Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

Καρίμ Πουρχαμζαβί / Ουαχαμπισμός και Σαλαφισμός / Μετάφραση και αναδημοσίευση: Παραναγνώστης..





http://paranagnostis.blogspot.gr/2014/11/blog-post_29.html


Ουαχαμπισμός και Σαλαφισμός

Αναδημοσίευση από το REDLINE
 του Καρίμ Πουρχαμζαβί

Μετάφραση   Παραναγνώστης


Η δημοσιογραφική κάλυψη από τα νέα ΜΜΕ του κύριου ρεύματος, μας υποδεικνύει ότι η Μέση Ανατολή βρίθει φανατικών ισλαμιστών. Η μεγάλη ποικιλομορφία πολιτική και θρησκευτική, στην περιοχή παραγράφεται. Επιπλέον, ο τρόπος με τον οποίο οι δυτικές δυνάμεις, ιδιαίτερα οι Ηνωμένες Πολιτείες, έχουν ενθαρρύνει και υποστηρίξει την ανάπτυξη συντηρητικών θρησκευτικών κινημάτων για να υπονομεύσουν προοδευτικά εθνικιστικά κινήματα ποτέ δεν αποκαλύπτεται. Ωστόσο, η χορηγία προς τις αντιδραστικές μορφές του Ισλάμ από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους τους κύριους συμμάχους τους στην περιοχή, κυρίως τη Σαουδική Αραβία, είναι ζωτικής σημασίας για την κατανόηση της τωρινής ισχύος αυτών των κινημάτων και της επέκτασης της σύγκρουσης.


Επιπλέον, όπου μουσουλμάνοι πολεμούν μουσουλμάνους, δεν μας παρέχεται καμία ανάλυση για το πάνω σε ποιο έδαφος αυτό θα μπορούσε να συμβαίνει και ποιες είναι οι διαφορές μεταξύ των διαφόρων κλάδων του Ισλάμ. Τώρα πια ο όρος «σαλαφιστής» μπορεί να εμφανιστεί σε μια είδηση ή σε μια συνέντευξη και ο κόσμος να έχουν μεν την εντύπωση ότι αυτό θα μπορούσε να είναι, κατά κάποιον τρόπο, σημαντικό, αλλά δεν μας πληροφορεί κανείς για το πώς ή το γιατί. Στην καλύτερη περίπτωση, θα μπορούσαμε σταχυολογώντας να εικάσουμε ότι έχει κάποια σχέση με τον «ουαχαμπισμό», το φονταμενταλιστικό δόγμα με το οποίο το σαουδαραβικό κράτος έχει συνδεθεί από την ίδρυσή του, τη δεκαετία του 1920.

Δεδομένου ότι το Ισλαμικό Κράτος, η ομάδα που μας λένε ότι αντιπροσωπεύει μια άνευ προηγουμένου απειλή για μας σε αυτή τη χώρα, ταυτίζεται με το σαλαφισμό, μπορεί να είναι ιδιαίτερα χρήσιμο να διερευνήσουμε τι σημαίνει αυτό.

Ουαχαμπισμός και Σαλαφισμός: ένα δόγμα

Στην πραγματικότητα, οι διαφορές μεταξύ ουαχαμπισμού και σαλαφισμού είναι περιθωριακές˙ οι δύο όροι αναφέρονται πράγματι στο ίδιο δόγμα και ως εκ τούτου παρέχουν την ίδια ιδεολογική βάση για ένα παρόμοιο σύνολο δράσεων και βίας.

Ο Αραβικός όρος σαλάφ αναφέρεται σε μια ιστορική περίοδο κατά την οποία ο προφήτης του Ισλάμ, Μωάμεθ, και οι σύντροφοί του, ζουν τον 7ο αιώνα στη Μεδίνα. Ως θεολογική προσέγγιση, προτάθηκε για πρώτη φορά από έναν φανατικό νομομαθή, τον Ιμπν Ταϋμιγιάχ, στις αρχές του 14ου αιώνα. Ο Ιμπν Ταϋμιγιάχ γεννήθηκε σε μια οικογένεια Χαμπαλί και ο πατέρας του ήταν επίσης νομομαθής Χαμπαλί. Η σουνιτική παράταξη του Ισλάμ χωρίζεται σε τέσσερις θεολογικές σχολές (μαντχαχέμπ) τις Χαμπαλί Σαφεΐ Μαλεκί και Χαναφί.

Ωστόσο, τα περισσότερα από τα έργα του Ιμπν Ταϋμιγιάχ και τα θρησκευτικά του διατάγματα, ή φετφά, ήταν έξω από την παράδοση Χαμπαλί. Επιχειρηματολογώντας όχι μόνο εναντίον των τεσσάρων σουνιτικών σχολών, αλλά και εναντίον του συνόλου σχεδόν των ισλαμικών σεκτών και των προσεγγίσεών τους για την κατανόηση του Ισλάμ, ο Ιμπν Ταϋμιγιάχ πρότεινε την έννοια του αλ σαλάφ αλ σαλέχ - ακολουθώντας το μονοπάτι των δικαίων συντρόφων του προφήτη. Ο όρος αυτός αργότερα, στη σύγχρονη εποχή, έγινε ένας αποκλειστικός τίτλος για τους οπαδούς του σαλαφισμού και του ουαχαμπισμού. Δηλαδή, μόνο οι προαναφερθέντες οπαδοί ακολουθούν τους δικαίους συντρόφους και αντιπροσωπεύουν επομένως, το αληθινό Ισλάμ, ενώ οι άλλοι μουσουλμάνοι όχι.

Η στάση που τήρησε ο Ιμπν Ταϋμιγιάχ απέναντι σε άλλες ισλαμικές προσεγγίσεις, οι οποίες ως επί το πλείστον ενσωμάτωσαν τον ορθολογισμού, προκειμένου να εξαχθούν ισλαμικές αρχές και να ερμηνευθεί το Κοράνι, ήταν ο αφορισμός τους. Ωστόσο, η λέξη αφορισμός είναι μια κακή μετάφραση της αραβικής λέξης τακφίρ. Η λέξη τακφίρ - στο σαλαφιστικό συγκείμενο - θεωρεί έναν μουσουλμάνο ή ένα μουσουλμανικό έθνος μη-πιστούς και ως εκ τούτου, κηρύσσει τζιχάντ εναντίον τους˙ το να χυθεί το αίμα τους είναι πλέον επιτρεπτό. Ενάντια στην ορθολογική προσέγγιση της σουνιτικής Ασαέρα (που αποτελείται από περίπου 90 τοις εκατό της παγκόσμιας μουσουλμανικής σουνιτικής κοινότητας ) και τη χρήση του ορθολογισμού και από σιίτες και σούφι (20 τοις εκατό του μουσουλμανικού κόσμου), ο Ιμπν Ταϋμιγιάχ πρότεινε μια δογματική προσέγγιση κατασκευής ισλαμικών αρχών από το Κοράνι. Δηλαδή, ό,τι είναι γραμμένο στο Κοράνι - ένα κείμενο του 7ου αιώνα - θα πρέπει να κατανοείται έτσι όπως γράφτηκε.
Ούτε πέρασμα του χρόνου, ούτε καμία λογική προσέγγιση ούτε οποιοδήποτε είδος καινοτομίας και αναλογίας δεν μπορούν να εμπλέκονται στην ερμηνεία των κορανικών στίχων στη νέα εποχή και στις νέες συνθήκες. Όταν λοιπόν ο Ιμπν Ταϋμιγιάχ θεώρησε Σιίτες και Σούφι ως «ανθρώπους της καινοτομίας» εννοούσε ότι αυτές οι «καινοτομίες» βλάπτουν την καθαρότητα του Ισλάμ και καθιστούν τους καινοτόμους απλούς «απίστους» που εργάζονται ενάντια στην αληθινή έννοια του Ισλάμ το οποίο υποτίθεται ότι μόνος εκείνος κατάλαβε σωστά.

Ο σαλαφισμός του Ιμπν Ταϋμιγιάχ δεν ελήφθη σοβαρά υπόψη στον καιρό του, στις αρχές του 14ου αιώνα. Ούτε κατόρθωσε να προσελκύσει άλλους μουσουλμάνους και να εμπνεύσει ένα κίνημα, ούτε θα μπορούσε να διαταράξει την υπάρχουσα πολλαπλότητα των μουσουλμάνων. Μόλις στα μέσα του 18ου αιώνα ένας ιεροκήρυκας, ιδιαίτερα εμπνευσμένος από τα έργα του Ιμπν Ταϋμιγιάχ, ο Μωχαμέτ Ιμπν Αμπντ αλ Ουαχάμπ, μπόρεσε να μετατρέψει το σαλαφισμό σε ένα πραγματικό αντιδραστικό κίνημα που είναι γνωστό ως κίνημα ουαχάμπι.

Πυρήνας της έμφασης του Ιμπν Αμπντ αλ Ουαχάμπ ήταν η έννοια του μονοθεϊσμού ώστε να συναχθεί το συμπέρασμα ότι οι μη ουαχάμπι μουσουλμάνοι είναι «αιρετικοί», διαχωρίζουν σε άλλα υποκείμενα τον Θεό, όταν τον λατρεύουν. Στην πραγματικότητα η όλη προσέγγιση του Ιμπν Αμπντ αλ Ουαχάμπ σχεδιάστηκε για να λειτουργήσει ως θρησκευτικός αστυνομικός μηχανισμός προκειμένου να προσδιοριστεί ποιος είναι ο καθαρός Μουσουλμάνος, που λατρεύει τον μοναδικό Θεό και μόνο, και ποιος δεν είναι. Ο ουαχαμπισμός είναι λοιπόν σε μεγάλο βαθμό εμμονικός τόσο με την έννοια του τακφίρ όσο και με άλλα πεδία, όπως η δικανική ερμηνεία του Κορανίου και της ισλαμικής νομολογίας γενικά. Ο ουαχαμπισμός είχε λίγα να προσφέρει˙ απλά υιοθέτησαν τον Ιμπν Ταϋμιγιάχ , και ένα μέρος από τις Χαμπαλί, προσεγγίσεις.

Ο ιδρυτής του ουαχαμπισμού, μαζί με μια χούφτα πιστούς του, άρχισαν να ασκούν το δόγμα τους, καταστρέφοντας ιερούς τάφους, κόβοντας δέντρα και λιθοβολώντας μέχρι θανάτου γυναίκες σε μικρές πόλεις στην αχανή έρημο της Αραβίας, τη Ναγίντ. Ωστόσο, τρία σημαντικά γεγονότα βοήθησαν τον ουαχαμπισμό όχι μόνο να επιβιώσει ως ένα εξαιρετικά περιοριστικό και μοιραίο δόγμα, αλλά επίσης, σε κάποιο βαθμό, να εξαπλωθεί σε διεθνές επίπεδο.

Σημεία καμπής

Το πρώτο σημείο καμπής ήταν η συμμαχία μεταξύ Ιμπν Αμπντ αλ Ουαχάμπ και Ιμπν Σαούδ - ιδρυτή του Οίκου των Σαούδ - στο χωριό Νταρίγια όπου ο Ιμπν Σαούδ ήταν αρχηγός της μικρής φυλής του. Ο Ιμπν Σαούδ, ο οποίος ονειρευόταν να κυβερνήσει πέρα από το μικρό χωριό του, βρήκε στον ουαχαμπισμό μια τζιχαντική μηχανή πολέμου, με την οποία θα μπορούσε να κατακτήσει περισσότερα εδάφη. Ο Ιμπν Αμπντ αλ Ουαχάμπ, ο οποίος από τότε καταδιωκόταν από τους Οθωμανούς για όσα ο ίδιος και οι πιστοί του είχαν διαπράξει σε διάφορες πόλεις της Ναγίντ, βρήκε άσυλο κοντά στον Ιμπν Σαούδ και μια ευκαιρία να διαδώσει το δόγμα του μέσω της τζιχάντ κατά των «απίστων» - των άλλων μουσουλμάνων της εποχής του.

Ως αποτέλεσμα της συμμαχίας, διάφορες πόλεις της Αραβίας όπως το Ριάντ, η Ταέφ, η Μέκκα και η Μεδίνα, καθώς επίσης και πόλεις με σιιτική πλειοψηφία κατοίκων όπως η Αλ Άσα στην Αραβία και η Καρμπάλα του Ιράκ, υπέστησαν επανειλημμένα επιδρομές των ουαχάμπι κατά τον 18ο, 19ο και στις αρχές του 20ου αιώνα. Κάθε μία από αυτές τις επιδρομές επέφερε πολλές σφαγές από τις οποίες οι γυναίκες και τα παιδιά δεν εξαιρούνταν.

Το δεύτερο σημείο καμπής για το κίνημα ουαχάμπι ήταν όταν η Βρετανική Αυτοκρατορία βρήκε στον ουαχαμπισμό ένα καλό μέσο εναντίον του αντιπάλου της, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κατά συνέπεια, η Βρετανία υποστήριξε το κίνημα ουαχάμπι τόσο οικονομικά όσο και με όπλα κατά τη διάρκεια του Α Παγκοσμίου Πολέμου. Το τρίτο κρίσιμο γεγονός περιλαμβάνει επίσης τη Μεγάλη Βρετανία. Μετά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο, η βρετανική κυβέρνηση ευνόησε τις πιο συντηρητικές δυνάμεις στην Αραβική χερσόνησο˙ προτίμησαν τον οίκο των Σαούδ και τους ουαχάμπι συμμάχους τους από τις μετριοπαθείς χασεμιτικές δυνάμεις, που διοικούσαν τη Χετζάζη στη Δυτική Αραβία. Η Βρετανία το 1932 απένειμε ουσιαστικά, στον οίκο των Σαούδ ένα κράτος, τη Σαουδική Αραβία.

Μικρή υποστήριξη από κύριο ρεύμα του Ισλάμ, τους οποίους και ονομάζουν «απίστους»

Οι ουαχάμπι απορρίπτουν τον τίτλο ουαχάμπι και αυτοαποκαλούνται μοουαχεντόν, οι άνθρωποι που είναι μονοθεϊστές. Όπως είναι αναμενόμενο, ο τίτλος χρησιμοποιείται επίσης για να αποκλείσει, για να υποδείξει ότι οι μη ουαχάμπι δεν λατρεύουν τον ένα και μοναδικό θεό και ως εκ τούτου δεν είναι τίποτα περισσότερο από «αιρετικοί». Είναι ωστόσο, γνωστοί ως ουαχάμπι επειδή ο ιδρυτής τους ήταν ο Μωχαμέτ ιμπν Αμπντ αλ Ουαχάμπ. Οι σαλαφιστές δεν βρήκαν κανένα πρόβλημα να δεχτούν τον τίτλο των μόνων μουσουλμάνων που ακολουθούν το μονοπάτι των δικαίων συντρόφων του έβδομου αιώνα, μιας εποχής για την οποία γνωρίζουμε πολύ λίγα.

Υπάρχουν επίσης ελάχιστα στοιχεία σχετικά με το πώς ο προφήτης και οι σύντροφοί του ζούσαν στην πραγματικότητα. Τα περισσότερα από όσα έχουν γραφτεί για το θέμα αυτό βασίζονται σε ένα θρησκευτικό πλαίσιο και όχι σε κάποια αξιόπιστη ιστορική ακαδημία. Ωστόσο, τόσο ο σαλαφισμός όσο και ο ουαχαμπισμός προέκυψαν από τον 18ο αιώνα και μετά. Η θεολογική βάση και των δύο αυτών προσεγγίσεων είναι μία και, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, βρίσκει πολύ μικρή ή καθόλου υποστήριξη στις παραδοσιακές σχολές του Ισλάμ. Για παράδειγμα, δεν υπάρχει ισλαμική σχολή ή ίδρυμα μέχρι σήμερα που να ασκεί την τεράστια και μοιραία δύναμη του τακφίρ η οποία δίνει τη δικαιοδοσία να χυθεί το αίμα άλλων μουσουλμάνων ή να ξεκινήσει ένας τζιχαντικός πόλεμος εναντίον τους, δυνάμει της κήρυξής τους ως απίστων. Αντιθέτως, οι παραδοσιακές ισλαμικές σχολές θεωρούν την κρισιακή αυτή εξουσία ως ανήκουσα στο θεό.

Ανεξάρτητα από το πώς ο ουαχαμπισμός έχει εξαπλωθεί σε παγκόσμιο επίπεδο από το 1932 μέχρι σήμερα, η ιδεολογία αυτή βρίσκεται τώρα πίσω από τις αμείλικτες ομάδες τζιχαντιστών, όπως το ISIS στη Συρία και το Ιράκ. Ο αποκεφαλισμός Σύρων και Ιρακινών, μαζί με κάποιους Βρετανούς και Αμερικανούς δημοσιογράφους και εργαζόμενους της ανθρωπιστικής βοήθειας επειδή είναι «άπιστοι», η καταστροφή ιερών ισλαμικών τόπων, όπως τζαμιά, αρχαίοι τάφοι και τάφοι με ιστορική σημασία, η απαγόρευση της μουσικής και του καπνίσματος και η επιβολή εξαιρετικά περιοριστικών ενδυματολογικών κωδίκων, όπως η μπούρκα στη Συρία και στις ιρακινές πόλεις που βρίσκονται υπό τον έλεγχο των τζιχαντιστών μπορούν όλα να βρουν δικαιολογία στην ουαχαμπική και σαλαφική ιδεολογία.

Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2014

Διαχωριστικές γραμμές...




Από τη στιγμή που ξέσπασε η τακφίρι φασιστική βία στο Νότιο Κουρδιστάν (Βόρειο Ιράκ) και το δυτικό Κουρδιστάν (Βόρεια Συρία) και διενεργήθηκε, για μια άλλη μια φορά στην ιστορία, μια Γενοκτονία (με την τυπική και ουσιαστική έννοια) εναντίον των Γεζίντι Κούρδων, έχουν αλλάξει όλα μέσα μου και έχουν μετατραπεί για μια ακόμα φορά (μάλλον την οριστική) οι θεμελιακές παραδοχές της σκέψης μου, και θα ήθελα να συμβεί αυτό και σε άλλους συναγωνιστές που νιώθω ότι έχουν πορωθεί από τις ιδεολογικές καταβολές τους. Δεν θα ήταν αναγκαίο να μετατραπούν αυτές οι (ιδεολογικές) καταβολές με έναν τρόπο που θα τις καθιστούσε ανενεργές, αλλά από ό,τι φαίνεται δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να σπάσει το απόστημα της ιδεολογίας και να χυθεί το πύον της ιστορικής σήψης. 
Ποιά είναι τα "δεδομένα" της πληγής που άνοιξε και δεν λέει να κλείσει μέσα στην "αριστερά" της Ελληνικής επικράτειας. Δεν έλειψε η εκδήλωση αλληλεγγύης στους Κούρδους, ούτε απουσίασε κανείς από το προσκλητήριο, της σκέψης τουλάχιστον. Αλλά υπάρχει μια αδικαιολόγητη αμηχανία και ψυχρότητα από τότε που έγινε εμφανής η συμμαχία της Κουρδικής αριστεράς και των παραδοσιακών Κούρδων εθνικιστών (Πεσμεργκά) (που προϋπήρχε) με την Δύση και τις Η.Π.Α. Δεν φαίνεται να κολλάει η ιδεολογία του έλληνα αριστερού, κομμουνιστή, και αναρχο-αυτόνομου, με τέτοια δεδομένα. Κατά κάποιο τρόπο αυτή η ψυχρότητα αντιστοιχεί και στην "μέση" συνείδηση του Έλληνα πολίτη. Πού είναι η οργή για την πολιτική του Ισραήλ και οι μεγαλοστομίες για "γενοκτονία" του Παλαιστινιακού λαού από τους Σιωνιστές; (έχουν γίνει φοβερά εγκλήματα πολέμου από το Σιωνιστικό Ισραήλ και εθνοκάθαρση, αλλά όχι γενοκτονία, εναντίον του Αραβικού-Παλαιστινιακού λαού). 
Πού είναι οι διαδηλώσεις, οι καμμένες σημαίες, τα γεμάτα πάθος ρητορεύματα εναντίον του πολέμου από έναν πανίσχυρο στρατό ενάντια σε έναν ανυπεράσπιστο λαό; Τα έφαγε η σιωπή, και η ζωή συνεχίζεται. 
Είναι αλήθεια πως μόνον ο Σύριζα, με συστολή και κόμπλεξ απέναντι στον αυστηρό "κομμουνιστή" ή "αριστεριστή" κριτή, και διάφοροι από τον "αριστερο-πατριωτικό" χώρο, όπως και από τον "εθνικιστικό" χώρο, επέδειξαν μια στοιχειώδη αλληλεγγύη και πραγματική κατανόηση απέναντι στο Κουρδικό κίνημα, παραβλέποντας όμως να πούνε το προφανές και σκληρό πως αυτό (το κίνημα) συμμάχησε, και από τα αριστερά και από τα δεξιά, ανοιχτά με την Δύση. 
Οι Έλληνες κομμουνιστές, αριστεριστές, αντιφά αντι-ιμπεριαλιστές, δεν κάνουν πίσω ούτε πόντο από την ιδεολογική τους σκληρότητα και απανθρωπιά, και μάλιστα προσθέσαν σε αυτήν και την απόκρυψη του ρόλου του Τουρκικού Κράτους, μην τυχόν και "υποκύψουν" σε κάποια μορφή "εθνικισμού". 
"Εθνικισμός" και "φιλο-ιμπεριαλισμός", ο εφιάλτης του ιδεοληπτικού που θα προτιμούσε να καταστραφεί ο κόσμος αρκεί να μην υποπέσει σε τέτοια αμαρτήματα.  Παρά τις ριζικές διαφορές τους, και το μεταξύ τους μίσος, όλος σχεδόν ο Τροτσκισμός, ο Σταλινισμός, ο "σκληρός" αυτονομισμός (Μητροπολιτάνοι) συμπέσανε στην ιδεολογική "αντι-ιμπεριαλιστική" γραμμή στο Μεσανατολικό όσον αφορά τους Κούρδους. Εγώ θα τους έλεγα:
Κάποιοι από εσάς (οι Σταλινικοί) στηρίξανε τον Άσσαντ (έναν μαζικό δολοφόνο) κάποιοι από εσάς (οι "αντίθετοι'') την αντιπολίτευση προς τον Άσσαντ (δηλαδή τους Τακφίρι φασίστες) (Όπως στο Ουκρανικό οι σταλινικοί στηρίξανε με συστολή τους Νοβορώσσους και οι περισσότεροι Τροτσκιστές, και ένα τμήμα του Συριζα, το "κίνημα" Μεϊντάν - σε αυτή την περίπτωση εκτέθηκαν οι Τρότσκες και οι Ευρω-αριστεροί, αλλά και οι φιλο-Ρώσσοι κάπου το παρατραβήξανε με τις φαντασιώσεις τους). 
Όλοι σας έχετε στηρίξει αιματοβαμμένους δολοφόνους, όπως ήταν άλλωστε και οι ιδεολογικοί σας προπάτορες (Λένιν-Στάλιν-Τρότσκι). Η διαφορά είναι πως τότε που ζούσε η παράδοση του μπολσεβικισμού υπήρχε ένα αχνό νόημα στα εγκλήματα και την αθλιότητα των προπατόρων σας (προσπάθεια οικοδόμησης ενός πρωταρχικού "κρατο-σοσιαλισμού" και αντιμετώπισης της αντίδρασης - με τυπικότερη την περίπτωση του Ναζισμού) ενώ τώρα πρώτοι εσείς έχετε στηρίξει κάτι ιστορικά ερείπια και απομεινάρια όπως εκφράζονται από ηγεμονικές κυρίαρχες (καπιταλιστικές!) δυνάμεις. Να καταλάβω την υποχώρηση, πρώτος εγώ μιλάω για την ανάγκη ρεαλιστικών υπαγωγών στο σκηνικό του αστικού κόσμου σήμερα, αλλά αυτά που είναι εξοργιστικά στην άθλια περίπτωσή σας είναι τα εξής:
α) Κρίνετε τους άλλους και την κατάσταση όπως δεν κρίνετε τους εαυτούς σας (τυπική περίπτωση φανατικών).
β) Κάνετε τουμπεκί ψιλοκομμένο για την Τουρκία. Μόκο Μόκο και γενικές αναλύσεις για τις "ενδο-αστικές ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις", όπως οι προπάτορές σας στο Ανατολικό Ζήτημα. Μικρασιατική Εκστρατεία και Καταστροφή. Καλείται "εθνικιστικό" γεγονός, "τυχοδιωκτική εκστρατεία", από όλους σας γιατί ο Πατέρας σας ο Λένιν τα βρήκε τότε με τον Φασίστα Γενοκτόνο Κεμάλ Αττατούρκ. Να όμως που τα πράγματα είναι πάλι σχεδόν τα ίδια. Και στη θέση των "φιλο-ιμπεριαλιστών" Ελλήνων είναι τώρα οι Κούρδοι. Δεν θα αναλύσω τα πράγματα. Αυτό μόνο θα πω: Πάνω από 10% όλοι μαζί, όπως και η Χρυσή Αυγή, δεν θα δείτε ποτέ σε αυτή τη  Χώρα. Είστε εσείς και η Χρυσή Αυγή το 10-15% των κρεττίνων που αντιστοιχούν σε μια αστική κοινωνία. Και να καταρρεύσει ο καπιταλισμός και να πρέπει να οικοδομήσουμε μια άλλη κοινωνία εσείς θα είστε έξω από αυτό.
Ας ασχοληθούμε με τους υπόλοιπους...





Ι.Τζανάκος 

ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ ΑΠΟ ΤΟ MESOP και άλλα σημαντικά άρθρα..




Expert’s picks: The top 10 sites to follow if you want to understand events in Iraq

MESOP RECOMMENDATION : NEVER TRUST „EXPERTS“! (BUT SOME OF THE MENTIONED ARE EXCELLENT!)

BY Thomas E. Ricks – NOVEMBER 28, 2014 – By Joel Wing  - Best Defense guest columnist – FOREIGN POLICY – As Iraq has returned to the headlines and the United States and its allies are getting involved militarily again there is increased interest in the country. Here in no particular order is a short list of ten Internet sites that will keep you up to date on the politics, security, and economic situation in the nation.
National Iraqi News Agency: The National Iraqi News Agency publishes in English and Arabic. It features short and to-the-point articles and has one of the best security sections of any Iraqi paper. Not only that, but they are constantly putting out new pieces throughout the day making it one of the easiest ways to keep up with events in the country.
Niqash: Niqash is run by the Media in Cooperation and Transition (MICT) out of Berlin. It features Iraqi journalists writing in-depth pieces on the economy, politics, security, and society, which are put out on a weekly basis.
Institute for the Study of War: The Institute for the Study of War releases handy “Iraq Situation Reports,” which are maps with the latest security incidents on them. They also put out more in-depth reports about once a week again focusing upon violence in Iraq.
All Iraq News (AIN): AIN is another Iraqi paper that publishes in English and Arabic. Its political coverage is as good as NINA, but its security reporting is not as comprehensive. It is still an easy site to maneuver through for daily events in Iraq. 
Iraq And Gulf Analysis: Run by Reidar Visser, long-time analyst and author on Iraqi affairs, Iraq and Gulf Analysis is one of the last blogs about Iraq left on the Internet. Visser provides great reporting on Iraq’s politics.
Daily Updates from Anbar: Daily Updates from Anbar is published by Radio Free Iraq (RFI), part of the U.S.-funded international radio networks. Anbar is one of the major battlefronts in Iraq and there is no better reporting on the situation there than these blog posts by RFI.
Al Mada — Arabic: Al Mada is one of the best newspapers in Iraq. It runs two separate sites: one that is more of a daily paper, and one that publishes more in-depth pieces. This is the latter. Has great sources and analysis of Iraqi politics.
Alsumaria — Arabic: Alsumaria is one of Iraq’s top television stations. Its website is just as good. It publishes in Arabic and English, but you really need the former to get its full coverage. It has one of the best security and political sections around. Many of their articles get republished by other Iraqi papers. 
Al Rayy — Arabic: Al Rayy is another Iraqi paper with strong coverage of the country’s politics and security. Short and concise articles in Arabic.
Aymennjawad: Another one of the few Iraq blogs left, this one is published by analyst Aymenn Jawad al-Tamimi. He has some of the best reporting on Iraq’s insurgency, but covers other issues as well.
Joel Wing is a U.S.-based Iraq analyst who has run the blog Musings on Iraq since 2008. 




MESOP : International conspiracy theories & xenophobia in Turkey (CENGIZ AKTAR)

Turkey alone against the world / By Dorian Jones (Qantara)

28 Nov 2014 – Turkey appears to be in the grip of a wave of xenophobia, according to the results of a recent survey by the US-based Pew Research Foundation. The findings come as the country has to cope with two conflicts on its borders and faces increasingly strained relations with key allies and neighbours. But as Dorian Jones reports from Istanbul, the findings could be part of a far deeper historical fear of the West: An old Turkish adage that goes “the only friend of a Turk is a Turk” could not be truer in the minds of many Turks, according to startling findings published by the Pew Research Foundation. The survey found that the majority of Turks dislike nearly everyone: along with the usual suspects (Israel and the United States), between 70 and 80 per cent said they did not look favourably on Iran, Russia, Saudi Arabia and even Brazil. “It’s part of this vast xenophobia that does not spare anyone,” observes Cengiz Aktar, professor of International Relations at Istanbul Suleyman Sah University, wearily. “Jews, Christians, Arabs, Farsi, anybody who is not Turk, all are considered an alien, if not an enemy.”
The Pew findings recorded a considerable surge in prejudice since last year’s study. This surge coincides with Turkey’s growing diplomatic isolation. With Ankara backing Syrian rebels in the raging civil war, diplomatic relations are either non-existent or severely strained with southern neighbours Syria, Iraq and Iran. Differences on strategy over the Syrian civil war and the battle against Islamic State have also strained ties with many of Ankara’s Western partners, notably Washington. Relations with Egypt and Israel have also collapsed.
In the face of domestic and international criticism, the Turkish government has sought to sell the country’s isolation as a virtue to its supporters. Says Professor Aktar: “the government is exacerbating this feeling of loneliness, and it works.” Arguing that Turkey holds the international moral high ground despite its isolation, Ibrahim Kalin, President Recep Tayyip Erdogan’s senior adviser and foreign policy guru, coined the phrase “a precious loneliness” in a bid to put a positive spin on what many in the country describe as a diplomatic debacle.
T. E. Lawrence, known to many as Lawrence of Arabia (photo: picture-alliance/dpa)
Turkish President Recep Tayyip Erdogan is stoking the feeling in Turkey that the country is surrounded by enemies and is the target of international conspiracies, even harking back one hundred years to T. E. Lawrence, known to many as Lawrence of Arabia (pictured here), to back up his theories: “There are new Lawrences, disguised as journalists, religious men, writers and terrorists… Each conflict in this region was designed a century ago,” said Erdogan in October
New “Lawrences” everywhere
President Erdogan went a step further, rekindling an historical bogeyman for Turks. British army officer T. E. Lawrence led an Arab revolt against the Ottoman Empire during World War I. “Lawrence was an English spy disguised as an Arab,” said Erdogan in a widely televised address at a university in Istanbul in October. “There are new Lawrences, disguised as journalists, religious men, writers and terrorists… Each conflict in this region was designed a century ago.”
The legacy of Lawrence of Arabia, which was immortalised in a 1960s’ Hollywood film, lives on to this day, with British spies blamed by Turks and their leaders for many of the country’s ills. The saying “under every stone can be found an English spy” remains popular to this day. Semih Idiz, diplomatic columnist with the “Taraf” newspaper, argues that World War I and the demise of the Ottoman Empire are key to understanding the Turkish psyche.
“It harks back to the First World War, when the perception was that everyone was out to destroy the Ottoman Empire and get rid of the Turks, especially the West, but not exclusively the West, given that the Arabs co-operated with the West during the war, so the xenophobia has a complex historical, psychological and social background to it, and the latest research shows it’s not getting better, it’s getting worse.”
Throughout the last century, Turkish children were taught that Turkey is only surrounded by sea and enemies. The same lessons explained the demise of the country’s imperial past as a result of intrigue and plots by ungrateful and untrustworthy Armenian and Greek minorities, stirred up by Russian and English spies. But Istanbul University’s Professor Nuray Mert claims that the suspicion of the West goes back beyond the Great War.
“Both Islamists and those coming from a right-wing tradition have these conspiratorial fears of the West. They see everything through this prism, When they fail, it is not because of their own mistakes but because of the enmity or hostility of foreign powers, and they start to recall scepticism stemming from conspiracies theories, that all the world is against Turkey, all the Western world is against Muslims, starting from the crusaders.”
A Turkish woman in front of an image of President Erdogan (photo: OZAN KOSE/AFP/Getty Images)
A Turkish woman in front of an image of President Erdogan. Obviously no longer solicitous of his reputation and standing at international level, Erdogan declared on Monday that women are not equal to men and accused feminists of not understanding the special status that Islam attributes to mothers during a speech to the Women and Democracy Association (KADEM) in Istanbul
Siege mentality in Turkey
Tricky foreigners playing tricks on straight-talking, trustworthy Turks is becoming a common narrative among the ruling Justice and Development Party (AKP) and their advocates in the powerful pro-government media. 2013′s summer of anti-government protests centring on Istanbul’s Gezi Park saw even Germany’s Lufthansa being blamed. It was a grand conspiracy to stop Turkish Airlines challenging Germany’s national air carrier, was the bizarre argument peddled by columnist Yigit Bulut, who is now a senior presidential adviser. Berlin thus joins Washington and London in the ranks of those conspiring against Ankara.
“No one in the West buys that there is an international conspiracy to overthrow the government,” warns Kadri Gursel, diplomatic columnist with the newspaper “Milliyet”, “it destroys his (Erdogan) reputation, his legacy, his reputation around the world; he is not aware of this. Maybe he can convince part of the electorate, but not the world.”
But with increasingly controversial outbursts, Erdogan appears to be showing signs of having given up on his international standing among his Western allies. At an international conference on women’s rights, Erdogan declared that gender equality was against nature. Pouring fuel on the fire, he accused feminists of opposing motherhood. The comments drew widespread international criticism.
The fact that many of the president’s supporters continue to identify him with such criticism is only likely to add to the current siege mentality in Turkey. The growing alienation from the world in the minds of people in large sections of society is taking Turkey further down a dangerous road, warns Professor Mert: “We are already in the grip of deep authoritarianism, and this conspiracy mentality and all these xenophobic conspiracy theories, this kind of inwardness, promises more authoritarianism, and this is a risk for Turkey.”
Dorian Jones



Nemesis: The Shadowy Iranian Training Shia Militias in Iraq

MESOP : A CONVINCING ‘DREAM TEAM’ = IRAN & PUK & PKK ! WORKING TOGETHER

By Janine di Giovanni / November 27, 2014 NEWSWEEK – Down a dusty backstreet in the Baghdad neighbourhood of Karada this month, I met Sheikh Raad Al Kafaji, a former Iraqi Army officer specialising in artillery, and a veteran fighter from the days of the Iran-Iraq war. He is head of the al Kafaji tribe and a commander in the Kata’ib Hezbollah militia, one of the Shia militias at the forefront of the fight against ISIS in Iraq. After the fall of Mosul in July, Grand Ayatollah Ali Sistani issued a religious edict (fatwa) calling on Iraqi “citizens to defend the country, its people, the honor of its citizens, and its sacred places”. That is, to come defend their religion in a holy war against ISIS.Sheikh Raad says that in the initial days after Sistani’s fatwa, men as old as 60 came to his small offices begging to fight to hold back ISIS and Sunni-led insurgents.

According to Iraqi Deputy National Security Adviser, Dr Safa Hussein al-Sheikh, the Kata’ib Hezbollah militia, founded in the months leading up to the 2003 American invasion, is known for being smaller and more organised than the other Shia militias – and is considered highly secretive and adept, even by Iraqi intelligence standards.
“In the past, they had focused more on American targets – sophisticated, lethal, organised attacks that were not penetrated by the American or Iraqi intelligence,” Al Sheikh says.





MESOP TODAY : Hasakah in turmoil as violence intensifies between pro-Assad forces & ISIS

November 28, 2014 – ARA News – Hasakah, Syria – On Thursday, the Syrian regime forces shelled several strongholds of the Islamic State group (IS/ISIS) in the southern countryside of Hasakah, in northeastern Syria, in an attempt to prevent progress towards the city, locals reported.These developments coincided with IS receiving military reinforcements from Deir ez-Zor to the outskirts of the city of Hasakah. Speaking to ARA News in Hasakah, civil rights activist Dilovan Mohammed said that the pro-regime military forces bombed IS sites in the southern and western countryside of the city, targeting the village of al-Sirb and Abyad Bridge near the area of Mount Abdulaziz.“Dozens of civilians were displaced to safer areas.”
“Subsequent to fierce battles with IS militants and under the protection of the regime’s artillery stationed in the military branch of Kawkab Mount (10 km east of Hasakah), the pro-regime forces, backed by the National Defense Army militia, took control of the villages of Bab al-Kheir and al-Jimmo south of Hasakah,” Mohammed reported. The source also said the pro-regime forces were able to stop the militants’ progress towards the city. “Moreover, the regime forces tried to regain control of the southern and western areas of the city (Hasakah) which are under IS’ control.”
Meanwhile, activist Ahmed Husseini, based in the city of Hasakah, told ARA News that a state of high security alert prevailed Thursday among the IS militants in the town of al-Hol of the Hasakah’s countryside on the Syrian-Iraqi border, coinciding with an IS-led military convoy composed of 13 equipped cars heading towards Hasakah city. Husseini pointed out that most of the IS militants’ movements are executed at night in anticipation of air strikes from the U.S.-led international coalition. In other developments, activists in the town of Chel Aga in the countryside of Qamishli (Qamishlo) told ARA News that a sound bomb exploded Wednesday evening near the Assayish Center (security arm of the Democratic Union Party “PYD”) in the town, without causing any casualties. Reporting by: Aynur Muhammad -  Source: ARA News




RETHINK DISCUSSION : WITH MICHAEL GUNTER – US shift towards the Kurds too slow, expert says

By Yerevan Saeed 25/11/2014
WASHINGTON DC -  With Iraq on the verge of fragmentation, experts see a slow shift of US foreign policy towards the Kurds. But they note that the pace does not match the speed of unfolding regional events. “Right Now in Congress there is a law, a bill is making through congress, I don’t know if it will get all the way through Congress, but it is to allow the United States to ship heavy equipment directly to the KRG.  That is in the process now and I think because of the existential threat of ISIS, this bill may well go through,” said Michael Gunter, a professor of political science at Tennessee Technological University at a discussion titled, “The Future of the Kurds in the Middle East” at Washington’s Rethink institute.
“Unofficially we have been supplying equipments to the KRG and that of course will continue and probably grow. So the US policy is changing here, but it’s not changing quickly enough to meet the threat,” he added. Last week, House Foreign Affairs Committee Chairman Ed Royce introduced a bill to arm the KRG directly. “Our critical partner in the fight against ISIL (another name for ISIS) is badly outgunned. Despite being armed mainly with antiquated weapons, the Iraqi Kurdish ‘Peshmerga’ forces have proven to be the most effective ground force currently fighting ISIL. For months, I have urged the Administration to urgently arm the Kurds. So too have many others in Congress. This important legislation will finally allow the 190,000-strong force to get the firepower it needs to effectively fight this brutal terrorist organization,” said the congressman in a statement on November 20. According to the expert, who has authored 11 books on the Kurds, there is no such country called Iraq, presently, but rather three distinct regions that reflect three different ethno-sectarian populations.
“I have been saying that Iraq is a kaput. It’s a former Iraq,” he said. “The United States foreign policy still sees Iraq and the United States is still trying to continue Iraq. It’s just a losing proposition,” he added.
“We really have three entities here – Shiastan, which claims to be Iraq, Sunnistan which is ISIS and the KRG,” he added.
The locations of Iraq’s internal conflicts mirror the ethno-sectarian borderlines that have turned the country into three major zones in the south, center and the north. The United States continues to support a united Iraq at a high cost of blood and treasure and avoids arming the Peshmerga directly, who have been a major force in pushing back the IS in Iraq and Syria.
“The United States has to ship some more equipment to the KRG. But we cannot do that because the law says the American military aid has to go through Baghdad and of course Baghdad does not want to give too much military aid,” said Gunter. The US is also concerned that empowering the KRG could shortcut the KRG’s road towards official independence — something the Barack Obama administration continues to object to for unsubstantiated fears that a Kurdish state could bring more turmoil and potentially increase Iran’s influence in the rest of the country.
Along with the other challenges facing Kurdistan, Gunter viewed ISIS as a major threat to the KRG because of its military might, compared to the KRG.
“Of course ISIS is a challenge. ISIS almost killed the KRG, which was a shock to all of us. Some of the problem, from what I understand, is that the United States supplied ISIS with latest technologies through the Iraqi army…whereas the Kurds were not being given the latest technologies militarily. So it’s one reason why ISIS stood 20 miles away from the airport in Erbil.”
Speaking on the delisting the Kurdistan Worker’s Party (PKK) from terrorist organization lists by the US and EU, panelists believed that despite the fact the PKK is fighting ISIS, it would remain on the terrorist list. I think that will be a long shot. I think a clear distinction was made in the minds of the State Department between helping the current dramatic situation with the YPG. But there is a real concern with the US- Turkish relations. My assessment would be ‘no,’ there will not be a strong push by the United States to remove the PKK from the list of the terrorist organizations, Versa Eccarius-Kelly a professor of Comparative Politics and Associate Dean at Siena College in New York said during her presentation.
Gunter also concurred that the PKK would remain on the terrorist lists, but encouraged Turkey to move towards removing the PKK from its terrorist list to pave the way for other countries to follow suit. I think the US will keep the PKK on the terrorist list, so will the EU, as long as Turkey does. It’s up to Turkey to make the first move here. I encourage the Turkish government to do so because you are not negotiating with terrorists normally and Turkey is negotiating with the PKK. A major move by the Turkish government is to delist the PKK and once Turkey does that the US and EU follow,” he explained.
After a three-decade insurgency for greater Kurdish rights in Turkey, the PKK has entered negotiations with the Turkish government since last year, hoping to find a peaceful settlement for the Kurdish question in Turkey.

Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

Σενάρια για τις συγκρούσεις μέσα στις "υπηρεσίες'' και για τις συγκρουόμενες ομάδες..




Ό,τι θέλουν κάνουν οι δυτικοί, και όπως θέλουν μοιράζουν τις "αρμοδιότητες" του "αγαθού" και του "κακού", μεταμορφώνοντας και την κριτική στην ασυμμετρία της κατανομής που επιτελούν σε μέρος της ίδιας της κατανομής σε ένα δεύτερο και ίσως ουσιαστικότερο επίπεδο οργάνωσης τού κόσμου, σε αυτό τής οργάνωσης τής σημειακότητας του κόσμου.
Στην Ουκρανία οι δυτικοί σημαίνουν το "αγαθό" ως "κακό" και με αυτόν τον τρόπο λαμβάνουν την θέση του "κακού", ενός "κακού" με όλα τα χαρακτηριστικά του ολοκληρωμένου "κακού". Δεν υπάρχει απλά η σύμπραξη με φασιστικές δυνάμεις αλλά μια ολόκληρη σκηνοθεσία σηματοδότησης του "κακού" ως "αγαθού", οπότε η αθλιότητα ταυτίζεται ακόμα περισσότερο με τον εαυτό της, υπάρχει δηλαδή μια επίταση του "κακού" μέσα στον εαυτό του. 
Στην Μέση Ανατολή οι δυτικοί πράττουν αρχικά αυτό, στηρίζοντας όλες τις χθόνιες δυνάμεις του Αραβικού και Τουρκικού φονταμενταλισμού για να "ρίξουν" έναν Μπααθιστή "τύρρανο", και έπειτα όταν έχει ανοίξει το κουτί της Πανδώρας με τα τέρατα να σπάνε όλα τα όρια της ανθρώπινης αντοχής λαμβάνουν την θέση του "αγαθού". 
Μέχρι εδώ φαίνεται να είναι όλα στην θέση τους, σύμφωνα με την εσκεμμένα αφελή αντίληψη όλων των αντι-δυτικών, είτε αυτοί είναι οι Ιρανοί Μουλάδες, οι "Σταλινικοί" Κομμουνιστές, οι αριστεριστές, οι αντι-ιμπεριαλιστές "με την γενική έννοια", οι ίδιοι οι Φονταμενταλιστές (που έχουν μιαν άλλη αφήγηση αυτής της ιστορίας, λόγω και της εμπλοκής τους με τις μυστικές υπηρεσίες των δυτικών, τους οποίους όμως ξέρουν να ξεγελάνε, ξεγελασμένοι κι αυτοί -στο τέλος- από την ιδέα πως μπορούν να ξεγελάσουν τους δυτικούς).
Ποιά είναι η αλήθεια για τις "αντιδυτικές δυνάμεις";
Είναι τόσο "αντι-δυτικές" όσο διατείνονται; 
Θα μιλήσουμε αρχικά για τις "ιδεολογικές" καταβολές και σιγά σιγά θα γλυστρήσουμε σε δικά μας σενάρια. 
Αρχικά, θα μπορούσα να ξηλώσω την αυτο-αντίληψή τους για τον "αντι-δυτικισμό" τους χρησιμοποιώντας πολύ απλά ιστοριοδιφικά-κοινωνιολογικά εργαλεία. 
Οι διάφοροι ριζοσπάστες απόγονοι των Ρουσσώ και Ροβεσπιέρου θα ήταν τα πρώτα εύκολα "θύματα" στο ανατομικό κρεββάτι (Κομμουνιστές, αριστεριστές, αντι-δυτικοι εθνικιστές κλπ). Δεν χρειάζεται να ασχοληθώ πολύ με τον "αντι-δυτικό" δυτικισμό τους, εφόσον αν αναλυθεί στοιχειωδώς είναι η εσωτερική αντίφαση της δύσης, ίσως μάλιστα όταν μιλάμε για την συνέπεια και την (αφελή) αυτο-συνέπειά της, κυρίως στον χώρο των ιδεών. Ειπώθηκαν πολλά πράγματα που τα εξέλαβαν στην κυριολεξία τους, και βέβαια όταν οι αποικιοκράτες έδειχναν με ένταση και διαύγεια πως πρόκειται μόνον για λόγια, όλοι αυτοί ανέλαβαν το καθήκον να τα πραγματοποιήσουν όπως είναι ακριβώς. 
Καλά έκαναν, με διάφορες παρενέργειες βέβαια αφού μπλέχτηκαν πολλές αντικρουόμενες ιδέες με έναν θορυβώδη τρόπο. Το να είσαι τα πάντα, εθνικιστής, διεθνιστής, Αυτοκρατορία (αντι-αυτοκρατορική βέβαια) κράτος που θα πάψει να είναι κράτος, ταξική κοινωνία που θέλει και δεν θέλει να είναι ταξική, οικουμενικός και ταυτόχρονα στενόμυαλος σαν να σου σφίγγουν το κεφάλι με τανάλια, είναι κάτι γελοίο και μεγαλειώδες, συγκινητικό και εξοργιστικό. 
Η υπόθεση σοβαρεύει όταν τα "εσωτερικευμένα" εργαλεία της Δύσης μεταμορφώνονται  κάτω από το σκληρό φώς σκληρών παραδόσεων σε ένα κάτι καινούργιο που εκφράζει μια βαθύτερη αντίδραση στην Δύση. Δεν μιλάμε μόνον για τον ισλαμικο φονταμενταλισμό, αλλά και για την νεο-ορθοδοξία που στην Ρωσσία έχει δόντια αρκούδας και τσαρικές καταβολές, και φυσικά μιλάμε και για παραδόσεις που υπάρχουν στο βάθος της ίδιας της Δύσης (βασικά ο Καθολικισμός στην Ευρώπη και ο Χριστιανο-σιωνισμός στις Η.Π.Α) που έχουν επανενεργοποιηθεί και μέλλει να ενεργοποιηθούν πλήρως. Εδώ η ιστορική συγκινητική ανοησία και βαρβαρική νοησιαρχική σχηματικότητα του κομμουνισμού έχει εγκαταλειφθεί και μιλάμε πλέον για υπαρκτικό πόλεμο εν τω γεννάσθαι. 
Η φράση "Σύγκρουση των πολιτισμών" είναι πολύ στενή για να κατανοήσουμε το γεγονός.  
Ο διακοινοτικός πόλεμος είναι μια έννοια προτιμότερη εφόσον αφήνει ανοιχτές τις έννοιες της εσωτερικής σημασιοδότησης των κοινοτήτων από την μιά, και από την άλλη εμφανίζει κάπως αχνά τις δυνατότητες μιας ρευστότητας σε αυτό το επίπεδο που δεν είναι άσχετη από ζητήματα υλικής "φύσεως" (πόλεμος για ενεργειακές πηγές, πρώτες ύλες, εδάφη κυριαρχίας, και πόλεμος για την κοινοτικο-πολιτική δομή).
Σε αυτό το πλαίσιο τελειώνουν τα αστειάκια και οι ιδεολογίες, με την έννοια πως οι μεταβολές και οι ανατροπές των σχηματισμένων μετώπων είναι διαρκείς.
Ποιός ξέρει ποιός και τι, και πως, στην διαμάχη μεταξύ Ιρανών και Αράβων Σιϊτών, Σουννιτών, Κούρδων, Φονταμενταλιστών, φυσικά...δυτικών (με ένα σωρό εσωτερικές διαφοροποιήσεις), Ισραηλινών, Τούρκων μισο-φονταμενταλιστών, Κεμαλιστών, Σαλαφιστών, για να μην βάλουμε μέσα στο κάδρο και τα Βαλκάνια και εμάς μέσα-έξω από αυτά μέσα και έξω από την δύση. 
Όλοι μπορούν να είναι εχθροί και φίλοι ταυτόχρονα σε μια μεταβαλλόμενη διαρκώς σκηνή. Δεν μιλάμε για ηλίθιους παρατηρητές, και δεν εννοούμε βέβαια πως όσοι φαίνονται ηλίθιοι είναι όλοι ηλίθιοι. Όταν σήμερα είναι κάποιος απριορικά λ.χ αντι-ιμπεριαλιστής και αντι-αμερικάνος, σε τέτοιους "τόπους" (Μέση Ανατολή) μερικές φορές είναι με κάποιον. 
Με ποιόν είναι; Δηλαδή: με ποιόν ιμπεριαλιστή είναι; Μήπως είναι με τους Αμερικάνους;  
Ο επαναστατικός δογματισμός μερικές φορές μπορεί να είναι ένα πολύ καλοδομημένο και καλοδουλεμένο πρακτοριλίκι...
Λέμε τώρα. Αυτό που ακούγεται σαν συνωμοσιολογική και κατασκοπευτική ερώτηση και απάντηση είναι απλά αυτό;
Γιά ψάξτε το
Ένα άλλο παράδειγμα: Δηλαδή η Χαμάς με ποιόν είναι παλικάρια μου; 
Και οι λεγόμενοι "φιλο-ρώσσοι" λ.χ στην ελληνική σκηνή είναι "αντι-αμερικάνοι"; Το πιό "φυσιολογικό" είναι να είναι (αντι-αμερικάνοι). Αλλά δεν είναι. Όλες οι πιθανές εκδοχές ανακατωσούρας των συσχετισμών είναι ανοιχτές, αφού (εδώ) μιλάμε για κόμματα, ομάδες συμφερόντων, κλίκες, που είναι τόσο μυστικοπαθή που τίποτα δεν αποκλείεται. Υπάρχουν και οι πράκτορες της ΜΙΤ.  
Παντού στην Ελλάδα.  
Λέμε τώρα, παλαβά πράγματα έτσι;
Προσέξτε μην παλαβώσετε εσείς όσοι έχετε τα μυαλά σας..










Ι.Τζανάκος

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ: πότε θα μιλήσουν; / Yalda Abbasi Lê Yarê

Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2014

MESOP / Προς ενημέρωση ενθέρμων "αντι-ιμπεριαλιστών", από καλά δομημένους εχθρούς τους...ή σύντροφοι φάτε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

 

 

 

mesop


www.mesop.de


A History-Making Arms Transfer, Devised in Secrecy, Executed With Typical German Efficiency

TODAY’S MESOP GRATULATION – TO “THE KRAUTS” – KLICK BOTTOM LINK FOR PICS

 (BUT THE GERMAN LEFTPARTY & GERMAN PEACE MOVEMENT ARE STRICTLY AGAINST THIS SOLIDARITY WITH KURDS!)

Kurds get weapons from Berlin – 26 Nov 2014 – medium.com – On Aug. 31, the German government announced its decision to provide military aid to the Kurdish Peshmerga battling Islamic State militants in Iraq. It’s a first in German history—and one with serious political implications.

There was no public debate or any previous announcement hinting at the coming arms deal. But the German military follows government policy, so it got to work making the transfer happen. A small team of infantry instructors traveled to Erbil in Iraqi Kurdistan in order to familiarize the Peshmerga with the small arms. The Pesh surely know how to operate the usual arms like the G3, AK-47 or PKM. But the German MG3, G36 and P1—fine pieces of German weapons engineering—are unfamiliar. At top—weapons in Germany awaiting shipment to Peshmerga forces. Above—a Milan launcher. All photos courtesy of the author
The arms transfer includes 8,000 G36s and 40 MG3s, but the most important element—what the Pesh lack and need most badly—are antitank weapons. Berlin’s package includes 30 Milan anti-tank missile launchers with 500 rockets, plus 200 Panzerfaust 3 adapters with 2,500 projectiles. The Milan weapon system has proven effective in many conflicts, but it requires some training to fire accurately. The Panzerfaust 3—Pzf 3 for short—is a simple anti-tank missile system and pretty much self-explanatory, thanks to instructional pictograms. Clip the adapter on the rocket tube, unfold the adapter, aim, fire, unclip adapter, repeat.
A Panzerfaust 3 firing adapter
For the sake of proper training on those weapon systems, the Bundeswehr brought 40 Peshmerga to German facilities, including the infantry school in Hammelburg. To the German military, handing over thousands of weapons is no big deal—they’re all surplus to domestic requirements. Ultimately, the political implications are more important.
A G3 rifle
After World War II, Germany adopted a policy banning the sale of weapons and military equipment to active conflict countries. As righteous as this might sound, the policy still allows arms sales to neighboring states, which can then pass the weapons along to whomever they like. But now the government in Berlin feels it needs to directly support friendly forces in a dire situation … and is creatively interpreting old policy in order to justify the effort.
Officially, the weapons are country support, which Berlin normally grants to young states in order to help build up military and domestic forces. Therefore, Berlin gave the weapons to the Kurds for free. The package isn’t a sale, so it avoids the ban. You can argue all you want about the status of the Kurdish “state.” But those weapons speak a rather clear language themselves. Domestically, this policy breach sparked a controversial discussion about the arms trade in general—and whether the government has the right to act like this. Country support doesn’t need parliamentary approval like commercial arms deals do. So the government made the decision in secrecy and informed the public about it afterwards. When public pressure increased, the government decided to hold a consultation hearing in the parliament without any real impact on the decision. Slowly smothering the issue in the public. For the first time in its history, Germany has broken its own arms proliferation policy by sending weapons to a war zone. It’s a “good” deed originating in secrecy without public consent … and executed with typical German military precision. https://medium.com/war-is-boring/a-history-making-arms-transfer-devised-in-secrecy-and-executed-with-typical-german-military-ff7e2fb68622 





Turkey delivers arms to Iraqi Kurds in fight against IS

MESOP : FORMER COLONIALISTS DELIVER WEAPONS TO THE KOBANI WORLD REVOLUTION ?
English.news.cn   2014-11-26 – ANKARA, Nov. 25 (Xinhua) — Turkey has provided weapons to Iraqi Kurdish forces fighting against the Islamist State (IS) militants, Iraqi Kurdistan Regional Government (KRG) Chief of Staff Fuad Hussein said. In an interview with Turkey’s Daily Hurriyet published on Tuesday, Hussein said that along with training Iraqi Kurdish fighters of autonomous administration in northern Iraq, Turkey has also sent weapons to the Kurdish fighters.

Those were not heavy weapons, said Hussein, adding Iraqi Kurds’ expectation for heavy weapons as well. The Iraqi Kurdish Chief of Staff also said it was Turkey that suggested the Iraqi Kurdish fighters should join defense of the Kurdish-populated Syrian city of Ayn al-Arab, also know as Kobane, against the jihadist group. Turkish army has trained 230 Iraqi Kurdish fighters so far in northern Iraq. Some 150 Iraqi Kurdish fighters, sent by the Kurdish regional government in Iraq, crossed into Syria through Turkish border in September to help their Syrian Kurds brethren in their fight against the IS militants. http://news.xinhuanet.com/english/world/2014-11/26/c_133813680.htm





MESOP : JOINT COMRADES IN ARMS

The boss of Iranian Quds brigades Qasim Suleimani celebrating with Hade Amre, chief of Shia militias, the liberation of Jawlala in Iraq from Islamic State. This is how Obamas allies are looking like

MESOP TODAY’S SYRIA UPDATE / YPG (PYD-PKK) DECISION TO SUPPORT ASSAD FORCES

by: Jennifer Cafarella and Christopher Kozak (ISW) – Key Takeaways: Jabhat al-Nusra and Rebel Forces Attack Regime Hold-Out in Northern Aleppo: JN and rebel forces attacked regime and Hezbollah forces in the heavily-fortified Shi’a towns of Nubl and Zahra northwest of Aleppo City. This attack was likely intended to free up an alternate supply route to rebels in Aleppo City. If successful, the operation could serve to counteract a recent increase in regime pressure on a rebel primary supply line through Handarat in the northeastern outskirts of Aleppo City. The YPG’s decision to support the regime in the defense of Nubul and Zahra increases the likelihood of a rumored JN offensive against the Afrin canton, allegedly the location of JN and ISIS negotiations in Aleppo.

Jabhat al-Nusra Faces Protest in Idlib Province: The eruption of local civilian protests against JN in Southern Idlib Province may lead JN to reduce its aggression against local commanders and remaining Syrian Revolutionaries Front (SRF) members after JN ousted the SRF and Harakat Hazm from the area. Nonetheless, JN continues to formally implement Shari’a law in the province and has not faced meaningful resistance in response to its overt governance activities. 




MESOP : More than 300 thousand displaced Yezidi Kurds in Kurdistan Region

KRG ORG / MESOP – 26 Nov 2014 – Erbil, Kurdistan Region, Iraq, (KRG.org) – The Kurdistan Regional Government Prime Minister’s envoy for people who fled ISIS terrorist organization from Sinjar, Dr. Nouri Osman Sinjari, said that since the capture of the town by ISIS, 263,000 have fled to Duhok, 20,000 to Erbil, 20,000 to Slemani, and a few to neighbouring Turkey and Syria. He said many have been rescued from Sinjar Mountain.

In an interview with KRG.org, Dr. Nouri said the “KRG established this special representation office to monitor the situation and assess the needs of displaced people who fled ISIS persecution from Sinjar and its environs and who sought refuge in the Kurdistan Region due to the takeover of their homeland”.  With the arrival of winter rains and colder temperatures their needs have greatly increased. About 10,000 people, mostly Yezidi Kurds, have decided to remain on Sinjar Mountain with Peshmerga and volunteer fighters to defend their homeland. The Prime Minister’s envoy explained, “Those still on the mountain remain by choice because they do not want to leave their homes. Some evacuated earlier but have returned to defend their homeland.  Some even came from Europe and have been killed in fighting ISIS terrorists.”
Iraqi and US forces continue to airdrop humanitarian supplies, including food and medicine, and the ill and injured are being evacuated. This action continues in cooperation with the Federal Government of Iraq. He lauded the support of the Iraqi President Dr. Fuad Masoum and Iraqi Army Chief of Staff, Lieutenant General Babakir Zebari. However, Dr. Nouri Osman Sinjari highlighted insufficient response by the Iraqi government in meeting the emergency needs of the displaced people who fled to the Kurdistan Region. The Region is host to 1.4 million displaced people from center-south Iraq, including 70,000 Christians and 300,000 Yezidis from Nineveh Governorate, and more than 200,000 refugees from Syria.With the Federal Government of Iraq suspending funding to the Kurdistan Region since January, meeting the emergency needs of this exceptionally high number of displaced people has been particularly difficult. Despite the formation of a national committee to assist displaced people, headed by Iraqi Deputy Prime Minister Salih Al-Mutalq, the response has been inadequate, especially in the provision of health care. The KRG is in contact with the committee and continues to seek full support.Dr. Nouri praised the role of the people of the Kurdistan Region and especially the people of Duhok Governorate for their support and offers of assistance to so many. Duhok is host to more displaced people than any other governorate in the country. He praised the Governor of Duhok and all government staff for their hard work. He highlighted the efforts of the Duhok Directorate of Health which started a vaccination campaign to prevent epidemic diseases in cooperation and with support of international health organizations.  Despite inadequate Iraqi government funding, the KRG allocated about $100 million to Duhok for health services.  This includes funding to send serious cases abroad for treatment. As the Kurdistan Region is the forefront of the fight against ISIS terrorism on behalf of the world, the Prime Minister’s envoy urged the international community, particularly the US and UK, to expand and accelerate military and humanitarian assistance. With ISIS threatening further aggression and atrocities, Dr. Nouri said the situation in Sinjar remains alarming. Atrocities committed against Yezidis are being documented. Hundreds have been killed, buried in mass graves, with some bodies being uncovered by recent rains. He noted that Yezidis are inseparable from their fellow Kurds. Their religious texts are written in Kurdish. The Prime Minister’s envoy concluded the KRG seeks the persecution of Yezidi Kurds to be internationally recognized as genocide.




MESOP: TEHRAN’S MERCENARIES ARRIVE IN IRAQ – Hezbollah arrives in Iraq

Ali Hashem – 26 Nov 2014 – Al Monitor – For years, Iraqi Shiites have been immune to the Iranian copy of Shiism; the chemistry didn’t work. Iranians strained for years during the post-Saddam Hussein era to establish a solid footprint, but they always failed to reach their goals due to differences in mentality, ethnicity, the approach to political Islam and the de facto hostility that ruled the relationship between both nations. That is not to say Iran wasn’t influential, but that it failed all this time to win the hearts and minds of its fellow Shiites.

Iran backed and financed several groups in Iraq, and was the main ally of the former prime minister and now vice president, Nouri al-Maliki, and his Dawa party. The cleric Muqtada al-Sadr was close to them, but not close enough to be their man in Iraq; he had his own way of thinking that agrees and deviates according to his interests. The same applies to many other prominent Iraqi leaders. That’s why there was no Iraqi copy of Lebanon’s Hezbollah. This was until the Islamic State (IS) led by self-titled Caliph Abu Bakr al-Baghdadi invaded Mosul and reached only tens of meters from the shrine of the two Askari Imams in Samarra, north of Baghdad.
“That was another day,” an Iranian official with deep understanding of what’s going on in Iraq told me. “Hajj Qasem Soleimani [Quds Force commander of the Islamic Revolutionary Guard Corps] and his men showed that Iran cares for Iraq as a nation. Our iconic commander himself went there and fought with the Iraqi volunteers who celebrated his presence,” the official said. “If it wasn’t for Hajj Qasem and his men, Daesh [IS] [would be] today destroying the shrines of the household of the Prophet Muhammad, and that’s why today is another day.”Iran started a widespread effort to enhance its political and religious influence in Iraq. Iranians were on the ground, there’s no denying, but there was also an Iraqi cleric, Sayed Hashem al-Haidari, who appeared in the political and military arena giving the Iranian path in the neighboring Arab country a strong local legitimacy. Haidari’s videos show him as another copy of Lebanese Hezbollah’s Hassan Nasrallah, with his fiery speeches, his charisma and his strong relations with Iran’s Supreme Leader Ayatollah Ali Khamenei. Haidari has been active during Ashoura, the holy Shiite annual season that commemorates the battle of Karbala that saw Imam Hussein, the grandson of the prophet, killed by the Umayyad army.
“It’s very similar to what happened in Bosnia,” the official source told Al-Monitor, “Iran supported the Muslims against Yugoslavia’s Slobodan Milosevic, while the United States showed verbal support. It’s the same in Iraq. We are the ones fighting on the ground and that’s why the Iraqi forces, with the help of the volunteers and the peshmerga, were able to recapture several towns, while the airstrikes by the United States and its allies materialized nothing on the ground.” According to the official, Iran’s participation in the battle with IS in Iraq is still within the framework of military experts and few hundred well trained officers on the ground, “but Iran is ready to enhance its presence if the Iraqi government requested, if the battle field needs such addition.”
Al-Monitor learned from an Iraqi military source on the ground that dozens of highly trained Lebanese Hezbollah military experts arrived in Iraq to help in the military management of the battle. “They aren’t fighting, but they are helping with the tactics, as they are well experienced in such battles. They understand the mentality of the IS fighters more than anyone on the ground,” the source said. Yet, he ruled out the possibility, at least for now, that Hezbollah’s fighters would get involved directly in the war. “Iraqi fighters, the army and the volunteers are capable of ending this war by themselves,” he said.
Another senior Iranian official, Deputy Foreign Minister Hossein-Amir Abdollahian, accused the US-led coalition of supporting IS. He told Al-Monitor that the Western countries aim to secure their interests in the region: “Iran on different occasions warned the United States and Western countries about the IS threats and the growing presence of terrorists in the sensitive Middle East region. These terrorist groups will continue their operations unless the United States and the West adopt a clear approach to fight terrorism.” It’s true that Iranian officials show some suspicions over the US-led coalition’s role in Iraq and Syria, but they know well that cooperation with the coalition will help end the battle quicker. The same applies to Washington; therefore both nations were negotiating over the nuclear file with their eyes on Syria and Iraq, it’s maybe one reason why they resisted the de facto failure to arrive at a deal and decided to continue. Both reached a consensus that they don’t have the luxury to disengage at this moment. Read more: http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2014/11/iran-iraq-shiites-isis.html#ixzz3KAYykhBY



Η Γενοκτονία των Γεζίντι για την οποία τα καθίκια δεν λένε τίποτα / Şivan Perwer Frmana Ezdi Ya 2014

Μορφές της αντινομίας (6)..




Η δυνατότητα των Κούρδων να αρνηθούν την σύμπραξή τους με τους δυτικούς (ιμπεριαλιστές, και όχι μόνον) είναι μηδενική, εφόσον οι γείτονες αδερφοί λαοί, Άραβες και Τούρκοι, έχουν δείξει μέσω της σύμπραξής τους με τις ηγεσίες τους και μέσω της αδιαφορίας τους για τα εθνο-πολιτισμικά και δημοκρατικά δικαιώματα των Κούρδων ότι είναι αναξιόπιστοι (τουλάχιστον). 
Η υπαγωγή σου στους σχεδιασμούς των "μεγάλων δυνάμεων" για να καταπολεμήσεις τις εχθρικές προθέσεις και πράξεις των γειτονικών αδερφών λαών (που σε μεγάλο βαθμό ζούνε μαζί σου, και όχι σε μια απλή γειτονία), είναι κάτι που κρίνεται εύκολα από καλαμαράδες "κομμουνιστές" και αριστεριστές από την απόσταση ασφαλείας δεκάδων χιλιάδων χιλιομέτρων ή λόγω της ασύλληπτης απόστασης που τους χαρίζει η ιδεοληψία τους. 
Οι πιό δόλιοι, οι πιό γραφειοκράτες, μετασχηματίζουν την αθλιότητά τους σε συλλογισμό, με έναν τρόπο που κάνει δυστυχώς τον Νίτσε τόσο επίκαιρο που μου προκαλεί πραγματικά λύπη. 
Τόσοι συλλογισμοί, τόσες νοητικές περικοκλάδες, τόση ενοχοποίηση, τόση απώθηση, τόσα ψέμματα, τόση ιστορική μνησικακία, μόνον ένας Νίτσε θα μπορούσε να αναλύσει και ανατάμει. 
Εγώ δεν είμαι τόσο σπουδαίος ούτε έχω τόσο χρόνο, θα παραμείνω λοιπόν στην θέση που μου χάρισε το πάθος. Θα υπερασπίζομαι, έστω με τα λόγια αφού δεν είμαι δα και κανένας ήρωας ή κάποιο λαμπρό πολιτικό στρατιωτικό στέλεχος, το δίκαιο ενός λαού, και το το δικαίωμά του να χρησιμοποιεί κάθε συμμαχία για να πάρει αυτό που δεν του δίνουν οι υποτιθέμενοι αδερφοί του, που ίσως, λέω ίσως, είναι και οι πραγματικοί αδερφοί του. Και το κυριότερο δεν θα χρησιμοποιήσω τις προβλέψεις μου, τις λίγες γνώσεις μου, την απόστασή μου από την φωτιά, που μου χαρίζουν την θέση του κριτή και του μαντατοφόρου κακών μελλοντικών γεγονότων, για να αρνηθώ την αλήθεια του παρόντος και την επιτακτικότητα που περιέχει αυτήν την αλήθεια και περιέχεται μέσα σε αυτήν. 
Είναι σίγουρο πως το Κουρδικό Έθνος (και όχι "εθνότητα" που εμπλέκεται σε "εθνοτικές" διαμάχες, όπως λένε οι διανοούμενοι τομάρια με την γλοιώδη γλώσσα τους που όλα τα διαστρεβλώνει με βάρβαρη λεπτότητα) θα πληρώσει ακριβά την συμμαχία του με την Δύση, όπως την έχει ήδη πληρώσει. Αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την στιγμή που οι αντι-δυτικές δυνάμεις (ό,τι και να σημαίνει αυτό, δεν θα εμπλακώ σε ανόητες συζητήσεις πιά, για τι πραγματικά σημαίνει αυτό, και αν κάποιες είναι ή ήταν ποτέ αντι-δυτικές δυνάμεις)...από την στιγμή που οι αντι-δυτικές δυνάμεις λοιπόν, έχουν αυτά τα χάλια που έχουν. 
Ή μήπως δεν έχουν τα χάλια τους και πρέπει να μιλήσουμε σκληρά, όπως μιλάνε με έπαρση οι υπερασπιστές του κάθε δυτικισμού στην πολιτική, την φιλοσοφία; κ.λ.π. 
Εδώ ολόκληρη Σοβιετική Ένωση δεν μπόρεσε να εδραιώσει μια στοιχειώδη δημοκρατική σχέση μεταξύ των ίδιων των κομμουνιστικών τάσεων μέσα της, όταν αυτές εμφανίζονταν σαν κάτι διαφορετικό από μιά σκηνοθετημένη "διαφοροποίηση", και θα καθήσουμε τώρα να μιλάμε για την Ρωσσία του Πούτιν, τους Κινέζους μεγαλοπλούσιους και σφυροδρέπανους κομματικούς; τους Μουλάδες στο Ιράν; και θα μιλάμε σοβαρά;
Βέβαια και τα καθεστώτα αυτά δημιουργήθηκαν και δημιουργούνται σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο που δημιουργεί η ίδια η δύση, αλλά αυτό δεν είναι λόγος για να μην δούμε απλά και ξεκάθαρα πως αν υπάρχει ένας βαθμός σύμπτωσης του γίγνεσθαι της δημοκρατικοποίησης στην "ανατολή" με το γίγνεσθαι της δημοκρατικοποίησης στην "δύση" αυτό περνάει μερικές φορές και μέσα από τις πολιτικές του "δυτικού ιμπεριαλισμού" (όσο αυτός είναι ο κυρίαρχος), όταν αυτός έχει το συμφέρον να προωθήσει την δημοκρατικοποίηση των "ανατολικών" κοινωνιών. 
Για κάποιες "ανατολικές" κοινωνίες όπως π.χ η Σαουδική Αραβία, όχι μόνον ο δυτικός ιμπεριαλισμός έχει δικαίωμα να πράξει καταστροφικά, αλλά όλοι. Όλοι έχουν το δικαιώμα να καταστρέψουν αυτόν τον Οίκο του Σκότους και της απανθρωπιάς, και μάλλον οι ίδιοι οι Άραβες θα το πράξουν αυτό κάποια στιγμή. Αν προστρέξουν οι Δυτικοί σε βοήθεια, θα είμαι μαζί τους. Θα είμαι μαζί τους γιατί είμαι άνθρωπος και όχι ζόμπι της ιδεολογίας.
Αν δηλαδή η δύση αποφασίσει (που θα αποφασίσει κάποτε) να διαλύσει την άθλια Μοναρχία των Σαούντ στην Αραβική χερσόνησο, για τα δικά της συμφέροντα και για να ικανοποιήσει την παγκόσμια κοινή γνώμη και ταυτόχρονα (και καιροσκοπικά βέβαια) τις αρχές του φιλελευθερισμού, τότε οι "αριστεροί", κομμουνιστές κλπ θα δούνε άλλη μια συνωμοσία του ιμπεριαλισμού και καθαρίσανε. 
Απλά δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει Δυναστεία των Σαούντ, μα καμμία ιδέα. 
Δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει Τακφιρισμός, μα καμμία ιδέα. 
Είναι όλοι αυτοί οι ανίδεοι, οι ανάξιοι στοχαστές, τόσο ανίδεοι, τόσο ανάξιοι; 
Όχι.
Είναι καθίκια.. 
Θα εξετάσουμε τις αντινομίες της δημοκρατικοποίησης, όπως τις σκιαγραφήσαμε εδώ, ξεκινώντας από αυτά τα λίγα, απλά, και καθόλου "διανοούμενα", που σας είπαμε από αυτό εδώ το στέκι..








Ι.Τζανάκος

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • μάτια - όταν η όψη τους χαθεί επιτέλους, δεν ξέρω άλλο να ζητήσω, θα έρθω να σε βρώ δεν θα μας ρωτήσει κανένας από που και πως φτάσαμε ούτε χρεία να'μαστε μόνοι...
    Πριν από 15 δευτερόλεπτα
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 1 εβδομάδα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..