Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

Τα συμβάντα στο SHINGAL και οι σκέψεις..



Αύγουστος του 2014. Τότε σταμάτησε ο δικός μου χρόνος, και με παρακάλεσε να μην μιλήσω ξανά αν δεν έχω στο μυαλό μου αυτούς τους ανθρώπους στο Shingal. Όχι ότι έχω κάποια ειδική προτίμηση, ακόμα κι αν έχω την αγάπη μου στον λαό αυτό για τους δικούς μου λόγους, αλλά γιατί κατάλαβα πόσο μοναχικοί είναι όλοι οι άνθρωποι όταν καταδιώκονται, πόσο αφημένοι από τους άλλους αδερφούς τους, που κι αυτοί μάλλον κάποτε πέρασαν τα ίδια, και πάντα έτσι πέρναγε ο χρόνος σε αυτό το διαρκές έγκλημα που είναι ο "ανθρώπινος" κόσμος, ο γεμάτος με τόσες ελπίδες και ψέμματα, ο "μοναδικός" για τον καθένα, άραγε αυτό το τελευταίο είναι καλό;
Άνθρωποι χάνονται, λαοί χάνονται, κόσμοι ολόκληροι χάνονται από άλλους ανθρώπους, από άλλους λαούς, από άλλους κόσμους.
Ως πότε άραγε θα υπάρχει αδιαφορία, ως πότε οι λέξεις και τα νοήματα θα επιβεβαιώνουν απλά τον εθνικισμό της πραγματικότητας;
Ίσως αν μπορούσαμε θα έπρεπε να σκεφτούμε αυτόν τον εθνικισμό σαν τον πιό επικίνδυνο, ακόμα κι αν μας φαίνεται, έτσι όπως σας τον παραθέτω, ως ένα μεταφορικό σχήμα.
Ποιός δεν είναι πιά, ποιός δεν είναι επιτέλους ένας εθνικιστής του εαυτού του; του έθνους του; της τάξης του; της φατρίας και της ιδεολογίας του;
Αν μπορούσα να βρω έναν άνθρωπο τέτοιο, να μου δείξει τι είναι άνθρωπος..





Ι.Τζανάκος

Αντικριτική της κριτικής της κριτικής, σε 2 σημεία..


Σημείον 1

Η δυνατότητα η ίδια (ακριβώς;) κοινωνική μορφή να περιέχει αντίθετα περιεχόμενα έχει αποκλειστεί από τους πάνσοφους αμιγείς μαρξιστές, αφού γι'αυτούς η υφιστάμενη κοινωνική πραγματικότητα είναι ίδια σε όλο τον κόσμο. 
Καπιταλισμό έχουμε στην δυτική Αφρική καπιταλισμό έχουμε στην Γαλλία, κρατικό καπιταλισμό στην Σοβιετική Ένωση κρατικό καπιταλισμό στην Γαλλία, εθνικισμό στην Δυτική Αφρική εθνικισμό στην Γαλλία εθνικισμό στην Σοβιετική Ένωση, για να φέρουμε μπροστά μας έναν σωρό από διαφορετικά αναφορικά συστήματα που λέγεται ότι "μορφοποιούνται" από κοινές μορφές, άρα σημαίνουν λίγο ως πολύ ένα ταυτόν περιεχόμενο.  
Αυτό μας λέει ο αριστερισμός και ο νεο-αριστερισμός.
Η "αντίθετη" ροπή, που συνδέει διάφορους ας πούμε σοσιαλδημοκράτες ή αστούς σοσιαλιστές (στους οποίους ανήκουν και οι "εθνικοσοσιαλιστές" φασίστες),  κατασκευάζει τις μορφές ως ουδέτερες κοινές μορφές ή "μορφικά εργαλεία" που χρησιμοποιούνται κατά βούληση για να πραγματωθεί ένα κοινό ή μη κοινό περιεχόμενο, ο "σοσιαλισμός" ή η "κοινωνική δικαιοσύνη", ή απλά το "εθνικό συμφέρον". 
Οι διαφορές ως προς την σκοποθεσία, αν θεωρηθούν ως πραγματικές -ας πούμε ότι είναι- βυθίζονται στα "ουδέτερα" μέσα πραγμάτωσής τους σε σημείο να ταυτίζονται μαζί τους, και να αίρονται ακόμα και ως πραγματικές ή προσχηματικές διαφορές: το κράτος, ή το έθνος, ή η κοινωνία εν γένει ως μορφές των ταξικών αντιπαραθέσεων ή ως εργαλεία των ταξικών συμφερόντων ταυτίζονται με τις ίδιες τις αντιπαραθέσεις, τα ταξικά συμφέροντα κ.λ.π . 
Έτσι το έθνος ή το κράτος ή εν γένει η κοινωνία εκτός από θεωρούμενο ως γενικό μορφικό πλαίσιο των αντιθέσεων ή των διαφορών μετατρέπονται σε τελικό περιεχόμενό τους. 
Βέβαια υπάρχει μιά ποικιλία ταυτίσεων και πάνω σε αυτή την ποικιλία σχηματίζονται όντως διαφορετικές πολιτικές και ενσωματώνονται διαφορετικά ταξικά συμφέροντα, είτε μέσα στην άρχουσα τάξη, στό ίδιο οντολογικό ταξικό επίπεδο, είτε μεταξύ οντολογικά αντιπάλων τάξεων. 
Ο σκοπός όμως να ταυτίζονται όποιοι διαφορετικοί σκοποί με κάποια ουδέτερα μέσα ή κάποιες ουδέτερες μορφές είναι αλήθεια ότι οδηγεί σε ένα κοινό αποτέλεσμα. 
Ποιό είναι αυτό το γενικό κοινό αποτέλεσμα; 
Θα μπορούσαμε να πούμε πως το γενικό κοινό αποτέλεσμα σε μια νεωτερική, καπιταλιστική ή μετα-καπιταλιστική, κοινωνία είναι ένα σύστημα της μισθωτής εργασίας:
Μισθός από το πλέγμα κράτος-ιδιωτικός τομέας, μισθός από το πλέγμα κράτος-κόμμα-συλλογική ιδιοκτησία, μισθός από το πλέγμα έθνος-κράτος-κόμμα/κίνημα-μεικτή μορφή ιδιοκτησίας, και ό,τι άλλο θέλετε.
Υπό μια έννοια όλα αυτά τα "αναγκαία" σκατά θα μπορούσαν να είναι το αιώνιο αντικείμενο της αιώνιας περιφρόνησης του μισθωτού υποζυγίου ή το αιώνιο αντικείμενο του αιώνιου θαυμασμού του μισθωτού υποζυγίου που "πιστεύει" στην αιωνιότητά τους, και έχει κάθε λόγο να περιφρονεί ή να θαυμάζει κάτι που έχει αποδείξει την αντοχή του στην διάρκεια του νεωτερικού χρόνου. 
Οι ίδιοι άνθρωποι όμως, μέσα σε αυτό το κοινό πλαίσιο, μπορούν να εμπλακούν σε θανατερούς αγώνες που εκφράζουν τα υλικά και ιδεολογικά συμφέροντά τους, και αυτό δεν εξηγείται με την "εξήγηση" της ιδεολογίας ούτε με την εξήγηση της ισχύος του "αλλοτριωμένου κοινωνικού είναι" που τους περιέχει και τους αναγκάζει στην συμμετοχή σε κάτι που στην "πραγματικότητα" δεν τους περιέχει. 
Τι είναι όμως αυτό που κάνει δυνατή την συμμετοχή των ανθρώπων στο ένα ή το άλλο σύστημα της μισθωτής υποδούλωσης (καπιταλιστικό ή μετα-καπιταλιστικό, κρατικιστικό ή φιλελεύθερο) με τέτοιο τρόπο που να κάνει την αληθοφάνεια της ταύτισής τους με ένα από αυτά, και άρα με το όλον που τα σημαίνει, να προσεγγίζει την αλήθεια;
Ο κοινός νούς της εμπλοκής στον αγώνα για οντολογικά α-διάφορα ενδεχόμενα της ίδιας οντολογικής πραγματικότητας, που είναι η μισθωτή υποδούλωση και η κατά παραχώρηση ύπαρξη της εργαζόμενης προσωπικότητας, ο κοινός νους λοιπόν της εμπλοκής σε έναν τέτοιο αδιέξοδο αγώνα, που μερικές φορές είναι ένας αγώνας μεταξύ ανθρώπων που δεν έχουν όπως λέμε να μοιράσουν τίποτα (εργάτες, ή λαοί ως εθνικές υποστάσεις), αναφέρεται στις ιστορικές και γεωπολιτικές/γεωοικονομικές συγκυρίες που κάνουν αυτό τον αγώνα, και από τις δυό αντιμαχόμενες "πλευρές" πραγματικό, και άρα κοινό από την πρακτική σκοπιά του επίδικου αντικειμένου. 
Το έθνος-κράτος και οι κοινωνικοπολιτικοί μηχανισμοί του μπορεί να είναι το κοινό αντικείμενο μάχης δυο διαφορετικών φορέων τής κοινωνικής κοινής ουσίας που είναι η παραγωγή εν γένει και αυτό βέβαια δίνει το προβάδισμα σε αυτόν τον φορέα που είναι οντολογικά συμβατότερος με την ριζική μη-κοινότητα του κοινού αντικειμένου και της ίδιας της θεωρούμενης ως κοινής ουσίας και επωφελείται αυτής του τής ριζικής μη-κοινότητας. Είναι αυτονόητο πως ο αρχικά τουλάχιστον ωφελούμενος είναι η αστική τάξη. Χαίρω πολύ Χαιρόπουλος..
Είναι ψωμοτύρι για τον αριστερισμό και τον κομμουνισμό η ανάδειξη της μη κοινότητας της θεωρούμενης ως κοινής ουσίας ή του κοινού αντικειμένου και ως προς αυτό έχουν να δείξουν λαμπρές σελίδες κριτικής που πολλές φορές στρέφονται μέσα στο ίδιο το κοινό κατά τα άλλα ιδεολογικό τους στρατόπεδο που συγκροτούν απέναντι στους αστούς σοσιαλιστές, τους "αμιγείς" σοσιαλδημοκράτες και πολλές φορές (από κοινού απέναντι) στους εθνικιστές, φασίστες κ.λ.π
Είναι διασκεδαστικό να παρακολουθήσει κανείς τις οικείες διαμάχες αυτού του διευρυμένου χώρου, αν έχει υπομονή και φυσικά αν δεν διαθέτει πολλά κιλά από τον συνεχώς κατακρινόμενο από αυτές τις ισχυρές ιδεολογικές φράξιες κοινό νού. Στο τέλος όμως μπορεί κανείς να υπενθυμίσει σε όλους τους διονυσιαζόμενους αριστερούς ότι στο διαταύτα αυτό που έχει ακόμα επικρατήσει είναι, δια της μίας ή άλλης εκδοχής, το σύστημα της μισθωτής εργασίας.
Μισθωτή εργασία στην δυτική Αφρική μισθωτή εργασία στην Γαλλία, μισθωτή εργασία στην Σοβιετική Ένωση μισθωτή εργασία στην Γαλλία, μισθωτή εργασία στον φασισμό μισθωτή εργασία στον κομμουνισμό. Είναι το ίδιο πράγμα όλα αυτά; Όχι βέβαια..
Υπάρχουν ριζικές διαφορές, όπως ριζικές διαφορές υπάρχουν στον εθνικισμό του ένα και στον εθνικισμό του άλλου, στον κρατισμό του ένα και στον κρατισμό του άλλου, στον φιλελευθερισμό του ένα και στον φιλελευθερισμό του άλλου και πάει λέγοντας.. 
Πως μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτό το δόκανο της συγκεχυμένης α-διαφοροποίησης και της "αντίθετης" υπερ-διαφοροποίησης των οργανικών μορφών της αστικής κοινωνίας και των αρνησιακών ομοιωμάτων της, για να ανοιχτούμε, παρ'όλα αυτά, σε μια διαλεκτική της ριζικής άρνησης των πάντων που σημαίνουν κράτος-κρατισμός μισθωτή εργασία, "αγορά" φιλελευθερισμός μισθωτή εργασία, εθνικισμός διεθνισμός α-εθνισμός και ούτω καθεξής;
Κατ'αρχάς πρέπει να αναγνωρίσουμε την σημασία της αλήθειας όλων των ιστορικά έγκυρων θεωρήσεων, και με αυτό εννοούμε όλες εκείνες τις θεωρήσεις που δεν ξεπέφτουν στον φασισμό εθνικοσοσιαλισμό ή ακραίο εθνικισμό. Ξέρω πως αυτό το κριτήριο θα ενοχλήσει πολλούς, και μάλιστα πολύ διαφορετικούς ανθρώπους, πράγμα που δεν θα με εκπλήξει. Στην πραγματικότητα θα ενοχλήσει μάλλον τους περισσότερους, αλλά θα έσπευδα να τους καθησυχάσω λέγοντας πως μου είναι αδύνατον να μην καταλαβαίνει κανείς την διαφορά των "κανονικών" αστών και των "κανονικών" μετα-αστών (κομμουνιστών και λοιπών), με όλα τα τερατώδη εγκλήματά τους απ-έναντι των καθημερινών ανθρώπων, με τους φασίστες ναζιστές που είναι εκτός συναγωνισμού για την ανοησία, αθλιότητα και απανθρωπία τους. Απλά εξορίζω τους ολίγιστους από την διαλεκτική, και όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό του λέω να ελπίσει στην επιστήμη. Κάποια στιγμή θα δημιουργηθεί η μηχανή του χρόνου και θα μπορέσει να γυρίσει πριν το 1934 ή το 1936. Εγώ δεν γυρνάω πάντως, όποια ιδεολογικά ξόρκια κι αν δεχτώ.
Θα προσέθετα όμως "κάτι" δι'εμέ ουσιαστικότερον στην συζήτηση αυτή, που δεν θα γίνει. 
Και αυτό το "κάτι" είναι η σημασία της θέσης του σημαίνοντος υποκειμένου στο παγκόσμιο ιεραρχικό σύστημα (παλαιότερα καπιταλιστικόν και μετακαπιταλιστικόν και σήμερα μόνον καπιταλιστικόν) και ο ρόλος αυτής της θέσης για την σχετικοποίηση των γενικών κριτηρίων κρίσης που συνήθως χρησιμοποιούν οι θεωρητικοί για να συσκοτίζουν νομίζω την συγκεκριμένη ανάλυση των συγκεκριμένων καταστάσεων και μη καταστάσεων που μας βασανίζουν. 
Σε αυτή δε την παγκόσμια ιεραρχία δεν υφίστανται μόνον ακραίες θέσεις υπεροχής και υποταγής αλλά και ενδιάμεσαι θέσεις που ως γνωστόν έχουν "ως σκοπόν" να τρελλάνουν τους θεωρητικούς, αλλά εμέναν όχι, όπως δεν θα με τρελλάνουν και οι θεωρητικοί. 
Εδώ όμως θα ήθελα να απολογηθώ επιθετικώς για κάποια συγκεκριμένα πράγματα που αφορούν και δεν αφορούν τα άνωθεν λεχθέντα..


Σημείον 2

Σε έναν επεισοδιακό μου "διάλογον" με θαμώνες μίας συντηρητικής "πατριωτικής" ιστοσελίδας, της οποίας διαχειριστής είναι ο εξαιρετικός συντηρητικός στρατιωτικός (και πολιτικο-στρατιωτικός αναλυτής) Σ.Καλλεντερίδης εξέφρασα απόψεις που δεν δυσαρέστησαν μόνον τους θαμώνες αυτούς, μερικοί εκ των οποίων μάλιστα εξέφρασαν την απέχθειά τους για την "εμφυλιοπολεμική" μου ρητορική, αλλά και αρκετούς κομμουνιστές και αριστερούς φίλους. 
Δεν παρεξηγήθηκα βέβαια, γιατί ως γνωστόν όποιος παρεξηγείται δεν καταλαβαίνει, και αν καταλάβει λύεται η παρεξήγηση και η ζωή συνεχίζει απτοήτως εις τα αδιερεύνητα ακόμα μονοπάτια της. Εμείς να είμαστε καλά και η ιδεολογία μας. 
Όλα τα άλλα θα έρθουν, αφού πρώτα θα έχουν ξοδευτεί μερικές δεκαετίες, έτσι είναι η ζωή εξάλλου..
Τι είπα όμως που εδημιούργησε τόση σύγχυση σε όλους;
Αναφερόμενος στα εγκλήματα της αστικής παρατάξεως (δεξιάς και κεντρώας) στην νεο-ελληνική ιστορία δεν παρέλειψα να στολίσω και την κομμουνιστική ιστορία με τους σωστούς χαρακτηρισμούς. 
Έχοντας κατά νου την βιωμένη αφήγηση των "δικών" και των "άλλων", οικείων και ξένων, και έχοντας πάντα κατά νου το κριτήριο του ταπεινωμένου "μικρού" ανθρώπου έχω καταλήξει στο ιστορικό συμπέρασμα πως το "κοινό" αγαθό διαμεσολαβήθηκε καλύτερα μέσα από τον κομμουνισμό και την ιστορία του κομμουνισμού στην ελλάδα και όχι από την ιστορία του αστισμού. 
Έχοντας "εμβολιαστεί" απέναντι στην χυδαία "αντικομμουνιστική/αντισταλινική" ιστοριογραφία και μη χαρίζοντας ούτε κάστανο στους "νέους" ιστορικούς της δεξιάς (αναθεώρησης) δεν έδωσα παρ'όλα αυτά κανένα κάστανο (που δεν τους ανήκει) ούτε στους κομμουνιστές και αριστερούς αφηγητές της αγιότητος και ιδεατής καθαρότητος.
Γιά μένα όλοι αυτοί υπό το φως της α-διαφοροποίησης παραμένουν ως έχουν: δυνάστες και (δυνητικοί;) μακελάρηδες του λαού και των εργαζομένων, και υπό το φως της διαφοροποίησης συμπίπτοντες με τα συμφέροντα του λαού και των εργαζομένων, δηλαδή των αιώνιων μισθωτών υποζυγίων. 
Δεν είναι της ώρας να προβούμε σε ιστορικούς απολογισμούς αλλά από την άλλη δεν είναι η ώρα να υποκύψουμε στις ιστορικές μυθολογίες της αστικής κεντρο-ακροδεξιάς και της κομμουνιστικής ή μη κομμουνιστικής αριστεράς (και μη αριστεράς, ξέρω και γω; ας το λύσουν). 
Εγώ τουλάχιστον αυτό θα πράξω, και όχι από την σκοπιά μόνον της ιστορικής θεωρίας ή της διαλεκτικής, όσο μπορώ να την ασκώ, σοβαρώς ή γελοίως. Θα το πράξω από την σκοπιά της ιστορικής προοπτικής που δεν χωράει πλέον καμμία μυθοποίηση ή συμβιβασμό ως προς τους μελλοντικούς σκοπούς της ελληνικής κοινωνίας να υπερβεί τόσο τον αστικό όσο και μετα-αστικό ορίζοντά της όπως διαμορφώθηκε ως τα τώρα..
Αυτά προς το παρόν..

Ι.Τζανάκος

Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

Το τέλειο δόκανο..



Καιρός να βάζουμε τα πράγματα στην θέση τους, χρησιμοποιώντας έναν κυνικό Λόγο. 
Ακολουθεί η πιθανή ματιά ενός φιλοκαπιταλιστή ή μάλλον κυνικού αντικαπιταλιστή. 
Δεν συμφωνούμε απόλυτα με αυτή την ματιά, αν και βγαίνει μέσα από το μυαλό μας. 
Η σχάση αυτή ασκείται από εμάς ως προφύλαξη από την πολιτική σχιζοφρένεια, την στιγμή που αυτή η σχιζοφρένεια οδηγεί στην "ενότητα" και οδηγείται από την "ενότητα" και την επιθυμία της. 
Όπως γνωρίζουν οι γνωρίζοντες ψυχιατρικήν, έστω και ερασιτεχνικώς, η σχιζοφρένεια δεν σημαίνει σχάση (διαίρεση εις δύο) αλλά το ακριβώς αντίθετον: Επιθυμία ενότητος των πάντων και ταυτόχρονα διασκορπισμόν τους εις άπειρα πολλαπλά. 
Ήτοι: δεν θα μας τρελλάνει εμάς το "κίνημα".
Ακολουθεί ο Λόγος της σχάσης ενός κυνικού αντικαπιταλιστή (τελικά βρήκα τον Τίτλο-Όνομα του υποκειμένου σας):
 
1) Έξοδος από το ευρωνόμισμα και εισαγωγή εθνικού νομίσματος, υπό τις σημερινές αλλά μόνιμες συνθήκες ένταξης της ελληνικής ''τραπεζικής" στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, σημαίνει εθνικοποίηση-κρατικοποίηση τού τραπεζικού κεφαλαίου, αν θέλουμε να μιλάμε για στοιχειωδώς αυτόνομη δημοσιονομική και νομισματική πολιτική από την πρακτική σκοπιά του ελληνικού έθνους-κράτους. 
Έτσι κι αλλιώς αυτή η αλλαγή είναι αδύνατη υπό τις συνθήκες που βιώνει η ελληνική αστική κοινωνία χωρίς παραβίαση των κανόνων της "τραπεζικής" όπως έχουν διαμορφωθεί από την ευρωπαϊκή ένωση.
2) Η παραβίαση των κανόνων της "τραπεζικής" όπως έχουν διαμορφωθεί από την ευρωπαϊκή ένωση σημαίνει όχι μόνον έξοδο από το ευρωνόμισμα αλλά και ουσιαστική έξοδο από την ευρωπαϊκή ένωση. 
3) Αντίστροφα, με βάση την συγκεκριμένη δομή της "τραπεζικής" όπως έχει διαμορφωθεί από την ελληνική χρηματιστική ολιγαρχία και κρατική γραφειοκρατία δεν είναι δυνατή η έξοδος από το ευρωνόμισμα.
4) Αυτό που τρέμουν όλες οι μερίδες της μεσοαστικής μικροαστικής και μεγαλοαστικής (δεξιάς και αριστερής) ολιγαρχίας και γραφειοκρατίας είναι αυτή η ενότητα των αρνητικών διεργασιών για το είδος της κοινωνικής και πολιτικής σύνθεσης της ελληνικής αστικής κοινωνίας και η είσοδος σε έναν (αναγκαστικό τότε) εθνικό και μερικά κρατικό καπιταλισμό, που θα αναζητά την γεωπολιτική του ταυτότητα έξω από τον ασφυκτικό κλοιό της δυτικής ευρώπης και της δύσης γενικότερα.
5) Η ταλάντευση (όλης) της πολιτικής γραφειοκρατίας όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα μεταξύ της σημερινής υποτακτικής της υπαγωγής στην ευρωένωση και μιας πιό αυτόνομης παραλλαγής της, ακόμα και στα πλαίσια ενός εθνικού νομισματικού συστήματος ενταγμένου σε ένα καθεστώς διπλού νομίσματος,ταλάντευση που εκφράζεται βεβαίως και με τον πλήρη ουτοπισμό ως γραμμή φυγής στο πουθενά της στιγμής, δεν μπορεί να αποκρύψει τον φόβο της και την συγκεκριμένη ενιαία δράση της απέναντι στο ενδεχόμενο μιας άλλης τροπής του καπιταλισμού.
6) Πίσω από αυτή την παρδαλή ταλάντευση και τις κάπως κωμικές αντικαταστάσεις στον ρόλο του αγωνιστικού κατόχου της κωμικής πλατείας, της πλατείας Συντάγματος, κρύβεται μια φοβική ταυτότητα που αντιστοιχεί στην άρνηση όλης της κοινωνίας να στοχαστεί και να σχεδιάσει την απλή της (αρχική) μετατροπή σε (μετριασμένες έστω) εθνικο- και κρατικοκαπιταλιστικές βάσεις.
7) Η δύναμη των υποστηρικτών της απλής ταυτότητας με το ευρωσύστημα, όπως έχει διαμορφωθεί ως συγκεκριμένη σχέση με αυτό, απορρέει από την δυσχέρεια πραγμάτωσης της εναλλακτικής αλλά και την πλήρη άρνηση της συγκεκριμένης (καπιταλιστικής) και όχι ουτοπικής (σε αυτές τις συνθήκες) ή μονομερούς (και αυτής ουτοπικής, αλλά με άλλο πρόσημο) μόνον νομισματικής εξόδου από αυτό.
8) Όχι μόνον οι υποστηρικτές αλλά και οι αρνητές του καπιταλισμού, στην επικράτεια του ελληνικού έθνους-κράτους, αρνούμενοι το ρεαλιστικόν της συγκεκριμένης καπιταλιστικής εξόδου υποτάσσονται στο ρεαλιστικόν της παραμονής, στο ρεαλιστικόν της παραμονής στην "τραπεζική" όπως έχει διαμορφωθεί, άρα και στο ρεαλιστικόν της παραμονής στο ευρωνόμισμα.  




Θέση:
Σε καμμία πλατεία δεν πατάμε, προς το παρόν..







Ι.Τζανάκος

Αναπηρικές συντάξεις στην εποχή της καπιταλιστικής απανθρωπιάς..


Σχόλιο 
Ιωάννης Τζανάκος

Σας έχω περιγράψει ως άμεσα εμπλεκόμενος και ως άμεσα διαμαρτυρόμενος υπάλληλος την άθλια κατάσταση στις "υγειονομικές επιτροπές" για τις συντάξεις αναπηρίας, όπου το ταξικό φασιστικό μίσος των διεθνών εποπτών και των εδώ δωσιλόγων τους έχει μετατραπεί σε ανοιχτή γραφειοκρατική δολοφονία ανήμπορων ανθρώπων, με ευθύνη του ελληνικού αστικού κράτους, του ΙΚΑ (ΚΕΠΑ) και των μικροαστών υπόδουλων υπαλλήλων του.
Δεν έχω να πω τίποτα άλλο..
Εξέγερση..
Παλουκώστε τους Βρυκόλακες.. 

Χαλκίδα: Πήδηξαν στο κενό από την απελπισία της φτώχειας μάνα και γιος


Τι ανέφερε το σημείωμα που άφησε πίσω της η 63χρονη γυναίκα που αυτοκτόνησε στη Χαλκίδα. Ενα λεπτό αργότερα πήδηξε από το μπαλκόνι και ο γιος της. Φτώχεια και χρέη


http://www.thetoc.gr/koinwnia/article/xalkida-pidiksan-sto-keno-apo-tin-apelpisia-tis-ftwxeias-mana-kai-gios





Δικαστές, δικηγόρους, υπαλλήλους του ΙΚΑ και όσους εκείνη θεωρούσε υπεύθυνους για την διακοπή της αναπηρικής σύνταξής και «χλιαρής» νομικής διεκδίκησης ανάκτησής της, αναφέρει σε ιδιόχειρο σημείωμα της ως υπαίτιους της απόφασής να προβεί στο απονενοημένο διάβημα. Η 63χρονη γυναίκα και λίγο αργότερα ο 27χρονος γιος της, πήδηξαν από το μπαλκόνι του 5ου ορόφου πολυκατοικίας που διέμεναν, στη Χαλκίδα, με αποτέλεσμα τον φρικτό θάνατό τους, εξαιτίας των σοβαρών οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζαν τα τελευταία χρόνια.

Σύμφωνα με τις συγκλονιστικές περιγραφές των αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ., μάνα και γιος έπεσαν στο κενό με διαφορά ενός λεπτού, χωρίς οι αστυνομικοί να γνωρίζουν ποιος έπεσε πρώτος κι ακολούθησε ο δεύτερος. Το πιθανότερο όμως είναι να έπεσε πρώτη η μητέρα, που είχε προσχεδιάσει την ενέργειά της αφήνοντας και ιδιόχειρο σημείωμα, και στη συνέχεια ο γιος της όταν την είδε αιμόφυρτη στον ακάλυπτο της πολυκατοικίας. Η άτυχη γυναίκα έχασε αμέσως τη ζωή της, ενώ ο 27χρονος γιος της σχεδόν 2,5 ώρες αργότερα, στις 11:40, στο Γενικό Νοσοκομείο Χαλκίδας, όπου είχε μεταφερθεί.

Η οικογενειακή τραγωδία καταγράφηκε στις 09:00 το πρωί της Τρίτης στην οδό Σαμαρτζή στη Χαλκίδα, όταν η 63χρονη γυναίκα κι 27χρονος γιος της που αντιμετώπιζε ψυχολογικά προβλήματα, έπεσαν στο κενό. Σύμφωνα με γείτονες της οικογένειας, τα οικονομικά προβλήματα προέκυψαν, όταν για άγνωστο ακόμη λόγο το 2011 κόπηκε η αναπηρική σύνταξη που λάμβανε η 63χρονη, ενώ κάποιες πληροφορίες, οι οποίες ελέγχονται για την αξιοπιστία τους ανέφεραν ότι της είχε ζητηθεί και επιστροφή κάποιων χρημάτων. Η μητέρα για τουλάχιστον 3,5 χρόνια δεν είχε τη δυνατότητα πληρωμής του ενοικίου με τους ιδιοκτήτες παρόλα αυτά να ανέχονται την κατάσταση και να βοηθούν μαζί με τους γείτονες οικονομικά και με παροχή φαγητού. Τους είχε προκαλέσει εντύπωση, ότι η «περήφανη», όπως τη χαρακτηρίζουν γυναίκα, δεν τους έδινε τα τηλέφωνα των δύο άλλων γιων της που μένουν στην Αθήνα, προκειμένου να τους ειδοποιήσουν για την κατάστασή της. Οι γείτονες αναφέρουν χαρακτηριστικά: «Είτε δεν ήθελε να τους στενοχωρήσει, είτε δεν είχαν καλές σχέσεις».


Ανατριχίλα στη Χαλκίδα. Το σάλτο απελπισίας για 63χρονη μητέρα Κατερίνα Αμπελιώτη και τον γιο της Χρήστο Μερσίνα!

Σε όλη τη ζωή της πάλευε να μεγαλώσει τα τρία παιδιά που της άφησε -μαζί με τα χρέη του- ο σύζυγός της, όταν την εγκατέλειψε ολομόναχη.
Η 63χρονη μητέρα τα έβγαζε πέρα με βοήθειες από τους γείτονες, τις οποίες πάντως η ίδια δεν ζητούσε ποτέ. Εδώ και τέσσερα χρόνια αγωνιζόταν να κρατήσει την υποτυπώδη αναπηρική σύνταξη, που ήταν και το μοναδικό της εισόδημα. Όταν έχασε οριστικά τον δικαστικό πόλεμο, φαίνεται πως ένιωσε τον κόσμο να χάνεται και αναζήτησε τη λύτρωση κάνοντας σάλτο απελπισίας από τον πέμπτο όροφο και σφίγγοντας στην αγκαλιά τον 27χρονο γιο της! Η ασύλληπτη τραγωδία....
που κρυβόταν πίσω από τη συγκλονιστική, διπλή αυτοκτονία μητέρας και γιου χθες το πρωί έχει «παγώσει» την κοινωνία της Εύβοιας. Οι διαστάσεις του δράματος αποκαλύφθηκαν όταν έπεσε η αυλαία. Μαζί με την τραγική πρωταγωνίστρια μητέρα του ο 27χρονος πήρε την απόφαση να βάλει κοινό τέλος στα βάσανα πολλών χρόνων. «Δεν είχαμε τίποτα, ήμασταν απελπισμένοι. Και πέσαμε» ψέλλισε ο Χρήστος Μερσίνας στους αστυνομικούς λίγο προτού ξεψυχήσει, ακολουθώντας στον θάνατο τη μητέρα του Κατερίνα Αμπελιώτη.
Ηταν 9.00 το πρωί όταν η γειτονιά σηκώθηκε στο πόδι ακούγοντας δύο ανατριχιαστικούς γδούπους. Ενας γείτονας βγήκε στο πίσω μπαλκόνι του διαμερίσματός του και είδε αιμόφυρτους στον ακάλυπτο χώρο της πολυκατοικίας της οδού Σαμαρτζή 59, στο κέντρο της Χαλκίδας, την άτυχη γυναίκα και δίπλα της τον αγαπημένο της γιο.

Η 63χρονη είχε αφήσει την τελευταία της πνοή, ενώ το παλικάρι χαροπάλευε πεσμένο ανάσκελα. Ασθενοφόρο τον μετέφερε στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του νοσοκομείου Χαλκίδας, όπου διασωληνώθηκε. Ομως, στις 11.40 δεν άντεξε και ξεψύχησε.
Ζούσαν μόνοι τους

Η 63χρονη Κατερίνα Αμπελιώτη και ο γιος της ζούσαν μόνοι τους τα τελευταία χρόνια στο διαμέρισμα του πέμπτου ορόφου. Τα άλλα δύο παιδιά της κατοικούν μόνιμα στην Αθήνα και ως αργά χθες η Αστυνομία δεν είχε καταφέρει να τα εντοπίσει. Η μητέρα είχε χάσει το μοναδικό εισόδημα που διέθετε, μία υποτυπώδη αναπηρική σύνταξη, την οποία τής έκοψαν το 2011. Από τότε αγωνιζόταν δικαστικά να την ανακτήσει. Ομως, η τελεσίδικη απόφαση βύθισε την ίδια και τον γιο της στην ανέχεια και τους οδήγησε στην απελπισία, κάνοντάς τους να αποζητούν λύση στον θάνατο.
Πίσω από τη διπλή αυτοκτονία κρύβεται μία θλιβερή ιστορία, που κρατούσε πολλές δεκαετίες. Πριν από είκοσι χρόνια ο σύζυγος της Αμπελιώτη (έχει πια πεθάνει) την εγκατέλειψε αφήνοντάς τη με τρία ανήλικα παιδιά. Λίγα χρόνια αργότερα επέστρεψε με τη φιλοδοξία να φτιάξει ένα αποξηραντήριο ξηρών καρπών στη βόρεια Εύβοια. Επένδυση η οποία θα του κόστιζε πολλά λεφτά. Τα δάνεια για να ανοίξει την επιχείρηση τα πήρε στο όνομα της γυναίκας και όταν έπεσε έξω έφυγε πάλι, αφήνοντάς τη ξανά μόνη, αλλά αυτή τη φορά φορτώνοντας στις αδύναμες πλάτες της ένα τεράστιο χρέος που στο τέλος τη γονάτισε!

Το σημείωμα 
Οι περισσότεροι περίοικοι γνώριζαν τα σοβαρότατα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζαν. Η 63χρονη αδυνατούσε να πληρώσει το νοίκι, αλλά οι ιδιοκτήτες δεν της δυσκόλευαν τη ζωή. Αντίθετα, βοηθούσαν οικονομικά εκείνη και το παιδί της, αν και η αξιοπρέπεια δεν τους άφηνε να απλώνουν το χέρι.

Οι αστυνομικοί, που μπήκαν στο διαμέρισμα με τη βοήθεια κλειδαρά, βρήκαν ένα σημείωμα που είχε γράψει η τραγική γυναίκα στο οποίο, σύμφωνα με πληροφορίες, παρέθετε την άθλια οικονομική κατάσταση στην οποία βρισκόταν.
Συγκλονισμένος μίλησε στην «Espresso» ο δήμαρχος Χαλκιδέων Χρήστος Παγώνης: «Με λυπεί ιδιαίτερα ως δήμαρχο της πόλης το περιστατικό το οποίο ήρθε σε μία περίοδο που πραγματικά η φτωχοποίηση καταλαμβάνει τμήματα του πληθυσμού και ιδίως της Χαλκίδας, που είναι μία αποβιομηχανοποιημένη περιοχή. Προσπαθούμε ως δήμος να αντιμετωπίσουμε όσο μπορούμε το πρόβλημα, μέσα από κοινωνικές δομές.

Εξάλλου, είμαστε ο μοναδικός δήμος σε όλη την περιφέρεια που διαχειριζόμαστε -πιλοτικά- το εγγυημένο εισόδημα, δηλαδή κάθε μήνα κάποια χρήματα δίνονται σε άτομα λαμβάνοντας υπ' όψιν κοινωνικοοικονομικά κριτήρια».
Την είχαν «λυγίσει» τα προβλήματα, αλλά δεν δεχόταν ελεημοσύνη
Συντετριμμένοι οι γείτονες αναφέρουν ότι τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα και τα πολλά χρέη δεν άφηναν την 63χρονη γυναίκα να πάρει ανάσα. Ωστόσο ήταν πάντα αξιοπρεπής: «Ολοι στη γειτονιά τής είχαμε δώσει χρήματα, με τη μορφή δανείου πάντα, διότι ήταν πολύ περήφανη για να δεχτεί ελεημοσύνη» λένε όσοι τη γνώριζαν και τη σέβονταν. Ακόμα και ο σπιτονοικοκύρης της, στην κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία, ανέφερε ότι τη βοηθούσε όσο μπορούσε και ποτέ δεν την πίεζε για τα ενοίκια που χρωστούσε, καθώς ήταν προφανές ότι δεν μπορούσε να τα πληρώσει.
«Οταν περπατούσε στον δρόμο και έβλεπε κάποιον ο οποίος τής είχε δανείσει, τον κοιτούσε με μάτια που ζητούσαν χίλιες φορές συγγνώμη και έσκυβε πάλι το κεφάλι από την ντροπή που ένιωθε!» είπε στην«Espresso» αστυνομικός που συμμετέχει στην προανάκριση και έτυχε να γνωρίζει προσωπικά την Κατερίνα Αμπελιώτη, προσθέτοντας πως επρόκειτο για γυναίκα σπάνιου ήθους, αλλά πολύ βασανισμένη.
Βοήθεια από γείτονες

Τελευταία η κατάσταση είχε ξεφύγει και η άτυχη γυναίκα αναγκαζόταν να απευθύνεται σε διάφορα φιλόπτωχα ταμεία προκειμένου να εξασφαλίσει ένα πιάτο φαΐ για την ίδια και το παιδί της. Ομως κυρίως τη βοηθούσαν οι γείτονες, οι οποίοι τούς πρόσφεραν ό,τι μπορούσαν.

Από την άλλη, ο γιος της ήταν ένα συνεσταλμένο παιδί, κλεισμένο στον εαυτό του και στο σπίτι, αφού σχεδόν κανείς δεν τον είχε γνωρίσει! Οπως είπε χαρακτηριστικά μία γειτόνισσα, όταν άκουσε τις φωνές από τον κόσμο και πήγε στο σημείο αντίκρισε ένα παλικάρι που δεν είχε ξαναδεί!

Εύα Παπαδάτου 


 skeftomasteellhnika

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

Μάρτυρες του λαού που αγωνίζεται / Hozan Comert, Ez Şehidim-Ji bo biranina şehid Huseyn Mousazadeh

Μάρτυρες του λαού που αγωνίζεται / Hozan Comerd Ez Şehidim -Pakrewanim .Pakrewanen Rumet u Azadiye.

Μηχανή Ανάλωσης / (3) / Το παράδοξο των "κατώτερων" (ιεραρχικά) εθνοκρατικών υποσυστημάτων..



Η θέση του ελληνικού έθνους-κράτους βρίσκεται στην εσωτερική στοιβάδα της εξωτερικής στοιβάδας του δυτικού ιμπεριαλιστικού μπλόκ, ή αν εξετάσουμε το δυτικό μπλόκ από την σκοπιά της βαθμίδωσης σε ανώτερες και κατώτερες βαθμίδες μιας ιεραρχικής πυραμίδας βρίσκεται σε μια μεσαιοκατώτερη θέση.
Η παραδοξότητα της θέσης των κατώτερων ιεραρχικά (μεσαιοκατώτερων και κατώτερων) εθνών-κρατών σε μια αυτοκρατορική ή ιμπεριαλιστική ιεραρχία έγκειται στο γεγονός της παραδοξότητας της θέσης τους σε σχέση με τις άλλες αυτοκρατορικές ή ιμπεριαλιστικές ιεραρχίες.
Ένα έθνος-κράτος όπως η Ελλάδα ενώ είναι λ.χ ασθενέστερο σε σχέση με έθνη-κράτη που ανήκουν σε άλλους αυτοκρατορικούς ή ιμπεριαλιστικούς (ιεραρχικούς) σχηματισμούς παράγεται από μία έποψη ως ισχυρότερο από αυτά τα ισχυρά έθνη-κράτη (που ανήκουν σε αυτούς τους άλλους σχηματισμούς) εφόσον αυτοί οι άλλοι σχηματισμοί είναι σε ασθενέστερη θέση σε σχέση με τον σχηματισμό που ανήκει αυτό το έθνος. 
Βέβαια, την στιγμή που εξετάζουμε αυτή την ποσοτική και ποιοτική σχέση ισχύος από την σκοπιά και την έποψη της οργανικής θέσης ενός έθνους-κράτους σε ένα ευρύτερο σύστημα (ιμπεριαλιστικής) ισχύος: όπως δεν πρέπει να αποσυσχετίζουμε την μοναδιαία ισχύ της εθνοκρατικής οντότητας από την οργανική της θέση, έτσι ακριβώς δεν πρέπει να αποσυσχετίζουμε την  ισχύη της που απορρέει από από την οργανική της θέση (στον ιμπεριαλιστικό-αυτοκρατορικό σχηματισμό) από την μοναδιαία ισχύη της.
Το πραγματικό συμπύκνωμα της ισχύος σε αυτές τις χώρες δεν αποτελεί ένα εύκολα προσδιορίσιμο και μετρήσιμο μέγεθος εφόσον σημαίνει πέρα από τις ιδιομορφίες που περιέχει κάθε γεωπολιτική θέση έναν βαθμό μεταβλητότητας και πολυπλοκότητας που δεν υπάρχει μέσα στις χώρες "πυρήνες", τα κυρίαρχα ιμπεριαλιστικά έθνη κράτη.
Εννοείται πως και η ισχύη των κυρίαρχων ηγετικών εθνών κρατών ενσωματώνει και περιέχει αυτή την ειδική πολυπλοκότητα των καθορισμών της ισχύος τών ενσωματωμένων και ηγεμονευόμενων μέσα στο σύστημα τους εθνών κρατών, αλλά αυτό συμβαίνει από την πρακτική σκοπιά και την πρακτική έποψη μιας διευθυντικής εξωτερικότητας.



  




Ι.Τζανάκος

The declaration of Democratic Confederalism





The declaration of Democratic Confederalism 
 
KurdishMedia.com - 
By Abdullah Ocalan
 
02/04/2005
 TO THE KURDISH PEOPLE AND THE INTERNATIONAL COMMUNITY

We are in an historical era which is affording mankind both immense opportunities for development and great dangers. The Middle East is going through a period of conflicts and chaos in what has been deemed the Third World War and at the centre of these conflicts and contradictions is Kurdistan. Despite attempts to maintain the former political status quo and the endeavours of the forces of global capital to find solutions in line with their own interests, the peoples seek the development of their own democratic systems based on freedom and to overcome the current situation of chaos and conflict. Here is a rough summary of the main points:
1. The basis for all development of humanity in the 19th century was the agricultural revolution which originated in the ecological system of the Zagros mountains. The 19th century ushered in the second big revolution, the industrial revolution. This second revolution played an important role in the development of “nation states”. The system of nation states, however, has become a serious barrier to the development of society and democracy and freedom since the end of the 20th century.
2. The right of self-determination of nations was interpreted as the right to establish a nation state.
The model of the United Nations based on nation states is not working. The nation state is an obstacle to its development. The Gulf war and the current situation in Iraq stand as proof of this.
3. The only way out of this situation is to establish a democratic confederal system that will derive its strength directly from the people, and not from globalisation based on nation states. Neither nation states nor globalisation which supersedes them are sustainable. Imperialism fails to develop a serious alternative model. Consequently the crisis of the system is deepening.
4. For this reason, the only alternative is democratic confederalism, which is a pyramid-like model of organisation. Here it is the communities who talk, debate and make decisions. From the base to the top the elected delegates would form a kind of loose co-ordinating body. They will be the elected representatives of the people for one year.
5. A system of democratic confederalism would be the model for the resolution of the problems of the Middle East. Neither the capitalist system nor the pressure of imperialist forces will lead to democracy; except to serve their own interests. The task is to assist in developing a grass-roots based democracy. Democratic confederalism is a system which takes into consideration the religious, ethnic and class differences in society.
6. For Kurdistan, however, democratic confederalism is a movement which does not interpret the right to self determination to establish a nation state, but develops its own democracy in spite of political boundaries. A Kurdish structure will develop through the creation of a federation of Kurds in Iran, Turkey, Syria and Iraq. And by uniting on a higher level they will form a confederal system.
7. Within Kurdistan democratic confederalism will establish village, towns and city assemblies and their delegates will be entrusted with the real decision-making, which in effect means that the people and the community will decide.
Current events throughout the world, including the Middle East, and the situation in Kurdistan have led to the conclusion that to develop and establish democratic confederalism is an unavoidable historical duty. To start to develop, promote and establish democratic confederalism on a new Newroz day is historically seen as a progressive, exciting and liberating step.
Democratic confederalism of Kurdistan is not a state system, but a democratic system of the people without a state. With the women and youth at the forefront, it is a system in which all sectors of society will develop their own democratic organisations. It is a politics exercised by free and equal confederal citizens by electing their own free regional representatives. It is based on the principle of its own strength and expertise. It derives its power from the people and in all areas including its economy it will seek self-sufficiency.
Kurdish democratic confederalism draws its strength from the historical roots of its people, and the deep-rooted, rich cultural identity of Mesopotamia. It is based on the democratic communal structure of natural society. Throughout their whole history Kurds have favoured Clan systems and tribal confederations and struggled to resist centralised governments. Democratic confederalism is based on the reality of the patriotic people, the free life and the vast experience of democratic organisation and structures which the PKK has fought for for over 30 years in all areas of the struggle, in particular in prisons and in the mountains with its thousands of martyrs.
Democratic confederalism aims and struggles to press for deep-rooted reforms in order to open the road to democracy; and to remove any barriers facing democratisation. From now on, three laws will be applied in Kurdistan: EU Law, the law of the national government and the democratic confederal law. So long as the national governments of Iran, Iraq, Turkey and Syria respect the democratic confederal laws the Kurdish people will observe their laws and thereby common ground will be sought.
Democratic confederalism is based on the principle of the recognition, and preservation of all cultural identities as well as the promotion of the right to freedom of expression. To this end, it seeks as its main task the resolution of the Kurdish question by democratic means, the recognition of the Kurdish identity on all levels and the development and furtherance of the Kurdish language and culture.
The principle of democratic confederalism promotes an ecological model of society. It is opposed to all forms of sexual oppression and aims to overcome it through the liberation struggle of the women. It seeks the establishment of democracy in all spheres of life of Kurdish society which is based on ecology and equality of the sexes and struggles against all forms of reaction and backwardness. It conjoins individual rights and freedoms with the development of democracy.
Democratic confederalism seeks the resolution of society’s problems without resorting to violence and thus it is based on a policy of peace. It will use the right to legitimate self-defence against any attacks on its country, its people, its freedoms and against any violation of its rights.
Democratic confederalism is the movement of the Kurdish people to establish their own democracy and system of society. It is the expression of a democratic society and transcends all national structures. It is based on the freedoms of political, social, economic, cultural, sexual and ethnic rights. It strives for the unity of the different ecological and communal organisations and at the same time represents the governing organisation as an expression of organised society. On this premise, I am calling upon all sectors of society, in particular all women and the youth, to set up their own democratic organisations and to govern themselves.
Democratic confederalism is the expression for the democratic unity of the Kurds who are spread in four countries and scattered throughout the world. It seeks the resolution of the internal problems of the Kurdish nation through democratic unity. It views the tendency to create a nation state based on nationalism as a continuation of an outdated understanding of the nation state. As these models will neither resolve the Kurdish question nor assist the Kurdish people in the development of Kurdish society I call on these forces to be open to democratisation and to join the confederation on the basis of democratic national unity.
Democratic confederalism is based on a deep-rooted democratic understanding and sense of freedom, it makes no difference between peoples and defends the equality and freedom of all peoples. It replaces the centralist nation state based on borders. It is the basis for the unity of the peoples and democratic forces of the Middle East. It establishes its relationships with neighbouring countries on the basis of equality and freedom of political, social and cultural rights. To that end, I call on all regional peoples to unite within the democratic confederation and I call on the neighbouring countries to adopt a democratic position.
Democratic confederalism is opposed to global imperialism and seeks the global democracy of peoples. It is a system in which all peoples and all humanity should be living in the 21st century. This will pave the way for global democratic confederalism and a new era. I call on humanity to create a new world under the umbrella of a global democratic confederalism.
I believe by announcing the formation of the KOMA KOMALEN KURDISTAN (KKK), as the expression of democratic confederalism and the unity of the Kurdish people, on this Newroz day 2005 we have established a new philosophy and way of life for our people. I call on all our people to establish their own democracy, to unite and to govern themselves under their own flag (on green background a yellow sun with a red star). I will carry this flag proudly and I will continue to carry out my duties as a leader. On this day of spring, a day closer to freedom than the days of springs in the past, I wish our people and the regional peoples a Happy Newroz. With kind regards.


ABDULLAH OCALAN

KOMA KOMALEN KURDISTAN
20 March 2005

Στην επιφάνεια των πραγμάτων, λίγο πιό βαθιά λίγο πιό ρηχά..



Θα πιάσουμε αυτά τα άρθρα όταν η επιθυμία μας για το ξέσκισμά τους θα έχει μεγαλώσει. 
Ας κάνουν λοιπόν υπομονή οι λίγοι αναγνώσται μας..





Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2015

Τακτικός θρίαμβος, στρατηγικό Βατερλώ

Του Γιώργου Καραμπελιά

Θρίαμβος της τακτικής, καθολική ήττα της στρατηγικής. Αυτό μπορεί να είναι το συμπέρασμα του ενός σχεδόν μήνα που πέρασε. Ήττα μιας στρατηγικής που διαθέτει μόνον τακτική, όταν θα έπρεπε πριν απ’ όλα να είναι στρατηγική και η τακτική να απορρέει αποκλειστικά από αυτήν.
Ο Τσίπρας και η παρέα των νεο-γιάπηδων που τον περιστοιχίζουν αποδείχτηκαν μάστορες στην πολιτική τακτική. Ενστερνίστηκαν τη γραμμή του Αλαβάνου, μιας ψευδούς «επαναστατικότητας», που μετέβαλε τον υπνώττοντα καθωσπρεπισμό του Συνασπισμού του Κωνσταντόπουλου στη συμμαχία Εξαρχείων και Κολωνακίου του ΣΥΡΙΖΑ, και εν τέλει άφησαν στα αζήτητα και τον ίδιο τον εμπνευστή της γραμμής, τον Αλέκο Αλαβάνο. Έπιασαν στο φτερό το τραίνο του ΣΥΡΙΖΑ και, όταν άρχισε η κρίση, εξαπατώντας τον Θεοδωράκη, ακύρωσαν το εγχείρημα της ΣΠΙΘΑΣ και κατόρθωσαν να καρπωθούν την δυναμική των πλατειών και του αντιμνημονιακού κινήματος. Μετά το δεύτερο μνημόνιο, μπροστά στις εκλογές του 2012, αντιλαμβανόμενοι πως το ΠΑΣΟΚ κατευθυνόταν στα τάρταρα της καταισχύνης και της ιστορικής εξαφάνισης εμφανίστηκαν ως «κυβερνώσα αριστερά», επιχειρώντας να ενσωματώσουν τις Πασοκικές δυνάμεις, έστω και αν ήταν μια παρέα ανίδεων. Το colpo grosso φάνηκε να αποδίδει και η παρέα μεταβλήθηκε σε αξιωματική αντιπολίτευση! Αν στη συνέχεια έμεναν πιστοί στη ρητορική των συνιστωσών και των Εξαρχείων, θα αποδεικνύονταν απλώς ένας πρόσκαιρος πυρετός της ελληνικής κοινωνίας και θα την πατούσαν όπως η Χρυσή Αυγή, που πίστεψε στην ίδια τη ρητορική της και προσπάθησε να οργανώσει στα γρήγορα- γρήγορα… ένα πραξικόπημα, στηριγμένη στους ματατζήδες και τους αποστράτους. Ή, όπως ο Αλέκος Αλαβάνος, ο οποίος απεδείχθη ικανός να εγκαινιάσει μια νέα στρατηγική, χρησιμοποίησης του αποσταθεροποιητικού δυναμικού της εξέγερσης των βορείων προαστίων, που παρήγαγε τον Δεκέμβρη και τον… ΣΥΡΙΖΑ, ως σύμπτωση Κολωνακίου και Εξαρχείων, αλλά δεν μπορούσε να δει πως αυτή τη συμμαχία ήταν μόνο μία απλή βάση εκκίνησης. Εξ ου και η ήττα του στις εκλογές του 2009 και η αδυναμία του να τη μεταβάλει σε εφαλτήριο ενός come back, παρότι διέθετε τις ταξικές και πολιτικές προδιαγραφές για κάτι τέτοιο – εξέφρασε ο ίδιος για πρώτη φορά το new look ενός παλιού μέλους της ΚΝΕ, μεταμφιεσμένου σε… εξηνταοκτάρη, σαράντα χρόνια μετά το… 68.
Μια νέα γενιά σε αναζήτηση εξουσίας…
Η ομάδα του Τσίπρα, εξαιτίας και του νεαρού της ηλικίας της, μπορούσε να εκφράσει αυθεντικότερα αυτή τη νέα ριζοσπαστικότητα των ανώτερων μεσοστρωμάτων, όντας έτοιμη να την χειριστεί εργαλειακά. Η Ελλάδα είχε ανάγκη από μια νέα γενιά killers, ανάλογη με εκείνη των νεαρών χρηματιστών της Wall Street στη δεκαετία του 1990, ή των νεαρών ολιγαρχών και πολιτικών που αναδύθηκαν στις μετακομμουνιστικές κοινωνίες και οι οποίοι δεν ορρωδούσαν μπροστά σε οποιαδήποτε κίνηση για να φτάσουν στον σκοπό τους. Η γενιά των γιάπηδων του 1990 και του 2000 διέθετε και διαθέτει αυτά τα χαρακτηριστικά. Έχει μεγαλώσει σε έναν απο-ιδεολογικοποιημένο κόσμο, όπου το μόνο που απαιτείται από τις γάτες «είναι να πιάνουν ποντίκια», σε αντίθεση με την παλαιότερη γενιά της Αριστεράς, ακόμα και των καταγόμενων από το ΚΚΕ ή το ΚΚΕεσωτ., η οποία μπόρεσε μεν να ανοίξει τον δρόμο προς αυτή την αποϊδεολογικοποιημένη γενιά, αλλά δεν διέθετε την απαραίτητη ταχύτητα και τον κυνισμό που απαιτούσαν οι νέες συνθήκες. Στη δεκαετία του 1990 και στις αρχές του 2000, μια τέτοια γενιά προσπάθησε να εκφραστεί ακόμα και στο χρηματιστήριο, κάτω από τη σκέπη του σημιτισμού ή γύρω από τους νεαρούς καριερίστες του opengov, που συνωθούνταν γύρω από τον Γιώργο Παπανδρέου.
Ωστόσο, η διάλυση του ελληνικού χρηματιστηρίου και η κρίση του 2009 ήρθε να μεταθέσει το κέντρο βάρους έκφρασης της «γενιάς» στο πολιτικό πεδίο και μάλιστα στο αντιμνημονιακό! Αυτό είχε διαγραφεί ήδη από το 2006-2007, όταν ο νεόκοπος ΣΥΡΙΖΑ προωθούσε μια ψευδο-εξεγερσιακή γραμμή φοιτητικών και νεανικών μεσοστρωματικών κύκλων, που κορυφώθηκε τον Δεκέμβρη του 2008, με όλο το μηδενιστικό δυναμικό του, και του οποίου ακρότατη έκφραση αποτέλεσαν οι νέες, ανοικτά μηδενιστικές, τρομοκρατικές ομάδες που γέννησε αυτή η «εξέγερση».
Μια νέα γενιά, καταπιεσμένη από τη μακρόχρονη ηγεμονία της γενιάς της μεταπολίτευσης, έψαχνε τον δρόμο της προς την εξουσία. Και στον βαθμό που η γενιά της μεταπολίτευσης διαιωνιζόταν στην εξουσία και συνέχιζε σκανδαλωδώς να κλείνει τον δρόμο στους νεώτερους για δεκαετίες ολόκληρες, μπλοκάροντας πλέον όλους τους μηχανισμούς κοινωνικής ανόδου, τόσο στο ακαδημαϊκό όσο και στο πολιτικό πεδίο, εντεινόταν η δυσαρέσκεια των γόνων των μεσαίων ακόμα και των ανώτερων στρωμάτων που εύρισκαν την πόρτα κλειστή. Έτσι μπορούν να εξηγηθούν «παράδοξα», από πρώτη άποψη, φαινόμενα, όπως η κυριαρχία των αριστεριστών σε σχολές υψηλού κοινωνικού standing, όπως οι Πολυτεχνικές, και η στροφή ενός σημαντικού μέρους γόνων των βορείων προαστίων ακόμα και προς τους αντιεξουσιαστές και την τρομοκρατία. Και πάντως, το προφίλ που εισήγαγε ο ΣΥΡΙΖΑ, ως μια συνάντηση αριστερισμού και Συνασπισμού, ανταποκρινόταν σε αυτή τη νέα πραγματικότητα: φιλοευρωπαϊκή, αριστερή «εναλλακτική παγκοσμιοποίηση», ευρωπορείες, μεγαλύτερη άνεση μεταξύ Αγγλίας, Νέας Υόρκης, Κολεγίου και Χάρβαρντ και «επιστροφή» σε έναν εθνομηδενιστικό «μαρξισμό» αλά Χομπσμπάουμ, ή της πλάκας, αλά Ζίζεκ.
Έχοντας ωριμάσει μέσα στους μαιάνδρους και τις ίντριγκες της κομματικής μικροεξουσίας, αυτή η νέα γενιά διεκδικούσε την εξουσία από την απερχόμενη και φθαρμένη έως το μεδούλι γενιά της μεταπολίτευσης, η οποία, ελέω … Γκορμπατσώφ και παγκοσμιοποίησης, δεν «απεχώρησε», όπως προδιαγραφόταν το 1989, αλλά έκανε ένα ύστατο come back το 1993, για να επιβιώσει σερνόμενη έως τον ΓΑΠ και τον Σαμαρά. Όσοι έχουμε ζήσει το 1989-1993, θυμόμαστε πολύ καλά τους «νεαρούς λύκους» της πρώην ΚΝΕ και του ΠΑΣΟΚ, από τον Ανδρουλάκη έως τους Γεωργιλέδες και τους Κωστόπουλους, και τους Οικολόγους, που επιχείρησαν τότε να «πάρουν την εξουσία» στην Αριστερά, για να ηττηθούν και να ενσωματωθούν στην κυρίαρχη μεταπολιτευτική αφήγηση υπό τον… Σημίτη. Η κατάληψη της εξουσίας ανεβλήθη για μια εικοσαετία, στη διάρκεια της οποίας η μεταπολίτευση εφθάρη μέχρι το μεδούλι. Αυτή η νέα γενιά για να διεκδικήσει την εξουσία έπρεπε να μεταβληθεί σε μια γενιά «ριζοσπαστική» και μπόρεσε να μετασχηματίσει τον γέρικο Συνασπισμό στον αμφισβητησιακό ΣΥΡΙΖΑ. Πολύ χαρακτηριστικά, εξάλλου, τα διάφορα ηλικιακά και κοινωνικά στρώματα της Αριστεράς της μεταπολίτευσης, υποχρεώθηκαν να ακολουθήσουν τα ίδια τους τα… παιδιά σε αυτή την ψευδο-ριζοσπαστικοποίηση. Ποιός δεν εξεπλάγη βλέποντας τους παλιούς «ρεβιζιονιστές» της ΚΝΕ και του ΚΚ Εσωτερικού, που στις δεκαετίες του 1970 και 1980 κατακεραύνωναν κάθε παρέκκλιση από τον κομματικό καθωσπρεπισμό και τον γκρίζο μαρξισμό τους, να τρέχουν πίσω από τους πιτσιρικάδες γιους και κόρες τους, μετά τα μέσα της δεκαετίας του 90, και σταδιακώς να μεταβάλλονται σε καθυστερημένους «εξηνταοκτάρηδες», στα γεράματα. Όταν όμως σαλπίζεις την «ανανέωση», αυτή κάποια στιγμή θα πραγματωθεί αναπόφευκτα, από τους ίδιους τους εκπροσώπους της, παραμερίζοντας την «παλιά γενιά». Έτσι, συνέβη κάτι το πρωτόφαντο: σε ένα κόμμα με στελεχιακό δυναμικό γερασμένο και μεταπολιτευτικό –αρκεί να δει κανείς την ηλικία των περισσότερων υπουργών του ΣΥΡΙΖΑ–, να ηγείται μια νεώτερη γενιά, με επικεφαλής τον πολύ νεαρότερο Τσίπρα! Μόνο που αυτή η νεώτερη γενιά, τους μαρξισμούς και τους ηθικούς ενδοιασμούς τους έχει για οδοντόκρεμα. Ενδιαφέρεται για ένα και μοναδικό πράγμα… την εξουσία. Η στρατηγική είναι τίποτε, είναι μια αυταπάτη στην καλύτερη περίπτωση, η εξουσία, δηλαδή η τακτική, είναι το παν. Έτσι, πρώτα έχασε το παιγνίδι ο Αλαβάνος, που δεν κατάλαβε από πού του ήρθε! Μα από την ίδια την αγραβάτωτη παρουσία του στο Προεδρικό Μέγαρο και τον ακατάσχετο εκθειασμό του… Δεκέμβρη, όπου πρωτοστατούσαν τα ίδια τα παιδιά των παλιών στελεχών της Αριστεράς, σέρνοντας από τη μύτη τους πατεράδες και τις μανάδες τους. Αναπόφευκτα, λοιπόν, είχε έρθει η ώρα της… «νεολαίας». Η εργαλειακή αντίληψη της διαγράφεται εξάλλου με τις πιο αδρές γραμμές στη νέα τρομοκρατία που αναδείχτηκε από τον Δεκέμβρη. Μια τρομοκρατία που διακηρύσσει ανοιχτά ότι αδιαφορεί για τις ιδεολογίες και θέλει απλώς να καλύψει την ανάγκη της για καταστροφικότητα, εξ ου και η ανοικτή διαπλοκή της με τους ποινικούς νονούς. Είναι χαρακτηριστικό πώς την πάτησε αυτοεξευτελιζόμενος ο Χριστόδουλος Ξηρός.
…με κάθε τίμημα
Γιατί λοιπόν στο επίπεδο της πολιτικής διαχείρισης να μη τα βρούμε με τους Αμερικανούς και τη Γιάννα Αγγελοπούλου, γιατί να μη χρησιμοποιήσουμε τον πράκτορα του Δημοκρατικού Κόμματος (τουλάχιστον), Όλιβερ Στόουν, και τον κλόουν της «μαρξιστικής» φιλοσοφίας, Σλαβόι Ζίζεκ, για να κάνουμε δημόσιες σχέσεις στην Ευρώπη, γιατί να μη μασήσουμε και λίγους Ποδέμος; Γιατί να μη φτιάξουμε μια υπόγεια στενή σχέση με τον Καραμανλή, ήδη από το 2012 (αν όχι και νωρίτερα), σχέση που είχε ήδη θετικά αποτελέσματα στη συμμαχία με τους ΑΝΕΛ και τον πρόεδρο Προκόπη, καθώς και με τον ΓΑΠ και το περιβάλλον του, ή έστω τους παλιούς του συνεργάτες, όπως τον Βαρουφάκη, τον Κοτζιά, την Κατσέλη, την Παναρίτη και τόσους άλλους; Αφού η πολιτική είναι μια βρώμικη δουλειά, την κάνει καλύτερα όποιος δεν έχει καμιά ιδεολογική ή ηθική αναστολή. Τι και αν ο Φώτης Κουβέλης μεταβλήθηκε σε στυμμένη λεμονόκουπα, την ώρα που πίστευε πως βαδίζει προς τον προεδρικό θώκο, τι και αν γκρινιάζει ο αναπόφευκτος Μανόλης Γλέζος;
Ακόμα και ο Καραμπελιάς και το ΑΡΔΗΝ, παου καταγγέλλουν συστηματικά μια πολιτική χωρίς αρχές, ακόμα και αυτοί, παρότι έχουν πλήρη συνείδηση των τεκταινομένων, και πολλών άλλων ακόμα (που δεν μπορούν να δημοσιοποιήσουν ή και αγνοούν), είναι υποχρεωμένοι να στηρίζουν την ελληνική κυβέρνηση στη διαπργμάτευση, να συμφωνούν με πολλές κινήσεις του υπουργού Εξωτερικών, ή του υπουργού Άμυνας, να επικροτούν και τη σχέση με τον Καραμανλή, με τους ΑΝΕΛ, ή με το «πατριωτικό» ΠΑΣΟΚ, ακόμα και με διαφόρους «ψεκασμένους», ως ανάχωμα στον εθνομηδενισμό του κόμματος, ή ακόμα και να δέχονται τις υπόγειες συμφωνίες με τους Αμερικανούς και διάφορα υπερατλαντικά λόμπυ –ο νοών νοείτω– απέναντι στους Γερμανούς και τον Σόιμπλε. Ακόμα και εμείς στηρίζουμε –είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνουμε– μια κυβέρνηση που με τα φθαρμένα υλικά της μεταπολίτευσης βαδίζει προς την… υπέρβασή της.
Πόσο μάλλον ο ελληνικός λαός, που στο μεγαλύτερο μέρος του τρέμει την πιθανότητα μιας ρήξης με τους «εταίρους», και εύχεται η κυβέρνηση να κάνει την «κωλοτούμπα» και να μην τηρήσει τις δεσμεύσεις της, για να συνεχίσουμε να επιβιώνουμε, κουτσά-στραβά, μέσα στην Ευρωζώνη. Αρκεί να τηρούνται τα προσχήματα του μεταπολιτευτικού σκηνικού. Δηλαδή, άλλα να λες και άλλα να κάνεις. Και τόσο το χειρότερο για εκείνους που, όπως ο Γλέζος, εξακολουθούν να επιμένουν στην τήρηση των υπεσχημένων. Μπορεί να αισθάνεται πάλι προδομένος –για πρόεδρο της δημοκρατίας μόνο το… Άρδην τον πρότεινε και όχι το κόμμα του–, αλλά το έχει ξαναζήσει το σενάριο: έχει εκλεγεί δύο φορές βουλευτής, καθώς και ευρωβουλευτής, με το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, έχει αποχωρήσει, κ.λπ. κ.λπ. Μπορεί να προσέφερε το κύρος του για να εγκαινιαστεί το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, το 2001-2002, αποτελώντας κατά κάποιον τρόπο τον πνευματικό πατέρα του, ωστόσο και αυτός «δεν πήγε χαμένος»· παρέμεινε διαρκώς στο προσκήνιο, σε όλη αυτή τη διαδρομή, διότι τόσο ο Αλαβάνος όσο και ο Τσίπρας, στη συνέχεια, τον χρειάζονταν πάντοτε στις δύσκολες στιγμές, ως το αναγκαίο συμπλήρωμα στο οικοδόμημα που φιλοτέχνησαν.
Μάχη εκ παρατάξεως ή ανταρτοπόλεμος
Όλα καλά μέχρι εδώ. Η εξουσία ήρθε στο ραντεβού, με μικρό τίμημα – έναν Κουβέλη, μια μικροαπάτη τύπου Χαϊκάλη-Λαζόπουλου και κάποιες συμφωνίες που άρχισαν να γίνονται φανερές από τη στιγμή που οι Αμερικανοί εγκατέλειψαν εμφανώς τον Σαμαρά, από την αρχή του Φθινοπώρου του 2014. Ένας θρίαμβος τακτικής, που επιβεβαιώθηκε το βράδυ των εκλογών και στη σύνθεση της νέας κυβέρνησης.
Πήραν λοιπόν την πολυπόθητη εξουσία οι «descorbatados» (οι αγραβάτωτοι, κατά τους descamisados του Περόν) και τώρα βρίσκονται μπροστά στα τραγικά ελλείμματα της στρατηγικής τους, κυριολεκτικά μπροστά στην πλήρη έλλειψη στρατηγικής.
Καλούνται έτσι να συνεχίσουν, ως ανταρτοπόλεμο με τους Ευρωπαίους, έναν πόλεμο τον οποίο ξεκίνησαν ηλιθίως ως μία μετωπική σύγκρουση και έχασαν ήδη στις πρώτες αψιμαχίες το μεγαλύτερο μέρος του «στρατού» τους, δηλαδή τα βασικά τους επιχειρήματα για ακύρωση του μνημονίου, εκδίωξη της τρόικας και απομείωση του χρέους. Και το δυστύχημα για μας, για όλο τον ελληνικό λαό, είναι πως, αναλαμβάνοντας να εκφράσουν τα αντιμνημονιακά αιτήματα, κατέστρεψαν αυτή την ίδια τη διεκδίκηση. Γιατί πλέον τι μένει, η Χρυσή Αυγή, ο Κουτσούμπας, ο Κατσανέβας ή ο Καζάκης;
Και όμως, έχουμε τονίσει αναρίθμητες φορές πως οι αρχές του 2015 ήταν η χειρότερη στιγμή για να προκληθεί η ανατροπή των μνημονιακών κομμάτων, διότι η άνοδος στην εξουσία υπ’ αυτές τις συνθήκες θα σε υποχρέωνε είτε σε ολοκληρωτική καταστροφή είτε σε ταπεινωτική ήττα και σε «κάψιμο» των αντιμνημονιακών αιτημάτων. Είχαμε επαναλάβει πολλές φορές στους Συριζαίους και τους Ανεξαρτήτους Έλληνες πως, μετά από μερικούς μήνες, αφού θα είχαμε με τον ένα ή άλλο τρόπο βγει από το μνημόνιο, και σε μια συγκυρία όπου η Ισπανία με τους Ποδέμος θα είχε περάσει σε πρώτο πλάνο, η ποσοτική χαλάρωση θα είχε υποσκάψει τη γερμανική πρωτοκαθεδρία και θα είχαν γίνει και εκλογές στη Βρετανία, μια ελληνική αντιμνημονιακή κυβέρνηση θα μπορούσε να αμφισβητήσει ανοικτά και αξιόπιστα το χρέος και τα τετελεσμένα των μνημονίων. Γι ‘αυτό εξάλλου αρνηθήκαμε τελικώς να συμμετάσχουμε στις εκλογές μαζί με τους ΑΝΕΛ, επειδή ίσως εμείς επιμένουμε υπέρμετρα στην στρατηγική έναντι της τακτικής !
Αντ’ αυτού, όμως οι Συριζαίοι, μεθυσμένοι –κυριολεκτικώς– από το φάντασμα της εξουσίας, προχώρησαν σε σύγκρουση εκ παρατάξεως με τη γερμανική Ευρώπη, χωρίς να είναι στοιχειωδώς έτοιμοι, ούτε οι ίδιοι ούτε ο ελληνικός λαός για κάτι τέτοιο. Έτσι και έκαψαν –για πολύ καιρό τουλάχιστον– τα αντιμνημονιακά αιτήματα και κάψανε και τους… Ποδέμος και το Σιν Φέιν, εμφανιζόμενοι ως οι φορείς της αλλαγής σε ολόκληρη την Ευρώπη. Θριαμβολογούν οι Ισπανοί, οι Πορτογάλοι και οι Ιρλανδοί συντηρητικοί, θριαμβολογεί ανενδοίαστα ο Τεύτονας, που παριστάνει τον Ριχάρδο τον Γ΄ (τρομάρα του).
Και όμως όλοι γνωρίζουμε πως ο αδύνατος, για να κερδίσει το δίκιο του, πρέπει να έχει ως στρατηγική του μέθοδο τον ανταρτοπόλεμο. Αυτή εφάρμοζε ο Κολοκοτρώνης ενάντια στους Οθωμανούς και ο Βελουχιώτης ενάντια στον… πατέρα του Σόιμπλε. Και όταν χάνεις μια μάχη εκ παρατάξεως, δεν έχεις μόνο απώλειες στο πεδίο της μάχης αλλά και πλήθος παράπλευρες απώλειες και διχόνοια στο ίδιο σου το στρατόπεδο. Διάφοροι, μέχρι χθες, σύμμαχοι που πίστευαν στις εξαγγελίες της «ρήξης» θα στραφούν εναντίον σου· όταν μάλιστα θα δοκιμάσεις να μαζέψεις και… φόρους από εκείνους που πίστευαν πως δεν… θα ξαναπληρώσουν, τότε τα πράγματα θα μεταβληθούν σε κόλαση, δεδομένου μάλιστα ότι δεν διαθέτεις κάποιο στιβαρό κόμμα πίσω σου.
Τα όρια της τακτικής
Όταν δεν διαθέτεις μια εθνοκεντρική στρατηγική, αλλά φαντάζεσαι πως αποτελείς ένα προκεχωρημένο φυλάκιο της (Δυτικής) «Ευρώπης των λαών», στην ίδια ιδεολογική γραμμή με τον Σημίτη και τον ΓΑΠ –εξ ου και ο Τσουκαλάς ως προσωπικότητα-έμβλημα– τότε θα σκοντάψεις πάνω στον «αλτουσεριανό» μαρξιστή Μπαλτά, στην Τασία Χριστοδουλοπούλου και τον Κουράκη, όσο και αν προσπαθείς να τους εξουδετερώσεις μέσω της «ποσολογίας» των υπουργείων και των τάσεων στην Κυβέρνηση. Γιατί ο χρόνος τρέχει και δεν σου δίνει το περιθώριο –και τα χρήματα– της σταδιακής προσαρμογής που διέθετε ο Ανδρέας το 1981. Πρέπει, εδώ και τώρα, στηριγμένος σε ένα εθνομηδενιστικό, ευρωκεντρικό και «ευρωλιγούρικο» κόμμα, να κάνεις μια πολιτική σύγκρουσης –μακράς διάρκειας και πνοής– με τους Ευρωπαίους, ενώ δεν μπορείς να ρισκάρεις, για γεωπολιτικούς λόγους, την έξοδο από τον «λάκκο των λεόντων», διότι καραδοκεί ο διπλανός τίγρης!
Πώς θα το πετύχεις, στηριγμένος αποκλειστικά στους Αμερικανούς, τους Ρώσους (που βρίσκονται σε σύγκρουση με τους προηγούμενους), τους Ισραηλινούς, και μάλιστα υπόρρητα και υπογείως, χωρίς να έχεις ένα λαό σε εγρήγορση, που να ξέρει τι θέλει και να είναι διατεθειμένος να πραγματοποιήσει έναν αγώνα μακράς πνοής για να κατακτήσει στοιχειώδη επίπεδα αυτονομίας και αξιοπρέπειας; Πώς θα ανατρέψεις τις πραγματικότητες της δημογραφικής κατάρρευσης και της παραγωγικής παρασιτοποίησης; Με ψευδο-φεμινιστικές παρόλες και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία ενός κόμματος, που θεωρεί αντιδραστική την αναφορά στο δημογραφικό και την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, δεδομένου ότι γι’ αυτούς προέχει η διασφάλιση των… δημοσίων υπαλλήλων; Πώς θα αντιμετωπιστεί το μεταναστευτικό, όταν η υπουργός μέχρι προχθές υποστήριζε τα ανοικτά σύνορα και ο ΣΥΡΙΖΑ παθαινόταν για την πολυπολιτισμική κοινωνία, χωρίς να έχει καμία συνείδηση πως για την Ελλάδα η μετανάστευση δεν είναι μόνο κοινωνικό πρόβλημα σε συνθήκες υψηλής ανεργίας αλλά και ζήτημα επιβίωσης για μια συρρικνούμενη χώρα των συνόρων;
Πώς θα εγκαινιάσεις μια πολιτική ανανέωση, ξηλώνοντας το παλιό φθαρμένο πολιτικό προσωπικό, πράγμα που επιθυμεί διακαώς ο ελληνικός λαός, όταν, για να τηρηθούν οι ισορροπίες, εκλέγεται ως πρόεδρος της δημοκρατίας ένας Παυλόπουλος; Και αν προφανώς τον προτιμούμε από άλλες επιλογές (Ντόρα ή Αβραμόπουλος), δεν σημαίνει πως αντιπροσωπεύει το αιτούμενο για το οποίο ο ελληνικός λαός οδηγήθηκε σε μια τόσο άκαιρη σύγκρουση.
Και θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε επ’ άπειρον. Η πολιτική της ηγετικής ομάδας και του Τσίπρα παράγεται όχι ως στρατηγική επιλογή αλλά κάτω από τη σιδερένια φτέρνα της ανάγκης, με ατελείωτες δολιχοδρομίες, οι οποίες όμως αποκαλύπτουν ένα βαθύτατο στρατηγικό έλλειμμα. Και επειδή το έξυπνο πουλί, λέει η λαϊκή παροιμία, πιάνεται με τα τέσσερα, ο μάγος της τακτικής, Τσίπρας, κινδυνεύει να πιαστεί στο ίδιο το παιγνίδι του τακτικισμού του. Να οδηγηθεί, από υπερβολική «επιτυχία» των τακτικών του επιλογών, σε στρατηγική κατάρρευση και στο τέλος να απολέσει και την ίδια αυτή την περιπόθητη εξουσία! Κινδυνεύει στο άμεσο μέλλον να την «πατήσει» από κάποιους συμμάχους ή αντιπάλους, που νομίζει ότι μπορεί να χειριστεί.
Και ήδη έχει επαναφέρει –άθελά του;– στο προσκήνιο, έναν δεύτερο πόλο εξουσίας, τον Κώστα Καραμανλή, ο οποίος, «χωρίς να κάνει τίποτε», μεταβάλλεται σταδιακά σε κυρίαρχο του πολιτικού παιγνιδιού. Έχει ήδη «κερδίσει» την προεδρία, έχει τον Καμμένο στην κυβέρνηση, «συμβουλεύει» συστηματικά τον πρωθυπουργό και καθορίζει την τύχη του Σαμαρά! Ο ρόλος του στο πολιτικό παιγνίδι καθίσταται κάθε μέρα και μεγαλύτερος, στον βαθμό που ο Τσίπρας είναι υποχρεωμένος να εξαρτάται από τακτικούς ελιγμούς, και αρχίζει να χάνει την απόλυτη αποδοχή στο εσωτερικό του κόμματος του, ενώ ο Σαμαράς εξαρτάται κυριολεκτικά από την καλή του θέληση. Πολύ σύντομα, ένα τέτοιο πολιτικό παιγνίδι θα οδηγήσει είτε σε «μεγάλο συνασπισμό», μετά από αλλεπάλληλες ρήξεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, για την αποδοχή του νέου μνημονίου που ετοιμάζεται, είτε σε κατάρρευση. Και στις δύο περιπτώσεις, το εγχείρημα της κατάκτησης μιας στρατηγικής θέσης στα πολιτικά πράγματα, θα έχει υπονομευτεί εξαιτίας ακριβώς αυτής της τακτικής πολυπραγμοσύνης και των αδιάκοπων ελιγμών, εκεί που χρειαζόταν στρατηγική βαρύτητα και όραμα.
Μετατρέποντας την τακτική σε στρατηγική
Και εδώ, τώρα, αρχίζει μια νέα πορεία, ένα νέο εγχείρημα, η ανάγκη της μετατροπής της τακτικής συγκυρίας σε στρατηγική. Δεδομένου ότι όλες αυτές οι άκαιρες και πρόωρες κινήσεις έχουν ήδη πραγματοποιηθεί, δεδομένου ότι το τίμημα για την άνοδο στην εξουσία μιας γενιάς διψασμένης για εξουσία, που εκμεταλλεύτηκε την κατάρρευση του αστικού κόσμου ως συνέπεια της κρίσης, δεδομένου ότι ήδη έχουμε μια άτυπη διαρχία στην κορυφή της εξουσίας, είναι δυνατόν, «δολιχοδρομώντας», να σώσουμε ό,τι μπορεί να σωθεί από τη χώρα και την ανεξαρτησία της και να ετοιμάσουμε τη μεταβολή της τακτικής συγκυρίας σε στρατηγική;
Δηλαδή, πατώντας πάνω σε αυτή την ιδιότυπη υπέρβαση του διαχωρισμού αριστεράς-δεξιάς, που έχει πραγματοποιηθεί στην κορυφή του κράτους –δίδυμο Παυλόπουλου-Τσίπρα, συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ– να παλέψουμε για τη μεταβολή της σε μια συνειδητή εθνικοαπελευθερωτική στρατηγική, που όντως θα υπερβεί, επί τέλους, τα εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα. Καθόλου τυχαία, το 1989 έγινε μια ανάλογη απόπειρα, με άλλους πρωταγωνιστές, απόπειρα που κατέρρευσε εξαιτίας τόσο των μεγάλων γεωπολιτικών ανατροπών της εποχής και της κατάρρευσης του υπαρκτού γκορμπατσοφισμού, όσο και της τακτικιστικής πολυπραγμοσύνης και έλλειψης οράματος μιας άλλης γενιάς σαραντάρηδων – τότε–, της «γενιάς του Πολυτεχνείου» – των Ανδρουλάκη, Δραγασάκη, Λαφαζάνη, Αλαβάνου, Δαμανάκη…
Η Ελλάδα χρειάζεται ένα όραμα εθνικής σωτηρίας –κυριολεκτικά– και η πραγματικότητα μας έχει φέρει μπροστά στον γκρεμό, μέσα από την έλλειψη οράματος και τη διαφθορά της ελιτ-αλήτ της χώρας. Δυστυχώς πλέον το ρολόι του χρόνου δεν μπορεί να γυρίσει πίσω, στο 2009, όταν μια ανάλογη πορεία θα μπορούσε να εγκαινιαστεί με μικρότερες απώλειες. Ούτε καν στον Δεκέμβριο του 2014. Τώρα βρισκόμαστε σε ένα νέο τοπίο, όπου οι «υπαρκτές αντιμνημονιακές δυνάμεις» ανέλαβαν την εξουσία για να αποδείξουν, μέσα σε ένα μήνα, ότι μπορούν να προκαλέσουν με τη σειρά τους το μερίδιο των καταστροφών που τους αναλογεί! Τα έσοδα έχουν ήδη εκτροχιαστεί, το αδιέξοδο είναι γενικευμένο και ένα νέο ταπεινωτικό μνημόνιο είναι στα σκαριά. Είτε grexit, λοιπόν, είτε υποταγή; Οι «αντιμνημονιακοί» μάς έφεραν στα ίδια και χειρότερα με τους μνημονιακούς;!
Και όμως, ένα μέρος από αυτούς, με επί κεφαλής τους «εθνικούς γέροντες», είναι έτοιμο να σαλπίσει και πάλι «επίθεση» σε έναν διαλυμένο στρατό. Και όμως κάτι τέτοιο δεν σημαίνει Κούγκι, ούτε Ζάλογγο, όπως φαντασιώνονται, διότι οι Σουλιώτες έφτασαν στο Κούγκι, και οι Σουλιώτισσες στο Ζάλογγο, πολιορκημένοι και αφού είχαν δοκιμάσει όλα τα άλλα μέσα. Αντίθετα, η παρούσα σύγκρουση θυμίζει –για όσους γνωρίζουν στοιχειωδώς την ιστορία μας– τη μάχη… του Πέτα, το 1822, όπου ο στρατηγός Μαυροκορδάτος, μαζί με τους φιλέλληνες, υπέστησαν μια συντριπτική ήττα, γιατί πολέμησαν σε μάχη εκ παρατάξεως με τις δυνάμεις του Κιουταχή, με αποτέλεσμα οι Σουλιώτες να αποχωρήσουν οριστικά από το Σούλι και να χαθεί η επανάσταση στην Ήπειρο!!
Είναι προφανές πως η μόνη τακτική που μας μένει είναι εκείνη του «ανταρτοπολέμου», δηλαδή να κρατήσουμε όσο μπορούμε απέναντι στους Γερμανούς, πετυχαίνοντας μικρές έστω και επί μέρους νίκες στη διαπραγμάτευση, μέχρις ότου γενικευτεί η αντίδραση εναντίον τους σε όλη την Ευρώπη. Και, δυστυχώς, δεν βρίσκεται στις επιλογές μας το Σχέδιο Β, της Ανταρσύας, του ΚΚΕ και του Κατσανέβα, διότι τότε θα βρεθούμε σε ένα σόλο με τους νεο-οθωμανούς, ενώ στο εσωτερικό της χώρας, εξαιτίας της εκπτώχευσής της, θα έλθουν στην εξουσία οι ολιγάρχες, παρέα με τους… χρυσαυγίτες, παλιούς ή νεόκοπους. Επιπλέον, μια τέτοια έξοδος θα καταστρέψει και την Κύπρο, δηλαδή τον ελληνισμό στο σύνολό του.
Έτσι, λοιπόν, ο Τσίπρας και οι σπεύδοντες της παρέας του έφθασαν να μη έχουν άλλη διέξοδο από την εφαρμογή των μνημονίων με τις λιγότερες δυνατές απώλειες, εναποθέτοντας τις ελπίδες τους στους Αμερικανούς, που θέλουν να διατηρήσουν την Ελλάδα στην ευρωζώνη για γεωπολιτικούς λόγους.
Το καλύτερο που έχουν να κάνουν λοιπόν, είναι, μεταβάλλοντας την ανάγκη σε φιλοτιμία, να μιλήσουν ειλικρινά στον ελληνικό λαό, να οδηγηθούν σε άμεση ρήξη με τις εθνομηδενιστικές αρλούμπες της ιδεολογίας τους, να προωθήσουν την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και να καλέσουν όλους τους Έλληνες σε συστράτευση. Και προφανώς να κάνουν εντατικά … νυκτερινά μαθήματα για να μάθουν την ιστορία της χώρας, τη γεωπολιτική πραγματικότητα που τους περιβάλλει και όλα τα συναφή.
Η εθνομηδενιστική αντιμνημονιακή ρητορεία κάηκε ταυτόχρονα με την ανάληψη της εξουσίας! Σήμερα, αυθεντικά «αντιμνημονιακοί» και αντισυστημικοί μπορούν να είναι μόνο όσοι έχουν συνείδηση των διακυβευμάτων. Και αφού, εκβιάζοντάς μας, κατέλαβαν την εξουσία, ας δείξουν για μια τελευταία φορά την ίδια τακτική δεινότητα για να εγκαταλείψουν το παλιό τους δέρμα σε χρόνο dt και να κατανοήσουν ότι μόνο ένα πλάνο υπάρχει για την Ελλάδα, εκείνο μιας εθνοκεντρικής ανασυγκρότησης, ενός εκσυγχρονισμού της παράδοσής μας και ας γίνουν επι τέλους πατριώτες αντιμνημονιακοί. Στην Ξενοφώντος 4 –είναι και κοντά στο Σύνταγμα– παραδίδουμε αφιλοκερδώς σεμινάρια επί του θέματος.
Βέβαια, το τίμημα μπορεί να είναι βαρύ και να απολέσουν την εξουσία όπως τυχοδιωκτικά την κατέλαβαν, πρέπει όμως να αναλάβουν και αυτό το κόστος, για να μη τους καταριέται η ελληνική ιστορία και ο ελληνικός λαός, χειρότερα και από τον ΓΑΠ. Ακόμα και αν πρόκειται να χάσουν την εξουσία, θα πρέπει να προτιμήσουν αυτό από την καταστροφή της χώρας.
Αν, πάντως, δεν προσαρμοστούν στην πραγματικότητα, ας είναι βέβαιοι πως μια νέα πολιτική δύναμη που διαθέτει και όραμα και στρατηγική θα αναδυθεί από τις στάχτες του μεταπολιτευτικού συστήματος. Είτε το θέλουν είτε όχι. Μπορούν να συμβάλουν θετικά, μεταβαλλόμενοι οι ίδιοι σε συνιστώσα αυτής της νέας εθνικής προσπάθειας, αυτού του νέου εθνικού οράματος, ή να το επιταχύνουν αρνητικά, επισωρεύοντας νέα ερείπια στα ήδη υπαρκτά. Εμείς, σε αντίθεση με το δικό τους τυχοδιωκτισμό, δεν επιθυμούμε το δεύτερο, όπως έκαναν οι ίδιοι, επιδιώκοντας να «δικαιωθούμε» και πολιτικά, όπως κάνει το ΚΚΕ και διάφοροι τηλε-ευαγγελιστές της καταστροφής. Ιδεολογικά έχουμε ήδη δικαιωθεί –το λέει και ο Κανέλλης(!)– αλλά το ζήτημα είναι να σωθεί η χώρα. Αν μπορούν οι νεογιάπηδες που βρίσκονται στην εξουσία να κάνουν και αυτό τον ύστατο τακτικό ελιγμό, τότε, τόσο το καλύτερο και θα τους χειροκροτήσουμε. Γιατί η χώρα μπήκε ήδη στην εποχή της στρατηγικής και μάλιστα της βαριάς και εμείς έχουμε θέσει ως στόχο μας την ένωση στρατηγικής και τακτικής, ιδεολογίας και πολιτικής, με τον ένα ή άλλο τρόπο.
 http://ardin-rixi.gr
 
 

TVXS - TV Χωρίς Σύνορα | ανεξάρτητη ενημέρωση

Μια σημείωση για τον ΣΥΡΙΖΑ: Χρεωμένοι Ναι, αλλά όχι ένοχοι!

 
 
 
Σλαβόι Ζίζεκ
Η εντύπωση που έχει κανείς από από τα δικά μας ΜΜΕ είναι ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα αποτελείται από  ένα τσούρμο λαϊκιστών εξτρεμιστών που υποστηρίζουν «παράλογα» και «ανεύθυνα» λαϊκιστικά μέτρα. Τίποτα δεν μπορεί να απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Είναι, αντιθέτως, η πολιτική της ΕΕ που έχει υπάρξει και συνεχίζει να είναι, καταφανώς παράλογη. Από το 2008, η Ελλάδα έχει αναγκαστεί να πάρει σκληρά μέτρα λιτότητας για να βάλει τα οικονομικά της σε τάξη. Ωστόσο σήμερα, επτά χρόνια αργότερα, αφού η χώρα υπέστη μια τρομακτική οπισθοδρόμηση, τα οικονομικά της Ελλάδας είναι σε ακόμα μεγαλύτερη αναταραχή. Πράγματι, το χρέος της χώρας αυξήθηκε από λίγο πιο πάνω από το 100% του ΑΕΠ στο 175%, και αυτή τη στιγμή ανέρχεται στα 320 δις ευρώ. Αν αυτό δεν είναι παράλογο, τότε αυτή η λέξη δεν έχει πλέον κανένα νόημα. Γιατί, λοιπόν, η ΕΕ κάνει αυτό το πράγμα στην Ελλάδα;
Η συνεχιζόμενη πίεση της ΕΕ προς την Ελλάδα να εφαρμόσει μέτρα λιτότητας ταιριάζει απόλυτα σε αυτό που η ψυχανάλυση ονομάζει υπερεγώ. Το υπερεγώ δεν είναι ένας καθαρά ηθικός παράγων, αλλά ένας σαδιστικός παράγων, ο οποίος βομβαρδίζει το θέμα με αδύνατα αιτήματα, αντλώντας αισχρή απόλαυση απο την αποτυχία του υποκειμένου να συμμορφωθεί με αυτά. Το παράδοξο με το υπερεγώ είναι ότι, όπως ο Φρόιντ είδε ξεκάθαρα, όσο περισσότερο υπακούμε στις απαιτήσεις του, τόσο περισσότερο αισθανόμαστε ένοχοι. Φανταστείτε ένα φαύλο δάσκαλο ο οποίος αναθέτει στους μαθητές του αδύνατες εργασίες, και στη συνέχεια αποδοκιμάζει σαδιστικά όταν βλέπει το άγχος και τον πανικό τους. Αυτό είναι και το στοιχείο που είναι τόσο τρομερά λάθος με τις απαιτήσεις/εντολές της ΕΕ: δεν δίνει στην Ελλάδα καν μια ευκαιρία – η Ελληνική αποτυχία είναι μέρος του παιχνιδιού.
Σαν να μην έχουν υποφέρει ήδη αρκετά, οι Έλληνες είναι θύματα μιας εκστρατείας που κινητοποιεί τα χαμηλότερα εγωιστικά ένστικτα. Όποτε μιλάνε για διαγραφή μέρους του χρέους, τα δικά μας ΜΜΕ το παρουσιάζουν ως ένα μέτρο που θα πλήξει τους απλούς φορολογούμενους, βάζοντας τους τεμπέληδες και διεφθαρμένους Έλληνες απέναντι στους σκληρά εργαζόμενους απλούς ανθρώπους σε άλλες χώρες. Στη Σλοβενία, τη δική μου χώρα, όσοι εκφράζουν συμπάθεια προς τον ΣΥΡΙΖΑ κατηγορούνταν ακόμη και για εθνική προδοσία … Έτσι, όταν, κατά τη διάρκεια της οικονομικής κατάρρευσης του 2008, οι μεγάλες τράπεζες κατέστησαν αφερέγγυες, ήταν εντάξει για το κράτος να καλύψει τις απώλειές τους ξοδεύοντας τρισεκατομμύρια (από τα χρήματα των φορολογουμένων φυσικά), αλλά όταν ένας ολόκληρος λαός δυστυχεί, θα πρέπει να καταβάλει το χρέος.
Πώς μπορούμε να βγούμε από αυτό το κολασμένο κύκλο του χρέους και την ενοχής; Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ το πέτυχε. Οι δανειστές κατηγορούν ουσιαστικά την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν αισθάνεται τόσες ενοχές όσο θα έπρεπε. Την κατηγορούν για το ότι αισθάνεται αθώα. Αυτό είναι που το κατεστημένο της Ευρωπαϊκής Ένωσης βρίσκει τόσο ενοχλητικό σχετικά με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ: παραδέχεται το χρέος, αλλά χωρίς ενοχή. Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεφορτώθηκε την πίεση του υπερεγώ. Ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών Γιάννης Βαρουφάκης προσωποποιεί τη στάση αυτή στις συναλλαγές του με τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο: ο ίδιος αναγνωρίζει πλήρως το βάρος του χρέους, και υποστηρίζει αρκετά ορθολογικά ότι, δεδομένου ότι η πολιτική της ΕΕ προφανώς δεν λειτούργησε, θα πρέπει να βρεθεί μια άλλη επιλογή. Παραδόξως, αυτό που επανειλημμένα ισχυρίζονται Βαρουφάκης και Τσίπρας είναι ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι η μόνη ευκαιρία για τους δανειστές να πάρουν τουλάχιστον ένα μέρος των χρημάτων τους πίσω. Ο ίδιος ο Βαρουφάκης αναρωτιέται γιατί οι τράπεζες έριχναν λεφτά στην Ελλάδα και συνεργάζονταν με ένα πελατειακό κράτος, ενώ την ίδια στιγμή όλοι γνώριζαν πολύ καλά πώς είχαν τα πράγματα. Η Ελλάδα δεν θα είχε ποτέ αποκτήσει τόσο μεγάλο χρέος χωρίς τη συνενοχή του Δυτικού κατεστημένου. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζει πολύ καλά ότι η κύρια απειλή δεν προέρχεται από τις Βρυξέλλες. Αντιθέτως, κατοικοεδρεύει στην ίδια την Ελλάδα – ένα πελατειακό, διεφθαρμένο Κράτος. Αυτό για το οποίο η Ευρώπη (η γραφειοκρατία της ΕΕ) θα πρέπει να κατηγορηθεί είναι για το ότι, ενώ επικρίνει την Ελλάδα για διαφθορά και αναποτελεσματικότητα του, υποστήριξε την πολιτική δύναμη (Νέα Δημοκρατία) που ενσάρκωνε αυτή τη διαφθορά και την αναποτελεσματικότητα.
Για το λόγο αυτό, το κύριο καθήκον όλων των πραγματικών αριστερών σήμερα να είναι να επιδείξουν πανευρωπαϊκή αλληλεγγύη προς την Ελλάδα, όχι μόνο επειδή η μοίρα της Ελλάδας είναι στα χέρια της Ευρώπης. Εμείς οι Δυτικοευρωπαίοι θέλουμε να βλέπουμε την Ελλάδα ως αποστασιοποιημένοι παρατηρητές που παρακολουθούν τη δεινή κατάσταση της φτωχής χώρας με συμπόνια και συμπάθεια. Ωστόσο, μια τέτοια ‘χαλαρή’ οπτική στηρίζεται σε μια μοιραία ψευδαίσθηση. Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα αυτές τις τελευταίες εβδομάδες αφορά όλους μας – διακυβεύεται το μέλλον της Ευρώπης. Έτσι, όταν διαβάζουμε για την Ελλάδα αυτές τις μέρες, θα πρέπει πάντα να έχουμε κατά νου ότι, όπως λέει το παλαιό ρητό, de te fabula narrator.
Αριστεροί σε όλη την Ευρώπη διαμαρτύρονται πως σήμερα κανείς δεν τολμά να διαταράξει πραγματικά το νεοφιλελεύθερο δόγμα. Το πρόβλημα είναι πραγματικό, φυσικά: τη στιγμή που κάποιος παραβιάζει αυτό το δόγμα, ή μάλλον, τη στιγμή που κάποιος θεωρείται ως πιθανός παράγων που μπορεί να προκαλέσει αυτή τη διαταραχή, τεράστιες δυνάμεις εξαπολύονται εναντίον του. Παρά το γεγονός ότι οι δυνάμεις αυτές εμφανίζονται ως αντικειμενικοί οικονομικοί παράγοντες, στην πραγματικότητα είναι δυνάμεις ψευδαισθήσεων και ιδεολογίας. Αλλά η υλική δύναμή τους είναι ωστόσο εντελώς καταστροφική. Σήμερα είμαστε κάτω από την τεράστια πίεση αυτού που τι θα πρέπει να ονομάσουμε ‘εχθρική προπαγάνδα’. Επιτρέψτε μου να παραθέσω τον Alain Badiou : “Ο στόχος κάθε εχθρικής προπαγάνδας δεν είναι να εξολοθρεύει μια υπάρχουσα δύναμη (η λειτουργία αυτή συνήθως επαφίεται στις αστυνομικές δυνάμεις), αλλά να εξολοθρεύει μια απαρατήρητη δυνατότητα της κατάστασης “. Με άλλα λόγια, η εχθρική προπαγάνδα προσπαθεί να σκοτώσει την ελπίδα: το μήνυμα αυτής της προπαγάνδας είναι η παραιτημένη πεποίθηση ότι ο κόσμος στον οποίο ζούμε, ακόμα και αν δεν είναι ο καλύτερος από όλους τους δυνατούς κόσμους, είναι ο λιγότερο κακός, κατά συνέπεια οποιαδήποτε ριζική αλλαγή θα μπορούσε μόνο να κάνει τα πράγματα χειρότερα.
Κάποιος πρέπει να κάνει την πρώτη κίνηση και να κόψει τον γόρδιο δεσμό του νεοφιλελεύθερου δόγματος. Πράγματι, ας μην ξεχνάμε ότι αυτοί που κηρύττουν αυτό το δόγμα – από τις ΗΠΑ ως τη Γερμανία – το παραβιάζουν ελεύθερα όποτε τους βολεύει. Ο αγώνας του ΣΥΡΙΖΑ πηγαίνει πολύ πιο πέρα ​​από έναν απλό αγώνα για ευημερία. Είναι αγώνας για έναν ολόκληρο τρόπο ζωής, η αντίσταση ενός κόσμου που απειλείται από ταχεία παγκοσμιοποίηση ή μάλλον ενός πολιτισμού με καθημερινές τελετουργίες και τους τρόπους που απειλούνται από μετα-ιστορική εμπορευματοποίηση. Είναι αυτή η αντίσταση συντηρητική; Σήμερα οι mainstream αυτοαποκαλούμενοι  πολιτικά και πολιτισμικά συντηρητικοί δεν είναι πραγματικά συντηρητικοί. Υιοθετώντας πλήρως τη συνεχή αυτο-επανάσταση του καπιταλισμού, θέλουν απλά να την κάνουν πιο αποτελεσματική συμπληρώνοντάς την με κάποιους παραδοσιακούς θεσμούς (θρησκεία, κλπ) ώστε να περιορίσουν τις καταστροφικές συνέπειές της για την κοινωνική ζωή και να διατηρήσουν την κοινωνική συνοχή. Αληθινός συντηρητικός σήμερα είναι αυτός που παραδέχεται πλήρως τις αντιθέσεις και τα αδιέξοδα του παγκόσμιου καπιταλισμού, αυτός που απορρίπτει τον απλό προοδευτισμό, και είναι προσεκτικός απέναντι στη σκοτεινή πλευρά της προόδου.
Αυτός είναι ο λόγος που τρέφω βαθύ σεβασμό για τον αγώνα του ΣΥΡΙΖΑ. Το ίδιο το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να υφίσταται, μάς καθιστά όλους ελεύθερους: όλοι γνωρίζουμε ότι όσο ο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει, υπάρχει μια ευκαιρία και για όλους εμάς.



* Ο Σλαβόι Ζίζεκ είναι Σλοβένος φιλόσοφος και κριτικός θεωρητικός που δουλεύει στα πλαίσια των παραδόσεων του Χεγκελιανισμού, του Μαρξισμού και της Λακανιανής ψυχαναλυτικής. Ο Ζίζεκ έχει σημαντική συμβολή σε τομείς όπως η πολιτική θεωρία, η θεωρία του κινηματογράφου και η θεωρητική ψυχανάλυση.
* Μετάφραση του Νικήτα Φεσσά για το Νόστιμον ήμαρ Πηγή: readersupportednews.org



 
Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

Οι γερμανικοί όροι επιβλήθηκαν στην κυβέρνηση Τσίπρα

Του Γιώργου Δελαστίκ

Λωτοφάγοι δεν είναι οι Ελληνες - πόσω μάλλον οι αριστεροί. Ούτε ανόητοι είναι. Γνωρίζουμε φυσικά ότι κανένας πρωθυπουργός δεν μπορεί να παραμείνει στη θέση του, αν ομολογήσει ότι πριν κλείσει ένας μήνας από την ανάληψη των καθηκόντων του υπέκυψε στους εκβιασμούς ξένων δυνάμεων -εν προκειμένω της Γερμανίας- και υποχρεούται πλέον να κάνει τα εντελώς αντίθετα από αυτά που είχε υποσχεθεί προεκλογικά. Υπάρχει τεράστια απόσταση όμως από το σημείο αυτό, της ειλικρινούς ομολογίας της αλήθειας, ως αυτό που έκανε ο πρωθυπουργός. Στο διάγγελμά του το μεσημέρι του Σαββάτου, ο Αλέξης Τσίπρας ισχυρίστηκε πως... «η Ελλάδα χθες πέτυχε μια σημαντική διαπραγματευτική επιτυχία στην Ευρώπη»! Την πλήρη υποταγή στις απαιτήσεις της καγκελαρίας του Βερολίνου την ονόμασε ο πρωθυπουργός... «σημαντική επιτυχία»! Πού την είδε την «επιτυχία» αυτή; Δέκα μέρες νωρίτερα, κατά την ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησής του, ο Αλέξης Τσίπρας είχε πει μεταξύ άλλων: «Η νέα κυβέρνηση δεν δικαιούται να ζητήσει παράταση του Μνημονίου, γιατί δεν δικαιούται να ζητήσει παράταση του λάθους και της καταστροφής. Ούτε και είναι δυνατόν να ζητείται σήμερα από τη νέα ελληνική κυβέρνηση, στο όνομα τεχνικών δυσκολιών, η επέκταση ενός προγράμματος που αποδοκιμάστηκε πρόσφατα, πριν από λίγες μέρες, από τον ελληνικό λαό». Ο πρωθυπουργός είχε πει δηλαδή όχι στην παράταση του Μνημονίου. Τι συνυπέγραψε όμως στην απόφαση της Ευρωομάδας δέκα μέρες αργότερα; «Η Ευρωομάδα, σημειώνει, στο πλαίσιο της υφιστάμενης συμφωνίας (σ.σ. δηλαδή στο πλαίσιο του Μνημονίου Σαμαρά - Βενιζέλου!) το αίτημα από τις ελληνικές αρχές για μια παράταση της Κύριας Συμφωνίας Χρηματοοικονομικής Βοήθειας (MFAA), η οποία υποστηρίζεται από μια σειρά δεσμεύσεις».
Η παράταση δηλαδή της δανειακής σύμβασης «υποστηρίζεται από μια σειρά δεσμεύσεις» υπογραμμίζει η απόφαση της Ευρωομάδας, του Eurogroup. Τι εννοεί αναφερόμενη σε σειρά δεσμεύσεων; Την απάντηση στο ερώτημα αυτό μας τη δίνει το άρθρο 7 του Προοιμίου της δεύτερης δανειακής σύμβασης - αυτής δηλαδή που ισχύει τώρα και την παράταση της οποίας ζήτησε η κυβέρνηση Τσίπρα. «Η διαθεσιμότητα και η παροχή χρηματοδοτικής ενίσχυσης στο πλαίσιο της παρούσας σύμβασης ...εξαρτώνται... από τη συμμόρφωση του δικαιούχου κράτους - μέλους με τα μέτρα που ορίζονται στο Μνημόνιο»! Ευθεία σύνδεση δηλαδή της δανειακής σύμβασης με το Μνημόνιο! Λεφτά δεν παίρνει η Ελλάδα, αν δεν υλοποιεί τα μέτρα του Μνημονίου, λέει χωρίς περιστροφές η δανειακή σύμβαση! Στο άρθρο 4, παράγραφος 3 της ισχύουσας δανειακής σύμβασης, αναφέρεται μεταξύ άλλων: «... Η υποχρέωση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) να παρέχει χρηματοδοτική ενίσχυση στο δικαιούχο κράτος - μέλος εντός του πλαισίου διευκόλυνσης, τελεί υπό τις εξής προϋποθέσεις: ... οι εγγυητές να έχουν ομόφωνα ικανοποιηθεί ως προς τη συμμόρφωση του δικαιούχου κράτους - μέλους προς τους όρους του Μνημονίου, έχοντας λάβει υπόψη τους την τελευταία περιοδική αξιολόγηση από την Επιτροπή».

Πάλι αναγράφει η δανειακή σύμβαση, την παράταση της οποίας εισηγήθηκε η κυβέρνηση Τσίπρα, ότι λεφτά δεν δίνονται αν δεν υπάρχει συμμόρφωση προς τους όρους του Μνημονίου! Παράταση της δανειακής σύμβασης δηλαδή σημαίνει αυτομάτως την παράταση του Μνημονίου και πλήρη συμμόρφωση της κυβέρνησης Τσίπρα προς τους όρους του! Παράταση της δανειακής σύμβασης χωρίς παράταση του Μνημονίου δεν υπάρχει! Τελεία και παύλα. Την άρρηκτη σχέση δανειακής σύμβασης και Μνημονίου τη γνώριζε άριστα ο ΣΥΡΙΖΑ εδώ και τουλάχιστον ενάμιση χρόνο.

Γι' αυτό και τότε είχε τη γραμμή «Ακύρωση του Μνημονίου και επαναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης» (βλέπε και ομότιτλο άρθρο στην «Αυγή» της 19ης Οκτωβρίου 2013) γραμμή που πρωτοείχε παρουσιάσει εκείνο τον Οκτώβριο ο Αλέξης Τσίπρας σε τηλεοπτική του συνέντευξη. Από τη στιγμή όμως που η λέξη «επαναδιαπραγμάτευση» αντικαταστάθηκε σήμερα από τη λέξη «παράταση» της δανειακής σύμβασης, χωρίς μάλιστα να έχει προηγηθεί η ακύρωση του Μνημονίου, τα πράγματα αλλάζουν ριζικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ υποχρεούται να... τηρήσει το Μνημόνιο ευλαβικά, βάσει της απόφασης της Ευρωομάδας! «Ο σκοπός της επέκτασης είναι η επιτυχής ολοκλήρωση της αξιολόγησης βάσει των συνθηκών στην τρέχουσα συμφωνία» -δηλαδή στο τρέχον Μνημόνιο- αναφέρει ρητά η απόφαση της Ευρωομάδας! Η αυτοπαγίδευση της κυβέρνησης Τσίπρα στη μνημονιακή γραμμή των Σαμαρά - Βενιζέλου είναι εξόφθαλμη. Αυτή και μόνο αυτή υπέγραψε να υλοποιήσει τουλάχιστον για το επόμενο τετράμηνο - και μετά βλέπουμε

http://www.ethnos.gr
 
 
 

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

"Γελάσαμε που οι Έλληνες παρουσίασαν την ήττα τους ως νίκη, αλλά δεν δώσαμε συνέχεια"


Μετά τη "νίκη" του επί του Βαρουφάκη, ο Σόϊμπλε δείχνει μεγαλόθυμος 


«Το κείμενο της συμφωνίας μιλά από μόνο του»

Σε μια ενδιαφέρουσα ανταπόκρισή του από το Βερολίνο για την εφημερίδα Το Βήμα, ο Νίκος Χειλάς αναφέρει ότι σύμφωνα με πηγές από το περιβάλλον του Σόϊμπλε υπάρχει πλέον μια διάθεση ειλικρινούς ανοχής ως προς τις κινήσεις της Ελληνικής κυβέρνησης.  

«Όταν λέμε, ότι αποδεχόμαστε μια μέγιστη δυνατή ευελιξία εκ μέρους της Αθήνας εντός του τρέχοντος προγράμματος, το εννοούμε στα σοβαρά. Όπως εννοούμε στα σοβαρά, ότι συμφωνούμε και με την πρόταση του έλληνα υπουργού για διατήρηση του 70% του σημερινού προγράμματος και την αντικατάσταση του 30% με μέτρα που θα επιλέξει ο ίδιος». Πάντα υπό την προϋπόθεση βέβαια, ότι τα νέα μέτρα θα είναι «δημοσιονομικά ουδέτερα», δεν θα γίνονται δηλαδή εις βάρος του ελληνικού προϋπολογισμού, ή των χρημάτων των δανειστών.
«Το βασικό για μας ήταν η αναγνώριση του τρέχοντος προγράμματος» έλεγε η ίδια γερμανική πηγή. Από την στιγμή που η Αθήνα προχώρησε σε αυτό, πρόσθεσε, «δεν είχαμε κανένα λόγο πλέον να φαινόμαστε σκληροί».   

Σε άλλο σημείο του ρεπορτάζ του ο Νίκος Χειλάς αναφέρει ότι το περιβάλλον του κ. Σόιμπλε κατέγραψε με αρκετή δόση ειρωνείας την προσπάθεια του κ.Βαρουφάκη και του Αλέξη Τσίπρα να παρουσιάσουν το αποτέλεσμα του Eurogroup σαν δική τους νίκη. «Γελάσαμε ακούγοντας το, αλλά δεν θελήσαμε να του δώσουμε συνέχεια» είπε η πηγή. «Το κείμενο της συμφωνίας μιλά από μόνο του» είπε. Παράλληλα όμως παραδέχθηκε, ότι η νέα κυβέρνηση έδειξε ένα σθένος στις διαπραγματεύσεις, που ήταν εντελώς ανύπαρκτο στις προκατόχους της. 


http://www.lifo.gr
 
 
 
 
 
 
 
Έχουμε να «χάσουμε» μόνο τις αλυσίδες μας

Νίκος Μπογιόπουλος 

    


Αρχή πρώτη: Η Αλήθεια είναι Επαναστατική και Εθνικόν είναι το Αληθές
    Αρχή δεύτερη: Το μεν αληθές εν, το δε ψεύδος πολυσχιδές.
    Αρχή Τρίτη: Η πραγματικότητα όσο κι αν προσπαθήσεις να την μεταμφιέσεις είναι ξεροκέφαλη, όπως και τα γεγονότα που την συνθέτουν.
    Πάμε να δούμε τα γεγονότα χωρίς να τα λογοκρίνουμε, να τα ωραιοποιούμε ή να τα ανασκολοπίζουμε:
ΔΑΝΕΙΑΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ
    Η κυβέρνηση την περασμένη Παρασκευή ζήτησε από τους «εταίρους» να αποδεχτούν το αίτημά της για παράταση της λεγόμενης «Δανειακής Σύμβασης». Σύμφωνα με την κυβέρνηση είναι «άλλο πράγμα» η Δανειακή κι «άλλο πράγμα» το Μνημόνιο. Όμως:
    α)Η Δανειακή – όπως σημειώναμε και σε προηγούμενο κείμενο της στήλης – δεν είναι τίποτα λιγότερο από την νομική βάση του Μνημονίου. Πάνω από 41 φορές στο κείμενο της Δανειακής Σύμβασης αναφέρεται ότι Μνημόνιο και Δανειακή σύμβαση αποτελούν μια αδιάσπαστη ενότητα. Οτι προϋπόθεση της Δανειακής είναι το Μνημόνιο. Και ότι προϋπόθεση του Μνημονίου είναι η Δανειακή (Αυτό λέγεται “Μνημόνιο”).
β) Η Δανειακή δεν είναι τίποτα λιγότερο από το ιταμό κείμενο που υπέγραψαν και συμφώνησαν οι κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου, Σαμαρά, με το οποίο η Ελλάδα τίθεται υπό το Αγγλικό Δίκαιο, η εκδίκαση των υποθέσεων που αφορούν στην Ελλάδα ανατίθεται στα δικαστήρια του Δουκάτου του Λουξεμβούργου και η πατρίδα μας παραιτείται της ασυλίας επί των περιουσιακών στοιχείων της χώρας, τόσο εκείνων που έχουν ήδη αποκτηθεί όσο και εκείνων που θα αποκτηθούν στο μέλλον!
    γ) Για το ποιος είναι ο χαρακτήρας της Δανειακής Σύμβασης αδιάψευστος μάρτυρας είναι οι  δηλώσεις του ίδιου του πρωθυπουργού και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, όταν βρίσκονταν στην αντιπολίτευση. Ενδεικτικά:
  • «Είμαι βέβαιος ότι η διαχωριστική γραμμή που θα μπει πλέον πολύ βίαια στη ζωή μας θα είναι ή αποδοχή της νέας δανειακής σύμβασης και της υποτέλειας και της επιτροπείας του διεθνούς οικονομικού ελέγχου ή μη αποδοχή και εναλλακτικό σχέδιο διακυβέρνησης. Αυτό είναι το βασικό». (Αλ. Τσίπρας, ρ/σ Real FM, 8/2/2012). 
  • «Πράξη εθνικής ευθύνης είναι η απόρριψη της δανειακής σύμβασης (...). Με έναν νέο συνασπισμό εξουσίας δεν θα αναγνωρίσουμε τις παράνομες και αντισυνταγματικές δανειακές συμβάσεις...». (Αλ. Τσίπρας, Γραφείο ΤύπουΣΥΡΙΖΑ, 11/2/2012).
  • «...Με τη συμφωνία τους για τη νέα αποικιοκρατική δανειακή σύμβαση, το δρακόντειο μνημόνιο που τη συνοδεύει (...) οδηγεί τον λαό σε εξανδραποδισμό, ταπείνωση και αφανισμό». (Δ. Στρατούλης, ρ/σ «Κόκκινο», 9/2/2012).
  • «Αν περάσει αυτό το πακέτο (σ.σ.: μνημόνιο και δανειακή σύμβαση) θα δεθούν η χώρα και οι πολίτες της χειροπόδαρα για δεκαετίες, μηδενίζεται κάθε περιθώριο αναδιαπραγμάτευσης σαν και αυτή που υποσχόταν παλιά ο κ. Σαμαράς». (Δηλώσεις Δ. Παπαδημούλη, ρ/σ «Κόκκινο», 9/2/2012).
    Όπως βλέπουμε, πριν από τις εκλογές του 2012, για τον ΣΥΡΙΖΑ η δανειακή σύμβαση δεν ήταν «άλλο πράγμα» από το μνημόνιο. Μνημόνιο και σύμβαση, έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ, ήταν ένα και το αυτό «πακέτο». Που μηδένιζε «κάθε περιθώριο αναδιαπραγμάτευσης». Το «δρακόντειο μνημόνιο» δεν ήταν κάτι άσχετο από τη σύμβαση, αντίθετα ήταν το «συνοδευτικό» της «αποικιοκρατικής», «παράνομης» και «αντισυνταγματικής» σύμβασης.     
    Τότε ο ΣΥΡΙΖΑ μιλούσε για «απόρριψη» της «υποτέλειας» που συνεπαγόταν η δανειακή σύμβαση. Σήμερα επιλέγει τη «διαπραγμάτευση» με «γέφυρα» την παράταση της δανειακής. Αλλά θα επαναλάβουμε το ερώτημα όπως το θέσαμε και μέσα από την «Realnews» της Κυριακής: Από πότε το πέρασμα από την υποτέλεια στην ανεξαρτησία γίνεται με «γέφυρα» την παράταση της «αποικιοκρατίας»;
ΤΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΤΟΥ EUROGROUP
    Ας έρθουμε τώρα στο τι υπέγραψε η κυβέρνηση την περασμένη Παρασκευή στο «Eurogroup». Σύμφωνα με το Ανακοινωθέν που εκδόθηκε, η κυβέρνηση έβαλε την υπογραφή της κάτω από ένα κείμενο στο οποίο τονίζεται ότι:
    α) Η παράταση της Δανειακής Σύμβασης «διέπεται από μια σειρά δεσμεύσεων» όπου πρώτη αναφέρεται  «η επιτυχής ολοκλήρωση της αξιολόγησης στη βάση των όρων της υπάρχουσας συμφωνίας». Για όσους – κάνουν ότι – δεν θυμούνται, η «υπάρχουσα συμφωνία» (επί των όρων της οποίας θα συνεχίσει να «αξιολογείται» και να «επιθεωρείται» η Ελλάδα) δεν είναι άλλη από τα δυο Μνημόνια που προηγήθηκαν, οι 400 εφαρμοστικοί νόμοι και τα 25.000 περίπου άρθρα των Μνημονίων.
    β)  «…τα κεφάλαια που είναι διαθέσιμα ως απόθεμα του Ελληνικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας θα πρέπει να παραμείνουν δεσμευμένα (…). Τα κεφάλαια αυτά (….) μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνο για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών…». Δηλαδή ούτε λίγο ούτε πολύ η κυβέρνηση υπέγραψε ότι παραιτείται από τη θέση που ανέπτυξε ο κ.Τσίπρας στο λεγόμενο «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» όταν έλεγε ότι η χρηματοδότηση του εν λόγω προγράμματος θα γινόταν σχεδόν κατά το ήμισυ από τα χρήματα που θα «αποδεσμεύονταν» από το ΕΤΧΣ.
    γ) «Συμφωνούμε επιπλέον ότι το ΔΝΤ θα συνεχίσει να παίζει το ρόλο του». Επ’ αυτού και με δεδομένο το ρόλο του ΔΝΤ μάλλον δεν χρειάζεται κάποιο ιδιαίτερο σχόλιο.
    δ) «…οι ελληνικές αρχές υπόσχονται να χρησιμοποιήσουν με το βέλτιστο τρόπο τη συνεχιζόμενη διάθεση τεχνικής βοήθειας». Θυμίζουμε ότι οι Φούχτελ και οι Ράιχενμπαχ κυκλοφορούν στην Ελλάδα την τελευταία 5ετία ως επικεφαλής της λεγόμενης «τεχνικής βοήθειας»…
    ε)παρακαλούμε την προσοχή σας: «Οι ελληνικές αρχές επαναλαμβάνουν την αδιαμφισβήτητη δέσμευσή τους να τηρήσουν τις δανειακές υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές, πλήρως και έγκαιρα». Και στη συνέχεια: «Οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται επιπλέον να διασφαλίσουν τα πρέποντα πρωτογενή πλεονάσματα ή τα οικονομικά έσοδα που απαιτούνται για τη βιωσιμότητα του χρέους σύμφωνα με την απόφαση του Eurogroup του Νοεμβρίου 2012». Ούτε «διαγραφή» χρέους, λοιπόν, ούτε «κούρεμα», ούτε «λογιστικός έλεγχος», ούτε «διεθνής διάσκεψη», ούτε κιχ για το επαχθές, επονείδιστο και απεχθές βάρος του παράνομου χρέους που έχει γονατίσει τον ελληνικό λαό. Αντιθέτως: «Αδιαμφισβήτητη δέσμευση» ότι το χρέος θα πληρωθεί «πλήρως και έγκαιρα»! Αντιθέτως: Διαβεβαιώσεις ότι τα «πρωτογενή πλεονάσματα» θα πηγαίνουν όχι για την ανακούφιση του λαού αλλά – όπως και επί Σαμαρά – για την «βιωσιμότητα» ενός χρέους που, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ παραδεχόταν προεκλογικά, είναι «μη βιώσιμο».  
    στ)παρακαλούμε την προσοχή σας: «Οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να απόσχουν από κάθε ανατροπή μέτρων ή μονομερείς αλλαγές στις πολιτικές αυτές και στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που θα είχαν αρνητικές συνέπειες στους δημοσιονομικούς στόχους (….) όπως αξιολογούνται από τους θεσμούς». Καμία «μονομερής» ενέργεια, λοιπόν, που θα ανατρέπει τις πολιτικές των Μνημονίων. Καμία δημοσιονομική κίνηση (πχ μέτρα προγράμματος Θεσσαλονίκης) που δεν θα έχουν την αξιολόγηση και την έγκριση των «θεσμών». Οπου «θεσμοί» η τρόικα. Αλλά που τώρα θα τη λέμε «θεσμούς». Και καμιά φορά… «θεσμοτρόικα».
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
   Πρώτο (και σε συνάφεια με τις τρεις Αρχές που καταγράψαμε στο προοίμιο του σημερινού άρθρου):
    Η Αριστερά, με όπλο την αλήθεια και το δίκιο, ή θα είναι η δύναμη της ρήξης, της σύγκρουσης και τελικά της ανατροπής των ταξικών δεσμών που καθυποτάσσουν το λαό στο σύστημα της κυριαρχίας των μονοπωλίων και των «θεσμών» τους ή θα είναι μια κατ΄ όνομα «Αριστερά» που - πέρα από καλές προθέσεις και «διαπραγματευτικά κλέη» - θα λειτουργεί ως διαχειριστής των υποθέσεων της ολιγαρχίας, την ώρα που θα επιδίδεται σε «αντιολιγαρχικές» ρητορείες. 
    Δεύτερο: Στις εκλογές υπερψηφίστηκε η θέση του ΣΥΡΙΖΑ ότι μέσα στην ΕΕ, με «σεβασμό στις συνθήκες», σε συνεννόηση με τους «εταίρους», μέσα από διαπραγματεύσεις μαζί τους και χωρίς να αμφισβητείται το πλαίσιο εντός του οποίου κινείται η Ελλάδα (ΕΕ, ΝΑΤΟ, ΟΟΣΑ, ΔΝΤ κλπ) μπορεί να υπάρξει ανατροπή του Μνημονίου και όλων όσα αυτό σημαίνει. Και επίσης ότι μέσα σε αυτό το πλαίσιο, όπου τα κλειδιά της οικονομίας και της εξουσίας τα κατέχει η ελληνική και η διεθνής χρηματιστική ολιγαρχία, μπορεί να υπάρξει εθνική κυριαρχία, χωρίς εποπτείες, χωρίς «αξιολογήσεις», ότι μπορεί να υπάρξει ολόκληρη λαική περηφάνια και αξιοπρέπεια.
    Αλλά – ευτυχώς - οι εκλογές δεν σταματούν τη δυνατότητα των ανθρώπων να σκέφτονται και να αναστοχάζονται. Το ερώτημα επανατίθεται, λοιπόν:  Αυτός είναι ο δρόμος της εξόδου από τα Μνημόνια; Εδώ που «η θέση της Ελλάδας στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ δεν αμφισβητούνται»; Εδώ όπου τα μονοπώλια και οι «Αγορές» ελέγχουν τον πλούτο και ταυτόχρονα την οικονομία μιας χώρας;   
    Η θέση μας είναι γνωστή: Αυτός ο δρόμος, που ακολουθείται από συστάσεως του ελληνικού κράτους, με ή χωρίς «κυβερνήσεις της Αριστεράς», είναι ο δρόμος των αέναων και μάταιων θυσιών. Εδώ, είτε την κρίση, είτε την «ανάπτυξη», πάντα θα τις πληρώνουν οι καταπιεσμένοι, οι εκμεταλλευόμενοι, οι σκλάβοι της εργασίας, της ανεργίας και της βιοπάλης.
    Αλλά το ζήτημα δεν είναι η φενάκη της προσμονής να χαλαρώσει ο χαλκάς της αλυσίδας. Το ζήτημα είναι ο ελληνικός λαός να στηριχτεί στο ιστορικό του μεγαλείο, στην τεράστια εμπειρία του, στις αστείρευτες δυνάμεις του και να πορευτεί το δρόμο της ρήξης και της ανατροπής των πλαισίων που τον αλυσοδένουν.
   Που σημαίνει:
  • Να αποδεσμευτεί από τους «θεσμούς» των Σόιμπλε.
  • Να αρνηθεί να αναγνωρίσει ένα χρέος που δεν το χρωστάει και το έχει πληρώσει χίλιες φορές.
  • Να πάρει στα χέρια τον παραγωγικό πλούτο του τόπου και πάνω σε αυτή τη βάση να οικοδομήσει την αναδημιουργημένη και «ελεύθερη Ελλάδα» στέλνοντας το μήνυμα της «πανανθρώπινης λευτεριάς» (όπως έλεγε το τραγούδι του ΕΑΜ και μιας και πολλοί θέλουν να μιλούν για το ΕΑΜ…)
    Οι τελευταίες εξελίξεις το επιβεβαιώνουν ακόμα μια φορά: Εκείνο που θα έχει να χάσει ο λαός μας ιχνηλατώντας αυτόν τον δρόμο θα είναι μόνο τις αλυσίδες του.   







Ο Βαρουφάκης στο… Μπρεστ Λιτόφσκ!

Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko
   
    Τις τελευταίες μέρες ακούμε και διαβάζουμε διάφορα τρισχαριτωμένα. Ένα από τα πιο τρισχαριτωμένα είναι και ο παραλληλισμός που γίνεται ανάμεσα στην υπογραφή που έβαλε την περασμένη Παρασκευή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ στο «Eurogroup» με την υπογραφή του… Λένιν και των Μπολσεβίκων στην συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ το 1918…
    Η κυβέρνηση – λέγεται από κάποιους εμβριθείς ιστοριοδίφες – στις διαπραγματεύσεις της με τους «εταίρους» έκανε μια τακτική κίνηση. Αντίστοιχη εκείνης που έκανε τότε ο Λένιν, που αποδέχτηκε την ετεροβαρή συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ ώστε να υπηρετήσει καλύτερα την στρατηγική του. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα, αποφαίνονται…
    Σχόλιο πρώτο: Τι λέτε ορέ λεβέντες!
    Σχόλιο δεύτερο: Καθότι τέτοιου είδους αναγωγές θυμίζουν εκείνο το «η Παξινού και η Ανουσάκη τσακώνονταν για τον ίδιο ρόλο» και επειδή το «μέτρον άριστον» διατηρεί πάντα την ισχύ του, θα μας επιτραπεί – με το συμπάθιο κιόλας – να υπενθυμίσουμε ορισμένα πράγματα:
    α)  Ο Λένιν - απ’ όσο γνωρίζουμε – ήταν κομμουνιστής. Δεν ήταν φορέας της «ήπιας σοσιαλδημοκρατίας», όπως ο υπουργός κ.Κατρούγκαλος περιέγραψε προχτές (στον «Real Fm») την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε οπαδός του «μετριοπαθούς κεινσιανισμού», όπως έχει αποκαλέσει την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ ο βουλευτής του κόμματος κ.Λαπαβίτσας.
    β) Ο Λένιν και οι Μπολσεβίκοι τον Οκτώβρη του 1917 ηγήθηκαν μιας κοινωνικής επανάστασης με πρόγραμμα και στόχο την ανατροπή όλων των ταξικών δεσμών της παλιάς κοινωνίας και όχι για την μετονομασία αυτών των δεσμών σε «θεσμούς». Οι διαφορές με τα τεκταινόμενα πριν και μετά τις εκλογές της 25ης Γενάρη στην Ελλάδα είναι – νομίζουμε – ευδιάκριτες…  
    Από εκεί και πέρα, όποιος ανακαλεί στη μνήμη του τη συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ για να κάνει αναγωγές (!) στο σήμερα, θα πρέπει να είναι ιστορικά ακριβής και πολιτικά τίμιος.
    Για παράδειγμα: Όταν το νεαρό τότε Σοβιετικό κράτος υπέγραψε την συμφωνία με τους Γερμανούς και τους συμμάχους τους, ο Λένιν δεν βγήκε να μιλήσει για «φίλους», για «εταίρους» και για «συμμάχους». Βγήκε στο λαό και μίλησε για «ιμπεριαλιστές» και για «ληστές».
    Δεν μίλησε για «νίκη» ή για «θρίαμβο» ή για ευτυχή «διαπραγμάτευση». Μίλησε ευθέως στο λαό για εκβιασμό, για ετεροβαρή και καταναγκαστική συμφωνία, στην οποία υποχρεώθηκε το Σοβιετικό κράτος ώστε να περιφρουρήσει το κύριο εκείνης της στιγμής. Και το κύριο εκείνης της στιγμής ήταν να μην στραγγαλιστεί από τα στρατεύματα των Γερμανών η πορεία του ρώσικου λαού προς το σοσιαλισμό. Το κύριο εκείνης της στιγμής ήταν η διαφύλαξη της Επανάστασης ώστε με την ενδυνάμωση του Σοβιετικού κράτους να καταργηθεί και η συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ όπως και άρχισε να συμβαίνει μετά το 1922.
    Αν επιμένουν κάποιοι να συνεχίζουν να ανακαλύπτουν «αναλογίες» της Ελλάδας του σήμερα με το Σοβιετικό κράτος του τότε, να τους υπενθυμίσουμε ακόμα μερικά στοιχεία, που εξηγούν περαιτέρω γιατί ο Λένιν υπέγραψε την συνθήκη και τι υπέρτερο είχε να περιφρουρήσει με εκείνο τον συμβιβασμό.
    Την υπέγραψε, λοιπόν, διότι:
1)   Πριν από την συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ (3 Μάρτη 1918) η σοβιετική εξουσία είχε ήδη υπογράψει το Διάταγμα για την Ειρήνη (26 Οκτώβρη 1917 – την επόμενη κιόλας μέρα της Επανάστασης) με το οποίο έβγαζε τη Ρωσία έξω από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και έξω από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν είχε υπογράψει, δηλαδή, κανένα κείμενο με το οποίο να αναγνωρίζει την παραμονή της Ρωσίας σε κανένα «κοινό ευρωπαϊκό σπίτι» με τους ιμπεριαλιστές ούτε κανένα κείμενο που έθετε την εσωτερική πολιτική στη Ρωσία υπό την «αξιολόγηση», την «εποπτεία» και την «επιτήρηση» των ιμπεριαλιστών.    
2)   Διότι πάλι την ίδια μέρα (26 Οκτώβρη 1917 – την επόμενη κιόλας μέρα της Επανάστασης) είχε ήδη υπογράψει το Διάταγμα για τη Γη με το οποίο καταργήθηκε – χωρίς καμία αποζημίωση - η ιδιοκτησία της γης από τους τσιφλικάδες, συμπεριλαμβανομένης της αυτοκρατορικής και της μοναστηριακής. Δεν είχε δηλαδή υπογράψει τίποτα που να μιλά για επέκταση των ιδιωτικοποιήσεων ή για την συνέχιση της παρουσίας της Cosco στον Πειραιά, όπως ακούσαμε από τον κ.Τσίπρα προχτές…
3)   Διότι πάλι την ίδια μέρα (26 Οκτώβρη 1917 – την επόμενη κιόλας μέρα της Επανάστασης) είχε ήδη υπογράψει το Νομοσχέδιο για τον Εργατικό έλεγχο στις  βιομηχανικές, εμπορικές και τραπεζικές επιχειρήσεις.
4)   Διότι λίγες μέρες μετά την Επανάσταση είχε ήδη υπογράψει (στις 14 Δεκέμβρη 1917) τον νόμο για την Εθνικοποίηση των Τραπεζών. Δεν είχε δηλαδή υπογράψει κανένα κείμενο που να λέει ότι οι τραπεζίτες θα συνέχιζαν να είναι ιδιοκτήτες τραπεζών που θα συνέχιζαν να ανακεφαλαιοποιούνται με λεφτά του λαού…
5)   Διότι λίγες μέρες μετά την Επανάσταση είχε ήδη υπογράψει (στις 18 Γενάρη 1918) την Εθνικοποίηση του εμπορικού στόλου.
6)   Διότι λίγες μέρες μετά την Επανάσταση είχε ήδη υπογράψει (στις 9 Γενάρη 1918) το Διάταγμα Ακύρωσης όλων των Εσωτερικών και Εξωτερικών Δανείων που είχε υπογράψει η τσαρική και η προηγούμενη αστική κυβέρνηση. Αρνήθηκε, δηλαδή, να πληρώνει εγχώριους και ξένους κλέφτες, ληστές, κερδοσκόπους και τοκογλύφους, τους είπε αν θεωρούν πως έχουν λαμβάνειν να πάνε να τα πάρουν από εκείνους που τα είχαν ξεκοκαλίσει και όχι από το ρώσικο λαό, και φυσικά ουδέποτε υπέγραψε κείμενο όπως αυτό που υπέγραψε ο κ.Βαρουφάκης στο «Eurogroup», στο οποίο διαβάζουμε: «Οι ελληνικές αρχές επαναλαμβάνουν την αδιαμφισβήτητη δέσμευσή τους να τηρήσουν τις δανειακές υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές, πλήρως και έγκαιρα»…
    Αυτά είναι μερικά απ’ όσα είχαν προηγηθεί της συνθήκης του Μπρεστ Λιτόφσκ. Αυτά είχε να περιφρουρήσει με εκείνο τον συμβιβασμό ο Λένιν.
    Αλήθεια, όσοι αναζητούν στην συμφωνία του… Μπρεστ κολυμπήθρα του Σιλωάμ για τις δικές τους υπογραφές στις Βρυξέλλες τι ακριβώς μας λένε; Ότι η σημερινή κυβέρνηση βάζει υπογραφές στα «Eurogroup» για να εφαρμόσει κάτι - έστω και ένα - από αυτά που εφάρμοσε ο Λένιν; Θα είχε πολύ ενδιαφέρον…
                                                         ***
Υστερόγραφο: Ανάμεσα στα άλλα, στη «λίστα των μεταρρυθμίσεων» που έστειλε χτες η κυβέρνηση στις Βρυξέλλες, η οποία και έγινε δεκτή από τους εταίρους της, διαβάζουμε ότι:
    α) «Οι ελληνικές αρχές θα δεσμευτούν ότι δεν θα καταργήσουν τις ιδιωτικοποιήσεις που έχουν ολοκληρωθεί» όπως και εκείνες τις ιδιωτικοποιήσεις για τις οποίες «ο διαγωνισμός έχει προκυρηχτεί», β) η ελληνική κυβέρνηση θα αντιμετωπίσει την ανθρωπιστική κρίση «μέσω ιδιαίτερα στοχευμένων μη χρηματικών μέσων (π.χ. κουπόνια τροφίμων)» και με «πρόγραμμα κουπονιών σίτισης»…
    Παρατήρηση: Αν σαν «διαφύλαξη» του δημόσιου πλούτου συνεχίζουν να λογίζονται οι ιδιωτικοποιήσεις και εάν η εθνική κυριαρχία και η λαϊκή ανάταση περνάει μέσα από τα «κουπόνια σίτισης», ε τότε μάλλον κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο και της… «αριστερής» Δανιμαρκίας.


Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • μάτια - όταν η όψη τους χαθεί επιτέλους, δεν ξέρω άλλο να ζητήσω, θα έρθω να σε βρώ δεν θα μας ρωτήσει κανένας από που και πως φτάσαμε ούτε χρεία να'μαστε μόνοι...
    Πριν από 2 δευτερόλεπτα
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 1 εβδομάδα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..