Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2014

Τελειώνει..




Όπως σας έχω πει
ο χρόνος σας τελειώνει..
Ο δικός μου τέλειωσε ήδη
σε έναν κόσμο 
που'σεις είπατε
πως δεν υπήρξε ποτέ..
Κι'είχατε δίκιο..

Γιατί δεν υπήρξε ποτέ το φως,
αλλά θα υπάρξει όταν σαπίσουν όλες οι θάλασσες
έτσι δε λέτε;
Γιατί δεν υπήρξε ποτέ το φως,
αλλά θα υπάρξει όταν φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο
έτσι δε λέτε;

Όπως σας έχω πει
ο χρόνος σας τελειώνει..
Ο δικός μου μόλις άρχισε
σε έναν κόσμο  
που σεις είπατε
πως δεν υπήρξε ποτέ..
Κι΄είχατε δίκιο..












Ι.Τζανάκος

Το τέλος..




Ο χρόνος που χρειάζεται για να αντιληφθεί κανείς πως ένας χρόνος τελειώνει είναι συνήθως στο σημείο όρασης του τέλους. Η κατάσταση της νεότητας έχει να κάνει με την απάρνηση αυτής της όρασης και την συνύφανση αυτής της απάρνησης με την ισχυρή βιολογική ορμή της πραγματικής νεότητας, πράγμα που σημαίνει, αν κανείς ακολουθήσει αυτή την ακολουθία της σκέψης με συνέπεια, πως η δυνατότητα της όρασης του τέλους προϋπάρχει της απάρνησής της. 
Η απάρνηση του τέλους συμβαίνει ήδη στην αρχή της ζωής, και είναι ένας όρος ψυχικής επιβίωσης ίσως και αναγκαίας ανοησίας, αλλά περιέχει ως μια τυπική στιγμή της καταστροφής της υποκειμενικής αλήθειας ένα πρότυπο "κοινωνικής" ορμής και γενικευμένης ανοησίας. 
Η αντίθετη ορμή, αυτή που περιέχει μέσα της την εικόνα της αρνητικής ολότητας της ζωής, παράγεται στη πραγματικότητα ως ένα διαλεκτικό ομοίωμα (αυτού του προτύπου) που συνυφαίνεται με ακόμα πιό ισχυρές επιδιώξεις "ζωής" και "θετικότητας". 
Η σκέψη καλείται στην στιγμή της να αποδιώξει κάθε ορμή (και κάθε υποκειμενική προθεσιακότητα) επιβίωσης, αν υπάρχει έστω ένα ίχνος ικανότητας να αντανακλασθεί η πραγματικότητα ως έχει και όχι ως ένα απροσδιόριστο "κάτι" που υπάρχει για να υπηρετεί την αυταπάτη της αιώνιας ζωής, ακόμη κι αν αυτή είναι αναγκαία ή αναπόφευκτη μορφή απάρνησης της οντολογικής αλήθειας του κόσμου. 
Θα μπορούσε όμως κανείς να ρωτήσει, γιατί αυτή η οντολογική αλήθεια προσδιορίζεται ως "τέλος", και γιατί είναι αναγκαίο να ορίζεται έτσι για να είναι η σκέψη ανεξάρτητη από τους κοινωνικο-βιολογικούς προσδιορισμούς και όχι το αντίθετο, να σημαίνει δηλαδή ένα είδος κύκλου που σημαίνει μια "νέα αρχή" κ.λ.π .
Η αποδοχή του τέλους ως οντολογικής αλήθειας του κόσμου δεν σημαίνει την αποδοχή του θανάτου, ή μιας οριακότητας που προσδιορίζει τα πάντα ως μέρη του θανάτου, ούτε είναι το αντίθετο της βιταλιστικής ή επικούρειας ανοησίας, αλλά πάνω από όλα σημαίνει την δια του Λόγου και της δικής του θερμότητας (η θερμότητα του πάγου, η φωτιά του πάγου) άρνηση ένταξης στην σκέψη εκείνων των εμβιωτικών αυτοκατοπτρίσεων που υποστηρίζουν την οχλαγωγία της ζωής που δεν θέλει ούτε επιθυμεί ούτε γνωρίζει το όριό της, το τέλος της, εντός της ίδιας της ζωής της, πριν ακόμη τεθεί το θέμα του θανάτου.
Σε αυτό το πλαίσιο είναι πραγματικά απαράδεκτη κάθε αναβίωση της "βιο-σοφίας'' και του (θεωρητικού) "πλουραλισμού" της "ζωής", αλλά και κάθε θανατολαγνικό (βιταλιστικό ή μη-) υπαρξιστικό ρεύμα, και κάθε προσπάθεια να υπερκεραστεί η γνώση της κριτικής που προκύπτει από την γνωσιολογική κριτική της "γνώσης", όποια μορφή κι αν λαμβάνει αυτή η ''γνώση" -εντός ή πέραν των ορίων του πεπερασμένου, ή μέσω του απείρου (ή της αλήθειας).















Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 30 Μαρτίου 2014

Πρελούδιο αυτο-αντίφασης...



Σήμερα θα μιλήσω με έναν τρόπο που δεν με αφορά, θα κάνω τον διάβολο στον εαυτό μου, και θα ισχυριστώ πράγματα με τα οποία δεν συμφωνώ.



Η ζωή που κατηφορίζει στη φθορά έχει παραδίπλα της πάντα μιά μπάντα που παίζει παράφωνα σπουδαία τραγούδια. Η φθαρμένη μορφή δεν έχει πολλά δικαιώματα έτσι κι αλλιώς και ρέπει στην φθορά ακόμη περισσότερο με την συνοδεία των φιλάνθρωπων βλεμμάτων της παραφωνίας.
Αλλά ακόμα και τότε η καρδιά πάλλεται από το αιώνιο αν το θελήσει, και το αιώνιο είναι μόνο τότε εμφανές όταν παραγκωνίζει την επιθυμία της αιωνιότητας-αλήθειας και της αθανασίας-αλήθειας και την αιώνια παραφωνία της μεταφυσικής τους για επιθυμηθεί η γνώση πέραν των μεγάλων αποφάσεων και των υπέρτατων αξιών που κατανέμει η αλήθεια, μη κατανέμοντας λένε. Θνητός αθάνατος είναι τότε, την ώρα που η φθορά εμφανίζεται ως κυρίαρχος παίχτης, αυτός που γυρνάει και ακουμπάει πάντα στο αγκωνάρι της αμφιβολίας και σπέρνει το ζιζάνιο της γνώσης στην γόνιμη μήτρα της ύλης,  και σαν ένας αλήτης τής λεπτομέρειάς της προσδοκά να του ανοίξει το παράθυρο για μια σύντομη νύχτα χωρίς κανένα αιώνιο μέλλον παρεκτός ίσως μια ασήμαντη παραπομπή στον εκνευριστικά σχολαστικό κήπο της εγκυκλοπαίδειας. 
Αγαπώ την βοτανολογία, την εντομολογία, την γεωμετρία, την άλγεβρα και κάνω σπονδές στην τυρβώδη ροή. Αυτός ο υλισμός είναι στο όριο μεταξύ της γνώσης και της αλήθειας, αλλά είναι σαφές νομίζω πως παραμένει μέσα στο κάστρο της γνώσης, σημαίνοντας πέρα από τις κατακτητικές προθέσεις της συνείδησης την άσβεστη φλόγα της σοφιστικής ουσίας της επιστήμης. Θα ισχυριζόμουν ανενδοίαστα πως η φλόγα αυτή είναι μια γεροντική αρετή, και πως αντίθετα από ότι λέγεται η ορμή της αλήθειας και του απόλυτου ταιριάζουν σε νέους ανθρώπους. Γιατί άραγε δεν είναι δυνατή η ένωση της αλήθειας με αυτόν τον σχολαστικό κήπο; 
Και άραγε τα ζιζάνια που σκορπίζει η γνώση στα ιερά και σεπτά δώματα της αλήθειας είναι τόσο βλαπτικά για την ιδιαίτερη υπόστασή της; 
Θα ήταν εύκολο να υποθέσει κανείς πως η επαγγελματική θέση ή η ιδιοσυγκρασιακή "επιλογή" της επιστήμης βρίσκεται σε έναν άλλο τόπο, κάπως υποδεέστερο του τόπου της αλήθειας και αυτό δεν θα μπορούσε να υπερβληθεί με την γνωστή (εκ μέρους της γνωσιολογίας) μομφή προς τον απολυτοκρατισμό και την μεταφυσική της κατεξοχήν δραστηριότητας αληθείας που είναι η φιλοσοφία. Αλλά εδώ μιλάμε για την φθορά, μιλάμε για την αξιοπρέπεια της σωματικής οντότητας, άρα μιλάμε για τον αγώνα ενός ατόμου με την παραφωνία της καθοδικής πορείας του προς την αλήθεια του ορίου υπό τα εμβατήρια της αλήθειας και των αξιώσεών της, και η αλήθεια που σχηματίζει τότε, όταν αμφιβάλλει για την αιωνιότητα-αλήθεια, δεν είναι αλήθεια με την μεταφυσική αλλά μόνον με την επιστημονική έννοια. Τώρα θα μπορούσε κανείς να σταματήσει εδώ, και ίσως δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να συνεχίσει ο διάλογος των κωφών, των τυφλών, για να διαχωρίσουν τις ενοχές και τις δόξες των ήλιων τους. Αλλά δεν υπάρχει λόγος να υποχωρήσει κανείς όσο διεκδικεί την γνώση. Οι προθέσεις του είναι όντως κατακτητικές, η οριακότητα που υπερασπίζει σημαίνει την επιθυμία ενσωμάτωσης του απόλυτου μέσα σε εκείνο το όριο που θα είναι η νέα οριακότητα. Η "φανταστική" πολεμική της γνώσης και της αλήθειας αποκτά λοιπόν πάντα ένα ενδιαφέρον περιεχόμενο, για να μην πω μάλιστα πολιτικό, εφόσον ο σχολαστικός εντομολόγος και βοτανολόγος μπορεί στην διαρκή συνέλευση των ανθρώπων (που είναι ανήκοντες σε τάξεις που παλεύουν κ.ο.κ) να αξιώσει ξαφνικά το δικαίωμα της αλήθειας με τον τρόπο της κατάεδικής του επιστήμης. Και τότε ίσως να δούμε την συνέλευση να προγκά αυτό τον σπασίκλα, να τον χλευάζει, να θέλει να τον εξορίσει ξανά στο ταπεινό του εργαστήριο όπου η συνέλευση θα απαιτήσει υπακοή, υποταγή και καλό θάνατο, αφού εξάλλου και αυτός τον θάνατο θέλει να νικήσει με τα όπλα του τα νεκρά, τον θάνατο -λένε- λατρεύει με την εμμονή του στά όρια, τις μεθόδους, τα εργαλεία, και όλα τα συμπράγκαλα. Και ως εκ του ασφαλούς -λένε- αυτός θα συνεχίσει να δουλεύει πάνω στο ανατομικό τραπέζι, τέμνοντας, και ενώνοντας άτεχνα, μέλη και όργανα, ενώ η ζωή του καθόλου εκ του ασφαλούς μπορεί να αναλωθεί στο τάδε η δείνα ασήμαντο -λένε- θέμα, στην τάδε ή δείνα ασήμαντη λεπτομέρεια μιας ελάχιστης δομής.
Τι εννοούν άραγε όσοι μιλάνε για αλήθεια πέραν των ορίων, και μάλιστα όταν αυτή δεν περικλείεται στο σώμα μιας περίληψης των ιδιαίτερων όντων, των ατόμων, των μικρών δομών, των θανάτων και των ζωών ξεχωριστών στοιχείων και ελάχιστων πτυχών; 
Πως φαντάζονται αυτή την τελετή στρέψης της σεπτής ουσίας τους στον ήλιο, που αφορά -λένε- όλο το σώμα αν δεν συμμετέχουν σε αυτήν όλοι οι άσημοι μοχλοί που το απαρτίζουν;






Ι.Τζανάκος  

Σάββατο, 29 Μαρτίου 2014

Η ερεβώδης σταθερότητα της ατομικής αστικής συνείδησης..




Η ύπαρξη μιας εξωτερικής προς την συνείδηση αντιφατικής πραγματικότητας μπορεί να αντιμετωπιστεί με πολλούς τρόπους. 
Στην προηγούμενη ανάλυσή μας αναφερθήκαμε σε έναν ειδικό τύπο αντιμετώπισης που σχετίζεται με μια προϋπάρχουσα επιθυμία ή απόφαση ταύτισης με αυτή την αντιφατική πραγματικότητα. 
Όπως ξεκαθαρίσαμε αυτή η επιθυμία και η απόφαση που την αποκρυσταλλώνει δεν είναι η ίδια προερχόμενη από τον "εαυτό" της αλλά εκφράζει την πολύπλοκη επίδραση και την καθοριστικότητα αντικειμενικών αναγκαιοτήτων και κοινωνικών (πολιτικών και ιδεολογικών) μηχανισμών. 
Αυτές οι γενικές παρατηρήσεις δεν αρκούν για να μιλήσουμε ολοκληρωμένα για την αντικειμενική θεμελίωση ενός ειδικού τύπου επιθυμίας-απόφασης αλλά για να ορίσουμε περιοριστικά το αντικείμενό μας, που είναι η μελέτη αυτής της επιθυμίας-απόφασης και των σκεπτικών της αποκρυσταλλώσεων, και να κρατήσουμε τις δέουσες επιφυλάξεις απέναντι και στην ίδια την εξέλιξη της άμεσης φαινομενολογικής έρευνας.
Η σκέψη έχει θεμελίωση και θεμελιωμένο
Όπως είπαμε, στην περίπτωση του ειδικού τύπου της προσαρμογής της σκέψης στο "αντιφατικό υπαρκτό" υπάρχει μια ασταθής στερεοποίησή της και μια εύθραυστη ενότητα που περιέχει εσωτερικές αντιφάσεις σε όλο το πεδίο έκφρασης και υποστασιοποίησης της ενότητας αυτής. 
Αντίφαση της θεμελίωσης και του θεμελιωμένου (1), αυτο-αντίφαση της θεμελίωσης και αυτο-αντίφαση του θεμελιωμένου (2), ταυτόχρονη γένεση και λειτουργία της καθολικής αντίφασης και της αυτο-αντίφασης των μερών που την συναπαρτίζουν ( 1 και 2, ή 2 και 1).
Το ερώτημα είναι, γιατί συμβαίνει αυτό;
Αν προσπαθούσαμε να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό δια των όρων του ερωτήματος θα υποκύπταμε σε έναν φιλοσοφικό μυστικισμό, που βέβαια δεν μας ενοχλεί γενικά, όπως ενοχλεί διάφορους φίλους που είναι ταγμένοι στον αγώνα για την επικράτηση της Λογικής σε κάθε εμφάνιση της πραγματικότητας, αλλά θεωρούμε πως είναι άγονος σε σχέση με την θέση και την λύση τέτοιων ερωτημάτων.
Το μόνο που θα μπορούμε να κάνουμε είναι να θέσουμε ένα ερευνητικό-φαινομενολογικό ερώτημα: 
Μήπως αυτή η γενικευμένη αντιφατικότητα που παρουσιάζεται σε αυτό τον ειδικό τύπο συνείδησης-σκέψης προέρχεται από την γενίκευση της αντιφατικότητας όπως αυτή περιέχεται στο αστικό-καπιταλιστικό σύστημα κοινωνικής οργάνωσης;
Πριν ακόμα σπεύσει κάποιος να ρωτήσει αν σε αυτή την αντιφατική πραγματικότητα συμπεριλαμβάνουμε αυτό τον ίδιο τον τύπο συνείδησης-σκέψης (επιθυμίας-απόφασης) που αναλύουμε θα απαντήσουμε πως όχι. 
Θεωρούμε πως σε ένα πρώτο επίπεδο αφαίρεσης πρέπει η συνείδηση να εξετάζεται ως αντανάκλαση της εξωτερικής προς αυτήν πραγματικότητας, και μάλιστα πριν ακόμα τεθεί το σημαντικό διαλεκτικό ζήτημα της αντενέργειάς της προς αυτή την εξωτερική πραγματικότητά της.
Θα ήταν λοιπόν χρήσιμο να θέσουμε το προηγούμενο ερώτημα με έναν ακόμα πιο εξειδικευμένο τρόπο: 
Η ύπαρξη μιας εύθραυστης και αυτο-αντιφατικής ατομικής συνείδησης εφόσον αποτελεί έναν γενικό κανόνα της αστικής-καπιταλιστικής κοινωνίας δεν σημαίνει άραγε πως αυτή η μορφή κοινωνίας είναι καθοριστικά παραγωγική προς μια τέτοια μορφή συνείδησης;
Ας προσέξουμε όχι μόνον την πιθανή συνεισφορά αυτού του ερωτήματος για την ερμηνεία και ανάλυση της ίδιας της "εύθραυστης" συνείδησης αλλά και την πιθανή συνεισφορά του στον προσδιορισμό της αστικής πραγματικότητας ως αντικειμενικής πραγματικότητας "παραγωγής εύθραυστων συνειδήσεων".
Ας ορίσουμε όμως κάπως περιγραφικά τι εννοούμε.
Ο αστισμός παράγει αντιφατικές συνειδήσεις, αυτή η αντιφατικότητα δεν είναι απόλυτη, με την ψυχο-νοητική έννοια του όρου, ούτε αποκλείει την στερεοποίηση των συνειδησιακών μορφών, αλλά αντίθετα τις παράγει ως διαρκώς δυνητικά ερεβώδεις πλήν σταθεροποιημένες μορφές, από τις οποίες πηγάζουν αισθητικές μορφές υψηλής περιεκτικότητας αλλά και τέρατα αντιδραστικής προσαρμογής σε "πολεμικές" συνθήκες ζωής..










Ι.Τζανάκος

Μια μορφή σκεπτικής ενότητας..




Όταν η δυνατότητα ενοποίησης της σκέψης πραγματοποιείται, και το σκεπτόμενο υποκείμενο καθορίζει την ολότητα της σκέψης του από την εύθραυστη κατηγορική και ψυχική ενότητα που σχηματίστηκε, δεν παρατηρούμε μόνον την δογματικότητα και το πάθος του υποκειμένου να υπάγει τα πάντα σε αυτή την ενότητα αλλά και διάφορα παραγωγικά αποτελέσματα. 
Όποιος έχει κάνει τους "λογαριασμούς" του σε αυτό το επίπεδο προκόβει περισσότερο από όποιον ταλαντεύεται σε διαρκείς αναρωτήσεις, μεταβιβάζει την αλήθεια του στην αντιφατική πραγματικότητα της ζωής και επιβεβαιώνει διαρκώς την ισχύ της ενιαίας μορφής της σκέψης του, αλλά αυτό συμβαίνει με διάφορους τρόπους.
Εδώ τώρα θα εξετάσουμε εκείνη την μορφή σκεπτικής ενότητας που στηρίζεται στην γενική αποδοχή μιας υφιστάμενης αντιφατικής πραγματικότητας και την ταυτότητα του σκεπτικού υποκειμένου με αυτήν:
Αν η ενωτική σκέψη του υποκειμένου βρίσκεται σε ταυτότητα προς την αντιφατική πραγματικότητα που βρίσκεται "έξω" από την συνείδησή του περιέχει μεγαλύτερο βαθμό αντιφάσεων και μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα πως αυτού του είδους η "σκεπτική ενότητα" συγκροτείται ως μια ισορροπία αντιφατικών δομικών (συγκροτητικών) στοιχείων. 
Το θεμέλιο και το θεμελιωμένο αυτής της σκέψης είναι σε διαρκή αντίφαση, αλλά και κάθε δομή και του θεμελίου και του θεμελιωμένου βρίσκεται σε διαρκή αυτο-αντίφαση
Όμως εδώ θα φτάναμε στο μισό της ανάλυσής μας αν δεν βλέπαμε πως η διαρκής αντίφαση ανάμεσα στο θεμέλιο και το θεμελιωμένο παράγεται σε άρρηκτη συνάφεια με την διάρκεια της αυτο-αντίφασης μέσα στον κάθε πόλο του ζεύγους "θεμέλιο-θεμελιωμένο". 
Η αυτο-αντίφαση των πόλων (ο κάθε πόλος ως αυτο-αντίφαση) παράγεται διαρκώς ως αποτέλεσμα της αντίφασης μεταξύ τους, την ίδια ακριβώς στιγμή που η αντίφαση μεταξύ των πόλων παράγεται διαρκώς ως αποτέλεσμα της αυτο-αντίφασής τους (του κάθε πόλου ως αυτο-αντίφαση) [Αυτή η πρόταση επιβάλλεται να διαβάζεται και αντίστροφα, παρ'όλο που αυτό φαίνεται ως αυτονόητο]. 
Είναι νομίζω αρκετά δύσκολο να εξετάσει κανείς την δομική συγχρονία των δύο αυτών πτυχών της σειράς που εμφανίσαμε. 
Συνήθως κανείς, αναλύοντας κανείς τέτοια αυτο-αντιφατικά συστήματα σκέψης και δράσης, στέκεται αποκλειστικά στην μορφή της αντίφασης ως αντίφασης θεμελίου-θεμελιωμένου όπου η αυτο-αντιφατικότητα του κάθε πόλου αυτής της αντίφασης παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα της οντολογικά προηγούμενης αντίφασης θεμελίου-θεμελιωμένου. 
Σε αυτή την περίπτωση όμως κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει πως θεμελιώθηκε αυτή η ίδια η "γενική" αντίφαση. Από την άλλη, ακόμη κι αν κανείς δεχτεί την συγχρονική δόμηση της αντίφασης θεμελίου-θεμελιωμένου με την αυτο-αντίφαση κάθε ενός από τους πόλους του διαλεκτικού ζεύγους "θεμέλιο-θεμελιωμένο" δεν σημαίνει πως βρήκε την φιλοσοφική λίθο ανάλυσης αυτής της διαλεκτικής κίνησης. 
Στην πραγματικότητα το εκρεμμές ερώτημα "πόθεν το όλον αυτό;" μπορεί να παρουσιαστεί ορθά ως ερώτημα με την αποδοχή της δομικής συγχρονίας που αναφέραμε, χωρίς η ορθή αυτή τοποθέτησή του να αποτελεί από μόνη της και την απάντησή του. Παραμένουμε εδώ.
Περισσότερες πτυχές του θέματος στην επόμενη ανάλυσή μας..




 
Ι.Τζανάκος 

Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2014

Κατηγορικές δυνατότητες και περιορισμοί..




Η ενότητα των κατηγορικών προσδιορισμών εντός του κατηγορούντος υποκειμένου μπορεί να αμφισβητηθεί στην βάση της πολλαπλότητάς τους και της "ελεύθερης" αντιφατικότητάς τους, ακόμη κι'αν είναι δυνατόν να παρατεθούν σε μια ενότητα-σειρά αν και σε διαρκή αναφορά προς ένα εξίσου πολλαπλο-ειδές και αντιφατικό αντικείμενο. 
Δηλαδή, ακόμη κι'αν υπάρχει η δυνατότητα να στερεοποιηθεί η ενότητα των κατηγορικών προσδιορισμών (που ευρίσκονται εντός του υποκειμένου ως μια διαρκής λειτουργία κατηγόρησης του αντικειμένου) σε σχέση με την αναφορικότητά τους προς "αυτό" το αντιφατικό αντικείμενο, κλονίζεται όσον αφορά την ίδια της την συνοχή και την ουσιαστική της υπόσταση.
Αυτό ακριβώς ωστόσο δεν οδηγεί γενικά το υποκείμενο σε ένα σκεπτικό ή ψυχικό χάος ή σε μια διαρκή αυτο-αντίφαση αλλά το οδηγεί σε μια σειρά αποφάσεων που επιβάλλονται από τις ανάγκες της "ημερήσιας ζωής", όπως αυτές όμως διαμεσολαβούνται από διάφορους αντικειμενικούς παράγοντες που δεν είναι ξένοι σε ευρύτερες μορφοποιήσεις τους από διάφορους ιδεολογικούς και πολιτικούς κοινωνικούς μηχανισμούς
Αυτές οι αποφάσεις αφορούν την εσωτερική συγκρότηση κάποιων θεμελιακών αξιών και ιεραρχήσεων στην σκέψη που λειτουργούν ως ένα γενικό φίλτρο της αντίληψης των γεγονότων και κυρίως αποτελούν πηγή εκφοράς κατηγορικών προσδιορισμών μέσω της αρχικής θεμελίωσης δομών "επιλογής" τους από το γενικό κοίτασμα της κατηγορικής δυνατότητας που είναι λίγο ως πολύ αρκετά διευρυμένο ακόμη και στην εσωτερική δυνατότητα σκέψης ενός ήδη μορφοποιημένου "σκέπτεσθαι"..






Ι.Τζανάκος 

Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2014

Το σκαρί της αλήθειας..


                                                   
                                                                 

Η εισβολή της αλήθειας εντός του χάωδους κόσμου της πολλαπλότητας παραμένει ένα εξόχως σημαντικό γεγονός, ακόμα κι αν είναι η αλήθεια που αντιπροσωπεύει την καθολικότητα ή το Εν από την θέση του ενός ανθρώπου. Αυτό είναι κάτι πολύ διαφορετικό από την τετριμμένη έννοια της προσωπικής αλήθειας εφόσον η αλήθεια αυτή που ισχυριζόμαστε πως υφίσταται ως προερχόμενη από την ταυτότητα του Εν-ός με το μοναδικό πρόσωπο, το εν-ικό του προσώπου, δεν είναι οντολογικά διακρινόμενη από την αλήθεια που είναι μαζικό κοινωνικό κτήμα. 
Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμμία διάκριση, ούτε κάποια δεδομένη ή δυνητική σύγκρουση μεταξύ των δύο μορφών υποστασιοποίησης αυτής της αλήθειας αλλά μιά άλλη παράδοξη δυνητικότητα που έχει να κάνει με την πιθανότητα η μία αλήθεια, η περιεκτική ταυτότητα του κόσμου να περιορίζεται (παροδικά;) σε ένα άτομο ή μια δράκα ατόμων που θαλασσοδέρνεται μέσα σε έναν ωκεανό ακατανοησίας.
Τότε η σημασία της εισβολής της αλήθειας αυτής λαμβάνει πραγματικά μια τραγική μορφή, που δεν έχει να κάνει με την ισχύη των υπερτέρων δυνάμεων, την έκβαση της συγκυριακής ιστορικής μάχης των "ολίγων", αλλά με την βαθιά επίγνωση τής (τετριμμένα εκφρασμένης ως) "μοναχικότητάς'' τους απέναντι σε αυτές τις υπέρτερες δυνάμεις, η οποία όμως είναι στερεωμένη στην αλήθεια, την πίστη, την σιγουριά πως αυτές οι υπέρτερες δυνάμεις είναι οικείες δυνάμεις στο μέλλον.
Όλη αυτή η φουρτουνιασμένη θάλασσα που κινδυνεύει να πνίξει αυτούς τους αγωνιστές και την αλήθεια τους με έναν ιδιότροπο και ασήμαντο τρόπο, και για την ίδια και για αυτούς, είναι η ίδια η θάλασσα που θα φιλοξενήσει το φως που αυτοί ως φωτοδότες θα χύσουν μέσα της. 
Αυτό το μικρό και τρεμάμενο φως που σιγοκαίει κάτω από τεράστια κύματα είναι ο Ήλιος του μέλλοντος.
Αλλά αυτό δεν αλλάζει την κρισιμότητα της μάχης, ούτε δίνει στους μαχητές κάποια παρηγοριά, αφού αυτό που παίζεται σε αυτή την άκρη του απείρου χάους θα είναι αυτό που πάντα θα παίζεται όταν η αλήθεια θα εισβάλει στον κόσμο.
Το σκαρί αυτό που θαλασσοδέρνεται δεν αναζητά μια στεριά, ένα έδαφος, ένα νησί έστω, για να περατωθεί το "ταξίδι" και φιλήσυχοι οι ναύτες να γίνουν βασιλιάδες ή αγρότες. Οι ναύτες είναι καταδικασμένοι να βυθίζονται και να αναδύονται μαζί του μέχρι η θάλασσα να γίνει ένα με το φως, και πάντα ανήσυχη και επικίνδυνη να είναι πια ένας τόπος ανθρώπινης ζωής.
Ζωή μέσα στα νερά. Σταθερότητα και ανήσυχη κίνηση μέσα σε μια ροή που δεν καταστρέφει, δεν βυθίζει τα ανθρώπινα σκαριά, αυτή είναι η ελευθερία της αλήθειας που χύθηκε σαν φως στον κόσμο, όχι απλά για να τον παγώσει ή τον στερεοποιήσει αλλά για να τον κάνει τόπο διαρκούς υποδοχής του Εν-ός, ή για να το πω ξεκάθαρα για να κάνει την ανθρώπινη ζωή μιά ροή που δεν καταστρέφει την ενότητα του ανθρώπου. Αν τώρα επιτευχθεί αυτός ο αρχικά "μοναχικός" σκοπός και στο τέλος η θάλασσα της ζωής βυθίσει αυτό το "μοναχικό" σκαρί στην ειρηνική της αγκαλιά είναι ένα άλλο πράγμα..









Ι.Τζανάκος

Πινελιά..




Πως δημιουργήθηκαν στην ιστορική κοινωνία οι τάξεις των εκμεταλλευτών και κυριάρχων και των εκμεταλλευομένων και κυριαρχούμενων;
Η έννοια της δημιουργίας της κυρίαρχης εκμεταλλευτικής ομάδας σημαίνει την ταυτόχρονη γένεση της εκμετάλλευσης και της κυριαρχίας.
Η αλήθεια βρίσκεται μέσα στην αντιπαράθεση μαρξιστών αναρχικών και πάνω από αυτή την αντιπαράθεση που έληξε παροδικά με την νίκη των μαρξιστών και συνεχίστηκε με την εκδίκηση της ιστορίας που χρησιμοποίησαν εξίσου οι αναρχικοί και οι θεωρητικοί (και ενίοτε πρακτικοί) σύμμαχοί τους στην αστική τάξη, που πότε ανεμίζει τη σημαία της αντι-κυριαρχίας πότε  κυριαρχεί με τον ωμότερο τρόπο, πότε αναπαύεται στην οντολογικά "προστατευμένη" ζώνη της δικής της εσωτερικής ζωής. Αυτή η τελευταία "εσωτερική" ζωή της αστικής τάξης θυμίζει ενίοτε έναν παρηκμασμένο παράδεισο συντελεσμένων οικονομικών και πολιτισμικών μορφοποιήσεων και κάποτε ένα πεδίο ανηλεών οικονομικών, πολιτικών και προσωπικών μαχών.
Στο μεταξύ η ζωή των "μαζών" συνεχίζει απαράλλακτη στις βασικές της παραμέτρους και απομακρυσμένη από τις διάφορες θεωρίες..




Ι.Τζανάκος 

Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014

Η σταυροφορία των παιδιών..



                                                                           
File:Gustave dore crusades the childrens crusade.jpg   


Σταυροφορία των παιδιών..
el.wikipedia.org/wiki/Σταυροφορία_των_παιδιών

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%84%CE%B1%CF%85%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1_%CF%84%CF%89%CE%BD_%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CF%8E%CE%BD



Η ανιδιοτέλεια της υπερβατικής αλήθειας είναι εύθραυστη και αιωρούμενη μεταξύ του απόλυτου ψεύδους και της απόλυτης αλήθειας της αποκάλυψης. 
Η ήττα της φαντασίας και η νίκη της θυσίας αλληλοκαθορίζονται και αλληλοαποκλείονται σε ένα παιχνίδι που καταργεί κάθε όρο παιχνιδιού και σημαίνονται σε έναν ορίζοντα που δεν ορίζεται σε έναν τόπο που περιορίζεται από την υπερέχουσα ενότητα ή ταυτότητα της αλήθειας ή τα δικαιώματα των διαφορών, αλλά σε έναν τόπο που δεν υπάρχει πιά ούτε θα υπάρξει ποτέ ξανά, ο οποίος ορίζεται στην ακολουθία του προσώπου και στον έρωτα γι'αυτό, με κάθε τίμημα και κάθε βασανιστήριο.
Πόσο απομακρυσμένοι είμαστε πια από την αλήθεια του θείου ψεύδους, πόσο αλυσοδεμένοι είμαστε πλέον στην μοναδική μας έλλογη ελπίδα να συντρίψουμε το κακό και την ανουσιότητα μιας ζωής χωρίς πίστη και φως..
Δεν είναι λάθος, ούτε δεν ισχύει αυτή η νέα πίστη στην αλήθεια, εξάλλου είναι η μοναδική μας πιθανή πίστη, το μοναδικό μας πιθανό αγαθό. Κάθε αμφιβολία και γι'αυτό θα μας εξόριζε σε μια κατάσταση που δεν είναι υποφερτή με κανέναν τρόπο, αν και συμβαίνει να ζούμε και έτσι.
Όμως..
Η μεσόγειος δεν υποχώρησε μπροστά στα μάτια των παιδιών, ούτε είναι καν σίγουρο πως ποτέ συνέβει το οποιοδήποτε γεγονός.
Πέθαναν στο κρύο των Άλπεων πριν φτάσουν όλα στην θάλασσα του ταξιδιού, πείνασαν, ληστεύτηκαν, κι' όταν έφτασαν αποδεκατισμένα στάθηκαν μπροστά στο νερό, που δεν υποχώρησε.
Δεν κίνησαν ποτέ πάνω στα νερά, κι όσα κίνησαν αν κίνησαν πνίγηκαν, τοξεύθηκαν όταν έφτασαν, πουλήθηκαν σκλάβοι.
Στην ομίχλη αυτού του συμβαίνοντος ή μη συμβαίνοντος δεν λαμβάνεται θέση για κανέναν μύθο, δεν περιέχεται κανένας Λόγος της αλήθειας, καμμία αλήθεια δεν είναι ριζωμένη στον έρωτα του μοναδικού και άφατου προσώπου και στην παροδική παράκρουση της παράλογης θυσίας πέρα από την "αλήθεια" και το "ψεύδος" του θείου έρωτα.
Πιθανόν να ισχύουν όλα τα αίτια που υποθέτουν όλοι μαζί και καθένας χώρια, οι ιστορικοί, οι κοινωνιολόγοι, οι σκεπτικιστές. Είναι βολική τόσο η αμφισβήτηση όσο και η μυθοποίηση ενός υπαρκτού-ανύπαρκτου γεγονότος, όπως συνέβει σε όλα τα υπαρκτά-ανύπαρκτα γεγονότα της ιστορίας της πίστης, της κάθε πίστης.
Αυτό που είναι σίγουρο είναι πως δεν υποχώρησαν τα νερά στα μάτια των παιδιών, πως παρέμειναν οι υδάτινοι όγκοι να φιλοξενούν πάνοπλα σκαριά δουλεμπόρων και απελευθερωτών, σε μάχη αιώνια μέχρι το τέλος της αθλιότητας, που κανείς δεν ξέρει ακόμα αν είναι το τέλος αυτού του συγκεκριμένου κόσμου ή όλου του κόσμου. 
Τότε ίσως τα νερά να ανοίξουν, και από μέσα τους να βγούν όλες οι ζωές που χάθηκαν μέσα σε όλα τα στοιχεία και σκόρπισαν σε όλους τους πλανήτες της κόλασης αυτής.
Τότε ίσως τα νερά να ανοίξουν και να αναδύσουν ένα τριαντάφυλλο.
















Ι.Τζανάκος  

                                                                        

Τρίτη, 25 Μαρτίου 2014

Νομοτελής Αλήθεια..




Η θέση μας στον κόσμο δεν είναι αποτέλεσμα προσωπικών επιλογών. 
Όποιος το πιστεύει αυτό είναι ακόμα πιο προσαρμοσμένος στην αδυσώπητη αλήθεια της μη-επιλογής του δεδομένου κόσμου απ'ότι είναι αυτός που θεωρεί τον εαυτό του ένα μικρό κομμάτι του, ένα "αποτέλεσμά" του. 
Θέλω να πω πως η άποψη πως η θέση μας στον κόσμο είναι αποτέλεσμα επιλογής είναι εκτεθειμένη στην ειμαρμένη του κόσμου περισσότερο από την επίγνωση της προϋπαρξης και της ισχύος του κόσμου. 
Ο άνθρωπος που θεωρεί τον εαυτό του αποτέλεσμα των επιλογών του είναι εκτεθειμένος σε όλα τα πλήγματα της ειμαρμένης και πολλαπλασιάζει αυτήν με τον άπειρο πολλαπλασιασμό των ευθυνών και των ενοχών που συνεπάγονται οι αναλαμβανόμενες ευθύνες.
Θα σήμαινε αυτό την αρνητική θεμελίωση της αθλιότητας του κόσμου; μια μοιρολατρία που βυθίζεται στην παθητικότητα που δημιουργεί η δράση ενός ξένου και απροσέγγιστου κόσμου στο περιορισμένο και οντολογικά ασήμαντο ον που περιέχεται εντός του;
Θα ήταν άσκοπο να ισχυριστεί κανείς το αντίθετο, όσο άσκοπο είναι να πιστέψει κανείς πως αναλαμβάνοντας όλο το βάρος της ευθύνης αυτού του κόσμου θα τον μετέτρεπε αμέσως σε έναν άλλο κόσμο, διαφορετικό. 
Η μόνη ευθύνη που μπορεί κανείς να αναλάβει πλέρια είναι η ευθύνη της αλήθειας αυτού του κόσμου, και ό,τι προκύψει. 
Τι προκύπτει;
Η αλήθεια είναι μια μαρτυρία στον κοινό τόπο της ανθρώπινης υπόστασης. 
Δεν είναι δυνατόν να γνωρίζεις αυτή την αλήθεια που προσκρούει στο όριο της εσωτερικότητάς σου και να μην τη μαρτυρήσεις
Δεν γίνεται να την κρύψεις στο δώμα σου ή να την εξομολογηθείς σε ένα σημειωματάριο που κάποτε θα διαβαστεί.
Αν δεν την εξωτερικεύσεις εκεί ακριβώς που συντελείται η καταστροφή της θα κυλήσει όπως το νερό από τα χέρια σου για να σε αφήσει ως αποξηραμένο ίχνος που δεν αφορά ούτε θα αφορά κανέναν. 
Και μέρος αυτής της αλήθειας είναι πως ο κόσμος αυτός δεν είναι ούτε θα είναι ποτέ προσωπική επιλογή μας. 
Ο κόσμος αυτός και ο κάθε κόσμος είναι ένα θηριώδες υλικό περίβλημα αποσπασματικών έμβιων εσωτερικοτήτων που μπορούν να τον κατανοήσουν και να τον αγαθοποιήσουν αν στραφούν στην μεγαλοσύνη και την αυθύπαρκτη πληρότητά του. 
Είναι αυτός ο κόσμος σε άθλια μορφή; παραμένει ωστόσο σημαντικότερος από την προσωπική σου υπόσταση. Θέλεις να τον αλλάξεις; υποτάξου στην νομοτέλεια, στρέψου στις μορφές της ειμαρμένης, στις κλίσεις και τις ιδιοτροπίες της μοίρας που ταιριάζουν περισσότερο στην αγαθοποιητική σου δύναμη. 
Ο κόσμος θα δεχτεί κάθε επιλογή του ως κόσμου και θα συντρίψει κάθε επιλογή του ως δημιούργημα της προσωπικής υπόστασης. 
Μην στέκεσαι στην ασυμβατότητα της ύπαρξης σου με τον κόσμο, αλλά χρησιμοποίησέ την ως εργαστήριο αυτού του κόσμου, και δέξου επιτέλους να γίνεις ένα ψυχρό κάτοπτρό του και κάτοπτρο των δικών σου παθών ως δημιουργικών στοιχείων του κάθε κόσμου, ήτοι του Κόσμου.
Όταν όμως κλίνεις προς την πτυχή αυτή του κόσμου που ταιριάζει στην αγαθοποιητική σου πρόθεση μην υποχωρήσεις ποτέ μπροστά στο αληθινό καθήκον ή ευθύνη που απορρέει από την κλίση σου. Κάθε στιγμή θα είναι δική σου μαρτυρία αυτού του κόσμου που έχεις την έπαρση να επωμιστείς σε όποιον βρεθεί μπροστά σου.
Αν με ρωτήσει κάποιος αν θεωρώ πως αυτός ο κόσμος είναι αληθινός για να εμπιστευτούμε κάποια πτυχή του θα απαντούσα πως δεν γνωρίζω κανέναν κόσμο που δεν περιέχει την δική του αλήθεια, αλλά θα πω επίσης πως δεν γνωρίζω κανέναν κόσμο που δεν ορθώνει αυτήν του την αλήθεια στο ύψος της απόλυτης αλήθειας.    
Αν η αλήθεια ενός κόσμου είναι τελικά η απόλυτη αλήθεια όλων των κόσμων ας ευρεθεί με τον τρόπο της ενάργειας και της ισχύος. 
Και αυτό δεν θα αργήσει να συμβεί, χωρίς την υψωμένη τρεμάμενη φωνή και το πάθος που συσκοτίζει.
Η αλήθεια είναι και μια μαρτυρία στον κοινό τόπο της ανθρώπινης υπόστασης και ο κοινός τόπος της ανθρώπινης υπόστασης που υποδέχεται την μαρτυρία της αλήθειας.
Πως μπορεί όμως κανείς να ανακαλύψει ένα είδος αλήθειας που θα γίνει άξια υποδοχής ενός κοινού τόπου της ανθρώπινης υπόστασης; 
Πως μπορεί κανείς να τολμήσει να θέσει τον εαυτό του και την αλήθεια που αντιπροσωπεύει αυτό που θεωρεί ουσιώδες στο όλον του κόσμου σε αυτό τον κοινό τόπο;
Είναι όμως αυτός ο κοινός τόπος πάντα υπαρκτός;
Μπορεί να υπάρχει αλήθεια που δεν δύναται να εκφραστεί ακόμα σε συγκεκριμένο κοινό τόπο και χρόνο;
Και αν δεν δύναται να υπάρξει αυτός ο κοινός τόπος και χρόνος πως μπορούμε να πιστέψουμε πως η αλήθεια ''μας" εκπροσωπεί κάτι άλλο από την συντριβή της προσωπικής ή υποκειμενικής μας όρασης (όπου αυτή μπορεί να είναι όραση μυριάδων) που υπερέβη προς στιγμήν τα μέτρα του κόσμου, τον κόσμο ή τους κόσμους που είναι αυτός ο κόσμος;
Ο κόσμος δεν είναι αποτέλεσμα προσωπικών επιλογών, ούτε καν αυτός που θεωρούμε ως κόσμο μας. 
Η απειρία των κόσμων, ακόμη και των "προσωπικών", δεν είναι απειρία επιλεγόμενη, δεν είναι απειρία μοναδική, δεν είναι απειρία δημιουργούμενη από τα άπειρα όντα που την "αποτελούν". 
Ακόμη και η συντριβή των όντων που ως όντα δημιουργούνται από την φενάκη τους πως επιλέγουν να είναι αυτά που είναι, είναι μια μη-επιλεγμένη απειρία δημιουργημένη στο άπειρο κοίτασμα της ειμαρμένης, η οποία είναι κι'αυτή ένα μόνο θεμελιακό στοιχείο της άπειρης ουσίας του κόσμου.
Αν από την άλλη δεν σε απασχολεί η "επιλογή" και είσαι συντετριμμένος στ'αλήθεια από την απουσία του τοπου της νομοτελούς αλήθειας σου θα γνωρίζεις στ'αλήθεια πως  αυτή η συντριβή, αυτή η ήττα, αυτό το χρέος και αυτή η ενοχή του, είναι αληθινά αν είναι όμορφα, λαμπρά μέλη της αναγγελίας μιάς διττής αν και μοναδικής αλήθειας: Της αλήθειας τους και της αλήθειας που θα τα συντρίψει μέσα στην πλήρη ζωή του ακέραιου επερχόμενου όντος, το οποίο τα συντριμμένα και ηττημένα όντα έχουν ήδη αναλάβει μέσα τους για να αναγγείλουν ως ουσία της αναγγελίας τους.











Ι.Τζανάκος 
 

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

Ο δεξιός άνθρωπος..μια γνωστή άγνωστη υπόθεση.




Θα μπορούσαμε να καθορίσουμε με σαφή τρόπο την παγκόσμια ισχύ της δεξιάς αν λαμβάναμε σοβαρά υπόψιν μας την εκδηλωμένη μαζική στήριξη της πολιτικής και της ιδεολογίας της. 
Η δεξιά αποτελεί σήμερα την ισχυρότερη πολιτική και ιδεολογική δύναμη σε όλη τη γη πράγμα που είναι προφανές στην ικανότητά της όχι μόνον να λαμβάνει την λαϊκή στήριξη τις κρίσιμες στιγμές που το σύστημα περνάει κρίση αλλά και να σέρνει όλο το αστικό πολιτικό σύστημα που απαρτίζεται και από μη-δεξιές δυνάμεις στα συγκεκριμένα επίκεντρα της πολιτικής της. 
Γενικά έχει υποτιμηθεί η πολιτική και ιδεολογική δύναμη της δεξιάς στην μεταπολεμική εποχή και έχει καλυφθεί από την "επική ιστοριογραφία" των άλλων δυνάμεων και τον θόρυβο που έχει προκληθεί στην πολιτική θεωρία λόγω της ανάλυσης της σημασίας των μεταξύ τους αγεφύρωτων διαφοροποιήσεων και συγκρούσεων.
Όμως δεν έχει μελετηθεί επαρκώς η επιτυχία της δεξιάς και η ικανότητά της να συνθέτει με αρκετά ευέλικτο τρόπο διάφορες ιδεολογικές και πολιτισμικές παραδόσεις και να έχει μιά πολιτική και ιδεολογική συνοχή που δεν υπάρχει σε κανέναν άλλο χώρο. 
Ακόμη και η ακρο-δεξιά βρίσκεται σε συνεχή επικοινωνία με τον κύριο όγκο της ευρύτερης συντηρητικής παράταξης και αποτελεί έναν βασικό ιστορικό πυρήνα της που δεν απειλεί την συνοχή της αλλά προτάσσει την δική της εναλλακτική πρόταση σε περίπτωση που το σύστημα περάσει μια θεμελιακή κρίση.
Υπάρχουν δε μάζες που είναι έτοιμες "ιδεολογικά", και δεν εμφανίζονται με ακρίβεια εφόσον βρίσκονται σχεδόν παντού στον ευρύτερο πολιτικό χωρο, και οι οποίες είναι σε διαρκή πρακτική ετοιμότητα για να στηρίξουν την όποια εκτροπική δεξιά αν παρουσιαστεί ανάγκη και να της δώσουν ένα ισχυρό λαϊκό έρεισμα. 
Η ιδεολογία αυτών των μαζών αντιμετωπίζεται από τους αριστερούς αναλυτές με κάποια υποτιμητική έπαρση παρ'όλο που οι πολιτικές και ιδεολογικές ήττες της (ευρύτερης) αριστεράς διαδέχονται η μια την άλλη. 
Ένας από τους λόγους που η δεξιά ιδεολογία περνάει απαρατήρητη από τους μονίμως σε έξαρση αριστερούς αναλυτές είναι πως επηρεάζει ανθρώπους που δεν εκδηλώνονται πολιτικά και δεν αρέσκονται σε συμμετοχικές πολιτικές διεργασίες παρά μόνον όταν εμφανίζονται κρίσιμες στιγμές για το όλον της κοινωνίας.
Η δεξιά είναι στην πραγματικότητα μια τεράστια δεξιά εφεδρεία, και ο δεξιός είναι ένας πολιτικά απαρατήρητος άνθρωπος, σε τέτοιο βαθμό που να γίνεται απαρατήρητη η εσωτερική του δεξιά συγκρότηση ακόμα και από τον ίδιο.
Ένας ακόμα λόγος που η δεξιά υποτιμάται ιδεολογικά είναι η σχέση της με την αντιφατικότητα της πραγματικότητας που υπερασπίζεται. 
Η δεξιά κινείται πολύ άνετα μέσα στην αντιφατικότητα του συστήματος και δεν διαλύεται εύκολα από "αυτήν''. Λόγου χάριν στα λεγόμενα "εθνικά" ζητήματα κάθε έθνους του κόσμου τούτου. Αυτοί που πραγματικά αλληλοσφάζονται με πάθος στους "εθνικούς" στίβους είναι οι δεξιοί ως εθνικιστές. Η μεταξύ δεξιών εθνική "βεντέττα" δεν τους αλλοιώνει ως δεξιούς, κάθε άλλο. 
Μια αντίστοιχη εθνική σύγκρουση μεταξύ κάθε είδους αριστερών προκαλεί τελικά την ιδεολογική και πολιτική διάλυση του όποιου χώρου τους.
Την ίδια στιγμή οι δεξιοί είναι ικανοί για πραγματοποιήσουν με τον κυνικότερο και ανετότερο τρόπο την στυγερότερη εθνική προδοσία, και να συμμετέχουν προσωπικά σε "διεθνείς" ταξιαρχίες του πρώην "εθνικού" τους εχθρού (ακόμα και μέσα στην χώρα τους) αν είναι να ικανοποιήσουν τα προσωπικά τους συμφέροντα ή αντίθετα αν νομίζουν πως τα συμφέροντα του "'έθνους'' τους θα εξυπηρετηθούν έτσι καλύτερα. Η δεξιά αυτο-αντιφάσκει "εθνικά" χωρίς να έχει κανένα πρόβλημα, όπως δεν έχει πρόβλημα να αναπτύσσει και τον πιο ακραίο κοσμοπολιτισμό ολοκληρώνοντας την γενική της προσαρμογή στο κάθε φορά εμφανιζόμενο υπάρχον του "συστήματος". 
Οι κραυγαλέες όμως αντιφάσεις και α-συνέπειες των δεξιών κάθε άλλο παρά αδυναμία σημαίνουν ή προκαλούν στην ευρύτερη ιδεολογία της δεξιάς η οποία έχει επεκταθεί σε όλη τη γη ενδεδυμένη επίσης κάθε αντιδραστική ή υπερσυντηρητική φονταμενταλιστική ιδεολογία.
Όλοι οι υπερσυντηρητικοί παραδοσιοκράτες έχουν μετασχηματιστεί σε δεξιούς αστούς και μπορούν να ξεκινούν ακόμα και πολέμους εναντίον των ομοϊδεατών τους χωρίς να υπάρχει καν αυτοσυνείδηση της ομοιότητας-ταυτότητας της ιδεολογίας των "εμπόλεμων" ομάδων και ελίτ. Αυτό που παρουσιάζεται ως αυτονόητο από όλους τους συμμετέχοντες στο δεξιό δράμα του κόσμου, ο πιθανός ή υλοποιημένος πόλεμος, οι "πολιτισμικοί" διαχωρισμοί κ.α, είναι η αιωνιότητα αυτών των "ζωτικών" θεμελίων της όποιας σύγκρουσης. Είμαι απόλυτα πεπεισμένος πως αυτή η κοσμο-εικόνα έχει μαζική, μαζικότατη απεύθυνση και απήχηση, όποτε πυροδοτηθεί στο παρόν. Ακόμα κι αν επικρατεί ένα είδος "λογικής" ειρήνευσης των "αντιθέσεων" υπάρχει μιά τεράστια μάζα ανθρώπων, όλων των κοινωνικών τάξεων, που είναι έτοιμοι να βγούν από την δεξιά ιδιωτεία τους για να θυσιαστούν για την "ιδέα" της εθνικής ή πολιτισμικής-κοινοτικής σύγκρουσης. Οι ίδιοι άνθρωποι είναι αρκετά ήρεμοι "οικογενειάρχες", πολίτες, ελευθερο-επαγγελματίες, διανοούμενοι, εργάτες, και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Δεν θα τους παρατηρήσετε εύκολα, αν και είμαι σίγουρος πως όταν κάποιες στιγμές "ερεθιστεί" το ιδεολογικό τους αισθητήριο εμφανίζονται με πολύ άγριο και θολωμένο μάτι. Θα το έχετε βιώσει αυτό νομίζω.
Η υποτίμηση της δύναμης και της μαζικής παρουσίας αυτών των ανθρώπων είναι βλακώδης, είναι άγνοια, είναι αριστερή-προοδευτική πολιτική αφέλεια.
Εκεί όμως που η δεξιά πραγματικά σαρώνει είναι στην ρεαλιστική-κυνική απεικόνιση και αξιολόγηση του υπαρκτού κόσμου. Για τον δεξιό-υπερσυντηρητικό πολίτη τα ερωτήματα για το αν υπάρχει δυνατότητα να μην υπάρχει εκμετάλλευση στην παραγωγή, αφεντιλίκι, επιβολή του ισχυρού έναντι του αδυνάμου, ιεραρχία κ.λ.π είναι ανόητα ερωτήματα που απασχολούν μόνον αριστερούς και γενικά ουτοπιστές συνανθρώπους τους ή "ιδεολογικούς απατεώνες'' που απλά εποφθαλμιούν την δύναμη και το αφεντιλίκι μέσω ιδεολογικών ψευδών. 
Αν κανείς υποτιμήσει αυτή την αντίληψη και ειρωνευτεί τον δεξιό με υπεροπτικά επιχειρήματα και επίδειξη "ιστορικής γνώσης" απλά θα έχει χάσει κάθε ιδεολογική δύναμη και θα έχει  μειώσει την επιρροή του σε κάθε συζήτηση.
Αυτή η κοσμο-εικόνα είναι πολύ πιο συγκροτημένη από την κοσμο-εικόνα που συνήθως κουβαλάει στο μυαλό του ένας μπερδεμένος "δημοκράτης αριστερός" που όταν στριμώχνεται στο επίπεδο του δεξιού "συγκεκριμένου" παραπαίει μεταξύ ηθικολογίας, καταστροφολογίας και επίκλησης πάλι "ιστορικών γνώσεων" και πιθανολογιών. 
Η δεξιά "λογική'' είναι μάλιστα πολύ βαθύτερη από τις επιφανειακές της εκδηλώσεις, ακόμα και στο επίπεδο της "οικονομικής" σκέψης. 
Οι δεξιές νοικοκυρίστικες οικονομολογικές κοινοτοπίες που συντρίβονται από την ισχυρή λογική ενός μαρξιστή όπως λ.χ ο Γ.Σταμάτης δεν αποτελούν τον πυρήνα των ισχυρών δεξιών επιχειρημάτων που φυλάγονται για τις κρίσιμες στιγμές της πραγματικότητας. Ο ανταγωνισμός και η κυριαρχική πραγματικότητα έχουν να επιδείξουν δυναμική. Η δυναμική είναι που απασχολεί τον δεξιό πολίτη, και σε αυτό το επίπεδο πέρα από τη αγριότητα της κατάστασης που θεωρείται απλά δεδομένη, γιατί είναι όντως δεδομένη όταν είναι δεδομένη, υπάρχουν αποτελέσματα. Οι αφέντες και οι κυρίαρχοι διατάζουν και επιβάλλουν την παραγωγή προϊόντων, γεγονότων, πολέμων, οραμάτων, αθλιοτήτων και τοπικών και χρονικών σημείων "ευημερίας" και "ανάπτυξης''. Ο αγώνας του υποτιμημένου ατόμου, ο πόνος του χαμηλόβαθμου στην ιεραρχία μέσα στον κόσμο του αφέντη μπορεί να μεταλλαχθεί σε επιτυχία, σε άνοδο, σε κοινωνική καταξίωση κ.λ.π. 
Ο δεξιός γνωρίζει πως έχει λίγες πιθανότητες, περίπου όσες έχει να κερδίσει ένα λαχείο, αλλά επίσης γνωρίζει πως έχει πιθανότητες να βρεθεί στην κορυφή, αν όχι αυτός το παιδί του. 
Επίσης γνωρίζει πως μπορεί να "απολαύσει" την έμμεση κυριαρχία, ξέρει πως η έμμεση απόλαυση μέσω της φαντασιακής ταύτισης με το κυρίαρχο στοιχείο είναι επίσης μια απόλαυση. Σε αυτό το σημείο παρουσιάζεται μάλιστα άλλη μια έκφραση δυνατότητας ύπαρξης του "δεξιού" κόσμου που αφορά την ικανότητά του να αντιστρέφει τον κόσμο που υπερασπίζεται. 
Ο δεξιός άνθρωπος ακριβώς γιατί δεν έχει καμμία πρόθεση να δει αυτό τον κόσμο αλλιώς μπορεί να οδηγηθεί σε ένα είδος καθολικής άρνησής του. 
Τα μοναστήρια είναι γεμάτα από τέτοιους ανθρώπους που απογοητευμένοι από το υπαρκτό γενικά αναζητούν το "άλλο" πέραν του υπαρκτού γενικά, συνεχίζοντας την προαιώνια παράδοση της κυριαρχίας όταν αυτή επιχειρεί την ενδογενή της αυτο-αναίρεση. Σε αυτή τους την άρνηση υποκύπτουν φυσικά σε αξεδιάλυτες αντιφάσεις, αλλά και πάλι η ένταση της παρουσίας τους στο αίτημα της άρνησης του κόσμου είναι αρκετά μεγάλη και καλύπτεται από ισχυρά συμβολικά στοιχεία. Εδώ, η υποτίμηση της δεξιάς είναι πραγματικά αφελής, όταν ειδικά χρησιμοποιείται ένας εξοπλισμός "ορθολογικών" ή "αντι-θρησκευτικών" επιχειρημάτων.


Θυμάμαι στον στρατό μια συζήτηση με δεξιούς συναδέλφους φαντάρους:
-"Εσυ σε τι πιστεύεις τελικά;"
-(κλασική χαζοαριστερή απάντηση) "Στον άνθρωπο"
-(δεξιά απάντηση που σπάει κόκκαλα) "Δηλαδή στα σκατά''
Θα μπορούσα να πω "στην εργατική τάξη", "στην κοινωνία", "σε τίποτα"..ή να αρχίσω το γνωστό αρχαιοελληνικο-διαφωτιστικό "δεν πιστεύω, θεωρώ" κ.λ.π..Δηλαδή θα μπορούσα να πιάσω το τσάμικο..


Αυτά τα ολίγα, για να πιάνουμε και καμμία συζήτηση της προκοπής...σιγά μην συμμετέχετε σε τέτοια συζήτηση..














Ι.Τζανάκος
   

Ο αναμενόμενος και ο μη αναμενόμενος δίκαιος κόσμος..



Με την απορία θα μείνω τελικά αν έχει κάποια σημασία η αναμονή του δικαίου εντός του ίδιου του αιτούντος την δικαιοσύνη ή αν αυτός που αναμένεται ως το δίκαιο μέσα στο ον δεν αναμένει ο ίδιος τίποτα άλλο από την δική του εμφάνιση στο ον που αναμένεται από το ίδιο το ον.
Αν αυτός που αναμένεται δεν αναμένει τίποτα πως θα συνεχίσει να υπάρχει σε έναν κόσμο αδικίας όντας παρών στο παρόν της; 
Και αν δεν αναμένει τίποτα πως μπορεί να ξέρει πως είναι αυτός που αναμένεται και όχι μια κατάσταση ειρηνικής λήθης;
Η αναμονή της δικαιοσύνης όπως και να ορίζεται δημιουργεί ορίζοντες με την ελπίδα της κατάργησης του ζεύγους "δίκαιο-μη δίκαιο", και δεν υπάρχει καμμία άλλη κατάσταση που να ορίζει την πραγματική ύπαρξή της στον κόσμο από την κατάσταση εκείνη που δεν θα την είχε ανάγκη.
Και αν αυτή η διαλεκτική ορίσει το ίδιο το παρόν καταστρέφει κάθε ορίζοντα αυτάρκειας και σημασίας σε κάθε νόημα δικαίου, ακόμη κι αν αυτό δεν ορίζεται σε κανένα "νομικό" πλαίσιο.
Η αναγγελία της του δικαίου είναι καταρρέουσα μέσα στον αρνητικό της πόλο και η οντότητά της είναι εξαρτημένη από την εκμηδένισή της μέσα στην λυτρωτική πραγμάτωσή της.
Όπως ο κόσμος που θα εξάλειφε κάθε ασχήμια δεν θα ήταν όμορφος γιατί θα ήταν μόνον όμορφος έτσι και ο κόσμος που θα εξάλειφε κάθε αδικία δεν θα ήταν δίκαιος γιατί θα ήταν μόνον δίκαιος.
Αλλά ο κόσμος σκέφτεται αυτό τον κόσμο εντατικά ως όμορφο απαρνούμενος το καθήκον να τον ζήσει ως άσχημο και επιθυμεί αυτό τον κόσμο εντατικά ως δίκαιο απαρνούμενος το καθήκον να τον ζήσει ως άδικο, και αυτές οι συγγενείς απαρνήσεις σημαίνουν ίσως πως μπορεί να απαιτήσει πριν την διαλεκτική προ-κατάργηση των πόλων μέσα στην καθαρή και ψυχρή νόηση την πυρακτωμένη αποδοχή του γεγονότος του αγώνα χωρίς την εγγύηση της τελικής νίκης που θα εγκαθίδρυε την ειρήνη και την ομόνοια ήδη στην μορφή της αναγγελίας τους.












Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 23 Μαρτίου 2014

Όροι και προϋποθέσεις ενός ερμητικού Λόγου..




Η ζωή υφίσταται και ακολουθεί τους κανόνες της εμμένειας, όπως αυτή ορίζεται ως διαρκής ενέργεια παραμονής ενός όντος στον εαυτό του.
Μπορεί φυσικά να αμφισβητήσει έναν τέτοιο ορισμό αναφερόμενος στις ειδικές νομοτέλειες ανάδυσης και ανάπτυξης της έμβιας ύλης που παράγουν μια πολύ συγκεκριμένη μορφή του γενικού κανόνα της εμμένειας.
Όμως ακόμη κι έτσι μπορεί κανείς να θεωρήσει την εμμένεια ως τον μορφολογικό-φαινομενολογικό καθορισμό της έμβιας ύλης που έχουμε το φιλοσοφικό δικαίωμα να τον θέσουμε ως πρωταρχικό σε σχέση με τους άλλους υλικούς ή "γενετικούς-υλικούς" όρους της.
Η φιλοσοφία είναι πλέον ένα επικίνδυνο παιχνίδι οντολογικού αυτοκατοπτρισμού της εμβιότητας που χωρίς να αντίκειται στον επιστημονικό υλισμό αναδύει την υποκειμενική δυνατότητα αυτού του οντολογικού αυτοκατοπτρισμού. 
Ακόμα όμως κι αν αυτή η υποκειμενική δυνατότητα δεν εκφραστεί φιλοσοφικά θα υπάρξει πάντα ως ανάγκη που εκπληρούται με την εμφάνισή της. 
Η επιλογή αφορά την μορφή του αυτοκατοπτρισμού και η παραμονή στον επιστημονικό υλισμό με άρνηση της δυνατότητάς του δεν κάνει τίποτα άλλο από την δημιουργία "κενής" θέσης που θα καλυφθεί άμεσα από μια μη έλλογα καθορισμένη μορφή του.
Η υπερβατολογική συγκρότηση της πραγματικότητας είναι μια από τις στιγμές πραγμάτωσης αυτής της αυτοκατοπτριστικής αναγκαιότητας-ανάγκης και αφορά την ακόμα πιο συγκεκριμένη ειδική μορφή της εντός του νεωτερικού ("δυτικού") πολιτισμού.
Ποιοί είναι όμως οι ορίζοντες αυτής της ψυχο-νοητικής πράξης; Ποιές είναι οι δομές που καθορίζουν τις ειδικές μορφές της;
Θα ήταν αδύνατον να καταγράψουμε εδώ όλους τους ορίζοντες που ανοίγονται από την πράξη του αυτοκατοπτρισμού, και μάλιστα να αξιολογήσουμε αυτούς τους ορίζοντες με βάση την τάδε ή δείνα αξιακή ιεράρχησή τους. 
Αυτό δεν σημαίνει πως είναι αδύνατη μια όραση της αντικειμενικής δόμησης τόσο της διεργασίας γένεσης των οριζόντων της αυτοκατόπτρισης όσο και της αξιακής ιεραρχίας που συγκροτείται "μεταξύ" τους, αλλά πως ο στοχασμός περιχαράσσει την αυθυπαρξία τους σε σχέση προς όλες τις δομές της γενικής "υλικότητας" του αντικειμενικού φυσικού κόσμου.
Αυτό που μπορούμε να ιχνογραφήσουμε ίσως αφορά την ασυμμετρία, ή ακόμα και την αντίθεση που υποκρύπτει η αυθυπαρξία της εσωτερικότητας του υποκειμένου σε διαφορά προς την οποιαδήποτε εκφρασμένη δράση του.
Η διαφορά αυτή δεν περιέχεται μόνον στο επίπεδο του γενικού σχηματισμού του ενδιάθετου Λόγου ή της εσωτερικής (μονολογικής) υποστασιοποίησης της γλώσσας αλλά στο επίπεδο της οντολογικής ασυμβατότητας της ύπαρξης απέναντι σε κάθε κόσμο, φυσικό ή ανθρώπινο.
Η ερημία της υποστασιακής ζωής δημιουργεί έναν ριζικό ορίζοντα οντολογικής δυστυχίας που δεν μπορεί να καλύψει κανένας (κοινωνικός) τρόπος οργάνωσης του κόσμου ή των κόσμων, αλλά αυτή η δυστυχία μπορεί να είναι επίσης το λίπασμα για την γονιμοποίηση όλων των άνυδρων κοινωνικών γαιών, εφόσον εντός της ερημίας αυτής δεν αυτο-ορώνται ποτέ οι μοναχικοί περίπατοι της μικροαστικής μελαγχολίας αλλά  σχηματίζονται τα εκρηκτικά υλικά της αντίθεσης προς τον κάθε κόσμο. 
Και η αντίθεση προς κάθε κόσμο, ο ενεργητικός και πάντα απαισιόδοξος μηδενισμός και σκεπτικισμός του οντολογικού σολιψισμού, είναι το καλύτερο εκρηκτικό υλικό ακόμα και μιας έλλογα (ή κοινωνικο-ιστορικά έλλογα) καθορισμένης αντίθεσης πρός έναν συγκεκριμένο κόσμο. 
Απομένει βέβαια να ορίσει κανείς τον "αληθινό" σκεπτικισμό. Εγώ ας πούμε σήμερα έχω αναπτύξει την εμμονή πως δεν μπορεί να υπάρξει ένας οποιοσδήποτε φιλελεύθερος ή "δεξιός" σκεπτικισμός όπως αυτός που αναπτύχθηκε στα όρια της κριτικής του μαρξιστικού "οράματος''.
Αυτοί οι σκεπτικισμοί είναι κάλπικοι, αν μη τι άλλο γιατί θεμελιώνονται στην κυριαρχία του παρόντος που ζούμε, είναι τόσο προβλέψιμα ενταγμένοι στην αστική ιδεολογία που το μόνο που κατορθώνουν είναι να εξευτελίζουν ακόμα και τις δικές της νοητικές-ιστορικές επιτεύξεις.
Ας μην μιλήσουμε άλλο γι'αυτό. Ας παραμείνουμε στο πεδίο αυτής που θεωρούμε πραγματική ερημία του κόσμου. 
Είναι πλέον σχεδόν αόρατη ακόμα και ως ουσιαστική έννοια της δυστυχίας του υποκειμένου αφού έχει μορφοποιηθεί σε στάση, πόζα, τρόπο καθημερινής υπεκφυγής της μοίρας. 
Η αδυνατότητα της εσωτερικής όρασης της ύπαρξης παράγεται σήμερα ακριβώς μέσα στην μαζικοποίηση του Λόγου της ιδιαιτερότητας που σημαίνει ακριβώς τον θάνατο της ιδιαιτερότητας μέσα στην γενική της διακήρυξη. 
Και ο ερμητικός Λόγος που κάποτε φιλοξενούσε την αγωνία και την τρέλλα της ιδιοσωματικής και ιδιοψυχικής πτυχής του όντος παράγεται ούτως ως η διαφημισμένη εξομολόγηση της μικροαστικής ναρκισσιστικής προσωπικότητας. 
Σχεδόν ακαριαία σχηματίζεται η ανάγκη μιας νέας πτύχωσης του ερμητισμού, ο  ερμητικός Λόγος του υποκειμένου αναζητιέται σε όποια εσχατιά έχει παραμείνει εσχατιά, κάτι σαν ξεχασμένος τόπος της αληθινής σιωπής. 
Και αυτός ο ξεχασμένος τόπος που μπορεί η παραμένουσα ακόμα ενεργός αυτοκατόπτριση της ζωής να διεκδικήσει την ερημική πραγματικότητά της δεν μπορεί παρά να έχει τα χαρακτηριστικά μιας εξωτερικότητας προς τον κυρίαρχο κόσμο, αρκεί βέβαια και αυτή η αναζήτηση του τόπου που θα αντιστοιχούσε στα ρήματά της να μην είναι ένα ακόμα σκηνικό του παρηκμασμένου δυτικού εγωϊσμού, αρκεί δηλαδή να μην ξεπέσουμε σε κάποια μορφή εξωτισμού.








Ι.Τζανάκος   
 
  

Ιστορία και δουλική ύπαρξη..



Αν κατορθώνει κάτι ο άνθρωπος τελειώνοντας αιφνίδια είναι να μην περιφέρεται σαν φάντασμα σε έναν κόσμο που είναι θεμελιωμένος στην αδικία και την καταστροφή. 
Η μη-ύπαρξη απολαμβάνει την σιωπή του τίποτα και σημαίνει το όριο της καταστροφής δια της επίτευξής της, χωρίς αυτό να σημαίνει την επίσπευσή της.
Χαρτογραφώντας τον κόσμο μέσα στο διαρκώς δοξολογούμενο παρόν του δεν θα συναντήσεις φαντάσματα και αδιόρατες παρουσίες, παρά τις προσπάθειες των παρόντων -για να μην πω ζώντων- να δούνε κάτι. 
Ας είναι οι ζώντες αφηγητές, δυνατοί αφηγητές. Στο τέλος θα δούνε μόνον τον εαυτό τους και τα προβλήματα του καιρού τους και ίσως, ίσως, ένα ίχνος που δεν είναι όμως λυχνάρι να σε οδηγήσει στο σκοτάδι του συντελεσμένου για να μπορέσεις να το ανασημάνεις, και έτσι κατά πως λένε να το αναστήσεις και να το αποκαταστήσεις αν είναι "κακό", εξευτελιστικό για τον άνθρωπο.
Ίσως μια εντονότερη εντύπωση και θέαση της επικινδυνότητας του παρόντος θα σε οδηγούσε καλύτερα στην αποκατάσταση αυτή, και ένα είδος εγρήγορσης για τη ζωή των οικείων οικείων και ανοίκειων οικείων σου θα σου δώριζε κάποια στιγμή εποπτείας του λάθους των όντων, της ανοησίας τους, της αθλιότητάς τους όπως ήτανε και όπως παρήγαγαν την εξόντωση, τον εξευτελιστικό θάνατο, την αδικία προς τον άνθρωπο. 
Δια μέσω των κοινών συνθηκών οράς το επαχθές συντελεσμένο, οργιζόμενος για την μοίρα που σου επιφυλάσσεται και κάνοντας ίσως μια σπονδή στην μνήμη των άγνωστων συμπασχόντων του παρελθόντος. Αυτή η μνήμη του σκλάβου οδηγεί σε έναν σκληρότερο αγώνα του, τον εξοπλίζει με ένα υπερ-ατομικό και μη-παροντικό παροντικό ταξικό μίσος, αφού λειτουργεί ως επισήμανση της διάρκειας και της δύναμης της καταπίεσης και του αίσχους.
Όμως η ζωή του σκλάβου είναι αναλώσιμη
Ο αγώνας του στιγματίζεται από την κατάρα της ήττας, από την υπόνοια της διαρκούς αποτυχίας, εφόσον ή ίδια η δομική συγκρότηση της δουλικότητας είναι συνυφασμένη με την ήττα και την διαρκή αποτυχία, πράγμα που δεν θεραπεύεται με την αλήθεια της μη-ευθύνης (ή μη-απόλυτης ευθύνης) του σκλάβου για την γέννηση και τον θάνατό του μέσα τους ως νομοτελειακού γεγονότος.
Η άρνησή μου να δεχτώ τελικά τον ιστορικό υλισμό έχει να κάνει με αυτό που θεωρώ ως άρνησή του να δεχτεί την βαρύτητα αυτών των όρων της ύπαρξης του σκλάβου, όχι για να υποκύψει σε μια μοιρολατρία αλλά για να πάψει να ιστορικοποιεί την αναγκαιότητα της σκλάβωσης των σκλάβων και να υποτιμά την σημασία της βαρύτητας του συντελεσμένου
Είναι προφανές πως ο ιστορικός υλισμός έχει δίκιο σε σχεδόν όλες τις γενικές εποπτείες του τού κοινωνικο-ιστορικού γίγνεσθαι, και δεν έχω να προσθέσω πολλά εδώ από την άποψη της γενικότητας, αλλά οι φορείς του θα κατανοούσαν καλύτερα την κρισιμότητα της κατάστασης αν συνειδητοποιούσαν την μη-προοδευτικότητα της ιστορίας, την κυκλικότητά της σε καθοριστικά ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης, και τον ρόλο τους στο σπάσιμο του κύκλου, τον τετριμμένα λεγόμενο ηθικό τους ρόλο στην αναβίβαση της ύπαρξης και την αποκατάσταση του όντος, χωρίς να καταφεύγουν σε καταφύγια "κοινωνικά" καθορισμένων α-συνεχειών.
Θα μπορούσα να τους κάνω να καταλάβουν αυτή την κρισιμότητα και να τους ταρακουνήσω λιγάκι αν τους μίλαγα για κάτι πιό αγαπημένο τους:
Το μέλλον.
Πόσες φορές αλήθεια θα παρουσιάζεται και θα ξαναπαρουσιάζεται η ευκαιρία να αλλάξει τροχιά η ιστορία;
Άπειρες;
Η ερώτηση αυτή για όποιον κατανόησε το κείμενο αυτό δεν είναι γριφώδης. 






Ι.Τζανάκος   

Οντολογική αποκατάσταση..(2)




Ο ιστορικός κόσμος μπορεί να αναπαρασταθεί και παρουσιαστεί ως συνεχής, και αυτό μπορεί να συμβεί ακόμα κι αν δεν θεωρηθεί ως ενιαίο σώμα αλλά ως μια ροή με χασματώδεις α-συνέχειες.
Γιατί όμως λέμε πως υπάρχει μια τέτοια δυνατότητα αφού οι αναπαραστάσεις και οι παρουσιάσεις του ιστορικού κόσμου πλέον βρίθουν από θεωρητικές παρουσίες της "ροϊκότητας'' και της "α-συνέχειας";
Στο περιθώριο της κοινωνικής ιστοριογραφίας και εν γένει του ιστορικισμού εμφανίζεται η προσωπική ιστορία ως απροσδιόριστη α-συνέχεια του ιστορικού κόσμου, πράγμα που αναδύθηκε κυρίως δια της φιλοσοφίας και της λογοτεχνίας -όταν αναδύθηκε.
Η διακοπή της προσωπικής υπόστασης, αυτό που κοινοτόπως ονομάζουμε θάνατο, εξετάζεται πλέον και από την σκοπιά της ίδιας καθαυτής της προσωπικής υπόστασης και όχι μόνον εντός της γενικής χαρτογραφίας του "ιστορικό-κοινωνικού" καθορισμού που συνεχίζει να αυτο-παράγεται ως έκφραση της γενικής μεταφυσικής των ζώντων, όσο παραμένουν φυσικά ζώντες!
Ο ίδιος όμως ο ιστορικός κόσμος δεν υφίσταται πέραν των προσωπικών υποστασιοποιήσεών του, άρα δεν είναι δυνατόν να εκφραστεί ουσιακά αν δεν τοπολογηθεί και από την σκοπιά της μοίρας της προσωπικής υπόστασης.
Η προσωπική υπόσταση ως όψη περιέχει έναν αρνητικό αυτοκαθορισμό της ιστορικότητας. Υπάρχει ένα είδος συντριβής της όψης αυτής από την πλευρά της γνωσιακής περιεχομενικότητας, ήτοι όχι από την σκοπιά της συνέχειας της μνήμης-ταυτότητας αλλά από την σκοπιά της ενεργούς συνείδησης του υποκειμένου κατά την εξέλιξή της στο "Διαρκές και το Διασαφές του Γίγνεσθαι".
Ένας σκοτωμένος, ηττημένος ή απλά αποβιώσας αγωνιστής της δικαιοσύνης, πριν ακόμα αυτή πραγματωθεί ή μη-πραγματωθεί ή πραγματωθεί μερικά δημιουργεί το σημείο-τομή του ιδανικού της δικαιοσύνης διά και προς την άφατη δυνητικότητά του και αντίθετα προς την επαληθευσιμότητα ή διαψευσιμότητά του στο υπαρκτό του κόσμου. Αυτό μπορεί να νοηθεί ταυτοχρόνως με την καταστροφικότερη ή δημιουργικότερη έννοια, εφόσον η μορφή του αδικαίωτου ή η μορφή του δικαιωμένου καταρρέει στο μη-συμβαίνον. Η αρνητική ιδανικότητα του προσώπου κλίνει ούτως προς την θέση του αδικαίωτου, του άσκοπου, του α-νόητου, εφόσον η υποτιθέμενη συνέχεια του ιστορικού κόσμου δεν έχει ούτε θα έχει ποτέ σημασία για την οπτική του μη-συμβαίνοντος στο προσωπικό υποκείμενο. Αυτό δεν σημαίνεται, όπως ίσως θα ήθελαν να πιστεύουν πολλοί  φίλοι, με την έννοια πως είναι άδικη η παρουσία ενός ορθού όντος σε μια συμβαντικότητα αδικίας -θανατερής μάλιστα, πράγμα που θα μας έκανε αποδέκτες εύλογων επικούρειων ή μαρξικών αντιρρήσεων, αλλά πως είναι α-νόητη και άσκοπη η ίδια η συμβαντικότητα της ζωής όσο είναι ένα επισυμβάν του καταστροφικού και άδικου συμβάντος. Έχει νόημα να καταλάβουμε δηλαδή πως η συσσώρευση καταστροφικής απάνθρωπης συμβαντικότητας κηλιδώνει την ουσία του όντος και αποτελεί παρακαταθήκη ιστορικής επιβάρυνσης του ανθρώπινου βλέμματος, παρεκτός κι αν θεωρούμε πως η ελευθεριακή, ή αταξική ή δημοκρατική ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το, κοινωνία θα είναι ένα φωτεινό μνήμα λήθης του υπάρξαντος αθλίου κόσμου.
Πολύ αισιόδοξους βρίσκω τους φίλους που ορθώνουν πήλινα τείχη έναντι της "οντολογίας του κακού", ή αυτούς που εμπιστεύονται τις δυνάμεις του αεί επερχόμενου νέου και πανάγαθου αταξικού μέλλοντος, και δυστυχώς θα τους στεναχωρήσω από την σκοπιά της επίγνωσης της βαρύτητας του παρελθόντος και αυτού του ίδιου του κακού που το διαπερνάει ως ήδη ενεργό και μη-οριοθετημένο παρόν του εδώ υπάρχοντος κόσμου.
Ακριβώς επειδή ο άνθρωπος, και εννοώ ο κάθε τύπος δημιουργικού ανθρώπου, έχει επιδείξει την ανοητότερη αισιοδοξία έναντι αυτών των ενδο-ιστορικών δυνάμεων της απάλειψης και της απάρνησης της προσωπικής υπόστασης, για αυτό έχω κάθε λόγο να ανησυχώ για την κάθε αισιοδοξιαρχική θρησκευτικότητα είτε αυτή κρύπτεται εντός ιστορικό-υλιστικών εποπτειών είτε αυτή εκδηλώνεται ανοιχτά με την υπεράσπιση των ''λογικών-φωτεινών'' πολιτισμών κ.λ.π
Από την σκοπιά του λεπτολόγου νομιναλισμού της υπόστασης, που είναι από την ζωντανή και όχι νεκροφιλική σκοπιά το "μισό" της ζωής, δεν προσδοκάται λοιπόν καμμία εκ των υστέρων δικαίωση αλλά ένας άλλος χάρτης της ζωής, το δικαίωμα της προσωπικής καταγραφής της αδικίας που υπέστησαν όσοι υπέστησαν την αιώνια ατιμία της εκάστοτε εξουσίας (και αντ-εξουσίας) και έχουν κάθε λόγο να θεωρούν πως θα την υποστούν, όσο επικρατεί η λογική του "ατόμου-μαύρου" σημείου της ολικής ζωής.
Υπό αυτή την έννοια η λατρεία της ζωής και της ιστορικής διαλεκτικής (μαρξισμός), του υποτιθέμενου φωτός ("ελληνο-λάτρες" και αφελείς "διαφωτιστές"), η πρόταξη ''θετικών" προτύπων "ψύχραιμης" σκέψης (νεο-θετικιστές), η κριτική της ''σκοτεινιάς" και της νέκρας του "κόσμου της εξουσίας" (αναρχο-αριστερίστικος ή φασιστικός βιταλισμός) δεν είναι για μένα παρά η πιθανή αναγγελία μαζικών θανάτων.
Με λίγα λόγια για μένα όλοι είναι ύποπτοι εξομωσίας προς τον άνθρωπο, τον συγκεκριμένο άνθρωπο..
Και ας μην παρεξηγούνται εύκολα..










Ι.Τζανάκος   

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..