της προαιώνιας μεταφυσικής του χρόνου και του άχρονου ως προς το παρόν, αλλά θα ψεύδονται ως μη γνωρίζοντες την προαιώνια μεταφυσική, μέσω μιας θελητής άγνοιας που μετατράπηκε με την συνήθεια σε αθέλητη. 
Για την προαιώνια μεταφυσική το παρόν υπήρχε πάντα ως σκλάβος της στάσεως και ως εκ τούτου ούτως δεν υπήρχε, όπως ένα μυστικό του δεσπότη, που ωστόσο υπάρχει, ενώ οι νεώτεροι που το αναβιβάζουν στην ύπαρξη της εμφάνειας το αναβιβάζουν μόνον ως μυστικό του δεσπότη χωρίς να λένε ή να είναι αυτό το μυστικό αλλά ένα νεκρό σώμα του που είναι το νεκρό του σώμα και τίποτα άλλο. 
Σαν να λέμε πως ό,τι εκρύβετο εμφανίσθηκε νεκρό. 
Αυτό είναι το έπος της μοντερνικότητας. Ένας κρυμμένος που ζούσε ως μυστικό και το τραγούδι του διαπερνούσε τα μύχια της ζωής και οι μοντέρνοι τον έβγαλαν ως νεκρό στην επιφάνεια, γι'αυτό εξάλλου τον ονόμασαν παρόν -τα, γι'αυτό τον εξάλειψαν ως σκλάβο του μεγάλου Χρόνου, του ά-Χρονου. 
Γιατί αν καταστρέψεις την οργανικότητα ενός οργάνου που μπορεί να είναι μόνον όργανον ενός υπέρτερου σώματος -και αυτό δεν είναι κανών σε κάθε περίπτωση, αλλά εδώ είναι- μπορεί να το καταργείς ως μυστικό, ως μυστικό σκλάβο τού δεσποτικού αυτού όντος, του υπέρτερου σώματος, που είναι ο μεγάλος, ο ένδοξος Χρόνος ά-Χρονο, αλλά τον καταργείς και ως είναι οντολογικώς. 
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απώλεια του παρόντος από εκεί που λατρεύτηκε και λατρεύεται. 
Η λατρεία του παρόντος σε όλες τις τις εκδοχές είναι λατρεία ενός πτώματος και ως λατρεία είναι και αυτή πιά πτώμα. 
Αυτό που στόχεψαν είναι η στάσις και αυτήν την εξορισμένη πτυχή ψάχνουν, χωρίς όμως να θέλουν να αφήσουν τον μοντερνισμό τους και την αντιθεαματική θεαματική λατρεία τους. 
Αυτό που υπάρχει ουσιωδώς αν και εικόνα είναι το παρελθόν μέλλον μέλλον παρελθόν. 
Ο χρόνος ως Δόξα.






ΔΟΞΑ ΣΤΟΝ ΝΤΙΓΙΑΡ ΜΠΑΓΚΟΚ









Ι.Τζανάκος

Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2015

Υπαλληλικές σκέψεις..




Αφιερωμένο αναδρομικά στους φωστήρες της ταξικής πάλης και των ενδολαϊκών διαιρέσεων και κατατάξεων της πούτσας (αριστεριστές, κ.κ.ε, Θανάση, αλλά και άλλους..)



Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2013

Υπαλληλικές σκέψεις..


Παρατηρώντας τις εκδηλώσεις των γερόντων και των αναπήρων μπροστά στο γκισέ της μαρτυρικής τους προσπάθειας να υποβάλλουν μια "αίτηση" για σύνταξη αναπηρίας ή μια φοροαπαλλαγή, όσο μπορώ να παρατηρήσω εκ της θέσης μου, έχω διαπιστώσει κάτι απλό αλλά και εφιαλτικό. 
Όλοι αγωνίζονται να σώσουν την αξιοπρέπειά τους, αλλά και να κάνουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα, σε μια ταλάντευση που θυμίζει όλη τη ζωή μας. 
Ένας κάποτε συγκινητικός, κάποτε εξοργιστικός, κάποτε αστείος συνδυασμός ανθρωπιάς, σεβασμού, πονηριάς, γέλιου και κλάμματος. 
Όλα μπροστά στο τζάμι που και γω αφήνω τη μισή μου ζωή, για να μην πω ολόκληρη. 

Κάποιοι θα πεθάνουν σύντομα, κάποιοι θα αντέξουν, αλλά όλοι είναι άξιοι άνθρωποι, ακόμα και αυτοί που φωνάζουν εξοργισμένοι εναντίον όλων των άλλων συν-ταλαιπωρούμενων, αφού αν και καρκινοπαθείς, καρδιοπαθείς, νεφροπαθείς, παραπληγικοί, ψυχωτικοί, είναι όλοι όρθιοι και αγωνιζόμενοι μέχρι τέλους για τη ζωή τους και τα συμφέροντά τους. 
Κάποια στιγμή μου τη δίνει εντελώς όλη αυτή η κατάσταση και μού'ρχεται να τα βροντήξω επιτέλους χωρίς να νοιάζομαι. 
Να πάω στο κατσικοχώρι μου, με τη βιβλιοθήκη μου, ενατενίζοντας το Είναι-χάσκοντας. 
Δε πάει στο διάολο όλο αυτό. Είναι που δε ξέρω και σε τι τάξη ανήκω βρε παιδί μου! 
Κάποιοι λένε πως είμαι μικροαστός, κάποιοι μισο-προλετάριος, κάποιοι μέρος της εργατικής τάξης...τι να πω και γω. 
Αν αποφασίσουν θα είναι πιο εύκολη η απόφασή μου, βασισμένη στην ιστορική κίνηση. Μέχρι τότε μπορώ να υποθέσω σε τι τάξη ανήκουν ή θέλουν να ανήκουν αυτοί που κατανέμουν τους μισθωτούς σε τάξεις. 
Πρέπει όμως να κοιτάξω και τη ζωή μου. Αυτό με διδάσκουν οι ασθενείς. Υγεία πάνω απ'όλα. Εξάλλου, αν ανήκω σε εκείνη την ομάδα του πληθυσμού του δημόσιου τομέα που θα γίνει αντικείμενο "επανεκπαίδευσης και επανένταξης" απο την καθαρή και ντούρα εργατιά, λέω να την κάνω απο τώρα. 
Είναι σίγουρο πως ως μικρο-ιδιοκτήτης γής θα αντέξω καλύτερα την επανένταξή μου σε κάποια τοπική συνεταιριστική μονάδα, εκτός κι αν προβλέπεται και κει μετακίνηση αλλού..χμ. Αλλά τι σκέφτομαι τώρα. 
Πάλι ξέφυγα σε σενάρια και φόβους. 
Το πρόβλημά μου είναι άλλης φύσεως τώρα. Είναι θέμα κατάταξης και αυτο-κατάταξης στο σχήμα της κοινωνικής ανα-παραγωγής. Θα με βοήθαγε πολύ να καταλάβω τον εαυτό μου όλο αυτό, αφού το "κοινωνικό είναι" ως γνωστόν καθορίζει την "κοινωνική συνείδηση''. 
Πολύ καλό, ειδικά όταν το εφαρμόζεις σε άλλους. Αλλά εγώ είμαι πολύ καλό παιδί. 
Θα το εφαρμόσω και σε μένα. 
Έτσι θα ξέρω τι να κάνω με τους γερόντους, τους αναπήρους, τη ζωή μου, τα έχειν μου και τα μη έχειν μου, αλλά το κυριότερο με την ταξική μου συνείδηση. 
Θα σώσω πιθανόν τον αγνότερο εαυτό μου που θέλει να ενωθεί με το όντως ον της ιστορικής εξελίξεως, και αυτομαστιγωνόμενος θα ψηφίζω τουλάχιστον αυτό που πρέπει. 
Όχι ότι αυτό θα με σώσει απο τον εσωτερικό εχθρό. 
Αυτός πιθανόν υπό την μορφή του σατανικού μικροαστού δαίμονα να έχει εγκατασταθεί μονίμως μέσα μου. 
Εξάλλου έχω βριστεί και με εργάτες-εργάτες στο γκισε, και όλα τα στοιχεία είναι εναντίον μου. 'Εκανα και το λάθος να τα γράψω όλα αυτά στο νετ. Άστα, χαμένη υπόθεση. 
Ας αφήσω καλύτερα την ταξινόμηση στους φωστήρες της ταξικής πάλης. Ξέρουν αυτοί. Ας επιστρέψω στον πραγματικό κόσμο. 
Σε αυτό τον κόσμο που απαρτίζεται απο ανθρώπους με προβλήματα για τα οποία δεν έχει κανείς άμεση λύση. 
Τι να κάνω άραγε; 
Θα μπορούσα να μην κάνω άλλα πράγματα. Ήδη είμαι μάλλον αγαπητός σε αυτούς. 
Αυτό όμως δεν είναι τίποτα. 
Χρειάζεται και κάτι άλλο. 
Ποιό θα μπορούσε να είναι αυτό; κανείς δε ξέρει να μου πεί. 
Οι περισσότεροι ρέπουν σε γενικεύσεις, μακριά απ'τον κώλο τους φυσικά. 
Η γενίκευση έχω παρατηρήσει είναι ακριβώς αυτό το "μακριά απ'τον κώλο μας". 
Αυτού του είδους η γενίκευση βέβαια. 
Γιατί πιθανόν να υπάρχει μια κάποιου άλλου είδους γενίκευση και ολοποίηση. 
Μέχρι τότε ας περιμένω λοιπόν. 
Θα με επισκεφτεί στο γκισέ, ή στο σπίτι...

Αύριο τα σπουδαία "συν-οι"...







Ι.Τζανάκος

Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2015

Πάλι για τους Σύριους πρόσφυγες..



Λένε θα έρθουν 500.000 Σύριοι, 1.000.000 Σύριοι και θα..θα..θα..
Ε και λοιπόν άνθρωποι;
Τι θα έρθουν;
Να πω άνθρωποι; και τι θα καταλάβετε;
Θα καταλάβετε τίποτα;
Θα έρθουν 1.000.000 από έναν από τους πιό σπουδαίους αραβικούς λαούς και σείς θα θέλατε Ούγγρους παραδείγματος χάριν;
Συγγνώμη που το θέτω έτσι, σε αντιδιαστολή, αλλά εγώ θα ανησυχούσα πάρα πολύ, μα πάρα πολύ αν έρχονταν 100.000 Ούγγροι, ειδικά από κάποιες επαρχίες που πλειοψηφεί το κόμμα του Ουρμπάν. 
Πάρα πολύ θα ανησυχούσα και τότε θα μου έβγαιναν οι πιό καχύποπτες πτυχές μου, αλλά όταν ακούω ό,τι ακούω για τα παιδιά, τις μανάδες, τους νεολαίους τους γέρους που σκυλοπνίγονται ότι τάχαμου δεν είναι πρόσφυγες γιατί έχουν "υψηλής τεχνολογίας κινητά", παθαίνω κάτι. 
Τρελαίνομαι με το πόσο ανόητα, βλακώδη, κρεττίνικα "επιχειρήματα" τρέφονται οι "εθνικώς σκεπτόμενοι" ελλαδίται. 
Αλλά επίσης τρελαίνομαι με την μεγάλη ιδέα που έχουν μερικοί για τον εαυτό τους, που νόμιζαν ότι εκεί "κάτω" είναι μόνον κάτι ιθαγενείς με κελεμπίες και μαντήλες, εν αντιθέσει με τους εδώ ιθαγενείς που τους είπανε, ποιός τους το είπε; ότι εκεί "κάτω" δεν έχουν τέτοια και μόνον ο ρωμηός μικροαστός και ο γόνος του έχει (από τέτοια). 
Αυτό για να μην το ξεχάσω ποτέ. 
Εδώ οι ντόπιοι "εθνικώς σκεπτόμενοι" δεν ξέρουν αλήθεια που πατάνε και που βρίσκονται. Οι απότομες επιγνώσεις είναι που με φοβίζουν.
Αλλά και οι "Γερμανοί είναι φίλοι μας" πόσο γρήγορα ξεβρακώνονται. 
Δεν τους θέλετε τους Σύριους πολίτες, αδελφούς μας;
"Αφήστε τους" σε "μάς". 
Θα αλλάξει η Ελλάδα, και θα γίνει αν θέλει ο πληθυσμός της, ο λαός της, ένας τόπος πάλι ζωντανός, και ίσως κάποιοι να την αγαπήσουν αληθινότερα από κάτι ελληνόγλωσσα γίδια εδώ..
Μπεε ρε γίδια μπέεεεε..
Ψηφίστε χρυσαυγοσύριζα γίδια..







Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2015

Αν ξέρατε..



Αν ξέρατε που περπάτησα σήμερα
θα γελάγατε
ή θα κλαίγατε
οι καλύτεροι..
Οι άλλοι ας χλευάσουν..
(οι άνθρωποι του λαού
Που θέλω να φτύσω
και να φιλήσω)
Σα να παραγνωριστήκαμε
λέω
και ξελέω
Σα να παραγνωριστήκαμε
με τα άστρα
και τους αστρολόγους της θεωρίας
Αλλά
υπάρχει ένας βαθύς ύπνος
υπάρχει ένας θαυμαστός ύπνος
που γεννάει ερωτήσεις (χωρίς πνοή)
και άλλα που αρέσουν στους ζωντανούς
Κύκνους..
Σα να παραγνωριστήκαμε
με τους πιστούς και τους άπιστους..
Υπάρχουν και αυτοί
κάτω από τα άστρα..
Κάτω
Πολύ κάτω..
Εκεί που η γη ξεκουράζεται 
και αναπνέει αγριότητα..
Δε θα θέλατε να ξέρετε
Δε θα θέλατε να περπατήσετε μαζί μου
ή με κανέναν
Αν ξέρατε από που κοίταγα την Αθήνα
και πόσο λαμπρή εφαίνονταν
θα γελάγατε όπως το τζιτζίκι που άκουσα
το απόγευμα
της χοϊκής ζωής..
Υποτίθεται ότι έχει δυνατότητες
το τζιτζίκι
Αλλά φλυαρούσε πέραν των δυνατοτήτων
σήμερα
αυτήν την λαμπρή μέρα
και ήταν ήδη ενεργεία φωνή
πλήρης
του ανόητου..
Ήθελα να φύγω
αλλά που;
Αμέσως σκάρωσαν οι ουρανοί την λάμψη τους
και έφυγαν αυτοί
να προλάβουν τον ήλιο
να φύγει και αυτός
να προλάβει τους ουρανούς..
Συναντήθηκαν στην μέση
άνοιξαν κουβέντα για το μέλλον
των ανθρώπων
δεν άκουσα τίποτα
Μόνο το τζιτζίκι έτριζε μεταφυσική
και η εικόνα χάθηκε για πάντα
του μέλλοντος
των ανθρώπων..
Αν ξέρατε που περπατούσα σήμερα
θα ήταν καλό
για να μιλήσουμε όλοι
Ουρανοί ήλιοι τζιτζίκια
σε έναν ήχο μαζί
για να φύγω επιτέλους
με μια κληρονομιά πίσω
Σαν αυτές που αφήνουν τσιγκούνηδες ζητιάνοι
και καταπλήξη μεγάλη στην αγορά
 
Αυτό το τραγούδι είναι μακρόσυρτο
 
Όταν λοιπόν άνοιξα το μάτι
είδα την Αθήνα..
 
 
 
Ι.Τζανάκος

Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2015

Μετα-εγελιανός αντι-πατριαρχισμός του ελευθεριακού έθνους...



Στην ρίζα της κυριαρχίας ενός έθνους (ή μιας ομάδας εθνών), ανεξάρτητα από την δόμηση της ενδογενούς σε αυτό (ή σε αυτά) ταξικής κυριαρχικής σχέσης (εκμετάλλευσης και καταπίεσης των άμεσων παραγωγών), βρίσκεται ένα νοσηρό πνεύμα και μια αποτρόπαια ψυχική επιλογή που σχετίζεται με την πατριαρχική δόμηση της ατομικής και κοινωνικής ψυχής.
Κάθε ταξική εκμεταλλευτική και καταπιεστική κοινωνία είναι πατριαρχική αλλά κάποιες ειδικές μορφές της πατριαρχίας έχουν μια ιδιαίτερη και αποτρόπαια αποτελεσματικότητα ως προς την "χρήση" τους για την κυριαρχία όχι μόνον επί των υποτελών τάξεων στα σπλάχνα της εθνότητας αλλά και επί άλλων ξένων εθνοτήτων.
Η κυριαρχία επί του ξένου έθνους ή επί μιάς ετερογενούς ομάδας εθνών είναι η χοντρή αλυσίδα με την οποία έχουν δεθεί οι ταξικές κοινωνίες εις τον εμμενή εαυτό τους ως ταξικές. 
Αν η ανθρωπότητα μπορούσε να είναι μιά ενιαία εθνότητα, πράγμα απίθανο να συμβεί, όχι με την ρηχή οικονομική ή ακόμα και με την γλωσσικο-πολιτισμική έννοια αλλά με την έννοια της ψυχικής εθνοτικής ταύτισης, τότε η κατανίκηση της κυριαρχίας, της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης θα ήταν μια πολύ ευκολότερη υπόθεση και ήδη θα είμασταν στην αταξική κοινωνία. 
Αυτό κατάλαβαν με στρεβλό τρόπο οι μαρξιστές, οι αναρχικοί και άλλοι κάπως πιο αφελείς "ανθρωπιστές" και πίστεψαν πως αν παραμέριζαν με ευφυέστερο ή αφελέστερο ιδεολογικό τρόπο τις εθνοτικές και τοπικές διαφορές θα άνοιγαν τον δρόμο για την αταξική κοινωνία. 
Όμως παράβλεψαν τον ρόλο της πατριαρχίας στην ίδια την ιστορική δόμηση του έθνους. 
Το ίδιο το έθνος δεν είναι μια κατασκευή της αστικής κοινωνίας αλλά μια αρχέγονη κατασκευή της πατριαρχικής ψυχής. 
Το πρώτο έθνος είναι ένα Γένος και το Γένος είναι η πρώτη μορφή κυριαρχίας επί του ξένου λαού. Όμως η ουσία του Γένους ως πραγματικής ενότητας υλικών και αναπαραγωγικών όρων μιας τοπικοποιημένης ή νομαδικής κοινότητας είναι η άμεση παραγωγική του δύναμη που δεν είναι άλλη από την αντίθετη στην κυριαρχία του Πατέρα αρχή της μητρός, δηλαδή ο γυναικείος πληθυσμός και μη αναγνωρισμένος λαός. 
Το Γένος είναι οι μητέρες του και όχι οι πολεμιστές του που επεκτείνοντας την κυριαρχία τους επί άλλων Γενών εδραιώνουν την κυριαρχία τους στους "υποδεέστερους" πολεμικά άντρες του Γένους τους και στον γυναικείο πληθυσμό-λαό, κατασκευάζουν  άλλους "υποδεέστερους" δούλους πλέον άντρες και γυναίκες και εδραιώνουν το πατριαρχικό πολεμικό πρότυπο ατομικής και κοινωνικής ψυχής. 
Αυτή είναι πολύ σχηματικά η ιστορία του έθνους πριν τον καπιταλισμό, στα βάθη της ταξικής κοινωνίας, και αυτή την ιστορία έρχεται να μετατρέψει ριζοσπαστικά η αστική-καπιταλιστική κοινωνία μην αντικαθιστώντας απλά την προ-καπιταλιστική με την καπιταλιστική πατριαρχία αλλά συγκροτώντας ένα αφηρημένο πρότυπο πατριαρχίας-κυριαρχίας που έχει να κάνει με τις γενικές δομές του κράτους, της γραφειοκρατίας, του μόνιμου στρατού, και κυρίως του νόμου της (οικονομικής) αξίας (εμπόρευμα εργασιακή δύναμη και εμπόρευμα αξία χρήσης).
Το έθνος μετατρέπεται από Γένος ή συνασπισμός Γενών σε εργασιακή μηχανή παραγωγής κυριαρχίας και υλικών αγαθών-εμπορευμάτων που στην πυραμιδική κορυφή του έχει μια μάσκα, ένα ομοίωμα του πατρός αφέντη και ταγού τού έθνους, είτε αυτός είναι ένα συγκεκριμένο πρόσωπο είτε ένα πολιτικό υποκείμενο-συλλογικό σώμα. 
Προπλάσματα αυτού του νέου αστικού έθνους/αφηρημένης-πατριαρχικής-υπόστασης βρίσκονται σε όλη την υψηλή Φιλοσοφία, Πολιτική και Θεολογία της προ-καπιταλιστικής εποχής οι οποίες θαρρείς έλκονταν από το όραμα της μελλοντικής αστικής "ανθρωποποίησης-αφαιρετικοποίησης" του αρχέγονου πατριαρχικού προτύπου. 
Όμως πέρα από το γενικό πρότυπο της πατριαρχίας ως εσωτερικής καθοριστικής μορφής της ταξικής κοινωνίας υπήρξαν, όπως ιχνογραφήσαμε αχνά στην αρχή του κειμένου, ιδιαίτερες πατριαρχικές τροπικότητες στις προ-καπιταλιστικές πατριαρχίες και στις πρώιμες καπιταλιστικές πατριαρχικές κοινωνίες που σήμαιναν προκαθοριστικά την μεγαλύτερη ικανότητα κυριαρχικής επικράτησης στο εξωτερικό του Έθνους-Γένους και οι οποίες (τροπικότητες) δεν σχετίζονταν αποκλειστικά με μιαν ακραία ωμότητα ή την εξουσιαστική "κακία" των (μελλοντικών) πατριαρχών κυριάρχων αλλά με την ικανότητά τους να συνθέτουν την ωμότητα, την εξουσιαστική "κακία" και την νοητική πολιτισμική δύναμη, όπως (η τελευταία) εννοείται βέβαια στην πραγματική της ουσία που σε τίποτα δεν έχει να κάνει με αυτό που ονομάζουνε αφελώς οι πολιτισμιολόγοι και οι κουλτουραλιστές "πολιτισμό" ή "κουλτούρα". 
Ο πολιτισμός και η κουλτούρα (παιδεία) είναι ως έννοιες-καταστάσεις συνυφασμένες κρίσιμα με το θέμα της (πολεμικής-πολεμολογικής κατασκευής) κυριαρχίας επί του εσωτερικού υποτελούς και την (πολεμικά-πολεμολογικά κατασκευασμένη) κυριαρχία επί του εξωτερικού υποτελούς και αντίστροφα (είναι συνυφασμένες) με την κατάρα της κυριάρχησης μιας εργασιακής ή εθνικής κοινότητας από τον ντόπιο ή ξένο δυνάστη πατριάρχη.
Η δύση έδειξε πως έχει την ικανότητα να παράγει τον ανατριχιαστικότερο εξ΄αποστάσεως εξοντωτή του λαού "της" και ειδικά του ξένου λαού (εκτός της δύσης) χρησιμοποιώντας δημιουργικά-κυριαρχικά τις εσωτερικές της εθνο-ιμπεριαλιστικές αντιφάσεις την ίδια στιγμή που έδειχνε πως έχει την "ειλικρινή" ή υποκριτική ικανότητα να παράγει όλες τις μεγαλειώδεις απελευθερωτικές ιδεολογίες από την κυριαρχία, και τον ίδιο τον εαυτό της!
Τα πατριαρχικά έθνη εκτός δύσεως αφομοίωσαν τα επιτεύγματά της και σε αυτό το επίπεδο με αποτέλεσμα σήμερα παντού να είναι πνευματικά και δύση και όχι μόνον αφηρημένος τεχνοκρατικός καπιταλισμός ή βιομηχανισμός. Ωστόσο υπάρχουν σημαντικά προβλήματα και εντάσεις που έχουν να κάνουν με την συνεχιζόμενη "δεμένη" κυριαρχία της επί της οικουμένης (που προκαλεί μια βαθιά και συνεχώς εμβαθυνόμενη οργή στους εξωδυτικούς πατριάρχες, όσο "εκσυγχρονισμένοι" κι αν είναι) αλλά και με την άρνηση των εξωδυτικών ή μισο-δυτικών πατριαρχικών ελιτ (όχι μόνον στον αραβικό κόσμο) να εγκαταλείψουν τους ιδιαίτερους αρχέγονους πατριαρχικούς-ιεραρχικούς τροπισμούς της κυριαρχίας τους. Ακριβώς επειδή οι άλλοι τροπισμοί-πολιτισμοί πατριαρχικής κυριαρχίας περιείχαν μιαν λιγότερη αποτελεσματικότητα ως προς την εμβάθυνση της ιστορικής τους (γεωπολιτικής και γεωπολιτισμικής) εκτατικότητας και τής διεισδύουσας κυριαρχικής εξωστρέφειάς τους έχουν διατηρήσει ένα σημαντικό απόθεμα "αρχεγονότητας" που εκπλήσσει τους δυτικούς και έχει πλέον (ως ενεργός δύναμη) διαφύγει τής ιμπεριαλιστικής/αποικιοκρατικής ή σοσιαλ-ιμπεριαλιστικής χειραγώγησής τους. 
Αυτή η αντιδραστική εκτροπή και αυτονόμηση της περιφερειών της δύσης δεν είναι βέβαια δυνατόν να "κριθεί" από τους δυτικούς, ακόμα και από την "αριστερά" της δύσης, εφόσον η ίδια η ιστορία ακόμα και τώρα είναι τόσο κατάστικτη από τα εγκλήματά τους. 
Είναι ωστόσο μια αντιδραστική εκτροπή και μια παράξενη μελλοντική παρακαταθήκη για την ίδια την ιμπεριαλιστική δυτική κοινωνία στο "εσωτερικό" της αν υποθέσουμε πως η παγκοσμιοποίηση και το άνοιγμα των "ροών" όλων των ειδών μεταφέρει την περιφερειακή κατάσταση σε αυτό το "εσωτερικό". 
Οι ακροδεξιές "πολιτισμιολογικές" Κασσάνδρες ήδη ετοιμάζονται γι΄αυτή την "ενδιαφέρουσα κατάσταση" ενόσω η ευρωπαϊκή αριστερά και η σοσιαλδημοκρατία προτάσσουν το ανύπαρκτο αξιακό υπόβαθρο της γενικής "αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας" του νεοπατριαρχικού καπιταλισμού "τους" και η ακροαριστερά (ακόμα κι αν απορρίπτει μετά βδελυγμίας τον αυτοπροσδιορισμό της ως "αριστεράς") επιτίθεται στον καπιταλιστικό καθορισμό της πατριαρχίας και τον εθνικισμό χωρίς να διανοείται καν το επικό αλλά αληθινό καθήκον της νέας έννοιας της εθνότητας ακόμα και της κρατικής (και εθνοκρατικής) εξουσίας πέραν της ιστορικής τους πατριαρχικής και νεοπατριαρχικής θεμελίωσης.
Το τέλειο εσωδυτικό αδιέξοδο.
Μόνον ένα εθνοδημοκρατικό παράξενο κίνημα όπως το ΡΚΚ και ένας "ανατολίτης" ερασιτέχνης της επαναστατικής θεωρίας με αμφιλεγόμενη ιδεολογία και πολιτική, ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν, συνειδητοποίησαν αυτό το ιστορικό καθήκον στα πλαίσια μάλιστα ενός αντι-κρατισμού που είναι αδιανόητος (όπως δομήθηκε) στα μάτια και τα αυτιά των δυτικών αριστερών αριστεριστών και κομμουνιστων, που όπως πάντα λένε τις συμπαθητικές τους ανοησίες για "αστικοδημοκρατικό" στάδιο, άσχετο με την δική τους "αστική ωριμότητα". 




Ι.Τζανάκος  

Λαύριο 1

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 





Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2015

Ιμπεριαλιστικό κέντρο και περιφερειακές εθνοαστικές καθηλώσεις (θεωρητικός πρόλογος αντι-Λαφαζανικού ξεχεσίματος)



Η διασπορά της (εκάστοτε) μητροπολιτικής ιμπεριαλιστικής δύναμης δεν καθορίζεται από κάποια υποθετική νομοτέλεια "γενικής διάχυσης" αυτής της δύναμης, αλλά στα πλαίσια τής αναγκαστικής υποταγής των κέντρων πολιτικής και στρατιωτικής ισχύος στο αντικειμενικό υπόστρωμα του καπιταλισμού, ήτοι στις γενικές νομοτέλειες των οικονομικών παραγωγικών σχέσεων, υφίσταται μια πολιτική και στρατιωτική (προ-)διαμόρφωση αυτών (τών υποστρωματικών αντικειμενικών σχέσεων) από αυτά τα κέντρα πολιτικής και στρατιωτικής ισχύος. 
Αυτή η πολιτική και στρατιωτική διαμόρφωση δεν αποτελεί απλά αυτό που οι τυπικοί μαρξιστές και μαρξιστές-λενινιστές όλων σχεδόν των μορφών θεωρούν ως μια (ακόμα και διαθλαστική) επενέργεια του "εποικοδομήματος" στην "οικονομική" βάση που έχει (ως "βάση") προηγουμένως λειτουργήσει ως πρωταρχικό αίτιο, αλλά ένα στοιχείο που ανήκοντας προηγουμένως στο "εποικοδόμημα" ανήκει με διάφορους βαθμούς έντασης στην "βάση" της αστικής κοινωνίας.
Μπορούμε να υποθέσουμε, μη ανατρέχοντας αναγκαστικά στην "γενική θεωρία των συστημάτων" ή στον "δομισμό", ότι υπάρχει οργανική ενσωμάτωση στοιχείων ενός προηγουμένως "εποικοδομήματος" στην βάση.
Δεν υπάρχει σε αυτή την φάση που δεν είναι άλλη από την ιμπεριαλιστική φάση του καπιταλισμού, παρά την οργανικότητα αυτής τής ενσωμάτωσης στην αστική "υλική δομή", κάποια υποτιθέμενη ανατροπή των θεμελιακών νομοτελειών του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής (ή συστήματος) αλλά μια ποιοτική μετατροπή τους ως προς την σχέση "βάση-εποικοδομήματος" όπως αυτό εννοείται όμως ως σχέση του κεντρικού μορφικού "οικονομικού" καθορισμού με τις διεθλασμένες περιφερειακές μορφές του που συνήθως ονομάζονται "εποικοδομήματα" της βάσης και έχουν εις την αρχική τους (προ-ιμπεριαλιστική) εκκίνηση ενεργητική σχέση με την βάση-κέντρο μόνον δια τής διαθλαστικότητάς τους.
Γι΄αυτό και οι διάφορες δομιστικές σχολές, όπως η ψευδο-επαναστατική σχολή του Αλτουσέρ, εννοώντας αυτές τις "περιφερειακές" μορφές γενικά ως κάποια μορφή αυτόνομων επι-δομών (δικός μου νεολογισμός) που έχουν μεν μια ισχυρή αυτονομία αλλά "υποκύπτουν" σε τελική ανάλυση στην "οικονομική δομή" (που παρεπιπτόντως σε αυτές τις σχολές χάνει τον νομοτελειακό χαρακτήρα της), μπορεί να καλύπτουν πρόχειρα τελικά κάποια "κενά" της μαρξιστικής θεωρίας και πολιτικής που χάσκει ανήμπορη θαρρείς απέναντι στην τρομαχτική ισχύη της "πολιτικής" στον ύστερο ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό αλλά το διενεργούν αυτό με τίμημα την ουσιαστική εγκατάλειψη του μαρξισμού. 
Η συγχώνευση των περιφερειακών " δομικών" μορφών του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής με τον κεντρικό μορφικό καθορισμό, ήτοι αυτόν της καπιταλιστικής (μισθιακής) παραγωγικής σχέσης δεν είναι καταρχήν γενικό γνώρισμα ούτε του καπιταλισμού σε όλες τις ιστορικές φάσεις του αλλά βέβαια ούτε γενικό γνώρισμα των τρόπων παραγωγής γενικά, ούτε γενικά των εκμεταλλευτικών τρόπων παραγωγής, αλλά ειδικό ουσιακό γνώρισμα του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού που περιέχει κοινά στοιχεία με το ανατρεπτικό μέλλον του (τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό) αν και με αντιδραστικό και ανασχετικό αυτού (του μέλλοντος) πρόσημο (αυτό πρέπει να το τονίζουμε κάθε φορά, για να τσακίζουμε τον ρεφορμιστικό και σοσιαλ-ιμπεριαλιστικό αντικειμενισμό, που εκτείνεται σε ένα ευρύτερο "αριστερό" ιδεολογικό πλαίσιο).
Μπορεί να υπάρχει σε προηγούμενους τρόπους παραγωγής ή σε ιστορικές εκδοχές τους μια ομοιότητα των δομών και των σχέσεών τους και να ανακύπτουν σημαντικά ιστορικο-θεωρητικά ζητήματα που αναδεικνύουν το γενικό και φλέγον (όχι μόνον για τον μαρξισμό) ζήτημα της συγχώνευσης της "πολιτικής-ιδεολογίας" και της "οικονομίας", αλλά η γενική και υπόρρητα "οντολογίζουσα" θεώρηση αυτής της ομοιότητας ως εμφάνισης κάποιας κοινής "δομικής" ουσίας είναι μια θεωρητική τραγωδία που δεν περιέχει καμμία κάθαρση, όσοι από μηχανής θεοί κι αν παρουσιάζονται ως αντι-ουσιοκρατικά σκιάχτρα για να αποκρύψουν ακριβώς τον αφόρητο ουσιοκρατισμό του δομισμού. 
Είναι προφανές πως κάθε ζήτημα που ανακύπτει από την θεωρητική και πολιτική πραγμάτευση μιας ολόκληρης εποχής έχει και αναδρομικά θεωρητικά, ιδεολογικά, κοσμοθεωρητικά αποτελέσματα. 
Το βέλος του ειδικά καθορισμένου "παρόντος" (όπου παρόν είναι ολόκληρη η εποχή-φάση ενός ιστορικού κοινωνικού σχηματισμού) εξακοντίζεται σε κάθε παρελθόν και ως φως ξεκαλύπτει αδιευκρίνιστες και θεωρητικά ακαθόριστες (αλλά ουσιαστικές) πτυχές του ετερογενούς "παρελθόντος". 
Αυτό είναι απόλυτα θεμιτό και αναγκαίο, αλλά ως γενική ζωτική ανάγκη της κριτικής θεωρίας και της πολιτικής δεν μπορεί να γίνεται το όχημα για έναν μεταφυσικό προβολισμό που εξυπηρετεί τις ειδικές ανάγκες μιας ριζοσπαστικής διανόησης η οποία "αισθάνεται" άβολα με τον "δογματικό μαρξισμό-κομμουνισμό" και η οποία θέλει παρά τις τόσες θεωρητικές και πολιτικές "αστοχίες" (στην "καλύτερη" περίπτωση) να επιμείνει στο σχήμα της "ανανέωσης" του μαρξισμού χωρίς να εξετάζει το κεντρικό ζήτημα το οποίο είναι αυτός υποχρεωμένος να πραγματευτεί ως το τέλος και με πολιτική και θεωρητική προσήλωση: το ζήτημα του ιμπεριαλισμού και ειδικά τού "δυτικού" ιμπεριαλισμού.
Ας εκθέσουμε όμως κάποιες πτυχές αυτού του θέματος που θίξαμε σχηματικά στο πρώτο μέρος αυτής της σύντομης τοποθέτησής μας:


1.
Η έννοια της (ιστορικής) διασποράς της (δυτικο-)ιμπεριαλιστικής δύναμης μπορεί να είναι το γενικό και αφηρημένο εννοιακό πλαίσιο που περιγράφει "πρόχειρα" την οικονομική και πολιτική "εξαγωγή"-επέκταση ενός συνόλου "εθνικών κεφαλαίων" (κυρίαρχων μητροπολιτικών χωρών) σε συνάφεια με την εγκαθίδρυση, ανάπτυξη, και ενδο-γενική ολοκλήρωση των αστικών σχέσεων στις χώρες όπου κατευθύνεται και συντελείται αυτή η κίνηση τής διασποράς. 
Διακρίνεται ως αφηρημένη έννοια από την έννοια της διάχυσης (αυτών) των κεφαλαίων διότι περιέχει (όχι βέβαια ως υποτίθεται αναλυτική έννοια) την δυνατότητα να εννοηθεί ως κίνηση επέκτασης ταυτοχρόνως οικονομική και πολιτική κίνηση που περιέχει έναν ισχυρό βαθμό προδιαμόρφωσης από το μητροπολιτικό κέντρο.


2.
Θα μπορούσαμε να πούμε (με βάση τα προηγούμενα), χρησιμοποιώντας αρχικά μιαν αναλογική μεταφορά της γνωστής μαρξιστικής αναλογικής μεταφοράς , ότι αν το ιμπεριαλιστικό κέντρο είναι η "βάση" του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού συστήματος και η περιφέρεια (και ημι-περιφέρεια) το "εποικοδόμημα" αυτού του κέντρου, δεν υπάρχει περίπτωση να αναπτυχθεί ένα είδος ολοκληρωμένης εθνοαστικής ανεξαρτησίας στις "χώρες-περιφέρειες-εποικοδομήματα" των "ιμπεριαλιστικών κέντρων-βάσεων" διοτί η ίδια η νομοτελειακή διεργασία της διασποράς τής δύναμης του κέντρου περιέχει την προδιαμορφωτική δύναμη που έχει και θα έχει μια "βάση" επί ενός "εποικοδομήματος".
Από την άλλη, ακολουθώντας αυτήν την μεταφορά, βλέπουμε πως υπάρχει επίσης διαθλαστική επενέργεια αυτής της "περιφέρειας" (του "εποικοδομήματος") επί του "κέντρου" (επί της "βάσης") και εξ'αυτού ένα είδος αυτόνομης και σημαντικά αντικειμενικής (υπό αυτή την έννοια) επανεπίδρασής της στην δομή του "κέντρου". 
Μέχρι εδώ θα μπορούσαμε να έχουμε και μαρξιστικό (ή μαρξοειδή) δομισμό και ιστορικά ένα είδος "μαρξιστικής" (και όχι μόνον βέβαια "μαρξοδομιστικής") αποδοχής της αυτονομίας και τής ούτως ειπείν σημασιολογικής αυτάρκειας των περιφερειακών κινημάτων εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης με τελικό σκοπό την κατάκτηση του καθοριστικού κέντρου από τις επαναστατικές δυνάμεις κ.λπ
Αν όμως στην έννοια της διασποράς προσθέσουμε (αφού δεν είναι αναλυτική έννοια, αλλά συνθετική έννοια που μπορεί να είναι μέρος μιας άλλης συνθετικής έννοιας) και την πιθανή ενδογένεια της συγχώνευσης του οικονομικού και του πολιτικού καθορισμού στον καθορισμό του ιμπεριαλισμού τότε θα έχουμε μιαν έννοια του ιμπεριαλισμού που θα σημαίνει μια σταθερότερη καθήλωση του καπιταλισμού (στην φάση αυτή) (που δεν έχει άλλη μετά, εντός του) στην συγκεκριμένη ιεραρχική συγκρότησή του
Αυτό έχει, αν συμβαίνει, τρομερές πολιτικές και θεωρητικές συνέπειες. 
Ας δούμε με συντομία κάποιες από αυτές.



3.
Η καθήλωση του (δυτικο-)ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού στην ειδική αρχική ιεραρχική δόμησή του και την (ιστορική) προδιαμόρφωσή του μετατρέπει την δομή της κεντρικότητας και της περιφερειακότητας σε μια μη μετατρεπόμενη μορφή αν δεν υπάρξει επαναστατική μορφή ανατροπής ή ένα είδος συνεχούς (όχι διαρκούς) επαναστατικής πράξης (αν δεν υπάρχουν οι "συνθήκες"). 
Αυτό εκφράζεται τόσο στο γενικό επίπεδο της "εσωτερικής" (οικονομικο-πολιτικής) δομής-οργάνωσης τού καπιταλισμού όπως το περιγράψαμε ως καθηλωτική και ανασχετική "συγχώνευση" οικονομικής νομοτέλειας και πολιτικής και στρατιωτικής προδιαμόρφωσής της στο "εσωτερικό" μιας "χώρας", αλλά επίσης (εκφράζεται) και στο γενικό επίπεδο τής "δια-εθνικής" δομής-οργάνωσής του όπως το περιγράψαμε ως καθηλωτική και ανασχετικά σταθερή και μόνιμη συνύπαρξη της κεντρικής (μητροπολιτικής) δύναμης με κάποια περιφέρεια που κι αν "δεν υπάρχει" ο ιμπεριαλισμός "πρέπει" να εφεύρει. Τι σημαίνει αυτό; 
Υποτίθεται πως είμαστε, είσαστε, έξυπνοι άνθρωποι. Είμαστε; Είσαστε;
Εγώ θα παραμείνω στο "θεωρητικό" επίπεδο, εδώ, και θα σας πω το εξής τελευταίο 4ο, λίγο μη θεωρητικό για να προλογίσω έτσι ένα ξεκάθαρο ξεχέσιμο που ακολουθεί στην επόμενη ανάρτηση στους "ανανεωτικούς" και τους ΛΑΕ-τζήδες μαζί:



4.
Η μετατροπή μιας υποτίθεται διαθλαστικής δύναμης σε μόνιμη δύναμη την καθιστά βάση, την καθιστά μη διαθλαστική.  
Το διαθλάζον κέντρο και η διαθλώμενη περιφέρεια είναι (ως σχέση) ένα ιεραρχικό σύστημα (μια βάση) που δεν μετατρέπεται εσωτερικά.
Η σχέση-βάση αυτή έχει συγκεκριμένη μορφή, στον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό ιεραρχική, και η συγκεκριμένη μορφή δεν είναι ένα "εξωτερικό" της ουσίας, αλλά η ουσία της ουσίας της. Αν αυτό οι προσφάτως (στην ελλάς) λαφαζανόπληκτοι δομιστές το θεωρούν "ουσιοκρατία" τι να πω..
Εμείς μιλάμε για ουσία και αυτοί την διατελούν όπως είναι σε αντεστραμμένη μορφή. 
Το κρισιμότερο ζήτημα όμως δεν είναι ο κάθε λαφαζανόπληκτος δομισμός, αλλά όσοι τιμιότεροι επαναστάτες που μην έχοντας παρασυρθεί ("διαχρονικά") από ανάλογους αντικατοπτρισμούς της ιμπεριαλιστικής δομής υποκύπτουν ωστόσο στην άλλη αυταπάτη, στον άλλο αντικατοπτρισμό που τους λέει ότι ζούνε....στην Νέα Υόρκη..






Ι.Τζανάκος

Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2015

Η θέση ως μηδέν και ως είναι..



Αυτό που καθορίζει τον αντικειμενικό στρατηγικό σκοπό είναι ο ίδιος ο αντικειμενικός στρατηγικός σκοπός. 
Αν νομίζετε πως αυτό είναι σοφιστεία καλά θα κάνετε να το ξανασκεφτείτε.
Ο σκοπός δεν συγκροτείται αφ'εαυτού αλλά άπαξ και συγκροτηθεί αποτελεί την συγκρότηση τής συγκρότησης και με αυτό τον τρόπο αποτελεί μιάν άρνηση της άρνησης.
Από την άλλη:
Οφείλουμε να εξηγήσουμε όμως γιατί ο στρατηγικός (κεντρικός) αντικειμενικός σκοπός αποτελεί ως αυτοθεμελιωμένη θέση ωστόσο άρνηση της άρνησης και όχι όπως θα μπορούσε να θεωρήσει ένας αριστοτελικός ή νεο-αριστοτελικός μιαν θέση μιας προϋπάρχουσας θέσης. 
Τον ρόλο της θέσης παίζει εδώ αυτό που ονομάσαμε συγκρότηση, αλλά θα μπορούσε να ονομασθεί επίσης δομή, σύστημα, κατάσταση, ουσία κ.λπ δεν πρόκειται εδώ να εμπλακούμε σε σχολαστικές "επιστημονικές" συζητήσεις.


Ο κορμός της σκέψης μας παραμένει πολεμολογικός.


Κάθε συγκρότηση του κοινωνικού/ανθρώπινου είναι μιά άρνηση της προηγούμενης. 
Το ίχνος της αρνησιακής πράξης υπάρχει μέσα στο οικοδόμημα της νέας συγκρότησης η οποία όμως και αυτή σχηματίζεται σιγά σιγά σε παλαιά και στέρεη αυτοαναφορική ύπαρξη που δεν αναγνωρίζει την εκμηδενιστική και καταστροφική πράξη της άρνησης που υπάρχει εγχαραγμένη στα θεμέλιά της. 
Αυτή η μη αναγνώριση είναι αποτέλεσμα της ουσιακής πράξης της άρνησης της άρνησης με την οποία καταστρέφεται η καταστροφική πράξη με την δημιουργία μιας νέας θέσης πράξης που αν και περιέχει την καταστροφική πράξη την "χωνεύει" μέσα στο νέο οικοδόμημα. 
Αλλά αυτή η καταστροφή της καταστροφής, επειδή λαμβάνει μερικές φορές την μορφή της "αξίας" μπορεί να γίνει το έδαφος επί του οποίου το ηθικό και πολιτικό γραφειοκρατικό ή ιδεολογικό κατεστημένο τής δεδομένης (κάποτε νέας και τώρα παλαιάς) συγκρότησης συγκροτεί τις μυθικοφιλοσοφικές και θρησκευτικές-θεολογικές του χειραγωγητικές πρακτικές με την εξαφάνιση της χρησιμότητας και της ηθικής και πολιτικής αξίας της καταστροφικής διεργασίας εν γένει.
Είναι πολλά τα σκουλήκια της "συνέχειας" και ακόμα περισσότερα τα σκουλήκια του γενικού "αντι-μηδενισμού", και αυτά (τα σκουλήκια) ασχολούνται με την σταθεροποίηση της παραγνώρισης της αξίας της "μηδενιστικής" διεργασίας.
Ενίοτε αυτά τα σκουλήκια έχουν ένα όνομα που μοιάζει με την λέξη ράκος. Είναι ράκη ούτως ή άλλως..  








Ι.Τζανάκος

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

Προσωπικό δίλημμα..



Αγαπητοί φίλοι και εχθροφίλοι έχω ένα εσωτερικό δίλημμα που με απασχολεί κατά καιρούς, αλλά ειδικά σήμερα, με όλα αυτά που συμβαίνουν στην Μυτιλήνη και το Αιγαίο γενικά, με έχει κατακυριεύσει.
Μην το δείτε απλά ως ένα "υπαρξιακό" δίλημμα γιατί αν και είναι και τέτοιο επεκτείνεται σε μια ευρύτερη "ζώνη" τού πραγματικού.
Ξέρω πολύ βαθιά μέσα μου πως είμαι ένας συνεπής και ουσιαστικά λειτουργικός δημόσιος-κρατικός υπάλληλος. Αυτό μου το έχουν πει εκατοντάδες πολίτες, εργάτες, μικροαστοί και μερικοί αστοί που έτυχε να κατηφορίσουν στα "υπόγεια" των γκισέδων που δουλεύω τόσα χρόνια. 
Αυτό που ξέρω εγώ δεν το ξέρουν (γιατί δεν μπορούν να το ξέρουν) οι περισσότεροι "συνάδελφοι" (ειδικά οι διευθυντάδες, τους οποίους όμως τους έχω καταχεσμένους) που με έχουν κατατάξει στην κατηγορία του μάλλον αδιάφορου και ατημέλητου υπάλληλου. 
Τώρα πως γίνεται το ίδιο πρόσωπο να έχει την αποδοχή σχεδόν όλων των εξυπηρετούμενων πολιτών και την άρνηση όλων σχεδόν των "συναδέλφων" αυτό το αφήνω στην κρίση σας. 
Κρίμα που έκανα τόσον ιδεολογικό αγώνα για να υπερασπιστώ τους "συναδέλφους" απέναντι στα στερεότυπα και τις ιδεολογικές επιθέσεις από τα δεξιά και τα αριστερά. 
Υπερασπίστηκα ανθρώπους που είναι βαθιά αλλοτριωμένοι ως και καθίκια, γιατί όντως δεν υπάρχει κατανόηση και εξήγηση από τους αριστερο-δεξιούς κριτές τους πως και γιατί μετατρέπονται σε αλλοτριωμένους μικρογραφειοκράτες και καθίκια. 
Δεν το έκανα λοιπόν μόνον για να υπερασπιστώ τα άτομα, ή την ταξική ομάδα εις την οποία ανήκω αλλά γιατί έχω "σπουδάσει" την διεργασία που τους μετατρέπει σε αυτό που είναι (σε πολλές αντικρουόμενες, αλλά όμοιες ουσιακά, μορφές). 
Το ζήτημα όμως σήμερα έχει ξεφύγει.
Ήδη "συμμετείχα" αποσβεστικά σε μια υπηρεσία γραφειοκρατικής δολοφονίας και γραφειοκρατικής κακοποίησης αναπήρων ανθρώπων (ΚΕΠΑ-ΙΚΑ-ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ), με την έννοια πως μετατράπηκα σε "γραφικό" εξανθρωπιστή τής διαδικασίας υπό την ειρωνική βέβαια εποπτεία του διευθυντικού-υπαλληλικού μηχανισμού. 
Ακόμα ηχεί στα αυτιά μου η εξής παραίνεση (συνήθης από τους άλλους δημοσίους υπαλλήλους όταν λειτουργείς όπως εγώ): 
"Σου έχω πει, μην χαϊδεύεις τους ασφαλισμένους"..
Καταλάβατε νομίζω..Οι "συνάδελφοι" είναι σίγουρο πως δεν τους "χαϊδεύουν", αν καταλάβατε τι σημαίνει αυτό.
Τώρα είμαι σίγουρος πως τα πράγματα έξω από το κάστρο του δημοσίου θα αγριέψουν, ακριβώς εις το επίπεδο που σας περιέγραψα στην προηγούμενη ανάρτησή μου. 
Δεν έχω καμμία αμφιβολία πως θα έχουμε πολλά θεμελιακά προβλήματα στην σχέση μας με τους πολίτες, ντόπιους και ξένους, και πως η αντίδραση του κρατικού-υπαλληλικού μηχανισμού θα είναι ακόμα περισσότερος τύπος ακόμα περισσότερη γραφειοκρατία, μην μασάτε όσοι μασάτε με τις εξαγγελίες των διαφόρων εκσυγχρονιστών-ορθολογιστών της συμφοράς. 
Πρόκειται να γίνει ο λουμπενογραφειοκρατικός χαμός στο ίσιωμα. 
Τι να κάνω λοιπόν;
Πολύ δεν άντεξα;
Από την άλλη λεφτά για να επιβιώσω δεν υπάρχουν, παρά μόνον ένα σπίτι και ένα μικρό αγρόκτημα σε ένα ορεινό χωριό της Μάνης. Είναι υπέροχα εκεί, και αν το ζορίσεις και είσαι λίγο μουρλός μπορείς να κλείσεις ρεύματα, ιντερνέτια, και άλλα και να ζήσεις με ό,τι θα βγάζει η γη σου, και η γη μου -αν και στην Μάνη- είναι γόνιμη (έχουμε και νερό, είμαστε το μόνο χωριό στην Μάνη που έχει δικό του νερό). 
Θα πείτε, τι μας νοιάζει ρε φιλάρα; Τον καϋμό σου έχουμε; 
Εξάλλου κατά καιρούς μας έχεις πρήξει με τις επιθυμίες σου αποχώρησης και εξαφάνισης στο βουνό σου και αυτό δεν μπορεί να απασχολεί τις "μάζες" ειδικά αυτά τα τμήματά τους που μας αναφέρεις.
Σωστά, από την μεριά σας αυτό το θέμα δεν έχει σημασία, και εν πάσει περιπτώσει μυρίζει και έναν αναχωρητισμό, οπότε δεν έχει νόημα να το συζητάμε. Μήπως όμως έχει νόημα;
Δεν πρέπει να αρχίσουμε να απέχουμε από αυτό το μηχανισμό-τέρας όσοι μπορούμε;
Και εν πάσει περιπτώσει τι θα πάρω; 
Το παράσημο του καλοσυνάτου αντιγραφειοκράτη υπαλλήλου;
Θα μας πλησιάσει και ο Σταύρακας!
Να μου λείπει το βύσσινο, το αστικό κράτος είναι ακόμα και σε λειτουργικόν επίπεδο (το οποίο ως υπαλλήλο με ενδιαφέρει, επαγγελματική ασθένεια γαρ) ένα τελειωμένο πτώμα ακόμα κι αν αναλάβει η NASA την μηχανοργάνωση. 
Η ουσία του είναι ένα τεράστιο αστικό σκατό.
Τι κάνουμε λοιπόν;
Να πλησιάσω πάλι τις αριστερές συνδικαλιστικές οργανώσεις και τις αριστερές κομμουνιστικές οργανώσεις;
Νο πρόμπλεμ, αλλά δεν βλέπω φως, αδιέξοδον. 
Να πάω να γίνω εργάτης; Νο πρόμπλεμ αν ξέρετε εργοστάσιο να κάνει προσλήψεις πείτε το. 
Αλλά νομίζω και οι εργάτες δεν τους αρέσει πολύ να είναι εργάτες, για να μην κοροϊδευόμαστε, υπό αυτάς τας συνθήκας που ζούμε. Μιλάμε τώρα χωρίς να μπλέκουμε την ιδεολογία. 
Είμαστε σε αδιέξοδον. 
Φαντάσου να είχα οικογένεια και παιδιά τώρα. 
Δεν θα το συζήταγα και θα το έκανα τουμπεκί.
Τώρα που δεν τα έχω όλα αυτά μπορώ να σκέφτομαι εις το μέλλον φυγές. 
Αν τα πράγματα αγριέψουν όμως το μέλλον θα γίνει παρόν. Και τότε, είτε έρθει αριστερός είτε κομμουνιστής να μου πει για ένα κίνημα στο δημόσιο και κάτι ζωντανό θα έχει την εξής απάντηση πλέον: 
Καήκαμε, δώσαμε δώσαμε..





Ι.Τζανάκος 

Μυτιλήνη σε κρίσιμο σημείο..



Αυτή την στιγμή η κατάσταση στην Μυτιλήνη έχει οξυνθεί στον ύψιστο βαθμό και εδώ εις τας Αθήνας οι αστικές πολιτικές ηγεσίες, αλλά και η "υπηρεσιακή κυβέρνηση" κοιμούνται όρθιες ή κάνουν την πάπια. Αν αρχίσουν οι συγκρούσεις του νησιώτικου λαού με ομάδες των μεταναστών και των προσφύγων μεγάλη ευθύνη θα φέρουν οι προαναφερθείσες αστικές ηγεσίες, αλλά και η "φιλάνθρωπη" ευρωπαϊκή ένωση που απαιτεί την τήρηση κάποιων διαδικασιών καταγραφής των εισερχόμενων που δεν έχουν κανένα ουσιαστικό νόημα. Το θέμα είναι να μεταφερθούν οι άνθρωποι στην ηπειρωτική στεριά και να γίνει εκεί η όποια προσπάθεια για την καταγραφή τους και να γίνει άμεσα η (ελεύθερη, αλλά και φροντισμένη ανθρώπινα) κατανομή τους στο εσωτερικό της χώρας ή να προχωρήσει η διευκόλυνσή τους να αποχωρήσουν από την χώρα. 
Αν οι ευρωπαίοι "φιλάνθρωποι" απαιτήσουν να τηρηθεί η τυπική διαδικασία να πάνε να την κάνουν μόνοι τους με την βοήθεια του ελληνικού κράτους και των υπαλλήλων τους. 
Η επερχόμενη σύγκρουση μεταξύ ακραίων-ύποπτων ομάδων αλλά και εξαγριωμένων ταλαιπωρημένων από τους μετανάστες πρόσφυγες και ντόπιων επίσης ακραίων-ύποπτων ομάδων και δικαιολογημένα φοβισμένων θα δημιουργήσει μια θολή κατάσταση και ένα χάος που δεν θα μπορεί να προσδιοριστεί ως προς τις ευθύνες μέσα στους δύο πληθυσμούς-λαούς, από την μιά μεριά των ξένων γενικά και από την άλλη των ντόπιων.
Οι ξεφτίλες του παρακομματικού μηχανισμού του συριζα (όπως η εφημερίδα των συντακτών) "συγκρούονται" ήδη προκαταρκτικά και εν μέρει μόνον συμβολικά με τους παρανοϊκούς ακροδεξιούς και τους φασίστες παρακρατικούς που αυτή τη φορά προσέχουν και αφήνουν βαθύτερα κυκλώματα να κάνουν τη "δουλειά".
Στο μεταξύ ακούγονται διάφορες φήμες που δεν διαψεύδονται, και τις οποίες δεν θέλω να αναφέρω (ακόμα) αλλά εμέναν με βάζουν σε μεγάλο προβληματισμό τόσο ως προς την πιθανότητα προβοκάτσιας όσο και ως προς την πιθανότητα να ισχύουν (σε κάποιο βαθμό).
Ας ελπίσουμε στ'αλήθεια όλοι οι σοβαροί και αγαθοί άνθρωποι που βρίσκονται και στις δύο πλευρές, και στους δύο πληθυσμούς-λαούς και είναι η συντριπτική πλειονότητά τους να μην βρεθούν στην μέση μεταξύ των απίστευτων τραμπούκων που ξέρουμε πως λειτουργούν σε τέτοιες περιστάσεις.
Επιμένω όμως πως την βασική ευθύνη την έχουν οι δημόσιες αρχές και τα ευρωενωσιακά αφεντικά τους που έχουν μετατρέψει την τυπική, αν και εν μέρει ουσιαστική, διαδικασία της καταγραφής σε ιερό θέσφατο εις βάρος των προσφύγων-μεταναστών αλλά και των ντόπιων κατοίκων.
Βάλτε πλοία και φέρτε στην Αθήνα τον κόσμο.
Μια πόλη 4.000.000 κατοίκων μπορεί να "αφομοιώσει" τα μεγέθη, υπάρχει ακόμα χρόνος.
Η γραφειοκρατία έχει κάποιο νόημα ως ένα σημείο, από ένα σημείο και πέρα είναι καθαρό έγκλημα.
Και να σκεφτεί κανείς πως βρισκόμαστε στην αρχή μιας μακρόχρονης, βαθιάς και επικίνδυνης ιστορικής διεργασίας.







Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2015

Φίλοι..



Κρασί κόκκινο
          είναι ο φίλος
          αν δεν το ξεχάσει ποτέ
πως το ποτήρι είναι η καρδιά του
Τον θάνατο δεν τον νικάει κανείς άλλος
          απ'τον φίλο
δεν ξεχνάει να τρέξει στη φωτιά
και υψώνεται μαζί σου στην ατόφια χαρά
Υπάρχουν φίλοι άραγε
          αυτό ρωτούσα από παιδί τα άστρα
ή είναι όλοι τόσο σκοτεινοί 
          σαν την εποχή
Κάθε έποχη μας φρόντισε με δώρα
και πόνους μοίρασε 
Κάθε εποχή
Αλλά χωρίς του φίλου το χέρι
το σκοτάδι πνίγει τα πάντα
Το ξέρω
τι θα πείτε
Το ξέρω πως είναι όλα 
τι είναι όλα
και δεν θα αντιμιλήσω
          ποτέ ξανά 
στην εποχή
          σε σας
Τι στο διάολο είστε
δε ξέρω
πάντως όχι φίλοι
Χρειάζομαι ξανά άστρα
πόδια
νερό
και τροφή για το επόμενο χωριό
Είναι νεκρά τα πόδια μας
μέσα σε σπίτια που έχουν κλείσει
εδώ και αιώνες
Χρειάζομαι ξανά άστρα
φτερά
νερό
και έναν άγγελο χωρίς θεό
Η πίστη είναι νεκρή
χωρίς του φίλου το μάτι
Χωρίς του φίλου το σπρώξιμο
δεν πας ούτε στον απέναντι δρόμο
Η ζωή είναι νεκρή
μόνον ζωή
τίποτα
Πως γίνανε έτσι οι δρόμοι;
Πως έκλεισαν όλοι τη ζωή τους
Κουρασμένοι και μοιραίοι κόσμοι..
 
 
 
Ι.Τζανάκος

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • μάτια - όταν η όψη τους χαθεί επιτέλους, δεν ξέρω άλλο να ζητήσω, θα έρθω να σε βρώ δεν θα μας ρωτήσει κανένας από που και πως φτάσαμε ούτε χρεία να'μαστε μόνοι...
    Πριν από 15 δευτερόλεπτα
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 1 εβδομάδα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..