Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015

Οι σκέψεις ενός Ναρόντνικου..



Η καταστροφή των προ-αστικών (ή προ-καπιταλιστικών) κοινωνικο-οικονομικών και κοινωνικο-διανοητικών σχέσεων αντιμετωπίσθηκε αρχικά από τους κάθε λογής δυτικούς ριζοσπάστες, αστούς και "αντι-αστούς", με ενθουσιαστική αισιοδοξία. 
Ακόμα και ο καχύποπτος και δαιμονιακά διεισδυτικός Marx υπέπεσε στον λάθος αυτόν ενθουσιασμό παρά το γεγονός βέβαια πως ήταν ίσως ο μοναδικός που ένιωθε τόσο ριζική -αν και αμφίθυμη- απέχθεια προς το "φαινόμενο" της "αστικής προόδου", πράγμα που το είχε εκφράσει και δηλώσει σε πολλά σημεία του τεράστιου έργου του.
Δεν μπορούμε να εκφέρουμε ανιστορικές κρίσεις για το λάθος αυτό. 
Ήταν αδύνατον μετά από τόσους αιώνες, χιλιετηρίδες πατριαρχικής, φεουδαλικής, δουλοκτητικής εκμετάλλευσης, αθλιότητας, βίας και αμάθειας, καταπίεσης και πνευματικού σκοταδισμού, να ζητήσει κανείς από τους ανθρώπους που έβγαιναν από το προ-αστικό σκοτάδι να μην έχουν έναν ενθουσιασμό, έναν χαιρέκακο έστω ενθουσιασμό.
Εξάλλου εμφανίστηκαν ξανά οι πολιτικές αρετές της κοινωνίας, τέθηκαν ξανά με φιλοσοφική και πραγματιστική διαύγεια (ήδη από τον ύστερο δυτικό μεσαίωνα) τα ερωτήματα και τα θέματα της πολιτικής οργάνωσής της.
Κάνω ένα άλμα από τότε αλλά θα αναφέρω πρώτα την "ενδιάμεση" εποχή της μεγάλης απογοήτευσης που καθόρισε μέχρι και την γενιά μας (όπως την εννοώ ως την τελευταία παγκόσμια γενιά που πραγματικά συνέχιζε  το ίδιο ουσιαστικά ριζοσπαστικό σοσιαλιστικό και δημοκρατικό πρόταγμα σε όποια αντιφατική, στρεβλή ή συνεπέστερη μορφή του). 

Βρίσκομαι στο παρόν, και έχω να σας πω δυσάρεστα πράγματα γιά όλα αυτά:
1)
Ο καπιταλισμός είναι αγριότερο σύστημα από κάθε άλλο.
Ακόμα και οι φονικές ορδές των Μογγόλων που κατέστρεψαν την Βαγδάτη και έναν ολόκληρο πολιτισμό στο Ιράν δεν είχαν τόση καταστροφική φονική υλική και πνευματική δύναμη όσο ο καπιταλισμός στις διάφορες μορφές του.
2) 
Τα μετα-καπιταλιστικά συστήματα (που ήταν "σοσιαλιστικά"; "κρατικο-καπιταλιστικά"; κρατικο-σοσιαλιστικά;) επέδειξαν την πλήρη αδυναμία να προτάξουν ένα πραγματικό εναλλακτικό σύστημα προς τον καπιταλισμό. Σε τελική ανάλυση ίσχυσε και εκεί το σύστημα της μισθωτής εργασίας, η αλλοτρίωση του παραγωγού, ο κρατικός αυταρχισμός-ολοκληρωτισμός, η βία, ο θάνατος. Λογιαριασμό δεν κρατάω, ούτε κάνω συγκρίσεις. Ας τα κάνουν όλα αυτά οι απολογητές του ιστορικού κομμουνισμού και οι άρρωστοι αντικομμουνιστές.
3) 
Το τεχνικο-παραγωγικό και επιστημονικό σύστημα, παρά τις όποιες κοινωνικοποιήσεις του (λ.χ το ίντερνετ, καλή ώρα), έχει αποκοπεί από την άμεση εργασιακή βάση της ζωής. 
Δεν αρκεί πλέον μια μαθητεία, η βίωση μιας ολόκληρης ζωής πάνω σε ένα αντικείμενο ή σε μια τέχνη, για να έχεις πληρότητα ως υποκείμενο της εργασίας. Δεν αρκεί τίποτα. Ούτε δέκα ούτε είκοσι ζωές. Τα πράγματα έχουν ξεφύγει. Επιπλέον καταστρέφονται συνέχεια οι φυσικές βάσεις της ζωής, η φύση η ίδια ως "κοίτασμα" απαράμιλλων μορφών ζωής και συνεργασίας. Κάθε "πολίτης" αυτού του αφύσικου Κόσμου Κρόνου άσχετα από τις όποιες διορθωτικές πράξεις και τις όποιες προθέσεις και ενέργειές του αποτελεί έναν καταβροχθιστή και εξοντωτή της εξω-ανθρώπινης ζωής. Κάποτε στο αγαπημένο χωριό μου στην Μάνη ζούσαν 200 περίπου άνθρωποι, με τα φρικιαστικά προβλήματα της παραδοσιακής κοινωνίας αλλά και με αλληλεγγύη, κάποτε εκεί ζούσαν Τσακάλια που τα άκουγες το βράδι να ουρλιάζουν, Γεράκια, Κοράκια, ένα αρχέγονο είδος Χελώνας, πάμπολλα πουλιά αμέτρητα είδη, φίδια, και τώρα ζούνε μόνον λίγα Γεράκια και Κοράκια, πολύ λιγότερα πουλιά, λίγοι συνταξιούχοι που μισοκαλλιεργούν τη γη, ένας δύο μικροτσομπάνηδες και άκρα του τάφου σιωπή. Μια οσμή θανάτου παντού, εκεί που ηχούσαν τραγούδια, φωνές, πιστολιές ακόμα, καυγάδες, καμπάνες, πουλιά, οι αξίνες και οι τσάπες. Πού είναι όλοι αυτοί, ή μάλλον τα παιδιά τους που ήταν η τελευταία γενιά; Στην Αθήνα οι πιό πολλοί και αγωνίζονται μέσα σε ένα γιαπί, ένα γραφείο, ένα επαγγελματικό όχημα, δυστυχισμένοι ή αμήχανοι. Μπορούν να γυρίσουνε; Θα έλεγα πως ναι. Αλλά δεν θα χωράνε σε αυτό τον τόπο. Είναι πολύ μεγάλοι πιά σε όγκο ύπαρξης. Θέλουν πολλά, ασφυκτιούν, παραλογίζονται όταν κάθονται σε μια πέτρα ή κάτω από ένα δέντρο. Όταν κάθονταν ο παππούς μου κάτω από μια καρυδιά μπορούσε να κάθεται ώρες ατελείωτες. Δεν βαριόταν. Σκέφτονταν, ηρεμούσε, συγκινιόταν μόνος του. Και μετά μπορούσε να πιάσει μια τσάπα. Το ίδιο η γιαγιά. Αυτή ήταν πιό δουλευταρού. Έστιβε τη πέτρα με λίγα, έτρωγε λίγα, κρατούσε τα πάντα με ευλάβεια. Ήταν και οι δύο θρήσκοι, ο παππούς παππάς. Γύρισα μαζί του τα καλοκαίρια όλες τις ασκητικές σπηλιές, τα μοναστήρια και τα εκκλησάκια της ευρύτερης περιοχής του Οιτύλου. Του έφτανε ένα φαγάκι, ένα καφεδάκι, και κάπου να καθήσει για να μιλάει ασταμάτητα για το παρελθόν, για τον εμφύλιο, για τους "ταγματασφαλίτες φασίστες εγκληματίες"  και τους "κομμουνισταράδες" που τους φοβόνταν, πιό πολύ για το "τι θα έκαναν αν έπαιρναν το γκουβέρνο" και όχι γι'αυτό που ήταν σε εκείνο το παρόν. 
Θα υπάρξουν ξανά τέτοιοι άνθρωποι;
Αμφιβάλλω. Έχουμε ανθρωπολογικό πρόβλημα
Η βαθιά απο-αγροτοποίηση της ανθρωπότητας δημιούργησε απείρως περισσότερα προβλήματα από αυτά που έλυσε εν μέρει. Και δεν το θέτω το ζήτημα "οικολογικά" μόνον. Μιλάμε για ανθρώπινη αντοχή, λιτότητα, εγκράτεια, ήθος, χωρίς να παραβλέπουμε τα τεράστια προβλήματα και τις ανοησίες των "παραδοσιακών" (προ-αστικών) κοινωνιών.
4) 
Όλο το εθνικιστικό ή εθνιστικό πάθος ή η φονταμενταλιστική μανία, στην ομαλότερη ή άρρωστη μορφή τους έχουν να κάνουν με την ανάμνηση αυτής της αρχικής ζωής, που γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης ή μπορεί και ειλικρινώς να θεάται, φαντασιακά ή έλλογα.

Επίλογος
Αν εξαιρέσει κανείς κάποιους ριζικούς στοχαστές όπως τον Τ.Φωτόπουλο (με τον οποίο έχω μεγάλες διαφωνίες, αλλά "το έχει" ο άνθρωπος) και τον Μπούκτσιν, ξέρετε πολλούς που να είναι έτοιμοι να σκεφτούν σε βάθος όλα αυτά, χωρίς να τα χλευάζουν ως "ρομαντικά" ή (ακόμα κι αν τα καταλαβαίνουν) χωρίς να κατατρύχονται από αμετακίνητες και αδικαιολόγητες μοντερνίστικες ιδεολογικές εμμονές και πάθη; (όπως ο φίλος Α.Δρατζίδης)




ι.τζανάκος
αιώνια ναρόντνικος 

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Αντώνιος Μυκονιάτης / Ορυχείο


Αντώνιος Μυκονιάτης

Ορυχείο

 

Εσείς
εσείς νεκροί
μην αφεθείτε
στη λησμονιά των ζωντανών
αυτοί δεν ξέρουν
πόσο ακριβά
και πόσο σπάνια
είναι τα βήματα του ήλιου
πάνω απ’τα κεφάλια τους


αυτοί
αυτοί δεν πρόκειται να μάθουν
και μην ακούτε
τις ικεσίες των ζωντανών
ούτε και τις κραυγές τους
τις λάμψεις απ’την αύρα τους


μη βλέπετε
καθώς τον έρωτα προδίδουν κάθε αυγή
και στρέφουν την πλάτη τους στο αιώνιο
αδιάντροπα
αυτοί δεν ξέρουν
δεν έχουν γλώσσα
δεν σας μιλούν
δεν σας ξεχνούν
ούτε και σας θυμούνται…



φοβούνται όμως
τη στιγμή
που θα πάψετε εσείς
να τους θυμάστε
φοβούνται
όχι τη μοναξιά που φέρνει ο χωρισμός
τη θλίψη που γεννάει ο πόνος
ή τη στενόχωρη ματιά
που έχει η αδιαφορία
φοβούνται
πως όλα αυτά
θα γίνουν δύσκολες ανάσες
νύχτιοι πυρετοί
στο Απέραντο
λυγμοί και οιμωγές και κοπετοί
σε ένα ατελεύτητο μετά


 
κι εσείς
πως δεν θα τους απλώσετε το χέρι
χωρίς εσάς
να ξέρετε
κι ο πιο σπουδαίος απ’αυτούς
είναι ένα σάπιο παιχνίδι παιδικό
ένα παλιό αστείο
που δεν γελά μαζί του
πια κανείς
ένα φιλί
που κρέμεται μονάχο
κι αιωρείται
δίχως χείλη…



χωρίς εσάς
αρπάζεται ο ουρανός από τη γη
και αρνείται να την ξαναφήσει
σαν μια αγκαλιά μικρού παιδιού
στη μάνα
που κρύβει το μαχαίρι
πίσω απ’την πλάτη του
και δακρυσμένη του τραγουδάει
κάτι σαν παρηγοριά
κάτι σπασμένο
συλλαβές και φθόγγοι
που νόημα δεν έχουν
πριν το αδιανόητο πράξει
κι ανάμεσα στ’ αναφιλητά
σπαραχτικά το μακελέψει
και ύστερα τον εαυτό της
για να ημερέψει αυτό που τραγουδάει
με τόσο άπληστη μανία
αιώνες τώρα
αμέτρητους
στο πιο βαθύ ορυχείο
του είναι της…


Μαρ2015
 
 http://blackrose-nimertis.blogspot.gr/





σχόλιο
ι.τζανάκος 
     
 Οι νεκροί αντιπροσωπεύουν ένα συντελεσμένο που πληροί μιαν απειρία εκπληρωμένων και ανεκπλήρωτων δυνατοτήτων, αλλά ο ποιητής φανερώνει μια δυνατότητα που δεν περιέχεται σε καμμία δυνατότητα από αυτές που κρατάει μέσα του το άπειρο ή η πεπερασμένη στιγμή του. Ο κόσμος εξαρτά την ουσίωση της ύπαρξής του από αυτούς που δεν έχουν ύπαρξη πιά αλλά ούτε και καμμιάν ουσία. Πέρα ίσως από την λησμονιά που θα τους λύτρωνε οι νεκροί έχουν το αδιανόητο χρέος να ξυπνήσουν τη ζωή και την φωτίσουν με επίγνωση και ζωή, όντας σημείο της ίδιας της συνύφανσης θνήσκειν και ζειν που γεννάται από την εκείθεν της παροντικής ζωής προειδοποίηση ότι η ζωή δεν τελειώνει απλώς, ούτε μεταφέρεται σε ένα άλλο είναι του παρόντος της, παρόν και αυτό, αλλά πως η ζωή η ίδια σπαράσσεται από την ζωντανή γνώση της καθημερινής της μοίρας να μην μπορεί να αγνοήσει τίποτα, ούτε το χρέος ούτε τον παροντικό θάνατο, ούτε τον μελλοντικό θάνατο, ούτε την ζωή την ίδια ως διαρκή συνύφανση και αλλληλοδιείσδυση ζωής και θανάτου.. 




Ορφεας Περιδης - Ματια μου

Ανδρέας Κάλβος / Μίκης Θεοδωράκης

Ορμή και λαϊκή θύελλα / Λαϊκός πόλεμος και χρόνος




Ενώ ο χρόνος φαίνεται να εκκινεί από το παρόν, από αυτό το ''στιγμικό" ον που παρουσιάζεται ως ένα κινούμενο σώμα, άρα ως κάτι εσωτερικά συνεχές και ακέραιο που βρίσκεται σε κίνηση μη αλλοιωνόμενο ως προς την συνοχή του και την ακεραιότητά του, στην πραγματικότητα ξεκινάει από δύο πηγές: το παρελθόν και το μέλλον.  Αυτό είναι το δίπτυχο που αγγίζει το αγαθό ως χρόνο και τον χρόνο ως αγαθό. 
Έχω το θάρρος, θράσος αν θέλετε, να πιστεύω ότι η λαϊκή μεταφυσική του έπους, του μύθου, της αρχέγονης διήγησης, ακόμα κι αν αλλοτριώνεται από τις αριστοκρατικές αρχές έχει εντός της (εντός τους) αυτή την αρετή και το αγαθό της που υπερβαίνει σε εύρος, βάθος, αλήθεια τις υπερβατικές έννοιες της "αιωνιότητας" και της "αθανασίας" όπως τουλάχιστον έχουν κρυσταλλωθεί στην λόγια παράδοση. 
Για την "υποκειμενική τέχνη" και την τέχνη γενικά της έκφρασης ή καταστολής του υποκειμένου δεν έχω να πω τίποτα. 
Ό,τι αξίζει σε αυτήν σχετίζεται με τον προαναφερθέντα λαϊκό πόλεμο και θα άξιζε πραγματικά να δει κανείς πώς αυτό το κάτι κρύβεται και ξεσπά σε έργα διάττοντων πολεμιστών όπως ο Α.Ρεμπώ που είναι τόσο άγνωστος όσο τον αναλύουν τα δυτικά "άτομα'' (ακόμα κι όταν πατάει τη γη της δουλείας με ακαθόριστη την κίνησή του, θαρρείς επίτηδες).
Είδαμε σε προηγούμενες δημοσιεύσεις πως το παρουσιαζόμενο τρίπτυχο του χρόνου (παρελθόν, παρόν, μέλλον) που κυριαρχείται από τις άμεσες επιτακτικότητες τού (ανθρώπινου) παρόντος κρύβει την βαθύτερη ουσία του που εκφράζει κάτι που εκφεύγει της παροντικότητας και του "δικού" της τρίπτυχου που αναφέραμε, και η οποία (βαθύτερη ουσία) αγγίζει ένα είδος ακεραιότητας που δεν εκφράζει απλά την σύνθεση του παρελθόντος και του μέλλοντος αλλά μιαν άρρηκτη σχέση αυτών ως μορφημάτων ενός οντολογικού χρονικού συνθέματος.
Αυτό που αποκαλύπτεται άμεσα στους οφθαλμούς της ψυχής μας μετά το σκίσιμο της παροντικότητας που διενεργεί η έλξη μας από το βαθύ δίπτυχο του χρόνου είναι η σημασία και το βάρος του παρελθόντος όπως αναδύεται από το μέλλον ή όπως κρύπτεται ως μέλλον. 
Θα ήταν λάθος ωστόσο, αν και αφού έχουμε σπάσει τις καθημερινές ανάγκες της παροντικότητας, να παραμείνουμε στον παρελθοντοποιητικό χαρακτήρα της αποκάλυψής μας και να χάσουμε την δυνατότητα να σπάσουμε τελικά την εξάρτησή μας από το επιφανειακό "συν-θέτειν" ακόμα και αν έχουμε κονιορτοποιήσει την συνοχή και την ακεραιότητα του δεσπότη της αθλιότητάς μας, δηλ. του παρόντος. 
Πίσω από το ριζικό παρελθόν που ανακαλύψαμε πίσω και από το μέλλον πρέπει να βρούμε κάτι που να ενώνει τις φοβισμένες ψυχές σαν θύελλα και να ενώνεται σαν λαϊκή θύελλα που είναι μία και μοναδική στην σφοδρότητά της πέρα και πάνω και κάτω από την γη που σχηματίζουν τα παρελθόντα και τα μέλλοντα, αν και συντελείται πάνω στην γη τους.





ι.τζανάκος

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

XeLiL Xemgin DeLaL

παλαιοί και εξημερωμένοι αγρότες του κόσμου. ένας χρόνος




Υπάρχει ένας αδικαιολόγητος πόνος στον κόσμο και διαδραματίζεται μέσα στο σύνθεμα τού χρόνου του, υπάρχει ένας Λόγος που ηχεί όπως αυτός ο πόνος και αυτός ο Λόγος είναι η αληθινή θρησκεία που δεν μπορεί να συκοφαντηθεί από καμμία έλλογη κριτική ή να αφομοιωθεί σε ένα διαφωτισμένο και ελεύθερο μέλλον. 
Το μέλλον δεν ήρθε ακόμα αυτού του πόνου, μαζί με τον Λόγο του που απαιτεί απολογία από όποιον είναι να απολογηθεί. 
Δεν έχει σημασία όμως αφού η εντολή υπάρχει και λέει "τίποτα σε αυτό τον κόσμο δεν είναι άξιο να υπάρχει", όσο θα έλεγα εγώ δεν τιμωρούνται αυτοί που είναι να τιμωρηθούν για να αφεθεί ο παγκόσμιος λαός ελεύθερος να ζήσει όπως ξέρει αυτός αν αφεθεί.
Δεν είναι οι θεσμοί, οι πρόνοιες, οι δομημένες εξασφαλίσεις που μπορούν να απελευθερώσουν ως ιδέες ή μερικές έστω πράξεις αυτή την δυναμική της οικοδομούσας εκδίκησης που καταστρέφει και χτίζει πάνω στην φωτιά της τιμωρίας των εχθρών του λαού. 
Είναι η εκδίκηση η ίδια όπως κατέρχεται από το απόλυτο που διατηρείται στη λαϊκή μεταφυσική ακεραιότερο από κάθε άλλη μορφή του σε λόγιες εκδοχές.
Και αυτό το απόλυτο μπορεί να διατηρηθεί με την μορφή του μύθου μάλλον, αρκεί αυτός να είναι ένας μύθος που εξαπλώνει τις ουσίες του στα ακρότατα όρια και πέρα απ'αυτά του υφιστάμενου χρόνου που παραμένει φυλακισμένος στο παρόν που επιβλήθηκε ως κυρίαρχη πτυχή του, όντας η δουλικότερη. 
Η κριτική στον μύθο, την ηρωϊκότητα και η εξημερωτική καταλλαγή του φυγά, είναι το δηλητήριο που μοιράσαν οι αστοί στις εξημερωμένες αγροτικές μάζες που προσήλθαν εκούσια ή ακούσια στα βιομηχανικά δεσμωτήρια και τις πολυ-κατοικίες τους..



ι.τζανάκος

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Το παρελθόν μέλλον, όπως ένα παραμύθι της Μεσοποταμίας..



Δεν χρειάζεται να θυμηθούμε την μνήμη για να θυμηθούμε την παρουσία του παρελθόντος στο παρόν μας, αφού κάθε παροντικό αντικείμενο της ζωής μας σήμερα έχει προδιαμορφωθεί σε αυτό το παρελθόν, ανεξάρτητα από την μνήμη ή την γνώση ή το οντολογικό εύρος αυτής της προδιαμόρφωσης. 
Όμως και ''τότε'' που συνέβει αυτή η διαμόρφωση, η σήμερα και έκτοτε τού "τότε" εννοούμενη ως προδιαμόρφωση, υπήρξε εντός ΤΟΥ το ζωντανό ίχνος ενός άλλου προδιαμορφωμένου παρελθοντοπαρόντος που ως παρόν περιείχε ένα ζωντανό ίχνος ενός άλλου προδιαμορφωμένου παρελθοντοπαρόντος και εις άπειρον. 
Τα παρόντα που φαίνεται πως δεν έχουν παρελθόν είναι μόνον τα τότε μη προδιαμορφωμένα παρόντα που εκπηδούν εντός και όχι εκτός του εκάστοτε συνολικού παρόντος. 
Εντός ενός συνολικού παρόντος εκπηδούν μορφές που το αίρουν στο ύψος μιας εσωτερικής διαφοροποίησης που όμως δεν είναι καθολική ή ολική. 
Εντός του κόσμου εμφανίζονται υπομορφές του ή μορφές που δεν τον καθιστούν από την έποψη του παρόντος ένα ολικό παρόν που είναι άλλο από το αμέσως προηγούμενο ολικό παρόν. 
Αλλά για να μην επαναπαυθούμε στο ολικό παρόν ως να είναι αυτάρκες άρα στην αλήθεια του ολικό θα ονομάζαμε αυτές τις υπομορφές που εμφανίζονται στην επιπεδότητά του εκφράσεις του μέλλοντος. 
Το μέλλον εισέρχεται στην παροντική μορφή, που έχει προδιαμορφωθεί (κατά τα άλλα), ως το άλλο της. 
Το άλλο της παροντικότητας με την σειρά του από που εξέρχεται; 
Σύμφωνα με την νεωτερική ιδεολογία από πουθενά αλλού εκτός του ίδιου του παρόντος ως δυναμικότητας ή δυνάμεως δημιουργίας που αίρει ή καταστρέφει ριζικά το παρελθόν. Ψεύδος αυτό. 
Το μέλλον εξέρχεται από το ακόμα βαθύτερο παρελθόν. 
Το μέλλον ως το αίτιο απο-παρελθοντοποίησης του παρόντος, ως λυτρωτής του από τα δεσμά της υφιστάμενης προδιαμορφωμένης κατάστασης, εξέρχεται και προέρχεται από το παρελθόν εκείνο που απέμεινε στην ριζική του πρωτο-ύπαρξη ή πρωτο-διαμόρφωση "αρνούμενο" την έστω δεύτερη διαμόρφωση και περιοριζόμενο στην πρώτη και μοναδική του πρωτομορφή, όπως είναι λ.χ η υπάρχουσα από την "αρχή" (που μπορεί και να μην είναι αρχή) υποστρωματική "νεκρή" (εδώ γελάμε με το "νεκρή") ατομική και υπο-ατομική ύλη όπως μάλιστα εννοείται στην ολότητά της. 
Το απόλυτο τεχνικό μέλλον της ανθρωπότητας, της κατεξοχήν καινοφανούς και μελλοντοκεντρικής ολότητας, είναι εξάλλου αυτή η αρχέγονη υποστρωματική ύλη και κάθε τεχνική και πνευματική ανέλιξη που θα μεταμορφώσει τεχνικά την έμβια ανθρώπινη ή μη ανθρώπινη οντότητα αφορά την σχέση μας με αυτήν. 
Αλλά κι αν περιορισθούμε στα κοινωνιο-βιολογικά όρια μιας μη αναπτυσσόμενης άλλο τεχνικο-επιστημονικά κοινωνίας θα ανακαλύψουμε το μέλλον μας στο πιό αρχέγονο παρελθόν, όσο περισσότερο μέλλον τόσο περισσότερο παρελθόν, όσο περισσότερο παρελθόν τόσο περισσότερο μέλλον.
Η αρχέγονη αταξική κοινότητα με τις ανιμιστικές της δοξασίες, έτσι ακριβώς όπως ήταν ας πούμε στην Μεσοποταμία, με ή χωρίς την τεχνική-επιστήμη αφομοίωσης της αρχέγονης ύλης, αλλά σίγουρα με κάποιες τεχνικές προόδους, είναι το απόλυτο μέλλον της ανθρωπότητας αν θέλει ή μπορεί να έχει μέλλον.
Θα πει κάποιος: μήπως τότε θα υπάρξει παροντοποίηση του χρόνου;
Όχι, τότε είναι που θα ζούμε σε ένα αιώνιο παρελθόν, τότε είναι που θα θέλουμε να επιστρέψουμε κι άλλο πιό πίσω και τότε είναι που θα αναζητάμε στο μέλλον νέους ήλιους και κάθε μέρα, κάθε αιώνα, νέους ήλιους αρχεγονότερους από τους προηγούμενους που προσπεράσαμε..
Βλέπουμε λοιπόν πως το μέλλον και το παρελθόν είναι μια ένταση του άλλου που είναι το καθένα μόρφημα (μέλλον, παρελθόν) του δίπτυχου συνθέματος του χρόνου που αποτελείται από αυτά..






ι.τζανάκος  

Το υπερβατικό χρονικό σύνθεμα και η ''φιλοσοφία" του παρόντος..



Το εικονιστικό σύνθεμα του χρόνου είναι ενέργεια ως το δίπτυχο παρελθόν(/παρόν)-μέλλον(/παρόν). 
Άρα, με αυτή την έννοια το ενεργητικό σύνθεμα του χρόνου αποτελείται από τα στοιχεία ή μορφήματα παρελθοντο-παρόν και μελλοντο-παρόν, ενώ το παθητικό τρίπτυχο σύνθεμα του χρόνου, που ορθότερα θα το περι-ορίζαμε αναφερόμενοι μόνον στην έννοια της σύνθεσης, αποτελείται από τα οντολογικώς ισοδύναμα, σε αυτή την περίπτωση, στοιχεία του παρελθόντος του παρόντος και του μέλλοντος. 
Όταν αντικρύζουμε τα πράγματα του χρόνου από την σκοπιά του υφίστασθαι (της υπόστασης) η συνθεματότητα της κάθε πτυχής του τρίπτυχου παρουσιάζεται ως μια απλή σύνθεση εξεικόνισης των άλλων δύο πτυχών, και με αυτή την έννοια το παρελθόν είναι σύνθεση του παρελθόντος με το παρόν και το μέλλον, το παρόν είναι η σύνθεση του παρελθόντος με το μέλλον και το μέλλον η σύνθεση του παρελθόντος με το παρόν. 
Αυτή η κενή και αόριστη αφαίρεση της συνθεματότητας του χρόνου είναι ικανή να περιέξει πολλές εποπτείες της χρονικότητας αν και καθορίζεται εν πολλοίς από την κυριαρχία της σημειακής της κενότητας. 
Απουσιάζει ο δεσπότης του χρόνου που σε αυτή την περίπτωση θα έπρεπε να μετατρέψει το τρίπτυχο σε μια δυϊκή σχέση κατά την οποία ο ένας πόλος της θα ήταν ο δεσπότης και ο άλλος πόλος ο κυριαρχούμενος της σχέσης.
Σπεύδουμε να ορίσουμε, στα πλαίσια της βαθύτερης οντολογικής ουσίας του χρόνου, ως τον κυρίαρχο δεσποτικό πόλο αυτής της δυϊκής σχέσης το δίπτυχο μέλλον-παρελθόν (ή παρελθόν-μέλλον) και ως κυριαρχούμενο πόλο το τρίπτυχο παρελθόν-παρόν-μέλλον, όπου αυτό το τελευταίο εκφράζει συνήθως μιαν οντολογική πτώση του διπτύχου στις χρήσεις του παρόντος.
Αλλά θα ήταν λάθος θαρρώ επίσης να θεωρούσαμε πως αυτός ο δεσπότης θα μπορούσε να είναι ο αποκοπτόμενος ένας από το τρίπτυχο (παρελθόν, παρόν, μέλλον) που θα παρήγαγε τους άλλους συντελεστές (ή πτυχές) ως το απ-έναντί του, ενοποιώντας τους ως κάποιες "αλλοτριωμένες" μορφές του.
Το γελοίο θράσος των λεγόμενων "αριστερών κομμουνιστών" (στην πραγματικότητα όλης αυτής της αριστερίστικης φιλοσοφικο-φιλολογικής πλέμπας που έχει σπαρεί σαν άχρηστος σπόρος σε όλη την ευρώπη μετά τα γεγονότα του ΄68), σε σχέση με την χρονικότητα έγκειται στην εξής διπλή τους αθλιότητα: από την μιά μεριά έχουν αποκόψει το παρόν από το τρίπτυχο του παρουσιαζόμενου χρόνου χωρίς να έχουν πράξει κάποια μετατροπή της διαλεκτικής τού τρίπτυχου, άρα έχουν διαπράξει το "αδίκημα" της γελοίας φιλοσοφικής ρηχότητας με καταφυγές σε όποιον εύκαιρο και κατά περίπτωση βολικό μυστικισμό, και από την άλλη μεριά έχουν την τόλμη να αναγορεύσουν το παρόν σε δεσπότη χωρίς όμως αυτό να γίνει με τις τιμές και τις τελετουργίες της αναγόρευσης τινός όντος σε δεσπότη, μιλώντας μάλιστα και για αντεξουσία. 
Τι αχρειότητα..
Η "φιλοσοφία" των ναρκομανών, των "αριστερών" αγραβάτωτων πουκαμίσων, των ακροδεξιών νεοπαγανιστών, η "φιλοσοφία" των καταναλωτών παροντο-ευτυχίας και παροντο-αυτοπραγμάτωσης έφαγε ήδη τα ψωμιά της και πολλές σειρές στο κείμενό μας. 
Προχωράμε.
Η δημιουργία της δίπτυχης αυτο-αυτουσιότητας του χρόνου που διακρίνεται από την οντική τρίπτυχη αυτουσιότητά του είναι και αυτή υποκείμενη στην εικονιστικο-οντολογική νομοτέλεια από την σκοπιά όμως της ενέργειας. 
Το εικονιστικό σύνθεμα της χρονικής ενέργειας είναι το όντως σύνθεμα και δεν αποτελεί σύνθεση. 
Η εικονιστική ενότητα μέλλοντος παρελθόντος σε μια απείρως αλληλομετατρεπόμενη σειρά (που θα μπορούσε να φανεί λ.χ με μιά άλλη σειρά, ιδού: παρελθόν μέλλον) διαμεσολαβείται στο όχημα του κυριαρχούμενου χρονικού όντος που είναι το παρόν χωρίς ωστόσο αυτή η διεργασία διαμεσολάβησης να σημαίνει την διαμεσολάβηση των διαμεσολαβούντων από το διάμεσο ή το διαμεσολαβούμενο στοιχείο. 
Το διαμεσολαβούν στοιχείο (το σύνθεμα μέλλον παρελθόν) δεν διαμεσολαβείται από το διαμεσολαβούμενο στοιχείο ή διάμεσο, και με αυτή την έννοια μπορούμε να διασαφηνίσουμε όχι μόνο την μη-διαλεκτική σημασία της διεργασίας αυτής αλλά και την γραμματική σημασία της έννοιας "διαμεσολαβημένο στοιχείο". 
Εννοούμε βέβαια πως το διαμεσολαβημένο εδώ δεν είναι το διαμεσολαβούν αλλά το διάμεσο και όταν μιλάμε για διαμεσολάβηση μιλάμε για μια διεργασία υποταγής του διάμεσου (ούτως εννοούμενου διαμεσολαβημένου) από το διαμεσοποιόν του. 
Τελεία και παύλα με την διαλεκτική ή ψευδοφιλοσοφία του παρόντος και της "υπερβατικής ή υπερβατολογικής ή υπερβασιακής εμμένειάς" του. 
Απο εκεί και πέρα προχωράμε σε διευκρινήσεις ή μάλλον εισερχόμεθα στον εικονιστικό λαβύρινθο του φωτός που εκλάμπει το υπερβατικό δίπτυχο της χρονικής ενέργειας με μοναδικό μέσο ενωτικής οντολογικοποίησης του παρόντος (διάμεσου), αλλά και του υπερβατικού διπτύχου (παρελθόν[\]μέλλον), την έννοια-κατάσταση της στάσεως..

(Συνεχίζεται)



ι.τζανάκος

Shingal is bleeding..((((A::::D))))..شنكـــــــــال تنزف

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

Στην μνήμη του Ντιγιάρ Μπαγκόκ / Το αυτο-αυτούσιο δίπτυχο του Χρόνου..


στην μνήμη του Ντιγιάρ Μπαγκόκ


η κίνηση της εικόνας του μέλλοντος παγώνει το παρόν όπως η ακινησία της εικόνας του παρελθόντος παγώνει το παρον, και η συνύπαρξη της κίνησης και της ακινησίας που σημαίνει το παρόν παγώνει το μέλλον και το παρελθόν. η αιτία "στάσις" που παράγεται ως η ουσία του χρόνου σε όλες τις εκφάνσεις είναι η αναγκαστική συνθεματικότητα της κάθε έκφανσης, που συμβαίνει γιατί ο χρόνος δεν μπορεί στο ύψος και το βάθος του να είναι κάτι άλλο από εικόνα: εικόνα και στάσις είναι ταυτά ως έκφραση στατικής ενότητας κίνησης και ακινησίας. αυτή η έννοια της ταυτότητας μπορεί να θεματοποιηθεί ως σύνθεμα και ως μια σημαντική μορφή της εικόνας (εικονίζειν). ο χρόνος υπάρχει ούτως ως το συνθεματικό-εικονικό ον των εκάστοτε άλλων δύο εκδοχών του. έτσι ουσιακά το παρελθόν είναι αυτό που συνθεματίζει-εικονίζει το μέλλον και το παρον, το παρόν αυτό που συνθεματίζει-εικονίζει το παρελθόν και το μέλλον και το μέλλον αυτό που συνθεματίζει-εικονίζει το παρελθόν και το παρον, υπό την έποψη ομως πάντα της ειδικής τους εικονο-οντολογικής σύστασης που δεν περιέχεται σε ένα γενικό και αυτο-αυτούσιο ως προς την σημειακότητά του τρίπτυχο: παρελθόν, παρόν, μέλλον, αλλά σε ένα τρίπτυχο που παράγεται ως αυτούσιο μεν τρίπτυχο αλλά εξαρτημένο από την αυτο-αυτουσιότητα του ενδότερου δίπτυχου που σημαίνεται ως: μέλλον κίνηση-γίγνεσθαι στασεοποίησης του παρόντος, παρελθόν ακινησία-γίγνεσθαι στασεοποίησης του παρόντος. όπου στάσις είναι το απώτατο δημιουργικό αίτιο που διαμεσολαβείται από το παρόν. όπου όμως το παρόν δεν είναι αυτό καθαυτό η ουσία της στάσεως αλλά το απόλυτα αναγκαίο μέσο της που ωστόσο υπερβαίνεται από αυτήν πάντα, αφού η στάσις είναι ένα αεί αδιαμεσολάβητο διαμεσολαβόν της. η συνθεματικότητα του δίπτυχου που αποτελεί την αυτο-αυτουσιότητα της αυτουσιότητας του τρίπτυχου της φαινόμενης οντικότητας του χρόνου είναι παράγουσα συνθεματικότητα, ένα συν-θέτειν, ενώ η συνθεματικότητα του ίδιου του φαινόμενου τρίπτυχου είναι μια παραγόμενη συνθεματικότητα, ήτοι ένα σύνθεμα-συνθέσεων. γιατί βέβαια μόνον εντός ενός δημιουργημένου παραγμένου μπορεί να υπάρξει σύνθεση ή συνθέσεις και όχι έτσι αδιαμεσολάβητα μια άμεση σχέση συνθέτειν και σύνθεσης. η ουσία της συνθεματικότητας, το σύνθεμα ως αυτο-αυτουσιότητα, είναι η στάση και η στάση είναι το άχρονο εντός του έγχρονου όντος. η νεώτερη ψευδοβασιλεία του παρόντος δεν είναι απλά ένα από τα (άλλα) γνωστά θεάματα αντιθεάματα των νεώτερων, αφού η ανάδυσή του (του παρόντος) περιέχει έναν μυστικό και μυστικοποιημένο δεσμό με το άχρονο της στάσεως δια του διαμεσολαβητή του. είναι όμως και παραμένει μια ψευδοβασιλεία ακριβώς γιατί κανένας αιωνίως διαμεσολαβητής δεν μπορεί να υποκαταστήσει τον διαμεσολαβόντα. βέβαια θα ισχυριστούν χαρούμενοι και θα χαρούν ισχυριζόμενοι ότι αυτό είναι κάτι, ένα κάτι, εν αντιθέσει προς το τίποτα ή το μόνον εις τας παρυφάς υπάρχον της προαιώνιας μεταφυσικής του χρόνου και του άχρονου ως προς το παρόν, αλλά θα ψεύδονται ως μη γνωρίζοντες την προαιώνια μεταφυσική, μέσω μιας θελητής άγνοιας που μετατράπηκε με την συνήθεια σε αθέλητη. για την προαιώνια μεταφυσική το παρόν υπήρχε πάντα ως σκλάβος της στάσεως και ως εκ τούτου ούτως δεν υπήρχε, όπως ένα μυστικό του δεσπότη, που ωστόσο υπάρχει, ενώ οι νεώτεροι που το αναβιβάζουν στην ύπαρξη της εμφάνειας το αναβιβάζουν μόνον ως μυστικό του δεσπότη χωρίς να λένε ή να είναι αυτό το μυστικό αλλά ένα νεκρό σώμα του που είναι το νεκρό του σώμα και τίποτα άλλο. σαν να λέμε πως ό,τι εκρύβετο εμφανίσθηκε νεκρό. αυτό είναι το έπος της μοντερνικότητας. ένας κρυμμένος που ζούσε ως μυστικό και το τραγούδι του διαπερνούσε τα μύχια της ζωής και οι μοντέρνοι τον έβγαλαν ως νεκρό στην επιφάνεια, γι'αυτό εξάλλου τον ονόμασαν παρόν -τα, γι'αυτό τον εξάλειψαν ως σκλάβο του μεγάλου Χρόνου, του ά-Χρονου. γιατί αν καταστρέψεις την οργανικότητα ενός οργάνου που μπορεί να είναι μόνον όργανον ενός υπέρτερου σώματος -και αυτό δεν είναι κανών σε κάθε περίπτωση, αλλά εδώ είναι- μπορεί να το καταργείς ως μυστικό, ως μυστικό σκλάβο τού δεσποτικού αυτού όντος, του υπέρτερου σώματος, που είναι ο μεγάλος, ο ένδοξος Χρόνος ά-Χρονο, αλλά τον καταργείς και ως είναι οντολογικώς. δεν υπάρχει μεγαλύτερη απώλεια του παρόντος από εκεί που λατρεύτηκε και λατρεύεται. Η λατρεία του παρόντος σε όλες τις τις εκδοχές είναι λατρεία ενός πτώματος και ως λατρεία είναι και αυτή πιά πτώμα. αυτό που στόχεψαν είναι η στάσις και αυτήν την εξορισμένη πτυχή ψάχνουν, χωρίς όμως να θέλουν να αφήσουν τον μοντερνισμό τους και την αντιθεαματική θεαματική λατρεία τους. αυτό που υπάρχει ουσιωδώς αν και εικόνα είναι το παρελθόν μέλλον μέλλον παρελθόν. 
ο χρόνος ως Δόξα. 




ΔΟΞΑ ΣΤΟΝ ΝΤΙΓΙΑΡ ΜΠΑΓΚΟΚ






ι.τζανάκος

Το παγερό Ύψος του υπέρ του εγώ, ή η σκοπιά της Φιλοσοφίας..



υπάρχει η εικόνα της ανθρώπινης ζωής μετά την διακοπή της ως βιοψυχοκοινωνικής διεργασίας, λές και υπάρχει έπειτα-τότε ο φορέας της, από τον ίδιο τον φορέα αυτόν. δεν αναφέρομαι λοιπόν στην εικόνα που δημιουργούν οι ζώντες μετά τον θάνατο τού νυν αποθανόντος αλλά μιλάω για την εικόνα που είναι στην ''κατοχή" ενός νυν ζώντος. και το λάθος που υπάρχει δεν έχει να κάνει με τις λάθος ''προβλέψεις'' που (θα) έχει αυτή η εικόνα αλλά με την ίδια την εικόνα αυτή καθαυτή. με αυτή την έννοια η συνηθισμένη και αυθόρμητη μεταφυσική που τρυπώνει όμως και στις πιο εκλεπτυσμένες μεταφυσικές είναι όλη ένα λάθος. αλλά και κάθε αντιμεταφυσική που ικανοποιεί αυτές τις σχεδόν φυσικές μεταφυσικές ανάγκες κατοχύρωσης της κοινωνικο-ατομικής υπόστασης και της ατομικής ύπαρξης είναι ένα λάθος. λάθος ίσως αναπόφευκτο στην ανθρώπινη ζωή, ακόμα και υπό τις υλιστικότερες και διαφωτισμένες συνθήκες αναπαραγωγής της, αλλά λάθος. ακόμα και όταν ο επίκουρος μιλάει για την ανυπαρξία του θανάτου εντός της εμμένειας της ζωής νομίζω πως αποστρέφει το βλέμμα του από την εικόνα της αντίστροφης εικόνας που δηλώνει αυτό που υπάρχει, το οποίο είναι ο θάνατος, το θνήσκειν εντός της ζωής, άρα και εντός της "έκτοτε" πολυδοξασμένης της εμμένειας. όπου υπάρχει ζωή υπάρχει σε εσωτερική συνάφεια με το θνήσκειν της και το θνήσκειν είναι ένα υφάδι της ζωής που καθιστά τόσο τον όρο ''ζωή'' όσο και τον όρο ''θάνατος'' μεταβατικές έννοιες μιας πραγματικά ανώτερης οντότητας εις την οποία μεταβαίνουμε δια των διαλεκτικών εννοιών και καταστάσεων που σημαίνονται με τους όρους αυτούς ως όρους αλληλοσυνύφανσης. το γεγονός πως έχει παγιωθεί ένα σταθεροποιητικό νοητικό και βιονοητικό μόρφωμα εις το οποίο παράγονται αυτοί οι όροι ως πάγιοι και οντολογικά αυτάρκεις είναι ένδειξη της αδυναμίας των κοινωνιών, των ανθρώπων, των ιστορικών υποκειμένων, να βιώσουν αληθινά υψηλές βιώσεις του όντως είναι που εκ φύσεως ευρίσκεται σε διάκριση προς την έγχρονη και περι-ορισμένη ζωή από την σκοπιά και την πραγματική έποψη του ύψους του. γι'αυτό και οι αμβιβολίες ως προς την ύπαρξη του απροσπέλαστου αυτού όντος μοιράζονται την ίδια χθαμαλότητα με τις αντιστοίχως χαμηλές ενοράσεις του από την σκοπιά της πίστεως, της όποιας πίστεως. η κορυφή είναι παγερή για όλους και οι αντοχές στο κρύο είναι αυτές που μετράνε, άσχετα από την τάδε ή δείνα ιδεολογία, θρησκεία, πίστη η απιστία. αν θέλουμε να προσεγγίσουμε κάπως το θέμα με μιαν αναλογία θα λέγαμε πως αυτό που μετράει είναι η επίτευξη ή η μη επίτευξη ενός μεταφυσικού ήθους, αν όμως παραμείνουμε στην έννοια του ήθους ως αντοχής στο παγωμένο ύψος του αγαθού. όμως ακόμα και τότε κινδυνεύουμε με βασικές παρανοήσεις αν δεν περι-ορίσουμε αυτή την αντοχή ακριβώς εκεί που αναφέρεται, δηλαδή στο παγωμένο ύψος του αγαθού και όχι σε οποιαδήποτε άλλη σημαντική, έξοχη ή τερατώδη αντοχή. και η αντοχή αυτή είναι η αντοχή που "έχει" ως εσωτερική ιδιότητα η δυνατότητα δύναμις της αναλώσεως σε έναν τύπο ανωτερότητας του όντος που περιέχει ως ανηρημένες στιγμές του κάθε εικόνα και υπερ-εικόνα του θνήσκειν και του ζειν, άρα και κάθε έννοια εικόνα ή κατάσταση που αυτο- και ετεροσημαίνεται επί τη βάσει αυτών των μεταβατικών μορφών εύρεσής του και δημιουργίας του. και πολλά λέμε. αυτή η δυνατότητα δύναμις αναλώσεως ωστόσο δεν είναι ούτε αυτή ένα μέρος του αγαθού που αποζητάμε. δεν μας αποζητά μόνον το αποζητάμε. και αναλωνόμεθα πραγματικά όταν γνωρίζουμε και ταυτά βιώνουμε αυτή την αγεφύρωτη ετερότητά μας, από την σκοπιά της ανωτερότητάς του και ξενότητάς του προς εμάς, ως δεδομένη και αιώνια απαραβίαστη. το άγγιγμα στο κυριολεκτικό τέλος αυτής της αναλώσεως είναι το μοναδικό είδος μετοχής της υικότητάς μας στην ουσία του που τότε και μόνον τότε ενώνεται μαζί μας σε μια στιγμή χωρίς άλλο νόημα και χωρίς άλλο μέλλον, και χωρίς να προσθέτουμε εμείς ούτε έναν κόκκο σκόνης ούτε καν στο εξωτερικό περίβλημα του ειδώλου που συναντάται με το δικό μας χέρι, που το αγγίζει, ως μοναδικός αντιπρόσωπος -το είδωλο- της οντότητας αυτής. θα έλεγε κανείς πως δεν υπάρχει κανένας λόγος ή Λόγος να αποζητήσει ένας θνητός αθάνατος όπως εμείς το μοναδικό άγγιγμα ενός ειδώλου του παγερού ανώτατου αναλωνόμενος σε μια ανάβαση χωρίς κανένα είδος ηδονής ή μετοχής στο τέλος της. όμως η ακεραιότητα αυτού του όντος έστω δια των όποιων στιγμικών διατακτικοτήτων και επιτακτικοτήτων που όντως απηχούν το ύψος του αποτελεί τον αναπόφευκτο Λόγο της ελκτικότητάς του. μια έλξη προς τα άνω, μια μοίρα ανόδου, μια ελκτική αλλά μη θαλπερή εικόνα ακεραιότητας και αυτάρκειας που δεν δύναται να νοηθεί και να συλληφθεί στα περιχαρακωμένα όρια του θνήσκειν και του ζειν ή ακόμα και στα ανώτερα μορφώματα έκφρασης της αλληλοσυσχέτισής τους ως ορίων που σημαίνονται με την αθανασία ή την αιωνιότητα. αυτό είναι ένα υπερεγώ που δεν δύναται να συλλάβει η τραγική τέχνη, το δράμα, ακόμα και η θρησκεία που μερικές φορές ίπταται άνωθεν των προηγουμένων (όντας κινούμενη και κάτωθέν τους). αυτό είναι ένα υπέρ του εγώ που εκπέμπει με λόγιο τρόπο η Φιλοσοφία και δύναται ο καθείς, αν δεν θέλει απλά το καλό του ή κάποια ανταμοιβή πλήρωσης..


ι.τζανάκος

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

Θεωρητική ιστορική ανάγκη..

 
 
Η νεώτερη πραγμάτευση του πολιτικού "στοιχείου" διήλθε της ιστορικής ανάγκης κριτικής του μαρξισμού, αν και είναι γνωστό πως πριν ακόμα ενσωματωθεί σε κάποιες μαρξιστικές σχολές (ως γενική μορφή που αποκόπτονταν από τις αστικές της σκοπιμότητες) είχε ήδη υπάρξει ως μαρξιστική (πραγμάτευση) στην διδασκαλία του Lenin.
Υπάρχει σοβαρός λόγος να υποθέσουμε πως η νεώτερη αυτή πραγμάτευση (που δεν είναι βέβαια, όπως δεν είναι όλα εξάλλου, εντελώς "καινούργια") περιείχε ήδη από την αρχή έναν εσωτερικό και σκόπιμα υπόρρητο διάλογο με τις λενινιστικές διδασκαλίες, από την σκοπιά βέβαια του αστισμού αλλά αργότερα και από άλλες πιο ακαθόριστες σκοπιές.
Ενώ όμως διενεργείται μια σχετικά επιτυχημένη, πότε γενική και αφηρημένη πότε συγκεκριμένη (Φουκώ),  πλαγιοκόπηση  του μαρξισμού και της λενινιστικής του ("πολιτικής'') εκδοχής, ενώ επανεντάσσονται στην συζήτηση οπτικές για την βία και την κυριαρχία καθαυτή που είχαν εξαλειφθεί από την εύστοχη και ισοπεδωτική κριτική του Marx και ειδικότερα του Engels (στο κεφαλαιώδες βιβλίο του Αντι-Ντύριγκ), δεν υπάρχει καμία σοβαρή αναπραγμάτευση της θεωρίας στο συγκεκριμένο επίπεδο της "παγκόσμιας πραγματικότητας" όσον αφορά τις (ιεραρχικές) σχέσεις ισχύος και κατίσχυσης. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μείνει ως μοναδική έγκυρη ολική θεωρία -σε σχέση πάντα με τις καθολικευτικές και γενικευτικές της απαιτήσεις, μόνον η λενινιστική θεωρία του "ιμπεριαλισμού" (ή καλύτερα του "ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου").
Προσπάθειες όπως του T.Negri επιβεβαιώνουν την παροιμία πως "με κλανιές δεν βάφουνε αυγά".
Ωστόσο η ανάγκη μιάς πιο εύστοχης και αληθινής θεωρίας των "παγκόσμιων σχέσεων", από την λαϊκή σκοπιά όπως και από την "στενότερη" σκοπιά των κυριαρχούμενων ή μισο-κυρίαρχων (στο παγκόσμιο ''παιχνίδι") λαών και εθνών, παραμένει, και είναι ανάγκη πολιτική, επιστημονική, και κυρίως ιστορική..
Και αυτή η ανάγκη δεν μπορεί να καλυφθεί  πιά με τον εθνικιστικό ρομαντισμό ούτε με τις κυνικές θεωρίες ισχύος (όπως αντιστράφηκαν για να εξυπηρετήσουν λαϊκούς σκοπούς), αν και η παρακαταθήκη αντίστασης προς τους σοσιαλ-ιμπεριαλιστές και υπερ-διεθνιστές μαρξιστές (ή "μαρξιστές"), αριστεριστές κ.λ.π, και δεξιο-φιλελεύθερους καπιταλο-ιμπεριαλιστές,  παραμένει ζωντανή..



 
 
 
 
Ι.Τζανάκος


Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015

Cahit Mervan / Αμπντουλάχ Οτσαλάν: Ξεκάθαρα μηνύματα στην Τουρκία και τους βιαστικούς επικριτές του Ηγέτη..


http://en.firatajans.com/news/ocalan-s-message-guerilla-and-7-june-cahit-mervan

Öcalan’s message, guerilla and 7 June – 

207573_newsdetail 

PKK leader Abdullah Öcalan’s 2015 Newroz message is clear: in spite of the perception that the Turkish side has endevoured to create in the last few months, the PKK’s laying down its weapons is not on the agenda.

Öcalan shared once again the call he made which was announced in the Dolmabahçe Palace. He reiterated that once there was agreement on principles the PKK’s ending its close to 40-year-long armed struggle against Turkey would be on the agenda, not the ‘giving up of weapons’.
Turkish government has run out of excuses
How this will happen and when the PKK will hold a congress and take this decision is entirely dependent on the Turkish government. With this message the Turkish side no longer has any excuses left.
In his message, Öcalan says: ‘I hope that we will soon reach agreement and that a Truth and Reconciliation Commission consisting of Parliamentarians and the Monitoring Delegation will be set up, and that with a congress we can successfully realise this situation,’ reminding the Turkish side of the steps it needs to take.
In theory everything is straightforward. The sides will meet around a table to negotiate the 10 points declared at the Dolmabahçe Palace. They will reach agreement on principles for a resolution. Convincing steps will be taken in order for this to happen. At the same time the PKK will hold its congress and take the decision to end the armed struggle it is waging against the Republic of Turkey!
PKK would hold a congress if the Turkish side takes steps
However, for this to happen the Turkish state must undergo a transformation in its mentality. It needs to take radical and lasting steps to remove the conditions that led to the PKK’s armed struggle in the first place.
It has become clear during the last two years that the process of resolution will not advance unilaterally. It is therefore more important how Öcalan’s message is perceived in Ankara than in Kandil. The KCK executives have stated many times, like Öcalan, what needs to be done to formally end the armed struggle. This include freedom for Öcalan himself.
To put it more bluntly, it appears unlikely that the PKK will hold the congress in question while Abdullah Öcalan is incarcerated, without permanent and convincing steps being taken to resolve the Kurdish question and without guarantees being given regarding the freedom of Öcalan in the near future.
There is also another distortion. The PKK has officially not been at war with the Turkish state for 2 years. The ceasefire is in place, so the Turkish side has a golden opportunity to complete this process.
The AKP may prefer power to peace
But in Turkey, which is now in pre-election mood, what government would be prepared to negotiatate Öcalan’s 10 points or take legal or democratic steps?
Only a few days ago President Erdoğan said: ‘There is no Kurdish question’. How will they negotiate over a non-existent issue?
Yes, Öcalan, the HDP, KCK and the millions of Kurds and Turkish democrats who attended 21 March celebrations want a peaceful resolution without bloodshed. They want equality and a restitution of collective rights that have been taken away.
However, what about the forces on the other side of the table? The Erdoğan-Davutoğlu administration is doing its utmost and using psychological warfare in order to retain power. They are far from wanting a real solution and lasting peace.
Will the PKK hold a congress soon?
The PKK will place great value on Öcalan’s message, but will only hold a congress ‘when there is agreement on principles,’ as Öcalan said.
Given the prevailing political atmosphere ‘agreement on principles’ appears unlikely before 7 June, as the AKP government may prefer the fruits of power to peace and a resolution. It may want to use the process of resolution for the elections, which is exactly what it has been doing.
For these very reasons the PKK will closely monitor the stance of the Turkish government and want to see the results of the 7 June elections.
Turkish government officials, the AKP press, police and intelligence have started election provocations already. It is clear that Erdoğan and his cronies who want 400 seats will try every method to ensure the HDP fails to exceed the threshold. Both the deputy PM and the PM’s closest advisor will continue to claim: ‘if weapons are not abandoned the HDP cannot exceed the threshold’. However, Öcalan’s message has demolished the perception created by the AKP and its media that the ‘PKK is laying down its arms.’
If the Turkish side negotiates on the 10 points and takes convincing steps then the PKK may hold a congress without waiting for the 7 June elections. But it is more likely that the PKK ‘will not count its chickens before they are hatched’, and not hold a congress before the elections.
A Kurdistan without the guerrilla is unthinkable
It is also impossible for the PKK to contemplate disarming while the threat of occupation and genocide remains in Kurdistan. There is also a need for guerrillas in Kurdistan to protect the lasting peace that will emerge as the result of the process of resolution. Expecting the PKK to disarm without a solution is ‘to put the coach before the horse’. If you demand this it means you do not really want a resolution and peace.
In order to understand the reality of the PKK, why it is an armed force and why it is now more important than ever, it is sufficient to take a look at the last year in Kurdistan and the Middle East. The prevailing conditions indicate the opposite of disarming the PKK.
Only 24 hours before PKK leader Abdullah Öcalan’s Newroz message was read out in Amed, hundreds of guerrillas took part in an official march past with peshmerga in Sulaymaniyah, in South Kurdistan.
The HPG-YJA Star guerillas were welcomed by tens of thousands of people, demonstrating once again that the guerrillas are an essential part of the defence forces of Kurdistan and a guarantee of the future of the different ethnic groups and faith communities that live in Kurdistan.
The essence of Öcalan’s project of resolution is: yes to peace and a resolution, but an unrelenting self-defence against all attacks and threats of genocide.



Source: Firat News Agency

2 θεμελιακές αποφάνσεις για την εθνική αυτονομία..



Αυτό που παραβλέπεται όχι μόνον από πολλούς θεωρητικούς αλλά μερικές φορές και από την πλειονότητα μιας χώρας (ή εθνότητας) που δεν δύναται να ολοκληρώσει την αστική της αυτοκυριαρχία είναι το εξής, λαμβανόμενο ως άρρηκτη ενότητα δύο υπο-ενοτήτων οντολογικών καθορισμών που εκφέρονται σε δύο άρρηκτες μεταξύ τους αποφάνσεις:



Απόφανση 1
Η ολοκλήρωση της αστικής αυτοκυριαρχίας μιας χώρας (ή εθνότητας) χωρίς να σημαίνει ένα είδος "απομόνωσης" ή μεταφυσικά εννοούμενης ανεξαρτησίας σημαίνει ωστόσο την δυνατότητά της να δρά-λειτουργεί και να σχεδιάζει την κυριαρχία της ολικά αυτόνομα σε διεθνοπολιτικό και γεωπολιτικό επίπεδο.


Απόφανση 2
Η μη ολοκλήρωση της αστικής αυτοκυριαρχίας μιάς χώρας (ή εθνότητας) δεν επιτρέπει στο σύνολο των οικονομικών και πολιτικο-οικονομικών καθορισμών εντός της να μετατραπεί σε ενιαίο κυριαρχικό καθορισμό, άρα αυτή η χώρα (ή εθνότητα) ακόμα κι αν έχει εκπληρώσει και πραγματώσει όλους τους επιμέρους καθορισμούς τής αυτοκυριαρχίας της (όλα τα στοιχεία), ακόμα (άρα) κι αν έχει ολοκληρώσει όλα τα θεσμικο-πολιτικά και οικονομικο-πολιτικά δεδομένα της σε μια σαφώς οριοθετημένη επικράτεια (έθνος κράτος με συγκεκριμένα σύνορα και χωρική υποστάτωση της κρατικής κυριαρχίας) παραμένει υπό μιαν κρίσιμη έποψη, στιγμή και πτυχή των πραγμάτων στο επίπεδο της εξάρτησης και της υποτέλειας απέναντι όχι μόνον σε όσους "συνεταίρους" της στην παγκόσμια κυριαρχία (στην περίπτωση της Ελλάδας απέναντι στα ηγετικά έθνη κράτη της δύσης) αλλά και σε όποιον εθνοκρατικό εχθρό της (Τουρκία) έχει την δυνατότητα να ενεργοποιήσει επιδέξια την μη-αυτοκυριαρχία της, δηλαδή την μη ολοκλήρωση της αστικής της αυτοκυριαρχίας, για να την πλήξει καίρια.
Ένας τρόπος για να επιτευχθεί το πλήγμα του εθνοκρατικού εχθρού είναι να διανεμηθούν μέσα στην χώρα-εθνότητα που είναι υπό την απειλή του πλήγματος οι αριστερές και δεξιοφιλελεύθερες ψευδαισθήσεις των οποίων περιεχόμενο είναι η κεντρική ψευδαίσθηση ότι η χώρα είναι επί της ουσίας ανεξάρτητη (ή αυτόνομη) και αυτοκυρίαρχη. 
Στην Ελλάδα δεν υπάρχει μεγαλύτερος ιδεολογικός κίνδυνος, και για την αστική τάξη και για τον εργαζόμενο λαό, από το παραμύθι πως η χώρα είναι (ολικά) αστικά αυτο-κυρίαρχη και πως ο μοναδικός εχθρός είναι κυρίως "εσωτερικός". 
Δεν έχει σημασία το γεγονός πως η κάθε πολιτική ή ταξική παράταξη (ή υπο-παράταξη) ονοματίζει και προσδιορίζει τον εσωτερικό εχθρό διαφορετικά (χρησιμοποιώντας και εντελώς άλλους όρους για την έννοια εχθρός), σημασία έχει πως υπάρχει ενεργή ψευδαίσθηση.
Αντίθετα, έθνη-εθνότητες όπως το Κουρδικό που είναι ολοφάνερα και πρακτικότερα μη ολοκληρωμένα αυτοκυρίαρχα έχουν πλήρη επίγνωση της αδυναμίας τους και χαράζουν τακτική στρατηγική επί τη βάσει των δεδομένων. 




Θεμελιακή τελική απόφανση ένωσης των προ-τεθειμένων δύο αποφάνσεων
Τα οικονομικά και οικονομικο-πολιτικά δεδομένα ή στοιχεία μιας χώρας ή ενός έθνους κράτους ή μιας εθνοτικής-εθνικής οντότητας δεν είναι την κρίσιμη στιγμή τίποτα αν δεν έχουν μετατραπεί σε κυριαρχική (άρα αυτοκυριαρχική) ολότητα.
Και από αυτή τη σκοπιά η θεωρητική-αναλυτική χρησιμοποίηση της διαφοράς ανάμεσα λ.χ στην κατάσταση ενός υποτίθεται (αυτο-)κυρίαρχου (Ελλάδα) και ενός μη (αυτο-)κυρίαρχου έθνους (Κουρδιστάν) μπορεί πέρα από το προφανώς θετικό και ορθολογικό πρόσημό τους (την ανάδειξη των σημαντικών διαφορών) να έχει και συγκεκριμένα καταστροφικά ιδεολογικά αποτελέσματα που συνάδουν με τις επερχόμενες μελλοντικές εθνικές και κοινωνικές καταστροφές.




(Θα ακολουθήσει αναλυτικότερη πραγμάτευση)
 

Ι.Τζανάκος

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2015

A million times Öcalan



http://www.diclehaber.com/en/news/content/view/449319?from=919196554

A million times Öcalan

DİYARBAKIR (DİHA) - Millions of people gathered for the historic Newroz celebration in Diyarbakır (Amed), which is expected to be the most massive and enthusiastic Newroz celebration ever.

Historical Diyarbakır (Amed) Newroz, organized under the motto of "Êdî bes e ji Reber Apo re azadî/Enough is enough, freedom for Guide Apo" continues with a great joy. Despite the cold weather, millions of people are flowing the square with demands of "Freedom for Öcalan". Nearly everybody at the rally is waving the flags of PKK, KCK, YPJ, YPG and HPG or posters of PKK Leader Abdullah Öcalan.

Kites with red, green and yellow pennants have carried the joy of Newroz into the sky. The participants of the historical rally of millions are often taking photos to immortalize the moment. People from each cities of Turkey, namely from Artvin, Niğde, Isparta and Osmaniye, have opened their placards. One of the group from Artvin has opened the placard reading "Hozaik, hakborat, akwat em wêrane" in Laz language. Hundreds of banners marking Kobanê and Shengal resistance have also been opened by the citizens.

Ground and sky: Öcalan

As the announcer declared "Salute to Öcalan a million times, Happy Newroz", millions of people have shouted slogans demanding Öcalan's freedom. The celebration has begun with one minute respect silence accompanied by Kurdish national anthem "Ey reqîp". At that time, millions have remembered freedom and democracy maryrs with their victory signs and slogans.

'Freedom for Leader Apo'

In the wake of respect silence, DBP Provincal Co-chair Ali Şimşek made the opening speech. Şimşek said, "Happy Newroz to all the peoples in Kurdistan" and stated, "Enough is enough, freedom for Guide Apo. We are dedicating this Newroz to the martyrs of Kobanê and Shengal. The freedom of our leadership will come through our people's struggle and unity. Now, freedom has begun to green on the lands of Kurdistan."

Kurdistan becomes one in Amed

Then, messages sent for Newroz have been read. South Kurdistan Government PM Neçirvan Barzani has said in his message, "May the Newroz of 2015 conduce to Kurdish national unity". In addition to messages from four parts of Kurdistan, some messages sent from Europe have also been read. Shengal Êzidi People Assembly's message has been met under the slogans of "Long live resistance of Shengal". 437 guests including authors, journalists, intellectuals, artists, academiscians, politicians, parlimentarians have been announced one by one. The participants from Shengal and Kobanê have been announced as "Today Amed is Kobanê, Amed is Shengal".

Massive posters opened

The massive poster of HPG and YJA STAR guerrillas reading "The most powerful response to fascistic assaults is to become guerrilla" and poster of Arin Mirxan, immortalized in Kobanê, have been opened by the citizens. A massive poster of Öcalan has been shown around the square. The freedom marchers from Cizre to Amed have been announced among slogans of "Freedom for Öcalan".

Amed co-mayors: We'll host Öcalan at this square in 2016

Later on, Amed metropolitan co-mayors Gültan Kışanak and Fırat Anlı spoke and stated they would host Öcalan at Newroz square in 2016. They underlined, "We are celebrating Newroz bairam of everybody from Mahabad to Suleymanie, from Amed to Kobanê. This year's Newroz is of Kobanê. We are commemorating all of our martyrs respectively."

After the co-mayors, artist Rodi took the scene. The celebration is going on with speeches.

(nt)

Newroz message of Öcalan read out in Amed / Έκκληση από τον αιχμάλωτο Οτσαλάν για ειρήνευση και παύση πυρός

Newroz message of Öcalan read out in Amed


TO ALL OUR PEOPLE;
I am greeting the Newroz of all our people and friends who take side with peace, equality, freedom, and democracy.  

The crisis which is caused by neoliberal policies imposed to whole World by imperialist capitalism and its despotic local collaborators destructively takes effect on our region and country. 
In this crisis environment, ethnic and religious differences of our people and cultures are being disappeared by meaningless and brutal identity wars. 
Neither our historical nor modern, neither our conscience nor our political values can keep silent and can be desperate against this political landscape. 
On the contrary, an urgent intervention is our religious, political and moral responsibility. 
Our struggle for democracy, freedom, and fraternity and honourable peace of our country’s people is now at a critical stage. 
This struggle of our movement for 40 years which has been painful did not come to nothing but now is on the stage which cannot be maintained in the same line. 
History and our people demand democratic solution and peace which is proper for spirit of our time. 
We are faced with mission to start a new process on the basis of the 10 articles which are officially declared in historical Dolmabahçe Sarayı. 
With the agreement on principles under declaration, I see it historical and necessary to hold a congress to stop the armed struggle which is carried by PKK against the Turkish Republic nearly 40 years and to determine political and social strategies and tactics which are suitable for new period. 
I hope that principal agreement is reached in the shortest time and following the formation of the truth and reconciliation commission comprised of parliament members and members of monitoring delegation, we can realize this congress. 
The new period starts then with this congress. In this new period, we are entering the new process in the Turkish Republic on the basis of free and equal constitutional citizenship as a democratic society with democratic identities living together in peace and fraternity. 
In this way to get over the 90 years Republic history which is full of conflicts, we are walking to future with knitted real peace and universal democratic criteria. 
The real history of Newroz is to greet of this process in the presence of yours. 
However, the facts which are right for our country and our people should at the same time be valid for our region, which is full of sacred. The reality of capitalist imperialism in the last two hundred years in general, especially the last one hundred years is:  
On the basis of nation state nationalism, ethnic and religious identities have been set against each other; 
I mean the policy of divide and govern which has been in effect until now!
We should know that, the last brutality of imperialist powers, which do not give up their ambitions on the Middle East come out in the image of ISIS. 
This organization forcing the meaning of brutality, slaughtered Kurdish, Turcoman, Arabian, Ezidies and Assyrian people as well as women and children.    
Anymore, the day is the day to terminate this brutal and disastrous history and to transform it into a fraternity and democracy, which are suitable for our real past. 
According to my belief, it is necessary to move to common life with open democratic identities through democratic politics by overcoming nation sates which are caused by confrontational, exhausting, disastrous nationalism. 
For this, I call on the nation states to perform the new type of democratic easement with the democratic politics and again I call on the nation states to build new democratic collective house of Middle East in themselves. 
Moreover, I call on the women and youth who beat the wings for freedom and who are the overwhelming majority of our society to take active part and to succeed in the economic, social, political and security fields of forthcoming period. 
Besides, I am greeting the resistance and victory of Kobani which has great meaning for our region and also for the international World. 
On this basis, I am greeting the “Soul of Eşme” which has been improved as a kind of symbol of new history. 
The assessments I have made above are a precious call for a social rebuilding, revision and restoration of our history and present day. 
Again, I am greeting this historic Newroz of yours and of all the people of the World. 
Long live Newroz.
Long live fraternity of People"




Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • μάτια - όταν η όψη τους χαθεί επιτέλους, δεν ξέρω άλλο να ζητήσω, θα έρθω να σε βρώ δεν θα μας ρωτήσει κανένας από που και πως φτάσαμε ούτε χρεία να'μαστε μόνοι...
    Πριν από 1 λεπτό
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 1 εβδομάδα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..