Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 31 Μαΐου 2015

Ο στρατιωτικός καθορισμός των ταξικών/εθνοκαπιεστικών κοινωνιών..




Η συγκρότηση της υλικής παραγωγής στις άδικες ταξικές κοινωνίες περιέχει έναν κρίσιμο στρατιωτικό καθορισμό που συν-συγκροτεί το στρατιωτικό φαινόμενο στην ολότητά του. 
Ο άλλος στρατιωτικός καθορισμός που συν-συγκροτεί το στρατιωτικό φαινόμενο (στην ολότητά του) είναι ο γνωστός καθορισμός της ένοπλης ομάδας μάχης.
Ας ονομάσουμε (α΄) τον πρώτο, μη-ένοπλο, στρατιωτικό καθορισμό και (β΄) τον δεύτερο, ένοπλο, καθορισμό.
Ποιός είναι όμως ο (α) καθορισμός;
Ας κάνουμε μια μικρή περιγραφική ανάλυση των ταξικών κοινωνιών για να πάμε άμεσα και γρήγορα, αλλά μεθοδικά, στο στρατιωτικό "μέρος-σημείο" της συγκρότησής τους:
Οι άδικες κοινωνίες έχουν δημιουργήσει για τα (χαμηλά) λαϊκά στρώματα (λαϊκές τάξεις), άρα και τα άτομα που γεννιούνται μέσα τους, ένα αρχικό σημείο εκκίνησης του αγώνα για την υλική τους συντήρηση που τις καθηλώνει εξαρχής σε υποδεέστερη θέση σε σχέση με τις "ανώτερες" τάξεις κατά τον κοινωνικό ανταγωνισμό τους. Πρέπει να επισημάνουμε, όπως μας έχει δείξει με απόλυτη επιστημονική επάρκεια ο μαρξισμός, πως αυτή η υποδεέστερη αρχική εκκίνηση του αγώνα για την υλική συντήρηση της ζωής δεν αφορά βέβαια μόνον την χρονική εκκίνηση της ζωής μιας λαϊκής τάξης (ή ενός ατόμου εντός της) αλλά όλη την ζωή κατά την μακρόχρονη διάρκειά της. 
Αυτό αποδεικνύεται από το αναμφισβήτητο γενικό γεγονός (των άδικων-ταξικών κοινωνιών) της καθολικής (ή καθοριστικής μερικής) αποστέρησης -για τις λαϊκές τάξεις- τών υλικών μέσων παραγωγής τών υλικών μέσων συντήρησης της ανθρώπινης ζωής (νομής, κατοχής, ή και των δύο). Δεν θέλουμε εδώ να επαναλάβουμε το μαρξιστικό "προφανές", ούτε να το αρνηθούμε με βάση τις σχετικοποιήσεις του που έχουν επιτευχθεί πραγματικά ή φαντασιακά από μερικές αστικές κοινωνίες (με την μορφή του "κράτους πρόνοιας", τού "λαϊκού καπιταλισμού", της συμμετοχής στην νομή της ιμπεριαλιστικής λείας κ.ο.κ).
Αυτό που θέλουμε να δείξουμε εδώ είναι πως η ταξική δομή "υλικής αποστέρησης" είναι μιά στρατιωτική δομή, μια κανονική στρατιωτική κατάσταση που δεν έχει (τυπικά) ένοπλο χαρακτήρα αν και ασφαλίζεται επίσης από τις ένοπλες στρατιωτικές δομές (του β΄ στρατιωτικού καθορισμού).
Ποιοί είναι όμως οι ειδικοί στρατιωτικοί καθορισμοί που συγκροτούν αυτόν τον γενικό στρατιωτικό καθορισμό-προσδιορισμό της ταξικής δομής (αποστέρησης) και δικαιολογούν τον ταξικό καθορισμό ως στρατιωτικό (α΄), και μάλιστα πριν ακόμα μιλήσουμε για την τυπικά ένοπλη μορφή του (β΄);
Μιλήσαμε πριν για την δομή αποστέρησης των υλικών μέσων παραγωγής της ανθρώπινης ζωής (για τον φτωχό λαό). 
Θα γίνει προφανές τι εννοούμε όταν μιλάμε για στρατιωτικό καθορισμό της παραγωγής (στις άδικες ταξικές κοινωνίες) αν ορίσουμε τα υλικά μέσα παραγωγής ως στρατηγικούς όρους της ζωής και τα μέσα συντήρησης ως τακτικούς όρους της ζωής.  
Όταν μια ομάδα ανθρώπων δεν ελέγχει πλήρως ή δεν ελέγχει καθόλου τα μέσα παραγωγής τής (υλικής) ζωής της, ήτοι τα μέσα παραγωγής των καταναλωτικών μέσων για την συντήρησή της, βρίσκεται σε διαρκή εξάρτηση από αυτούς που ελέγχουν αυτά τα μέσα παραγωγής.
Τότε, τα μέσα παραγωγής μετατρέπονται σε στρατηγικό όρο, με την έννοια πως αν δεν "έχεις" τα μέσα που παράγουν τα υλικά αγαθά που είναι αναγκαία για να βιοπορισθείς και τα "έχει" ένας άλλος είσαι όχι μόνον υποχρεωμένος να τον υπακούς και να ακολουθείς την δική του θέληση ως προς την δόμηση της ανθρώπινης συνύπαρξης, αλλά είσαι επίσης υποχρεωμένος να δεχθείς την μόνιμη αφαίρεση ελέγχου της κυριότερης εξωτερικής δύναμής σου, του εργασιακού όπλου σου για βιοπορισμό.  
Θα προσωποποιήσω χρηστικά την περιγραφή:
Η αφαίρεση σε ένα ανθρωπινο ον του ελέγχου της εξωτερικής του δύναμης, του εργασιακού του όπλου, το καθιστά έρμαιο των ελεγχόντων το όπλο σε κάθε μορφή αγώνα για επιβίωση μεταξύ των μελών της ευρύτερης ομάδας (μιας εθνότητας λ.χ), άρα καθιστά αυτά τα εξωτερικά μέσα, αυτές τις εξωτερικές δυνάμεις (του) από μεταφορικώς "όπλα" σε κυριολεκτικώς "όπλα", σε στρατηγικούς στρατιωτικούς όρους για εκείνους που τα ελέγχουν και για εκείνους που στερούνται του ελέγχου τους. 
Με λίγα λόγια ο αρχικά αδιάφορος και "κοινότοπα ισότιμα" "ελεγχόμενος-διαμοιραζόμενος" κεντρικός καθορισμός του εργαλείου/πόρου ως σημαντικού εξωτερικού πράγματος, εξωτερικής δύναμης ανθρώπων που ήταν σε ενότητα με αυτόν, μετατρέπεται δια της οικειοποίησής του από μια επιμέρους ομάδα μέσα στην ανθρώπινη ομάδα, σε επίδικο αντικείμενο που έχει στρατιωτικό χαρακτήρα-προσδιορισμό.  
Ό,τι υλικά αναγκαίο στερείς για να το κάνεις μέσο κυριαρχικού εκβιασμού και πλουτισμού είναι αναγκαστικά/απόλυτα-νομοτελειακά (κάποια στιγμή) επίδικο στρατιωτικο-πολεμικό αντικείμενο. 
Οι αστοί πολεμολόγοι, διεθνολόγοι, στρατηγικολόγοι (εθνικιστές ή μη) να κάτσουν προσοχή παρακαλώ!
Ξεκινάει λοιπόν ένας αδιάλειπτος, αναπόφευκτος, ανελέητος ταξικός πόλεμος που στηρίζεται στην μετατροπή ενός αδιάφορου κοινού αντικειμένου σε αντικείμενο αποστέρησης για την πλειονότητα και πλουτισμού-εξουσίας για την ολιγαρχική μειοψηφία. 
Η χρηστική κεντρικότητα των εργαλείων και των υλικών πόρων (πρώτων υλών, γης κ.λ.π) που είναι αναγκαία για την συντήρηση της ανθρώπινης ζωής μετατρέπεται σε πολεμική-στρατιωτική κεντρικότητα πριν ακόμα καν υπάρξει η (αναγκαστική πάλι) ένοπλη μορφή αυτής της πολεμικής-στρατιωτικής κεντρικότητας (συνήθως αυτά πάνε μαζί, αλλά κάνουμε αυτό τον διαχωρισμό για λόγους κατανόησης και μεθοδολογικούς). 
Τα εργαλεία και οι "πόροι" είναι τότε οικονομικά όπλα και η σχέση των κοινωνιών, των εθνών, με αυτά είναι σχέση στρατιωτική, σχέση πολεμική, "εντός" και "εκτός" τους. 
Η ταξική αρπακτική δομή μετατρέπει δε τους συνηθισμένους (στους αρχέγονους ανθρώπους) εθνοφυλετικούς πολέμους σε ταξικούς αρπακτικούς πολέμους στρατηγικού χαρακτήρα με κύριο στόχο την μετατροπή του άλλου έθνους-λαού σε "εργαλείο" παραγωγής και των μέσων παραγωγής-πόρων που ελέγχει ο άλλος λαός σε μέσα παραγωγής-πόρους που ελέγχει η άρχουσα τάξη του αρπακτικού έθνους και εν μέρει και οι λαϊκές τάξεις του, αλλά και ένα μέρος συνεργατών από το υποταγμένο έθνος.
Αυτό είναι το γενικό κάδρο (υπάρχουν και άλλα κάδρα μέσα στο κάδρο αυτό) της στρατιωτικής υφής των κοινωνιών μας για τα χιλιάδες χρόνια που επικρατεί η αρπακτική αδικία και η αθλιότητα των ολιγαρχών, που όμως παρασέρνουν στην αρπακτική τους πορεία μερικές φορές και όλον τον υπόλοιπο εθνολαό, τον εθνολαό "τους" όπως λένε ηγεμονικώς (και φουσκώνοντας).
Ας δούμε όμως τώρα κάποιες, στρατιωτικές πάλι, συνέπειες αυτής της "ανθρωπολογικής" κατάστασης μόνιμου και υπόγειου-υπέργειου ταξικού εμφύλιου πολέμου μέσα στις κοινωνίες, για να μην συνεχίσουν να χαίρονται με χαρούλες (όπως υποθέτω) μόνον οι μαρξισταί φίλοι και εχθροφίλοι μας. 
Όπως είπαμε, τα μέσα παραγωγής, οι πόροι, έχουν στις άδικες ταξικές κοινωνίες, μετατραπεί σε μέσα πολέμου, σε αιτία ένοπλου πολέμου, αλλά κυρίως (στην αμιγώς στρατιωτική έποψη που μας ενδιαφέρει εδώ) σε στρατηγικά αντικείμενα κάθε πολέμου, στα οποία αποβλέπουν όλοι αλλά τα ελέγχουν οι λίγοι και εκλεκτοί βρυκόλακες κάθε έθνους-λαού. 
Ο πόλεμος αυτός, σε αυτό το στοιχειακό επίπεδο, ήδη από την έναρξη της ταξικής-άδικης κοινωνίας, είναι παντού και όχι μόνον στο "εσωτερικό" της εθνοτικής/εθνολαϊκής ομάδας. 
Οι άρπαγες της ολιγαρχίας μετατρέπουν την εξωτερική σύγκρουση με τις άλλες εθνοτικές/εθνολαϊκές ομάδες σε επιχείρηση στρατηγικής πλέον αρπαγής των ξένων μέσων παραγωγής/πόρων, ανεξάρτητα αν αυτά ελέγχονται ή δεν ελέγχονται (στην άλλη ομάδα) από μια ανάλογη ολιγαρχία ή όλους. 
Ένα σημαντικό στοιχείο εδώ είναι πως μέσα από την επιχείρηση αρπαγής των ξένων μέσων παραγωγής/πόρων αναδύεται μάλλον η μόνιμη μετατροπή της εργασίας σε δουλική και του ανθρώπου σε δούλο. 
Η εθνοτική καταπίεση από στρατηγικές αρπακτικές ολιγαρχίες είναι πιθανόν το αίτιο της μετατροπής του ανθρώπου σε δούλο, εφόσον είναι μάλλον ευχερέστερο να μετατραπεί ο ξένος μόνιμα σε δούλο και όχι ο "δικός", όχι γιατί οι ολιγάρχες έχουν γενικά ηθικό πρόβλημα αλλά γιατί πάντα ισχύει ένα είδος κοινωνικής μεταφυσικής της εθνολαϊκής ομοιογένειας που αποτρέπει την μόνιμη απόλυτη και άμεση εργαλειοποίηση-πραγμοποίηση κάποιων μελών της εθνοτικής/εθνολαϊκής ομάδας. 
Η διττότητα, η αγαθότητα/κακότητα (αν μπορούμε να μιλήσουμε έτσι) αυτής της ανασχετικότητας της εθνοτικής δομής παρουσιάζεται στο διαχρονικό γεγονός από την μιά της διαρκούς εξισωτικής τάσης μέσα στο έθνος και από την άλλη από την διαρκή μετάθεση-προβολή της ταξικής άδικης δομής σε κάποιο εθνοτικό "έξω", ανάλογο και αντίστοιχο πάντα με αυτή την αρχική "δομή δουλείας" που περιγράψαμε σχηματικά. 
Η προβολή αυτή λαμβάνει δε πάντα στρατιωτικό/πολεμικό χαρακτήρα. 
Ας δούμε όμως τώρα ένα σημαντικό πράγμα που προκύπτει από όλα αυτά και έχει να κάνει με την στρατιωτική δομή της ταξικής κοινωνίας μέσα τώρα στα τρίσβαθα της (αλλοτριωμένης πιά, δεν ξέρω πότε δεν ήταν στις ιστορικές κοινωνίες) λαϊκής ζωής:




Όπως είδαμε, η στρατιωτική μορφοποίηση του κοινωνικο-οικονομικού αγώνα επιβίωσης καθιστά τα μέσα παραγωγής των μέσων συντήρησης και τους πόρους που είναι απαραίτητοι για την συντήρηση της ανθρώπινης ζωής σε στρατιωτικο-στρατηγικούς όρους ενός ανειρήνευτου αγώνα.
Αυτό που δεν μπορούν να κατανοήσουν και να γνωρίσουν τα μαθητούδια του ριζοσπαστισμού είναι τις συνέπειες της αποκλειστικότητας ελέγχου αυτής της στρατιωτικο-στρατηγικής δομής. 
Η στρατηγική δομή είναι ορατή από όλους (αν δεχτούν έστω παιγνιωδώς την μετατροπή της σε στρατιωτικο-πολεμική) ως στρατιωτικο-πολεμική, αλλά ελλείπει η όραση του προφανούς ότι η ζωντανή λαϊκή υποκειμενικότητα έχει πεταχθεί στην κυριολεξία στον χώρο της "τακτικότητας", του εφήμερου, της άμεσης επιβίωσης με κάθε μέσο αν είναι δυνατόν. 
Οι λαοί του κόσμου, ακόμα κι αν έχουν λίγο ψωμί παραπάνω στο τραπέζι τους, είναι μόνιμα πεταγμένοι στο καναβάτσο της ζωής να παρακαλούν να τους πάρουν τα αφεντικά στην μισθοδούλεψή τους, να τους δώσουν κάποια μόνιμη θεσούλα, ένα κάποιο μικροαστικό πόστο, να τους δώσουν ένα ψίχουλο από το μεγάλο τραπέζι. 
Ας το δούμε αυτό στρατιωτικά:
Αυτή η μονίμως κατά παραχώρηση ύπαρξη είναι τακτική ύπαρξη, ένα οντολογικά ιδρυμένο, και καθιερωμένο δομικά, στρατιωτικό "τώρα", χωρίς πολλές δυνατότητες ορίζοντα ακριβώς όσον αφορά την ικανότητα ανα-οικειοποίησης του κεντρικού εξωτερικού αναγκαίου μέσου και ειδικά του κεντρικού εξωτερικού αναγκαίου πολεμικού μέσου-όπλου. 
Το μέσο-όπλο ενός πολέμου είναι καταρχήν η αληθινή εικόνα του άρπαγα ως οικονομικής τάξης άρπαγα ή ως έθνους άρπαγα (μην ζορίζεστε μερικοί με το τελευταίο).
Ας δούμε όμως μερικές από τις εικόνες που υπάρχουν γύρω μας και ας δούμε αν είναι δυνατόν οι αδύναμοι να πολεμήσουν ή να οργανώσουν πόλεμο με τέτοιες εικόνες
Ας υποθέσουμε πως ένας "λαϊκός" αντιπαθεί τους αφέντες, και όχι μόνον το αφεντικό του (αφεντικό=τούρκικη λέξη, είπατε τίποτα;), και έχει επίγνωση της συλλογικής αρπαγής τού "πλούτου" από τους "ολιγάρχες".
Πως την κατανοεί συνήθως;
Την κατανοεί ως αρπαγή του αποτελέσματος τής συλλογικής εργασίας ή της ατομικής του εργασίας. 
Την κατανοεί λοιπόν ως αφόρητα εμμένων στο τακτικό πεδίο ύπαρξης που τον έχουν εξορίσει αυτοί οι ίδιοι οι αφέντες (τάξεις, έθνη), το επίπεδο της ιδιοποίησης του προιόντος. 
Αυτή η κατανόηση δεν είναι εντελώς λαθεμένη, αλλά είναι λειψή και τελικά επικίνδυνη γιατί αν κανείς παραμείνει σε αυτήν είναι το ιδανικόν θύμα των παραπλανητικών θεωριών για την "δίκαια αναδιανομή" του κοινωνικού προϊόντος. 
Αυτή η μορφή παραπλάνησης δεν είναι μόνον επικίνδυνη για τον ίδιο τον "λαϊκό" τυπά αλλά είναι, όπως θα δούμε αν διαβάσουμε κάτι τις ιστορικόν, ίσως πιό επικίνδυνη για τον υποτιθέμενο αδερφό του αλλοεθνή η ομοεθνή. 
Τι του ψιθυρίζει στην αυτάρα του ο αντιπαθής αφέντ; "Μήπως αντί να κοιτάς τα πλούτια μου, τις επαύλεις μου, τις γκομενάρες μου, να σε έβαζα σε κάποιο ληστρικό τάγμα αρπαγής πλούτου άλλων; αλλοεθνών, κομμουνιστών, απίστων;" 
Ο (παλι-)ανθρωπάκος φτιάχνεται, έτσι κι αλλιώς γι'αυτόν ο πλούτος είναι αυτό το άμεσο πράμα που είναι διανεμόμενον, ο αφέντης και αυτός είναι άρπαγας ("μαγκιά του" λένε όλοι οι καφενόβιοι) και κάαθεται (κάτσε εσύ λαουτζίκο να νομίζεις πως ο αφέντ κάθεται, και η τύχη σου δουλεύει), ας προσχωρήσουμε λοιπόν, λέει ο (παλι-)ανθρωπάκος αυτός. 
Αρκετά τον χλευάσαμε, τον κατηγορήσαμε, τον υποψήφιο γερμανοτσολιά, τον εθνικοσοσιαλιστή εργάτη και μικροαστό που μισούσε τον "Εβραίο", τον τουρκο-όχλο που έσφαζε και βίαζε ελληνόπουλα επειδή του το είπανε οι κεμαλιστές άρπαγες ότι οι "πλούσιοι ρωμηοί φταίνε". Να πάει στην κόλαση.
Ας δούμε ποιός είναι επίσης υπεύθυνος, που δεν είναι στην κόλαση αλλά ζεί παραδείσια πάνω στα "δικαιωμάτά" του ιδιοκτησίας, ελέγχου, νομής. Ποιός είναι η προσωποποίηση της δομικής (δομοποιημένης) υλικής στέρησης όλων των ηθικών ή μη-ηθικών λαϊκών υποκειμένων; 
Δεν είναι ο στρατηγός της παραγωγής, δηλαδή ο καπιταλιστής; 
Δεν είναι ο στρατηγός της παραγωγής και στρατοπαραγωγής, δηλαδή ο στρατοφεουδάρχης; 
Δεν είναι ο στρατηγός της πίστης, Δεσπότης και Μουλάς και Ιμάμης; (ΟΥΣΤ)
Πίσω από κάθε διάστρεψη της λαϊκής ανάγκης, πίσω από κάθε εμβιωτικό τακτικισμό, τυχοδιωκτισμό, εγκληματισμό, αχρειότητα, βρίσκεται η δομική υλική αποστέρηση που εκπροσωπούν και ενεργοποιούν οι αφέντες της παραγωγής. 
Οι αφέντες λαοί, τα αφεντικά έθνη που είναι η διεστραμμένη μορφή του έθνους-λαού ανακύπτουν, προκύπτουν άμεσα από την (μη αρχέγονη, μαλάκες) την κάθε αποστερημένη εθνολαϊκότητα που διαμεσολαβεί νοητικά και προθεσιακά την αποστέρησή της με ιδέες αναδιανομής του προϊόντος. 
Είναι το ισχυρότερο επιχείρημα εναντίον της εθνολαϊκότητας (και της λαϊκότητας) το επιχείρημα που τονίζει αυτήν ακριβώς την νομοτελειακή εκτροπή της εθνολαϊκότητας στο χυδαίο σημείο της επιθυμίας της άμεσης αναδιανομής. 
Βέβαια ο εθνολαός είναι το αντικείμενο, θύμα-θύτης, αυτής της δομής αποστέρησης, είναι κάτι που δεν είναι μόνον (ευτυχώς) καθηλωμένο στην δομή αποστέρησης. Αλλά ας προχωρήσουμε, βαθύτερα μέσα στον βόρβορο της οντολογικής "τακτικότητας" της λαϊκής ύπαρξης:
Ας υποθέσουμε πως ο λαϊκός αδερφός μας (που όπως είδαμε πολλές φορές είναι αξιαγάπητος, μερικές φορές αισθάνεσαι πως είναι ικανός να σου φάει το λαρρύγγι) "ανεβαίνει" επίπεδο.
Στοχάζεται "σοσιαλιστικά" για τα μέσα παραγωγής. 
Του έχουν ζαλίσει τα όργανα οι συγγενείς, φίλοι που έχουν διαβάσει το δοκίμιον τάδε-δείνα μαρξισμού πρώτης δημοτικού, του τα έχουν ζαλίσει πραγματικά τα όργανα με την ατομική ιδιοκτησία της παραγωγής και έχει αποφασίσει να το εξετάσει το θέμα, στο μεσοδιάστημα μεταξύ μπυραρίας, πάμπ, ποδοσφαίρου, σεξ, και αγώνα να βρεί δουλειά ή να την κρατήσει αν την έχει βρεί. Κουτσά στραβά καταλαβαίνει, δεν είν΄χαζός ο άνθρωπος, επείγεται μόνον, δεν έχει χρόνο να διαβάσει βιβλιοθήκες όπως αυτός ο φίλος του που αποτρελλάθηκε, η μόρφωση φέρνει παραμόρφωση, λέει και ξαναλέει. 
Διαβάζει και Μπακούνιν, αλλά επειδή είναι και πολύ μάγκας, και κάθε μάγκας πρέπει να είναι σε όλα, και σε μπουρδέλα και σε παράξενα μέρη (όπως τότε που ήρθε από το χωριό, στο στρατιωτικό του, και τον πήγανε στους τραβεστί), επειδή λοιπόν είναι πολύ μαγκίτης το παιδί και ξήγας και καλό παιδί, ρίχνει και ένα βλέφαρο σε εθνικιστικά περιοδικά, σε βιβλία για την παγκόσμια συνωμοσία, και πάνω από όλα γλιέπει και αυτές τις εκπομπές που μιλάνε για τους απέραντους κρυμμένους πόρους αυτού του έθνους μέσα στα βάθη της γης του. 
Την συνέχεια την καταλαβαίνετε. 
Όσο του ζαλίζουν τα όργανα οι αναρχοκομμουνιστές φίλοι, συνάδελφοι, συγγενείς, αυτός κάνει τον μαρξοκομμουνιστικό καϋμό τους λαϊκό άσμα για μια εθνοκοινωνία δίκαια, όπου οι ξένοι άρπαγες δεν αφήνουν το δικό μας κεφάλαιο (χρειάζεται και αυτό) να παράγει πλούτο, να φάμε και μεις. 
Και συνεχίζουν αυτοί να μιλάνε για την δικαιοπαγκοσμιοκοινωνία και συνεχίζει αυτός να μιλάει για την δικαιοεθνοκοινωνία. 
Κάτι εδώ είναι στρατηγικά στρεβλόν, δηλαδή μη στρατηγικό μη πολιτικο-στρατιωτικά εφικτό και διαυγές, δεν το βλέπετε; 
Το επαναλαμβάνω: 
Κάτι, αν θέλετε, είναι πολιτικο-στρατιωτικά στρεβλόν, από την έποψη ας πούμε και του χαζολαϊκού (υπόψιν μας και η επικίνδυνη/ακίνδυνη ανοησία του και η ατυχία του να ζει με τον φόβο της μη επιβίωσης, για να καταλάβουμε το νοητικόν πρόβλημα), αλλά και από την έποψη των υποτίθεται έξυπνων μαρξο-αναρχο-στρατηγών (τους βάζω μαζί, γιατί από μακριά μοιάζουν οι άνθρωποι) που αντικρύζουν τις ως άνω εικόνες σαν πραγματικά σκατά χωρις να αναγνωρίζουν ότι είναι εν πολλοίς δικά τους μεταλλαγμένα σκατά. 
Θα συνεχίσουμε αύριο, η παραμεθαύριο, ή παρα-παραμεθαύριον και με αυτούς τους παραπλανημένους (μαρξο-αναρχο-στρατηγούς) αν και όπως είδατε επιδιώκουμε πλέον την ισορροπία στην καταστροφή (πιάνουμε και τους "εθνικώς" σκεπτόμενους σγά σγά, πολύ τους αφήσαμε)...



Ι.Τζανάκος 

Δήλωσις μη-μετανοίας.











Παρακολουθώντας την άθλια, ελεεινή, μίζερη, αποκρουστική "συζήτηση" για το 1ο γράμμα του Ν.Ζαχαριάδη, μεταξύ του κ.κ.ε και των διαφόρων ύποπτων πολιορκητών του, χωρίς να θέλω να τηρήσω ακριβώς "ίσες αποστάσεις" δηλώνω τα εξής (παρακαλώντας να μην δεχτώ καμμία ενόχληση):



Ίσως ο καλύτερος τρόπος για να αγγίξεις λίγο την πολιτική αλήθεια σε μια θρασύδειλη επαρχία τού δυτικού ιμπεριαλισμού, η οποία θαρρείς έχει ως εσωτερική της υπο-εγγραφή (που έχει αρχίσει να δυναμώνει) τον αυτο-εξευτελισμό της, είναι να διεξάγεις έναν συνεχή διμέτωπο αγώνα, αλλά σχεδόν μόνος.
Από την μιά χρυσαυγίτες, νεο-εθνικιστές, χριστιανοφονταμενταλιστές, δεξιοί ευρω-εθνοκεντριστές, αριστεροί εθνικιστές, και από την άλλη οι διάφοροι κοσμοπολίτες, οι συριζαίοι, οι αριστεριστές, οι αυτόνομοι-αναρχικοί, οι άγονοι σοφοί του σταλινισμού-λενινισμού, σε έναν αγώνα ψεύδους και εθνικής εξαχρείωσης, με αλήτικες μεθόδους, εμμονές, υπόγειες και υπέργειες συμμαχίες μεταξύ τους χωρίς να ενδιαφέρονται για τις πραγματικές στρατηγικές έστω στα πλαίσια των ιδεολογικών τους θεμελιώσεων. 
Θα ήθελε πολύ χρόνο για να σας εμφανίσω αναλυτικά τις αλληλοσυμπληρούμενες αθλιότητες όλων αυτών των συντελεστών της μελλοντικής ήττας της κοινωνίας, όπως και να την ορίσει κανείς, δηλαδή απλά ως κοινωνία, ως αστική κοινωνία, ως έθνος, ως τόπο, ό,τι θέλετε ρε μαλάκες.
Δεν υπογράφω δήλωση ευμένειας ή προτιμήσεων μεταξύ όλων αυτών αλλά πρέπει βέβαια να δηλώσω σε όλους που δεν είναι χρυσή αυγή πως είναι όντως καλύτεροι από την χρυσή αυγή. 
Τα συγχαρητήριά μου γι' αυτό το επίτευγμα.
Μην μου πείτε μόνον να σας κάνω και ακριβή ταξική-κοινωνική αντιστοίχιση των ιδεολογικών-πολιτικών δυνάμεων. 
Θα περιορισθώ από εδώ και στο εξής στην έννοια της στρατηγικής, και της στρατηγικής ήττας που μας αφορά όλους, σε ένα δια-ταξικό και δια-πολιτικό επίπεδο, και ως προς αυτό το "δια" δεν θα ανοίξω κουβέντα με τους βαρεμένους της "διαλεκτικής" του δυϊσμού που πάντα και παντού βλέπουν τον εαυτό τους στο ένα ενός δύο και καθαρίσανε συνειδησιακά, βιωματικά, πολιτικά, κρατώντας και την θέση τους στο πάνθεον της ιδεολογίας τους που όλα τα σφάζει και όλα τα μαχαιρώνει. 
Ο άσχημος Λόγος, οι βρισιές, είναι μερικές φορές ένας τρόπος συμπύκνωσης αν δεν έχεις χρόνο.
Και γω δεν έχω χρόνο. Γι'αυτό συγχωρέστε με αν μερικές φορές τα λόγια μου ξεπερνούν τα όρια της ευγένειας και των υψηλών τρόπων. Όποιος δεν θέλει, ας μην έρχεται εδώ, το έχω ξαναπεί..






Ι.Τζανάκος

Σάββατο, 30 Μαΐου 2015

3 θέσεις για την στρατηγική..



Ο πραγματικός πόλεμος θέσεων εκσπάει πάντα σε μια μάχη απόλυτης επικράτησης. 
Ποιοί πολεμούν και τοποθετούνται, όμως, στο παγκόσμιο πεδίο συνάντησης των ανθρωποτήτων που συναπαρτίζουν την οικουμένη;
Και τι είναι αυτό το παγκόσμιο πεδίο; 
Αποτελεί ένα "ουδέτερο" πεδίο στο οποίο συναντώνται οι διάφορες δυνάμεις ή αποτελεί ένα πεδίο που διαμορφώνεται από τις ισχυρές δυνάμεις πριν και κατά την συνάντηση όλων των δυνάμεων; (ισχυρών, μεσαίας και μικρής ισχύος) 


Οι απαντήσεις μας έρχονται στο φως χωρίς να είναι τελικές, αφού προϋποτίθεται ολοκληρωμένη (έστω σχηματική) μελέτη όλου του πολιτικοστρατιωτικού φόντου της παγκόσμιας αντιπαράθεσης δι-ιστορικά και κατά το παρόν, καθήκον που δεν μπορούμε ακόμα να το αποπερατώσουμε.



Μπορούμε να κάνουμε κάποιες παρατηρήσεις που προδιαγράφουν το σχήμα της μελέτης αυτής και το σύνολο των θεωρητικών-στρατηγικών προ-αποφάσεων που θα την καθοδηγήσουν.



 1.
Η συγκρότηση ακόμα και του πεδίου μάχης κάθε μορφής οικονομικής, πολιτικής, άρα και πολιτικο-στρατιωτικής σύγκρουσης είναι προκαθορισμένη από τις ισχυρότερες δυνάμεις. 
Ο προκαθορισμός αυτός δεν αφορά μόνον την επιλογή του είδους (της μορφής) της αντιπαράθεσης αλλά και την επιλογή του χωρικού (εδαφικού) και χρονικού σημείου που αυτή θα διεξαχθεί ως ήδη προκαθορισμένη ειδολογικά (μορφολογικά). 
Μπορούμε, λοιπόν, με βάση τα προηγούμενα να ορίσουμε ως είδος (μορφή) του πεδίου σύγκρουσης όχι μόνον το πλέγμα των ειδικών πεδίων που επιλέγει η ισχυρότερη δύναμη να συγκρουστεί αλλά και το πλέγμα των χρονικών και χωρικών (εδαφικών) σημείων που αυτή επιλέγει.


2.
Ο καθορισμός του είδους της σύγκρουσης δεν είναι μιά τόσο απλή υπόθεση από την σκοπιά των ισχυρών συντελεστών μιας σύγκρουσης. 
Οι ισχυρότερες δυνάμεις δεν είναι ποτέ απόλυτα κυρίαρχες και αυτό το ξέρουν πολύ περισσότερο από τις λιγότερο ισχυρές δυνάμεις που συνήθως λαθεύουν είτε υποτιμώντας είτε υπερεκτιμώντας τις δυνατότητές τους για επικράτηση και νίκη. 
Ένα από τα θεμελιακότερα πλεονεκτήματα της ισχυρότερης δύναμης είναι η επίγνωση των ορίων της και η επίγνωση της επικινδυνότητας των αυταπατών όσον αφορά την μέτρηση της πραγματικής ισχύος εντός αυτών των ορίων.
Ο υπερ-ισχυρός είναι μεθοδικός, επιστημονικός με την διατήρηση και επέκταση της ισχύος του και αρκετά επιφυλακτικός με την "εδραίωσή" της μετά από μια νικητήρια μάχη. 
Όταν οι δυτικοί καπιταλιστές λ.χ εξόντωσαν την σοβιετική δύναμη δεν επαναπαύθηκαν στην νίκη τους αυτή αν και ήταν κοσμο-ιστορικής σημασίας. Άρχισαν αμέσως την προληπτική διαμόρφωση του πεδίου της κάθε μελλοντικής (παγκόσμιας-τοπικής) σύγκρουσης στηριγμένοι στην προηγούμενη εμπειρία τους. 
Εδώ είναι που πραγματικά υπήρξε μια τελειοποίηση της εφαρμοσμένης πολιτικής/στρατηγικής επιστήμης της προδιαμόρφωσης του πεδίου της όποιας πιθανής στρατηγικής-τακτικής σύγκρουσης. 
Μπορούμε να πούμε χωρίς υπερβολή πως το ειδικό αστικό (πολιτικοθεσμικό και οικονομικό) σύστημα του ορντο-φιλελευθερισμού και εν γένει της φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης είναι όλο κατασκευασμένο πάνω στην μεθοδολογία της προληπτικής παγκόσμιας προδιαμόρφωσης του πεδίου της κοινωνικής ταξικής πάλης.
Οι λαϊκες μάζες παγκοσμίως αναγκάζονται σε ένα οριακό αγώνα επιβίωσης δια μέσω ενός οριακού κράτους πρόνοιας (αναπαραγωγής της εργασιακής δύναμης) και (ταυτόχρονα) οι ασθενέστερες (από τις δυτικές υπερκυρίαρχες) εθνικές αστικές τάξεις που πιθανόν θα δημιουργούσαν ένα νέο επικίνδυνο πλαίσιο εσωτερικών αντιπαραθέσεων μέσα στον παγκόσμιο καπιταλισμό πειθαρχούνται μέσα από ένα απρόσωπα θεσμοποιημένο παγκόσμιο χρηματιστικό σύστημα που δομείται πάνω σε αρχές υπέρβασης του εθνοκρατικού ελέγχου των χρηματικών κεφαλαίων. 
Αυτός ο διττός εξαναγκασμός έχει και ένα παράξενο, αλλά ωφέλιμο για τον αστισμό, αποτέλεσμα, που θα αναφέρουμε για να δούμε την στρατηγική σημασία της προδιαμόρφωσης ενός (πιθανού) πεδίου σύγκρουσης:
Οι εργαζόμενες μάζες (τμήματά τους) έλκονται σε μια διαταξική συμμαχία με τις πιεσμένες ( δεν λέω κατα-πιεσμένες, και αυτό δεν είναι λεκτικό παιχνίδι) εθνικές αστικές τάξεις για να διατηρήσουν την άνω του κατώτατου ορίου επιβίωσή τους. 
Δεν έχει σημασία αν αυτές οι εθνικές αστικές τάξεις είναι κρατικο-πολιτικές κυρίως ελίτ ή αν είναι αμιγώς συντηρητικές ή ακόμα και αντιδραστικές ή "προοδευτικές". Αυτό που έχει σημασία από την έποψη που μας ενδιαφέρει είναι πως ακυρώνεται από την αρχή της κάθε αυτόνομη ταξική στρατηγική των λαϊκών τάξεων (και εν μέρει της εθνοαστικής ελίτ) δια της πλήρους ("φυσικής") αποδοχής του αμυντικοειδούς πεδίου τής (όποιας πιθανής, ή συμβαίνουσας) σύγκρουσης όπως έχει διαμορφωθεί προληπτικά από την παγκόσμια στρατηγική ηγεσία του δυτικού καπιταλισμού. 
Ακόμα και η πιό "μισητή" για τους δυτικούς στρατηγούς εθνοαστική αντιστεκόμενη ελίτ, με κωμικό ελάχιστο τρόπο όπως η αριστερο-ομαδούλα που βγήκε στον αφρό εδωνά ή αλλού με πιό σοβαρό και επικίνδυνο τρόπο (Ιράν, Βενεζουέλα κ.λ.π), είναι ενσωματώσιμη ως μέρος του παγκόσμιου συστήματος. 
Καμμία "τρέλλα" δεν παρουσιάζεται ως αληθινή, δηλαδή ως αληθινός κίνδυνος για το "κανονικόν" του συστήματος αφού το πεδίο σύγκρουσης είναι απόλυτα προδιαμορφωμένο στο αμιγώς αμυντικόν επίπεδο της επιβίωσης και της διατήρησης κάποιων ταξικών ή εθνικών θέσεων που έχουν μάλιστα μια τέτοια ποικιλία προσήμων μεταξύ τους ώστε είναι αδύνατον να ενωθούν (έστω έμμεσα) σε ένα απο-σταθεροποιητικό πλαίσιο. 
Όλο το σύστημα/αντισύστημα είναι προβλέψιμο αφού πρώτα έχει προκαθορισθεί ως σύστημα-πεδίο οριακής συντήρησης κάποιων ταξικών και εθνικών θέσεων (από την πλευρά των "αντιστεκόμενων"). 
Η πολιτικο-στρατιωτική επιστήμη όπως έχει αποκτηθεί από το δυτικό στρατηγείο έχει θριαμβεύσει συντριπτικά ακόμα και επί των ευφυέστερων συντελεστών αντίστασης, αστικο-λαϊκών και αμιγώς λαϊκών, χωρίς μάλιστα να υπάρχει (συνήθως) επίγνωση του θριάμβου (του εχθρού). 
Αλλά και σε αυτούς που (κατ-)έχουν την μέγιστη ιδεολογική και πολιτικο-στρατιωτική επιφυλακή έχει επέλθει μιά -χωρίς υπερβολή- εγκεφαλική καταστροφή. Τι εννοώ; Ακολουθείστε το επόμενο σημείο.



3.
Η ισχυρότερη στρατηγική επιφυλακή εντός ενός ασθενούς στρατοπέδου μάχης εκδηλώνεται με την (ορθή για μένα) αρχική υπερ-πρόταξη του στρατηγικού πεδίου ως κρίσιμου για την διεκπεραίωση ακόμα και αυτής της τακτικής δράσης. Σήμερα ειδικά που υπάρχει εδραίωση της στρατηγικής ήττας διάφορων εθνο-αστικών και άλλων αμιγώς λαϊκών δυνάμεων (σε μια σειρά από χώρες και σύνολα χωρών), ανεξάρτητα από την ετερότητα (και οντολογική σύγκρουση) των συμφερόντων και των σκοπών μεταξύ τους, εμφανίζεται μια μικρή αλλά έντονη τάση υπερ-ανάδειξης (ορθής, επαναλαμβάνω) του στρατηγικού χαρακτήρα της ήττας (τους). 
Οι τρόποι που αυτή η στρατηγικοειδής επίγνωση εμφανίζεται στον κοινωνικό κόσμο είναι πραγματικά έξαλλοι, στο σημείο του παρανοϊκού σκέπτεσθαι. 
Η παράνοια εδώ περιέχει αλήθειες και δεν πέφτει έξω σε θεμελιακές της ενοράσεις που δεν είναι τίποτε άλλο από εικόνες της στρατηγικής οργάνωσης και της δομικής κατίσχυσης του δυτικού εχθρού όπως σε μεγάλο βαθμό είναι όντως υλοποιημένες. 
Ποιό είναι όμως το πρόβλημα στους "στρατηγιστές"; 
Θα έλεγα μη-αστειευόμενος ότι τους έχει φάει η αϋπνία. Βλέπουν παντού ένα σχέδιο και μια υλοποίηση και σε αυτό δεν έχουν άδικο γενικά αλλά έχουν χάσει ταυτόχρονα σε σημείο κρεττινισμού την ικανότητά τους να βλέπουν (και) το προφανές των τυπικών αξιών κάθε ανθρώπινης δράσης (κοινωνία, έθνος, δημοκρατία, κ.λ.π)  και την ουσία που έχει σε μεγάλο βαθμό αυτό το προφανές. 
Εξηγούμαι: Είναι ορθή η καχυποψία προς την ασθένεια και το ψοφοεδές του "αντιστεκόμενου" αμυνόμενου χώρου και μερικές φορές μέσω των υπερβολών αναδεικνύουν το στρατηγικό αδιέξοδο και την εσωτερικευμένη ήττα που περιέχουν αυτοί οι αλλοπρόσαλοι "ενδιάμεσοι" χώροι, σήμερα (ας πούμε όλοι, από τους πιό ισχυρούς και ενδιαφέροντες μέχρι την γελοία ομάδα που αναφέραμε). Αλλά δεν κατανοούν πως το γενικό και αντεστραμμένο, όπως θέλουν να το κατανοούν, πλαίσιο αυτής της ήττας που έγινε ηττημένος ιδεολογικά εσωτερικός κόσμος και σοσιαλδημοκρατία, εθνική υποχώρηση (άλλο σύστημα αναφοράς αντίθετο από το προηγούμενο) κ.λ.π είναι ένα ισχυρό πλαίσιο που εν πάσει περιπτώσει τίθεται από τα κυριαρχικά πράγματα.  Προσοχή όμως:
Τα κυριαρχικά κάνουν τα πράγματα κυριαρχικά πράγματα αλλά είναι όντως πράγματα και όχι ιδέες και ομοιώματα με την "κακή" έννοια των όρων.  
Επίσης, για να εξηγούμεθα, πολλές από αυτές τις πραγμοποιήσεις των κυριαρχικών καταστάσεων έχουν όντως έναν αντικειμενικό-πραγμικό χαρακτήρα. 
Το ότι η παγκόσμια (ιμπεριαλιστική) κυριαρχία έχει επιλέξει και προδιαμορφώσει ένα πεδίο, άρα το έχει συγκροτήσει ως είναι, δεν σημαίνει ότι το έχει κατασκευάσει απόλυτα, ότι το έχει κυριεύσει απόλυτα, το έχει δημιουργήσει απόλυτα. 
Αυτό λοιπόν μπορεί να σημαίνει πως δεν αποκλείεται το ίδιο το πεδίο της (μελλοντικής) σύγκρουσης να είναι ούτως ή άλλως ένα ισχυρό πεδίο αφ'εαυτό και για αυτούς που δεν το επέλεξαν για να πραγματώσουν το κοινωνικό τους Είναι.
Με αυτόν τον τρόπο τους να τα αγνοούν όλα αυτά οι "στρατηγιστές" μετατρέπουν την σοφία τους σε άγονη σοφία που επιβεβαιωνόμενη συνεχώς, και ως πολιτικο-στρατιωτική σοφία, λαμβάνει την θέση του παγκόσμιου-παγκοσμιοποιημένου αστικού συστήματος και επιτελεί και αυτή (ως θέση) ένα ωραίο και καλό ρολάκι στο θέατρο της κυριαρχίας. 
Σε αυτό το αλλόκοτο παρασκήνιο των "στρατηγιστών" συμπεριλαμβάνω εντελώς αντίθετες ομάδες, που βαριέμαι τώρα να παραθέσω, και τους κατηγορώ ευθέως με όσα είπα προηγουμένως χωρίς θαρρώ να κάνω καμμία υποχώρηση προς τους "τακτικιστές" (όλων πάλι των ειδών) της αμυντικής "αντιστάσης", πως είναι το ίδιο εξυπηρετούντες το παγκόσμιο σύστημα κυριαρχίας, για να μην πω πως είναι μερικές φορές απλά σύμμαχοί του. 








Ι.Τζανάκος       

Οδυσσέας Ελύτης / ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΕ ΣΗΜΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ (1982)




AD LIBIDUM

1. Είμαι άλφα χρονών κι Ευρωπαίος έως τη μέση

                           των Άλπεων ή των Πυρηναίων
                           το χιόνι μήτε που άγγιξα ποτέ

δεν υπάρχει ούτ' ένας που να μ' εκπροσωπεί
πόλεμος και ειρήνη μ' έφαγαν από τις δύο μεριές
ό,τι απομένει αντέχει ακόμη

                           ως πότε
                           φίλοι

θα σηκώνουμε το αφορεσμένο παρελθόν
γιομάτο βασιλιάδες και υπηκόους

                           προσωπικά
                           νιώθω σαν αποπλανημένο κυπαρίσσι

που δεν του 'μεινε καν μια πλάκα τάφου
μόνον άδεια οικόπεδα κοτρόνια μάντρες
κι ο απαρηγόρητος βοριάς
χτυπώντας πέρα στα ψηλά τα τείχη των εργοστασίων

               έγκλειστοι όλοι μας εκεί δουλεύουμε όπως
               άλλοτε μέσα στην Ιστορία

                           τα
                           Επερχόμενα

χρόνια χυμένα θα 'λεγες ακάθαρτο πετρέλαιο
που του βάλανε φωτιά

                           βοήθεια

               Rintrah roars and shakes
               his fires in the burden' d air

δύστυχο καταμόναχο ένα μου

                           τι θ' απογίνεις
θα σε φάνε από το πλάι πέντε-εξ μηδενικά

                           και πάει τετέλεσται

να τηνε από τώρα κιόλας

               ντύνεται Μοίρα η Εξουσία και σου σφυράει

                          Ad Libitum
.


2. Ξέρω
               δε θα μου το συγχωρέσει ο χρόνος
               που τον έβαλα σε δοκιμασία: ή εγώ ή εκείνος

προτείνω τη ζωή με την κάννη στον κρόταφο
                           και περιμένω

σβήνονται οι μάχες οι μεγάλες της Ισσού της Πραισθλαύας
                           του Αούστερλιτς
ευτυχώς δεν έχει μνήμη ο γύρω αέρας
                           επιμένει να μυρίζει ρόδο
                           και να σε τιμωρεί
                           την ώρα που πανάθλιος πεθαίνεις

έτοιμος στη σειρά πίσω απ' τους άλλους
για τον έλεγχο των διαβατηρίων
μ' έναν σάκο αεροπορικό στον ώμο
                           γέρνεις λίγο απ' το 'να μέρος
                           το μέρος της φθοράς

σε γλυκό χαμηλόφωνο τόνο ακούς μετά το καμπανάκι
αναχώρησις υπ' αριθμ. 330 πτήσις της Panamerican
δια Ριάντ Καράτσι Νέο Δελχί Χογκ-Κογκ

               αναλογίζεσαι τα όριά σου
               πάντοτε μέσα στο κοπάδι
               που τ' οδηγεί μια συνοδός εδάφους
               αδιάφορη εντελώς για την προσωπική σου τύχη

ενώ στο βάθος μια κινούμενη φευγαλέα οροσειρά
εξακολουθητικά σου δίνει την εντύπωση ότι ταξιδεύεις

               περνάν μπρος απ' τα μάτια σου
               του Κάτω Κόσμου τ' αγροκτήματα
               με τις μαύρες φράουλες και τ' ασύμμετρα ορχεοειδή

                           τους κρωγμούς των ορνέων
                           και την πλήρη απολίθωση

όπου μέλλει να ενταχθείς

                           συ ο μικρός
                           να τα βάλεις με τα φυσικά φαινόμενα
                           μεγεθυμένος μόνο από τη σκέψη

               (σάμπως θα 'παυε ποτέ της
               ν' αθροίζει φως μια λεύκα
               επειδή από νου σου συ της το αφαιρούσες)

συ σι έλασσον
συ σι έλασσον

               ελάχιστο κομμάτι μουσικής που αντέχει
               ανάμεσα σε γαλαξίες και νεφελώματα

                           να δίνει σήμα και να κυματίζει

 Ad Libitum.


3. Πάει καιρός που δεν έχω πει μια λέξη
               σαν να μ' αγνόησαν τα γεγονότα
               ή και το αντίστροφο

φαινόμενο φαίνεται στάθηκα
γι' αυτούς που ακούν τη νύχτα
               πως μια πένα γρατσουνίζει
               όμοια γάτος επάνου στην κλειστή
                                πόρτα του Άγνωστου

οι φύλακες
               ανέκαθεν υπήρξανε πρόσωπα αισχρά
               personae turpes όπως λεν στα Νομικά
                           και η τέχνη sine re

αν έτεινε αποκλειστικά να υποκατασταθεί στο εκάστοτε
               φυλασσόμενο ιερό
               πρόσωπο ή κι εξανδραποδισμένο σύνολο

είναι που μια ζωήν ολόκληρη
έξω απ' τα τείχη κυνηγάω φωνές
συγκεκριμένα: μία φωνή

               που ελευθερώνεται σαν κόρη ωραία και βάλνεται
               να τρέχει
                           με τους μικρούς γλουτούς και τα μεγάλα
                           ξέπλεκα μαλλιά

                           νερά του Ιορδάνη

χυμένα επάνου στον νυχτερινό ουρανό

                            Ad Libitum.


4.                        Έτσι συμβαίνει
                           να παραστρατίζω κάποτε
για το καλό μου
               έτυχε κι έχανα το νήμα
               της Αριάδνης δεν εξετυλίχθηκε ποτέ ως το τέλος

                           ποιος να συνεχίσει

μέσα σ' επαναστάσεις και πολέμους μεγαλώσαμε όλοι
               εξού στο μέτωπό μας
               το σημάδι της σφαίρας που δεν έπεσε
ανά πάσα στιγμή εξακολουθεί να προκαλεί το θάνατο

                           εννοείτε κείνο που εννοώ

κάτι συμβαίνει που δεν έσωσε ποτέ να το εντοπίσουμε
τις νύχτες τις γλυκές όταν το γιασεμί σ' εξουθενώνει
κι από νερά τρεχούμενα
               κάπου
               κάποιο αξήγητο ανατρίχιασμα
                           δίνει ώθηση στα χόρτα
θα 'λεγες ανεβαίνει από μια κινητή
κλίμακα κι ολοένα καταπάνω σου
               μεγαλώνει να: η θεά Φυτώ με το τεράστιο τούμπανο
               κι οι ξυπόλυτες δούλες με το μαλλί τους δάδα
μπουμ το πόδι αριστερά μπουμ το πόδι δεξιά
                           η φιλότης το νείκος
                           η φιλότης το νείκος

               η παλιά ευρυθμία

σαράντα τόσα μέτρα ψηλά πάνου απ' τη θάλασσα
το σπίτι με τα τρία του τόξα
κι οι μεγάλοι όρθιοι φοίνικες με τ' άδεια τους ακρόκλωνα
                           σαλεύοντας στον ύπνο μου
                           τον άνεμο τον βόρειο

                Ad Libitum.


5. Είναι γεγονός
    έχω μπει για τα καλά μέσα στο ναρκοπέδιο
               διό και δεν φοβάμαι να μιλήσω
               να μη λύσω το αίνιγμα
               που ευχήθηκαν κι οι εχθροί μου κάποτε

αγνοώντας πόσο άχρηστο είναι να επαγγέλλεσαι τον σκοτεινό
               καταμεσής στη Δήλο Απόλλωνα
                           όλονα τον εαυτό σου έχοντας
                           μεταβάλει σε ομοίωμα κέρινο
απ' αυτά που βλέπεις στο Μουσείο της Κυρίας Τυσσώ
τι σόι πολιτισμένοι θα 'μασταν
               αν ο νους μας δεν πήγαινε ολοένα στην
               Κιμμερία τη δύσμοιρη
               που κατάντησε στα χρόνια μας
               να θεωρείται λέει κι αξιοζήλευτη

όταν εδώ ένας Όμηρος πάντοτε με την πρέπουσα
σε φορέα της ελληνικής αξιοπρέπεια
                           έστεργε απλώς να συμπονεί:
Κιμμερίων ανδρών δήμός τε πόλις τε
                           ηέρι και νεφέλη κεκαλυμμένοι
ουδέ ποτ' αυτούς Ηέλιος φαέθων καταδέρκεται ακτίνεσσιν... αλλ'
                           επί νυξ ολοή
                           τέταται δειλοίσι βροτοίσι

                           το λοιπόν
για φως και για γαλάζια πέλαγα τώρα να μιλάμε;
αμέ για ηλιοτρόπια; για Ελένες;

                           μόλο που
από τις τοιχογραφίες της Θήρας κι από τα ψηφιδωτά
λάμποντα της Ραβέννας άγγελμα θεϊκό εξακολουθεί
να εξαποστέλλεται άμεσα

όπως κείνο το κάτι επιπλέον κι ασύλληπτο
που για μια στιγμή ο γηραιός αλιέας
                                    αντιλαμβάνεται άστραψε
ύστερα τ' αλησμονάει πάει στην Αγορά κι απ' το πανέρι του
                 άχνα χρυσή εξακολουθεί ν' ανέρχεται

                           η ποίηση ανέρχεται

                          άλλη μια φορά
χάνεται από την υπόστασή σου Έλληνα σκληροτράχηλε
                          να εμπνέεσαι άντε

 Ad Libitum.


6. Φίλησέ με θάλασσα προτού σε χάσω

               απ' τα μάτια μου πέρασε μια χώρα
               βράχων μ' αψηλά τεράστια μοναστήρια
               και μικρούς δοκίμους μοναχούς όπως εγώ
τακτικά κομίζοντας κλώνους ροδιάς
                           κοριτσιών εσώρουχα διάφανα
κι άλλα της τελετουργίας άχραντα
                           λόγια όπως βοριάς
                           ή θέρος ή και αέτωμα

στον όρθρο
                   επάνου είναι που αναλογίζομαι
                           πόσο ελάχιστα είμαστε
                           πραγματικοί

και η σφαίρα μας
               μία μηχανή όπου καμιά
               βίδα κανείς μοχλός κανένα
               έμβολο δεν εβρέθηκε στη θέση του
                           εν τοσούτω
λειτουργεί και οι μυριάδες
βόνασοι κερασφόροι που είμαστε
               κουτουλώντας παγαίνουμε όπου λάχει

                           να φανεί το ευλογημένο χέρι
                           όπως μες στις χρυσές εικόνες

ανεξήγητα μετακινούνται οι θάμνοι
               πνοή νιώθω να με παίρνει
               ελαφρά στο νερό
                           υπογράφω και χάνομαι

                Ad Libitum.


7. Και ιδού το τελικό συμπέρασμα: να 'σαι ο αριστοκράτης αλλ'
               από την ανάποδη
               του λευκού σιδερωμένου σου μανικετιού
να κάνεις συμφωνίες με τον Άγιον
                           που λέει κι ο Μακρυγιάννης
                           ξέροντας
να φέρεσαι όπως η βροχή στους τσίγκους
ρυθμικά με ανωτερότητα
               είδα πάντοτε τις πράξεις που έτειναν
               με τρόπο δόλιο να μ' εξουθενώσουν

                           τι να πει κανείς

εωσότου γίνουμε άνθρωποι που να μη μας ανιά η υγεία
θα ταξιδεύει παραπλανητικά μέσα στο διάστημα
κάποια μη χτυπημένη από κανέναν Ομορφιά

                           είδωλο που ακόμη

ξέρει να διατηρεί το ύφος του ελαιόδεντρου
                           ανάμεσα στους Σκύθες
               και θα μας επιστραφεί
               σαν ωραία ηχώ από τη Μεσόγειο
               μυρίζοντας ακόμη πελαγίσιο γίδι

ο ένας για τον άλλονα Οδυσσέα
                    πάνω σε μια σχεδία
                               αιώνες τώρα

φωνάζω ελληνικά κι ούτε που μου αποκρίνεται κανένας


               είναι που πλέον δε νογάει κανένας
               τι πάει να πει αντανάκλαση μεσημεριού
               πως κι από που ακουμπάει τ' ωμέγα στο άλφα
               ποιος εντέλει αποσυνδέει τον Χρόνο

                            Ad Libitum.

ΥΓ. Μόνο που υπάρχει και μια διαφορετική εκδοχή: μη με πιστεύετε

               όσο γερνώ τόσο λιγότερο καταλαβαίνω

                     η πείρα μου ξέμαθε τον κόσμο. 



Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..