Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

Μοντέρνα (και μετα-μοντέρνα) συμπύκνωση της αλλοτρίωσης..



Η δυνατότητα να παραμένεις εντός ενός τεχνικού και πραγμοποιημένου κόσμου σκεπτόμενος τις "ανάγκες" σου και την "προσωπική" σου μοίρα, αλλά επίσης χωρίς να σκοπεύεις να υπερβείς το κόσμο αυτόν, παράγει καταστροφικές σκέψεις και πράξεις χωρίς καμμία αληθινή ανθρώπινη σημασία, περιορισμένες στο συγκεκριμένο αυτό Είναι που σε περικλείει, το οποίο όμως, συνήθως, περιορίζεται ακόμα περισσότερο από τον ''προσωπικό" τόνο που του προσδίδει ως Είναι μιαν ακόμα εντονότερη και σκληρότερη αλλοτρίωση και απ-ανθρωπιά
Θα ισχυριστούμε πως  είναι ακριβέστερο να πούμε πως αυτός ο ειδικός τόνος είναι που προσδίδει στην απανθρωπιά την ιδιότητα να είναι θεμελιακή ιδιότητα αυτού του Είναι. 
Το αλλοτριωμένο Είναι μιας κοινωνίας που δεν είναι ανθρώπινη μετασχηματίζεται σε σκληρότητα μέσα από την ανάδυση των προσωπικών της τόνων.
Γενικά, η περίκλειση σε έναν αλλοτριωμένο κόσμο σε συνδυασμό με μια εσωτερική στροφή των υποκειμένων, αλλά εντός αποκλειστικά αυτού του όποιου συγκεκριμένου κόσμου, είναι ο χρυσός κανόνας της βαθύτερης αθλιότητας, που δεν περιγράφεται επαρκώς με την σήμανσή της ως αθλιότητας του εγωτισμού.
Όταν το ίδιο το Όλον περιέχει τόσο την τεχνική μονοκρατορία στη παραγωγή και τη σκέψη όσο και την εσωφέρεια του υποκειμένου είναι ένα καταστροφικό Όλον, ένα θανατερό οντολογικό πλέγμα, που στην λαμπερή του τεχνική και "πραγματιστική" επιφάνεια αναδύει τις αρχαϊκότερες ωθήσεις μετατρέποντάς τες και αυτές σε τεχνικό μέσο κυριαρχίας της Κυριαρχίας και της ίδιας της αυτονομημένης τεχνικής.





Ι.Τζανάκος

Τρίτη, 30 Ιουλίου 2013

Πολεμικές αποφάσεις επί του φιλοσοφικού πεδίου..



Η εξαίρεση που συντελείται, της ύπαρξης των όντων από τα όντα τα ίδια καθαυτά που είναι (τα όντα), κατά την προαιώνια Φιλοσοφία, μιά πάντα ενότητα ύπαρξης και ουσίας (ή θεμελιακής φαινομενικότητας) υπό την κυριότητα της ουσίας (ή της θεμελιακής φαινομενικότητας), είναι μια φιλοσοφικο-πολιτική εκδοχή της νεωτερικότητας με ιστορικές θεμελιώσεις πολύ μακρινές στον χρόνο.
Στο φιλοσοφικό και θεολογικό-οντολογικό παρόν μας, που διαρκεί από την εποχή τής παλινόρθωσης της αντίδρασης μέχρι την δική μας εποχή τής αντι-κομμουνιστικής παλινόρθωσης, η εξαίρεση αυτή της ύπαρξης, ή της υπαρκτικότητας, ήταν το βασικό φιλοσοφικό όχημα της αντι-εγελιανής φιλοσοφικής παλινόρθωσης, η οποία έλαβε σαφώς νεο-χριστιανικά και νεο-θρησκευτικά χαρακτηριστικά για να καταλήξει, διά της μεθόδου της καθαρής άρνησης σε έναν αντι-χριστιανικό χριστιανισμό ή σε μια αντι-θρησκευτική θρησκευτικότητα, με κατεξοχήν εκπρόσωπο της τον προ-φασίστα Νίτσε.
Δεν θα εξετάσουμε εδώ τις ελλείψεις της άλλης εκδοχής της προοδευτικής νεωτερικότητας ή του διαφωτισμού (πράγματα μη ταυτά) που φανερώνουν μιά συνοδοιπορία, από τη θέση πάντα της άγνοιας ή της άγνοιας κινδύνου, με την αντίδραση, τόσο στο θεολογικό όσο και στο καθαρά φιλοσοφικό επίπεδο. Αρκεί να επισημάνουμε την σημασία της Σπινοζικής εμμένειας της Υπόστασης, την "ζώσα Υπόσταση" του Έγελου, αλλά και την "ανθρώπινη ουσία" του Φοϋερμπαχ, που σημαίνουν άρρητα την παράλληλη διαρκή προσαρμογή της προοδευτικής σκέψης στα κελεύσματα της επελαύνουσας μεταφυσικής της εμμένειας, της μεταφυσικής της υπαρκτικότητας, και τέλος την παράλληλη προσαρμογή στην υποστασιακή υποκειμενικότητα, που απετέλεσε τον "υπαρκτό υποκειμενισμό" των νεώτερων εποχών.
Για να κατανοήσουμε όλα αυτά από την σκοπιά της προοδευτικής Φιλοσοφίας και Θεολογίας-Οντολογίας, πρέπει να αναζητήσουμε το δημιουργικό στοιχείο της αντιδραστικής Φιλοσοφίας και Θεολογίας-Οντολογίας και από αυτό να ερμηνεύσουμε την ολότητα των απόψεων που περιέχονται και στα δύο "στρατόπεδα". Απλά, η αντιδραστική Φιλοσοφία αποδείχθηκε ενεργότερη και ουσιαστικότερη στην ερμηνεία των "υπαρκτικών" φαινομένων, μιας και ήταν ένας από τους πρωτογενείς συντελεστές τους. Η πρωτοκαθεδρία της ερμηνείας και της δημιουργίας ήταν προφανέστερη του προφανούς από την ίδια τη στιγμή που ο Κίρκεγκαρντ, ο Σόπεναουερ, ο Νίτσε, και στο τέλος ο Χάιντεγκερ κυριάρχησαν στην αμιγή φιλοσοφική σκηνή, αφήνοντας τις εκτροπικές ερμηνείες και ανασκευές απλά να επιβεβαιώνουν την κυριαρχία τους.
Θα μπορούσε κανείς να ζητήσει ένα τέλος για τη Φιλοσοφία, μια μη-Φιλοσοφία, ή μια αναλυτική της απο-δόμηση, όπως και έγινε, αλλά το κάπως κωμικό ήταν πως αυτό το είχαν πρώτοι ζητήσει οι προηγηθέντες. Η προσπάθεια ήταν ήδη εγχαραγμένη, και η πολιτική κυριαρχία στον τόπο της Φιλοσοφίας, από αυτούς, ήδη κερδισμένη.


Ακόμα και σήμερα αν ζητήσεις από έναν βιβλιοπώλη να σου πεί τι "φεύγει" και πουλά τρελλά στα νιάτα, θα σου πεί: Νίτσε..
Όλα τα άλλα έπονται ή είναι συμπληρωματικά..
Ίσως είμαι από τους λιγότερο νιτσεϊκούς νεολαίους που υπήρξε ποτέ, και αυτό το χω για καμάρι.

Ανοιχτά πλέον, και χωρίς να το έχω χιλιοσκεφτεί, θέλω να πολεμήσω με ολοκληρωτικό φιλοσοφικό πόλεμο τα εξής:
1) Τον Νιτσεϊσμό. Και εκεί που είναι "χωνεμένος" και εκεί που είναι απροκάλυπτος.
2) Τον Χάιντεγκερ, αλλά ως έναν ευφυή και διαλεκτικοποιημένο Νίτσε.
3) Όλο το "υπαρξιστικό" ρεύμα, που είναι βέβαια αφομοιωμένο στους Χάιντεγκερ, Σαρτρ κλπ.
4) Τον Φόυερμπαχ.
5) Όλη την μη-Φιλοσοφία, είτε έχει νιτσεϊκές είτε έχει "αναλυτικές" βάσεις.
6) Την παυλικιανή μη-Θεολογία..
7) Την πολιτική Θεολογία της "απόφασης" και της "ισχύος", ως παραφθοράς και αλλοίωσης της μακκιαβελικής και θουκιδιδικής "θεωρίας της δύναμης".
8) Τις εμμενοκρατικές θεολογίες της ''υπόστασης" και της "σωματικότητας" όπως είναι αυτούσιες στους κλασσικούς της Νεωτερικότητας, ώριμης και πρώιμης, αλλά και στους αντιδραστικούς φιλοσόφους που προαναφέραμε.
9) Την ύστερη ελληνική και ρωμαϊκή Φιλοσοφία της Αυτοκρατορίας (Στωϊκισμός, Επικουρισμός, Κυνισμός), αλλά όχι τον νεοπλατωνισμό και τον σκεπτικισμό.  


Ι.Τζανάκος 
 

Το ό-πως-Είναι ως επιτακτικός θἀνατος..



Το ερώτημα "γιατί υπάρχει το ον και όχι το τίποτα", που έθεσε ο περίφημος Χάιντεγκερ, με έναν πολυπλοκότερο βέβαια τρόπο, δεν είναι α-νόητο, αλλά ένα προκλητικό ερώτημα σε όλους τους θετικιστές επιστήμονες που ασχολούνται μόνο με το "πως" του όντος.
Θα μπορούσε όμως κανείς να ξαναδεί τα πράγματα χωρίς να θέτει ένα ερώτημα αλλά το όπως-είναι τους ως ερώτημα. Πιθανόν αυτό ήταν και η ουσία του ερωτήματος του Χάιντεγκερ πέρα από την απορητική έναρξη, να θέσει το ό-πως-Είναι ως την ουσία του Είναι τους. Το ό-πως-Είναι περιέχει κάποτε τόσο την υπαρκτική όσο και την ουσιολογική πλευρά του όντος, αλλά και την ενότητα τού "για-τί" και του πως, όλων όμως στην αξεδιάλυτη ενότητά τους (όχι πάντα, σε αυτό το "κάποτε" που αναφέραμε).
Αυτή η  ενότητα είναι το προβληματικό σημείο στο ούτως τεθέν ερώτημα. Το ό-πως-Είναι του Είναι δεν είναι παρά μια αναμονή θανάτου του όντος, αφού το ό-πως-Είναι σήμερα εκτός απο αλυσοδεμένο σε διάφορες αλυσίδες (όπως το κοινωνικό σύστημα, τα κράτη, οι καταπιέσεις και οι ανάγκες) είναι και αλυσοδεμένο στην οντολογική εξαφάνιση που φέρουν αυτές οι αλυσίδες. 
Το ό-πως-Είναι δεν είναι τελικά πάντα ένα για-τί.
Το για-τί θα εδύνατο να ορθωθεί σε περιεχόμενο του ό-πως Είναι αν απεξαρτούσε την ουσία του από το κυρίαρχο-κυριαρχικό ό-πως, άρα τελικά από το ό-πως της ύπαρξης, που είναι πάντα θάνατος. Η ουσία της έννοιας-κατηγορίας "ύπαρξη" είναι πάντα θάνατος, και όταν αυτή αναβιβάζεται, με περίτεχνο και διαλεκτικό τρόπο, δια του ό-πως σε μέρος της ολότητας-σφαιρικότητας, θανατοποιεί το άπαν. Αυτό συμβαίνει, η υπαρκτικότητα ως θάνατος, με ιδιαίτερα ανησυχητική εμβέλεια, γιατί το ό-πως-Είναι είναι σαν κεντρική σημασία μια καθολική κυριαρχία της υπαρκτικότητας. 
Ακριβώς δε γιατί αυτή η "υπαρκτικότητα" ορίζεται σε ένα ολικό σύστημα καθορισμών. 
Ο χαιντεγκεριανισμός είναι μια ανώμαλη εγελιανοποίηση του αντι-εγελιανισμού. 
Οι ευθύνες της Δυτικής Φιλοσοφίας για την ύπαρξη αυτης της δυνατότητας είναι τερατώδεις και αφορούν φυσικά και τον ίδιο τον Έγελο, αλλά και τον Σπινόζα, με την υποστασιο-κεντρικότητα των εποπτειών τους (ακόμα και ο Έγελος υπέκυψε τελικά σε μια θεωρία του μετα-υποστασιακού υποστασιακού, της "ζώσας υπόστασης" που προκύπτει μετά την αναγγελία του Υποκειμένου).
Γι'αυτό μετά από μια θορυβώδη αναγγελία εκατοντάδων προφητο-ειδών σελίδων ο Χάιντεγκερ αναδεικνύει ως ουσία του υπαρκτικού Είναι του ανθρώπου το Είναι-προς θάνατον.
Όλη η αναμονή για την έννοια του χρόνου, για την νέα εμμενοκρατικά/μετα-φυσική έννοια του χρόνου, καταλήγει σε αυτό το θλιβερό αποτέλεσμα που είναι το προς-τον -θάνατο-Είναι.
Δεν θα ήμουν άδικος αν έλεγα πως αυτό είναι μια πρόσκληση σε μαζικές δολοφονίες, και αυτό δεν θα το έλεγα με την χρησιμοποίηση απο εμέ της πρόσκαιρης ή μη πολιτικής τοπο-θέτησης του κ.Μάρτιν απέναντι στο εξαμβλωματικότερο καθεστώς που εμφανιστηκε ποτέ στη γη, αλλά σαν συνέπεια της ειδικής θεώρησης, που ο ίδιος εγκαθιδρύει, της σχέσης  ανάμεσα: στο Είναι-του-ό-πως-Είναι και το πρός-θάνατον-είναι, ως το ό-πως-Είναι να είναι το Είναι του ολικού Είναι, ακόμα κι αν είναι ως ολικό Είναι (που εφαρμόζεται πάνω του το όπως-Είναι) ένα σφαιρικό Είναι. 
Αν το ό-πως του Είναι είναι το κεντρικό Είναι, του σφαιρικού κατά τα άλλα ολικού Είναι, το μόνο που μένει στο συνειδητοποιούντα "αυτό" είναι να αποφασίσει να το πράξει σαν απόφαση, αφού και το απλό "πως" δεν μπορεί εδώ (πιά) να επιτελέσει τον ρόλο της ενεργητικής λήθης (λ.χ εργασία ή επιστήμη) αλλά ούτε το για-τί  μπορεί εδώ (πιά) να αφαιρεί την πραγματικότητα από την πίεση της εμμένειάς της, δηλαδή από την επιτακτικότητα της πράξης, αφού δεν έχει εδώ (πιά) την πραγματικά κεντρική και προσωπική σημασία που είχε πάντα στην αληθινή μετα-φυσική. 
Η μόνη πράξη που απομένει σε ένα ον που δεν αφαιρείται από το "πως" αλλά και δεν παραμένει σε αυτό είναι ένα γυμνό "πως", ένα καθαρό και ,ταυτόχρονα ως καθαρό, ολικό ό-πως, δηλαδή ένας θάνατος δια γυμνών αποφάσεων. Θα ήταν πλεονασμός να πούμε ό,τι η ολικότητα σε ένα τέτοιο διανοητικό-ψυχικό περιβάλλον σκέψης απλά μαζικοποιεί την δολοφονική απόφαση.
Και επειδή το να αυτοκτονήσουν μαζικά οι Ναζί είναι μάλλον το λιγότερο πιθανόν το πιθανότερο είναι να ετερο-κτονήσουν κάθε τί που είναι το "ιδανικό" για αυτό τον σκοπό. Όχι πως αν ακούγανε τον προφήτη της καλύβας δεν θα αυτο-κτονούσαν γοργότερα, αλλά μάλλον τελικά επικράτησαν "ρεαλιστικότερες" σκέψεις.






Ι.Τζανάκος

Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2013

Η αισθαντικότητα εξόριστη, στο αστικό σκουπιδαριό..




Η εντεινόμενη αναζήτηση της ελάχιστης διαφοράς ανάμεσα στην δυνατότητα του λεκτικού αγγίγματος του όντως Είναι και την περίκλεισή του με αυτό το άγγιγμα , ίσως να φαίνεται μιά αρκετά σχολαστική δραστηριότητα, για ένα άγγιγμα.
Συνήθως τα αγγίγματα και την αισθαντικότητα οι πολίτες της αστικής δημοκρατίας την αφήνουν στις "αισθήσεις".
Δεν έχει να κάνει τίποτα όμως ο Λόγος ως άγγιγμα με τις αισθήσεις όλων αυτών των μισο-πολιτισμένων φαντασμένων που αφού ισοπεδώσουν, εξοντώσουν, διαλύσουν, εξαλείψουν, εκχρηματίσουν, πουλήσουν, πουληθούν, αναζητούν στο τέλος την αισθητηριακή τους δικαίωση.
Γιατί, για δικαίωση μη αισθητηριακή δεν έχουν κάν τα μούτρα να μιλήσουν μέσα τους, οι αχρείοι..
Όμως όπως ξέρουμε πιά, όλες οι λέξεις κινδυνεύουν να είναι μυστικές αν είναι αληθινές. Πρέπει να τις εγκαταλείπουμε λίγο μετά την κάθαρσή τους, γιατί στην διάρκειά τους παραμονεύει η μαζική χρήση τους, σήμερα.
Πως να μιλήσουμε λοιπόν για την αφή ως δύναμη γνώσης και να μην γραπωθούμε αμέσως από τους γνωστούς βρυκόλακες που διακινούν τις ρεκλάμες;
Δεν μπορούμε να μιλήσουμε, γιατί μιλήσαμε ήδη πολύ..
Ούτε να ανασκεύασουμε μπορούμε τις λέξεις όπως το άγγιγμα, αν δεν περιοριστούμε ξανά και ξανά μέσα στην πιό παλαιϊκή γλώσσα. Δεν είναι αυτή γλώσσα ανακαλυπτόμενη στα αρχαία λεξικά, ούτε στα νέα αρχαία που ο κύριος από τον Μέλανα Δρυμό δημιούργησε μεταξύ δύο γενοκτονιών, αναγγέλλοντας την δεύτερη.
Αυτή η γλώσσα υφίσταται ως η αντίθεση στους εξομολογητικούς και αισθαντικούς τόνους που σχηματίζουν το γνωστό εκείνο πρελούδιο της αιωνιότητας που λέγεται μοντέρνο, ακόμα κι αν αυτοί οι τόνοι φαίνονται, ή μάλλον μόνον φαίνονται να φαίνονται, ό,τι είναι "σκληροί", "αντρίκιοι", αβυσσαλέοι.
Ας πούμε, φαίνονται να φαίνονται πως είναι υπερ-άνθρωποι, φαίνονται να φαίνονται πως είναι μετα-άνθρωποι, και μόνον φαίνονται, αφού είναι κι αυτοί εξομολογητικοί. Αισθαντικοί τόνοι ενός πρελούδιου της αιωνιότητας, που έμαθε να μας μιλάει και να λέει εγώ. Εγώ που δεν είναι εγώ, μη-εγώ, άλλο, και παρ-άλλο, και κάθε παραξενιά της φύσης του εγώ. 
Γιατί, αυτοί οι τόνοι δεν ταιριάζουν πιά ούτε στην έρημο που αναγγέλλουν συνέχεια, λές και ομοιάζει με την ένδοξη έρημο που γέννησε τόσα αρνητικά θεάματα, αληθινά. 
Είναι παράκαιροι όπως η σημερινή έρημος που δεν είναι παρά ένα σκουπιδαριό από απόβλητα της ταξικής ιστορίας. Αλλά το παράκαιρο αυτό είναι ένα καλό συμπλήρωμα και μόνον. Τι θα μπορούσε να είναι το παράκαιρο  ως έρημος που έχει μετατραπεί σε σκουπιδαριό; Ένα πρόσκαιρο, ξεδιάντροπα απομακρυσμένο..










Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 28 Ιουλίου 2013

Το αιώνιο ως μη-σχέση του..


Τι είναι το αιώνιο;
Ρωτήστε το..



Ο διάλογός μας με το αιώνιο δεν σημαίνει πως εισερχόμεθα εμείς σε αυτό αλλά πως αυτό εισέρχεται σε εμάς, είναι παρόν σε εμάς. Σχετιζόμαστε με αυτό όντας αυτό μη σχετιζόμενο με εμάς.
Το αιώνιο ως παρόν σε εμάς δεν είναι παρουσία ούτε σχετίζεται με εμάς, αφού το αιώνιο δεν έχει παρουσία ούτε σχετίζεται με ό,τι άλλο. 
Αυτή η παροντικότητα δεν παρουσιά-ζεται και δεν σχετίζεται, αλλά είναι παροντική σε ένα (άλλο) ον και δημιουργεί σχέτιση από την πλευρά αυτού του άλλου όντος.
Η παροντικότητα της παροντικότητας του αιώνιου είναι μόνον παροντική. Δεν υπάρχει δηλαδή ένα είδος παροντικής παρουσίας του αιώνιου αλλά μόνον παροντικότητά του.
Η παροντικότητα του όντος που είναι το "αιώνιο" δεν παρουσιάζεται και δεν σχετίζεται απο την πλευρά του με το άλλο ον αλλά σημαίνει πως το "αιώνιο" είναι παρόν εντός του και το οδηγεί στην σχέτισή του (του άλλου όντος) με αυτό. 
Μπορεί να είναι το ον αυτό που ονόμασαν θεό, αλλά δεν είναι θεός γιατί ο θεός είναι μια καθολική σχέση, με αμφοτερόπλευρο τον συσχετισμό, όση κι αν είναι η διαφορά δύναμης ή η ιεραρχική "ανωτερότητά" του στην σχέση του με το "δημιούργημά" του.
Δεν θέλω να ορίσω το περιβάλλον αυτό ον ως καθολικά περιβαλλόμενο σημειακά, αφού αν και "περιβαλλόμενο" σημειακά απο εμάς δεν μπορεί να περιβληθεί παρά μόνον με την άρνηση, αποφατικά, εφόσον είναι το περιβάλλον ον που δεν περιβάλλεται παρά μόνον ως απόλυτα περιβάλλον τα πάντα. Ό,τι σημαίνεται ως "περιβάλλον τα πάντα" δεν μπορεί να έχει καθολική σήμανση, δεν μπορεί να είναι σημειακά προσδιορισμένο με έναν προσδιορισμό που με τη σειρά του θα το περιβάλλει συγκροτώντας το εσωτερικά. 
Η περιβάλλουσα  σήμανση τού "περιβάλλοντος τα πάντα" όντος  είναι μόνον περιβάλλουσα, χρησιμοποιώντας δε το εγγύτερο, στα πράγματα που περιέχει, αρνητικό πρός αυτά, στοιχείο.  
Αυτό το στοιχείο είναι ο χρόνος και η ικανότητά του να λειτουργεί όχι μόνον απλά, όπως είναι ως "φυσικός" χρόνος, αλλά και δια της αλλοιώσεώς του.
Ο χρόνος στη πραγματικότητα μπορεί να είναι απλά, σε σχέση με το αιώνιο, ο  τόπος εργασίας τού ιδανικού ομοίωματός του και όχι κάτι οντολογικά ταυτόν με αυτό (ως αιώνιο καθαυτό) μόνον και μόνον γιατί είναι ένα σημείο που μπορούν τα περιεχόμενα σε αυτό πράγματα (στο "αιώνιο") να συναντηθούν με το αιώνιο.
Δεν μπορεί λοιπόν παρά να είναι , το "αιώνιο", ελλειπτικά σημαινόμενο  ως χρόνος , ως ένας χρόνος που σημαίνεται ως ένας απροσδιόριστος χρόνος από έναν προσδιορισμένο. 
Ο προσδιορισμένος ούτως χρόνος φέρε-ται όμως προς τον απροσδιόριστο ή είναι αυτή η μοναδική πρός τον απροσδιόριστο χρόνο φορά (-φέρεια) και τίποτα άλλο .  Αυτός ο εξαρτημένος από το αιώνιο σημειακός χρόνος είναι μεν μια παρουσία, αλλά μια παρουσία εξαλειπτόμενη από το αιώνιο, μια παρουσία που είναι μόνον αυτή η εξάλειψη.
Αυτό που ως χρόνος σημαίνει το αιώνιο είναι η αποτύπωση της είσδυσης του αιώνιου στο ον που το σημαίνει και όχι ένα σημείο που θα σήμαινε μιά ύπαρξη όπως όλες τις άλλες υπάρξεις που σημαίνουν τα σημεία. Είναι μεν σημείο αλλά ως ένα άνοιγμα.
Ἐνα άνοιγμα όμως που είναι ως ον (και σημείο) μόνον αυτό το άνοιγμα. Όμως αυτό το άνοιγμα πρέπει πάντα να σημαίνεται ως το εγγύτερο θετικό-αρνητικό αυτού στο οποίο ανοίγεται. 
Το ά-χρονο είναι το χρονικό σημείο που πληρεί αυτή την ιδιότητα, εφόσον περιέχει τόσο την περατότητα που είναι αναγκαία σε έναν προσδιορισμό όσο και την αοριστότητα που είναι αναγκαία σε έναν αποφατικό μη-προσδιορισμό που επιτελεί τον ρόλο της σημασίας ενός όντος χωρίς δυνατότητα προσδιορισμού που προσδιορίζει όμως αυτό που "προσδιορίζει" και το ίδιο, χωρίς να αναφέρεται ή να είναι ουσιακά αναφερομενο σε αυτόν τον προσδιορισμό (το ά-χρονο δηλαδή προσδιορίζει κάπως το αιώνιο χωρίς όμως να το συγκροτεί εσωτερικά, είναι το αιώνιο από μια εξωτερική προς αυτό σκοπιά, αλλά και ως κάτι ομοιάζον). Το ά-χρονο ως το σημειακό ομοίωμα του αιώνιου, είναι η σημειακή ένωση του αιώνιου με το μη-αιώνιο που περιέχει την δυνατότητα ως σημείο να αγγίξει το αιώνιο, να το περικλείσει  ως απερίκλειστο σε μια αιφνίδια κατηγόρηση.
Ούτως, γίνεται ακόμα μια φορά ορατή, στο πεδίο της σήμανσης,  η μονοσημαντότητα της σχέτισης, το απόλυτο του μοναδικού προσανατολισμού της μη-αιωνιότητας στην αιωνιότητα, όταν η μη-αιωνιότητα σχετίζεται με την αιωνιότητα. Αν το άγγιγμα, από εμάς, αυτού του αδιάφορου όντος θα μπορούσε να το περικλείσει σημειακά, περιέχοντάς το, εγκλείοντάς το, συστήνοντάς το ως ον, αυτό είναι μιά άλλη υπόθεση..





Ι.Τζανάκος
 

Χρόνος..




Υπάρχει μια πηγή των αναπαραστάσεων που δεν αφορούν το προφανές, υπάρχουν λέξεις που δεν θα ειπωθούν ποτέ όσο περιοριζόμαστε από την ανάγκη της προφάνειας.
Αυτή η πηγή δίνει νερό σε όλους τους στοχαστές, τους προφήτες και τους άθεους, που μας εμφανίζουν τόσα θαύματα στο λαλίστατο στόμα τους. Αυτές οι λέξεις βρίσκονται στον τόπο εκείνο που δεν σημαίνει την ίδια την ύπαρξη των πραγμάτων ως υπαρκτών.




Το ουσιώδες νόημα των πραγμάτων δεν είναι η ίδια η ύπαρξή τους, ούτε η "ατομική" ούτε η "καθολική". 
Δεν γνωρίζω αν μπορούμε να μιλάμε για νόημα εδώ πέρα, αλλά για κάτι που δεν αφορά τις διαμάχες και τους συμβιβασμούς που φωλιάζουν σε όλα τα νοήματα. Σαν λίθοι που έχουν μέσα τους απολιθώματα της ανθρώπινης ζωής και των συγκρούσεών της, οι σημασίες ορθώνουν αυτά τα νοήματα σε λέξεις πλατειές όσο είναι η έκταση των βιωμάτων που εναποτέθηκαν σε αυτές, και αυτός που τις χρησιμοποιεί γιά να χτίσει το οικοδόμημά του δε γνωρίζει πως η κτίση του έχει συντελεσθεί ήδη στα ίδια τα πέτρινα στοιχεία της.





Μέσα στους λίθους της οικοδομής όμως δεν είναι μόνον αυτό που απολιθώθηκε υπαρκτό αλλά μυριάδες ενέργειες που αυτό ήταν, ζωντανό, και χωρίς σκοπό, στον αγώνα της παρουσίας του στον κόσμο
Και ο κόσμος μια σειρά από μυριάδες ενέργειες που ξεπήδησαν από την καταστροφή, τη ειρηνική ή βίαιη φθορά των προηγούμενων οικοδομημάτων, που με τη σειρά τους...





Υπάρχει ωστόσο αυτό που μεσολαβεί όλες τις μεσολαβήσεις και δεν είναι δυνατόν να αναβλύζει από την ίδια την μεσολάβηση εντός και διά των καταστροφών, αλλά είναι η διαμεσολάβηση όλων των διαμεσολαβήσεων, χωρίς καμία παρουσία να παρουσιάζεται εντός του, ούτε το ίδιο να είναι ποτέ μια παρουσία. 
Αν η όρθωση πάνω και πέρα από το συνεχές των οντικοτήτων και των παρουσιών δεν είναι μόνον άρνησή τους, αν η άρνηση δεν είναι ο αν-ύπαρκτος κρίκος που αναζητούμε, τότε που είναι η αιτία της απόσπασής μας από την διαδοχή των οικοδομήσεων και των καταστροφών, των ενεργειών και των απολιθώσεών τους;





Υπάρχει μια πηγή των διαμεσολαβήσεων που "αρνείται" πεισματικά να ορισθεί μέσα στα όρια του περατού και του απέραντου, αποσπάται από το υπαρκτό και την ουσία του, την παρουσία και την απουσία, τον θεϊσμό και τον αθεϊσμό των λαλίστατων. Δεν είναι ένα άφατο ούτε ένα λεκτόν, δεν είναι ά-λογο ούτε έλλογο, δεν είναι ένα Είναι ούτε ένα μη-Είναι, δεν είναι κάτι ούτε το μηδέν
Η αναβλύζουσα δύναμη της ζωής περιέχεται μέσα στην δική του ανάβλυση, αλλά δεν είναι κάτι πάνω ή πέρα από τη ζωή, ούτε φυσικά μια ζωή ή υπερ-ζωή. Δεν είναι ένα μοναδιαίο Εν ούτε πολλά, δηλαδή, ούτε ένα Εν που είναι μοναδικό ούτε ένα μοναδικό των πολλών.





Ο χρόνος που αναπαρίσταται και εννοιολογείται, ο χρόνος που βιώνεται, ακόμα και σαν "άλλος" χρόνος, είναι η διάρκεια της συνέχειας, η επιμονή της συνέχειας να είναι χρόνος και του χρόνου να είναι συνέχεια, το αιώνιο παρόν του αιώνιου που σε διαρκή παροντικότητα τέμνει το συνεχές του χώρου, αλλά δεν είναι αυτό που είναι η πηγή του, η ώθηση της κίνησής του πρός τον χώρο, αφού το αίτιο της κίνησης του χρόνου στον χώρο δεν είναι η κίνηση του χρόνου στον χώρο. 
Ο χρόνος είναι ο αιώνας αν σημαίνει την παραμονή του στο Εν που είναι. Ο χρόνος είναι ούτως το ά-χρονο της παραμονής του στην απουσία κάθε παρουσίας του. Ο χρόνος είναι τότε ένα κενό που αναφλέγεται, που αναβλύζει, εντός του εαυτού του χωρίς να σημαίνει τίποτα άλλο από την ταυτότητα με τον εαυτό του.  
Ο χρόνος τότε δεν εκτυλίσσεται ούτε εντός του εαυτού του ούτε εκτός του εαυτού του, ή μάλλον είναι ως εαυτός ένα μη-εντός ένα μη-εκτός αλλά μόνον χρόνος, δηλαδή το αιώνιο.






Η σχέση με αυτό τον χρόνο, τον χρόνο που δεν σημαίνεται αλλά μόνον περιβάλλεται σημειακά ως αυτό που μας περιβάλλει μη-σημειακά, είναι η πηγή..












Ι.Τζανάκος

Σάββατο, 27 Ιουλίου 2013

Το φοβερό Όνομα..



Η αποδιάρθρωση των δεσμών του κοινωνικού δύναται να παράγει τις ευστοχότερες εξεικονίσεις και εννοιολογήσεις του, όντως, αλλά δεν μπορεί να παράγει κάποια έννοια του κοινωνικού που ακολουθεί ως αναιρόν το ήδη αποδιαρθρωμένο, παροδικά ή μόνιμα, κοινωνικό,  παρεκτός κι αν σε αυτό το άλλο κοινωνικό περιέχονται ως κωδικές εγγραφές οι μνήμες αυτής της προηγούμενης αποδιάρθρωσης.

Όμως, μπορεί να πεί κανείς πως υπάρχει ταξική κοινωνία που έχει καθ'ολοκληρίαν εξαλείψει τα αιτιακά συμπλέγματα (μέρος των οποίων είναι και αυτό που ονομάζουμε αποτέλεσμα) που προκάλεσαν κάθε ειδική μορφή αποδιάρθρωσης;
Η ίδια η λειτουργία της κωδικής εγγραφής είναι στις ταξικές κοινωνίες δομημένη ως εγγραφή μιάς παλινδρόμησης τόσο στις "παλαιότερες" της κάθε μίας από αυτές, όσο είναι επίσης (ταυτόχρονα) δομημένη ως εγγραφή της ίδιας της ιδιάζουσας κωδίκωσής της ως παλινδρομικής εις'εαυτόν. 
Και αυτό το τελευταίο σημαίνει πως η αστική κοινωνία, ως η νεώτερη ταξική κοινωνία, περιέχει μερικώς αναιρεμένα τα "στοιχεία" των προηγούμενων κοινωνιών, αλλά επίσης και τον εαυτό της ως ειδική κωδίκωση που είναι (όχι μόνον) και αεί μερικότητα αυτής της αναίρεσης. Η αντιδραστικότητα των πρώτων συμβιβασμών της με την απολυταρχία και την αυταρχική θέσμιση είναι εγγενής στις αστικές αξιοθετήσεις, είναι εγγενής στην λατρεία της "ελευθερίας", της "δημοκρατίας", της "ισότητας".
Αλλά εκτός από αυτή την εγγενή αντιδραστικότητα που φωλιάζει σε κάθε παραλήρημα για το πολιτειακό "μεγαλείο" της η αστική κοινωνία είναι ως ιδιάζων καθαρός κώδικας (ως καπιταλιστικός κώδικας) μιά εγγραφή που σημαίνει την δική της, ξεχωριστή, θανατοπολιτική. 
Όπου, συγκεντρωμένη και αυτοκαθορισμένη (αστική μόνον;) πολιτική, δημοκρατική ή μη-, σημαίνει μαζικός θάνατος. Η "συμμετοχή" των παλινορθωτικών στοιχείων, της δουλείας και της απολυταρχίας, σε αυτό το μείγμα που περιέχει τόσο την "καθαρή" καπιταλιστική όσο και την "παλινορθωτική" πολιτική μορφή, δεν πρέπει ούτε να υποτιμάται ούτε να υπερτιμάται
Η ελευθερο-ισότητα και η δημοκρατο-θέσμιση είναι και χωρίς τις ειδικές τους παλινδρομικές σημανσεις από μόνες τους αξίες που μπορούν να θανατώσουν εκατομμύρια ανθρώπους, το δημοκρατικό-ιμπεριαλιστικό κράτος είναι, ακόμα και ως κεκαθαρμένο από τις απολυταρχικές  αναβιώσεις ένα κράτος μαζικής δολοφονίας. Η δημοκρατία είναι ως αυταξία, πιθανόν, ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, ένας ολοκληρωτικός πόλεμος, ένα παγκόσμιο ή παγκοσμιο-ποιητικό σύστημα οικονομικής εξόντωσης πληθυσμών, ακόμα και αν είχε τις "αγαθότερες" καστοριαδικές εγγραφές εντός του.  
Η δημοκρατία και η ελευθερία ως αυταξίες είναι ίσως τα παραπάνω, στην καθαρή τους καπιταλιστική μορφή, μιά μορφή που (περιέχοντας πάλι όλες τις μερικές αναιρέσεις) έχει μέσα της ένα δικό της μη αναιρούμενο (ποτέ!) στοιχείο που είναι εφιαλτικότερο: την πολιτική ως συγκέντρωση και μέτρο της εμβιότητας, το καθολικό κράτος. 



Η καθαρή σύνοψη της ιστορίας που είναι αυτό το καθολικό -δημοκρατικό, αστικό- κράτος μπορεί να είναι το τέλος της ανθρωπότητας. Και αυτή η σύνοψη αδιαφορεί για τις εκτροπές τής δημοκρατίας αφού η δημοκρατία είναι αυτή η εκτροπή από την κοινωνία που αν ορθωθεί σε κανόνα περιέχει ήδη την "ολοκληρωτική" εκτροπή της. 
Ο εσωτερικός εαυτός του λεγόμενου νεωτερικού "ολοκληρωτισμού" είναι η δημοκρατία ως εκτροπή του πολιτικού στοιχείου του κοινωνικού αυτοκαθορισμού, και ως εαυτός η δημοκρατία είναι ήδη εντός τού εκτροπισμού της ως η αιτία του εκτροπισμού της σε "ολοκληρωτισμό".


Ας τα δούμε πάλι, πιό συγκεκριμένα:
Αν και είναι λόγου χάριν προφανές πως έχει καταστραφεί η δουλεία και η δουλοκτησία ως προσδιορίζον αιτιακό σύμπλεγμα που σημαίνεται στην μορφή της δουλείας και της δουλοκτησίας ως απόλυτου κοινωνικού κανόνα-νομοτέλειας ( ως δηλαδή "δουλοκτητικού τρόπου παραγωγής") την ίδια στιγμή σε αυτό τον "φιλελεύθερο" και "δημοκρατικό" κόσμο επιβιώνει σε ελάχιστες μονάδες, χωρίς να αναφερθούμε καθόλου στην μεταφορική χρήση του όρου ("δουλέμποροι μεταναστών") που όμως και αυτή απηχεί μια επιβίωση της δουλείας-δουλοκτησίας. Όμως υπάρχει πέρα από τον προσδιορισμό του "τρόπου παραγωγής" ο καθαρός προσδιορισμός της παραγωγής της ζωής ως κοινωνικής παραγωγής, προσδιορισμός που μπορεί να λάβει άμεσα πολιτικό χαρακτήρα, με την έννοια πως το πολιτικό "αυτονομείται". Το πολιτικό "αυτονομείται" σημαίνει μαζικός θάνατος, οικονομικός ή στρατιωτικός, για τα συμφέροντα της ιμπεριαλιστικής δράκας των μονοπωλίων, είτε αυτό είναι σημείο της επιθετικής της πολιτικής ή σημείο της υποταγής των καθεστωτικών αριστερών.
Η κυριολεκτική σημασία όμως  της δουλείας, η υπηκοότητα και η κυριαρχία ως αυτο-κυριαρχία επιβιώνει επίσης ως κατεξοχήν δύναμη στον αυτοκαθορισμό ως πολιτικό αυτοκαθορισμό, στην πολιτική ως θεμελιακή δύναμη, στο πολιτικό στοιχείο ως οντολογικό στοιχείο κλπ.
Αυτό είναι το σκάνδαλο του καπιταλισμού και των νεωτερικών κοινωνιών, ό,τι δηλαδή είναι ανίκανες να αποκτήσουν απόλυτες κωδικές εγγραφές που αποκλείουν τις άθλιες κωδικές εγγραφές των προ-καπιταλιστικών και προ-νεωτερικών κοινωνιών, πράγμα που σημαίνει πως σε αυτές (τις αστικές κοινωνίες) δεν πληρούται ο όρος της γνώσης ως αποτελέσματος της αποδιάρθρωσης που αυτές ως κοινωνίες δημιούργησαν στο προηγούμενο κοινωνικό (σύστημα), αν με τον όρο γνώση εννοούμε την αλήθεια.
Με αυτή την έννοια η διεργασία κατονόμασης της παλαιάς φεουδαλικής λ.χ κοινωνίας και της νέας αστικής μέσω του ρήγματος που η αστική προκάλεσε με την άνοδό της ή η ίδια συντελέσθηκε ως σύστημα ονοματοδότησης μέσα στο ρήγμα της προηγούμενης είναι με τη σειρά της μια διεργασία με εγγεγραμμένο το παλινορθωτικά ελλειπτικό στοιχείο, είτε αυτό σημαίνει την ανώμαλη αναβίωση των προ-νεωτερικών αξιών είτε την ολοκληρωτική αναγωγή της κοινωνίας στην παράδοξη δουλοκτησία του κράτους ή υπερ-κράτους. Και την ονομάζουμε παράδοξη γιατί είναι κάτι λιγότερο από δουλοκτησία αλλά και κάτι περισσότερο από μια μεταφορική της μεταβίβαση στον μοντέρνο κόσμο. 
Αυτό σημαίνει πως όλες οι περίφημες αξίες της "ελευθερίας", της "ισότητας", της ''δημοκρατίας", δεν είναι απλά ένα ελλειπτικό που είναι να καλυφθεί ή ένα ανολοκλήρωτο που πρέπει να ολοκληρωθεί αλλά ένα "φύσει" και "θέσει'' ελλειπτικό και ανολοκλήρωτο που δεν θα ολοκληρωθεί η καλυφθεί ποτέ. 
Μα πως; είναι αυτές οι "κατονομάσεις-αξίες" εγκλωβισμένες στην παλινορθωτική λειτουργία πρός κάποια δουλεία; Μπορεί κανείς να το πεί και έτσι, και τώρα όχι μόνον με την έννοια πως η δουλεία επιβιώνει νομοτελειακά (αν και περιθωριακά) στην κυριολεκτική της μορφή, αλλά με την ουσιώδη μεταφορική έννοια πως οι αξίες της αυτάρκους και αυτοθεσμιζόμενης πολιτικής δεν μπορεί παρά να σημαίνουν την κυριαρχία, την υποταγή, τον θάνατο, τον εξανδραποδισμό. Ή πιό συγκεκριμένα, την κυριαρχία, την υποταγή, τον θάνατο, τον εξανδραποδισμό της άμεσης εργασίας, είτε με τα κράτη έκτακτης ανάγκης γενικά, ή με τα κράτη έκτακτης ανάγκης που οργανώνουν την εργασία ως εργασία υπαγόμενη στο αυτονομημένο πολιτικό, ονομαζόμενο ως "πολιτικό στοιχείο". Όπου, ο ελιγμός που ισχυρίζεται πως το "πολιτικό στοιχείο" είναι κάτι "ελεύθερο" από το Κράτος μπορεί να επιστραφεί σε αυτούς που τον πραγματοποιούν με την επισήμανση από μέρους μας πως αυτό σημαίνει το παραπάνω:δηλαδή την ευπλαστότερη και εφιαλτικότερη υπαγωγή της άμεσης εργασίας στην οντολογική απορρόφησή της από έναν εφιαλτικό οντολογικοποιημένο κυρίαρχο. Το ναζιστικό "κράτος" είναι το αυτονομημένο πολιτικό, το "πολιτικό στοιχείο", και ως τέτοιο είναι "ολοκληρωτικό", ενώ το σταλινικό κράτος παραμένει εντός των ορίων της κρατικής (ρεαλιστικής) πολιτικής της ένοπλης δημοκρατίας, χωρίς να αποφεύγει ωστόσο πλήρως του προσδιορισμού του ως οντολογικοποιημένου κράτους του "πολιτικού στοιχείου" (ενός αμυνόμενου κομμουνιστικού λαού! μαλάκες αντισταλινικοί) . Αυτό φαίνεται και από το γεγονός πως το ναζιστικό κράτος οργανώνεται ως τελετουργία αυτού του "στοιχείου", ως λατρεία του πολιτικού μύθου, εργάζεται ως ένα υπερμοντέρνο και ταυτόχρονα παλινορθωτικό εξάμβλωμα, ολοκληρώνοντας όλες τις κωδικές εγγραφές του αστισμού εντός της πραγματικής ειδικής του, ή θα έλεγα ειδικότερης του, εγγραφής που είναι η με κάθε τρόπο οντολογική απορρόφηση της άμεσης εργασίας.
Η ελευθερο-ισότητα και η δημοκρατο-θέσμιση, εντός ενός τέτοιου πραγματικά υπαρκτού και όχι "φαντασμένου" αξιοθετικού Είναι, είναι οι περιεκτικές μορφές μιας αεί ανολοκλήρωτης ελευθερίας και μιας αεί ανολοκλήρωτης δημοκρατίας που όσο αυτο-θεωρούνται ως αξίες, όχι μόνον αυτο-βαυκαλίζονται ως έννοιες και αυτοκαθορίζονται ως σημειακά όντα, αλλά παράγουν οργανωμένο θάνατο. 
Η δημο-κρατία και η ελευθερία ως αυταξίες μπορεί να σημαίνουν την ολική, αν και παράδοξη, αναβίωση, στην ιμπεριαλιστική εποχή, της δουλείας ως ειδικής ("μοντέρνας") κοινωνικής μορφής τής θανατοπολιτικής υπαγωγής της άμεσης εργασίας.  
Είναι αυτονόητο πως η μη δημοκρατική πολιτική, ως αυταξία, σημαίνει ακριβώς το ίδιο, αλλά ακριβώς..
Υπάρχει λοιπόν, από την πλευρά της εργαζόμενης ζωής, η ανάγκη μιας ολικότερης κατονόμασης που δεν προκύπτει από την μέχρι σήμερα ρήξη των κοινωνικών δεσμών, ακόμα κι αν αυτή η διάρρηξη και η κατονόμαση που την ακολουθεί αφορούν  την αιρετική μορφή των προηγούμενων (αστικών) μορφών ρήξης (και γνώσης που προκύπτει από την ρήξη), και όλοι γνωρίζουν που αναφέρομαι
Διότι, η ονοματοδοτική διεργασία αν και είναι πάντα σημαίνουσα την (εννοιακή ή άλλη) γνώση που προκύπτει από την ρήξη δεν είναι πάντα (μέχρι σήμερα ποτέ) σημαίνουσα την καθολική γνώση. Όπου καθολική γνώση θα σήμαινε βέβαια κατ'ουσίαν την καθολική πράξη που κάποτε είχε ένα όνομα που προκαλούσε το ρίγος στις μάζες των εργατών και τη φρίκη στις δράκες των αντιπάλων τους. 
Το όνομα μπορεί να παραμείνει το ίδιο, μιας και οι αστοί πάντα σφυροδρέπανα θα φαντάζονται στους εφιάλτες τους και κομμουνιστές θα τους ονομάζουν όλους αυτούς ( ή αναρχικούς είναι αλήθεια) αλλά η ουσία του ονόματος θα είναι φοβερότερη, ίσως και η πραγματική του ουσία, αφού η αποδιάρθρωση που θα προκαλέσει την ανα-ονοματοδότηση σίγουρα θα είναι εφιαλτικότερη, αφορώντας την ίδια την ύπαρξη της ζωής σε κολασμένους τόπους που θα φλέγονται από τους πολέμους και την οικονομική και περιβαλλοντική καταστροφή..











Ι.Τζανάκος

Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2013

Απάρνηση..



Η σημασία των διάφορων παραδόσεων που συγκροτούν το παρελθοντικό στοιχείο της πολιτικής θεωρίας έχει αναλυθεί, άλλοτε ψύχραιμα και χωρίς οντολογικοποιήσεις άλλοτε με έναν πραγματικά φαντασμένο τρόπο, άπειρες φορές. Θα ήταν μάλλον μεγάλη η έπαρση αν κάποιος ήθελε να παρουσιάσει κάτι ριζικά νέο όσον αφορά την ανάλυση και θεματοποίηση της σημασίας της παράδοσης της πολιτικής θεωρίας, είτε αυτή περιορίζεται ως έννοια στην καθαυτό πολιτική θεωρία είτε αυτή περιλαμβάνει μια σειρά συντελεστών.
Αυτό που θα είχε ίσως σημασία θα ήταν να βγούμε έξω από την πολιτική ως κάτι το σταθερό και διαχρονικά προσδιορισμένο, χωρίς ωστόσο να περιφερθούμε πάλι με αυτό τον γνωστό μη-συνειδητό αμφιθυμικό τρόπο που περιφέρονται όλοι οι απαρνητές της πολιτικής, από όποια σκοπιά κι αν σημαίνουν αυτή την απάρνηση, όποιους σκοπούς κι αν έχουν, το ξέρουν δε το ξέρουν.
Πως να το πράξουμε αυτό; Ας δούμε πρώτα αυτούς που δεν τους αφορά το πρόβλημα..
Υπάρχει ένας αμφιθυμικός και απαρνητικός τρόπος που συναντιέται κυρίως σε όλους αυτούς που φαντάζονται έναν κόσμο χωρίς κρατική εξουσία, είτε αυτό ως γεγονός προκύπτει από την ταυτόχρονη κατάργηση των τάξεων και του κράτους είτε είναι στοιχείο μιας περιπλοκότερης διεργασίας που αφορά την διαλεκτική παραγωγικών δυνάμεων και παραγωγικών σχέσεων όπως εκφράζεται και αντανακλάται στην πάλη των τάξεων. 
Η πολιτική σε όλη αυτή την παράδοση (πλέον), όσο και να αναπτύσσονται διάφορες ετερόδοξες εκδοχές της, παράγεται μάλλον ως μια παρακείμενη κατάσταση που όσο τείνουμε στον σκοπό της α-ταξικότητας α-κρατικότητας θα τείνει και αυτή στην εξαφάνισή της. Η εικόνα μιας απελευθερωμένης από τις έγνοιες της σύγκρουσης ανθρωπότητας είναι η εικόνα αυτής της μορφής απάρνησης της πολιτικής.
Δεν θα αναφερθώ στην αντι-πολιτική και τον αντι-κρατικισμό του φιλελευθερισμού, συντηρητικού και "κεντρώου", απλά γιατί θεωρώ πως αφορά κυρίως μιάν ειδική αστική τακτική της πρωταρχικής συσσώρευσης του κεφαλαίου (με κάθε δολοφονικό τρόπο) και όχι την στρατηγική ύπαρξη της αστικής τάξης που είναι και θα παραμείνει και κρατικά και πολιτικά μορφοποιημένη. Κάποια μείγματα φιλελευθερισμού και "αναρχισμού" μου προκαλούν απλά θυμηδία. 
Βλέπουμε λοιπόν πως η βασική μορφή στρατηγικής απάρνησης της πολιτικής συναντιέται στον αριστερό και αναρχικό χώρο. Είναι βέβαια αστείο να το λέει κανείς αυτό, όχι γιατί γελοιοποιείται ο ίδιος αλλά γιατί οι αριστεροί και οι αναρχικοί κάθε είδους αφιερώνουν συνήθως όλη τους τη ζωή στην πολιτική. Την αφιερώνουν όμως; και τι πολιτική είναι αυτή που επιθυμείται ως καταργημένη "κάποτε", όταν λήξει αυτό το καταραμένο πράγμα που λέγεται σύγκρουση; Η πολιτική που παράγεται σε αυτό τον χώρο είναι μια μη-πολιτική που όταν αναγκαστεί να γίνει πολιτική έχει δύο δρόμους: ή να σημαίνει την προσαρμογή στον αστισμό, με "αριστερό" η "αντι-αυταρχικό" πρόσημο, ή την ολική στράτευση σε μιαν ιδέα και πρακτική δράση εξαφάνισης του κοινωνικού διαχωρισμού σε τάξεις που αποτελούν, κατά την παράδοση αυτή, την ουσία του κράτους και της πολιτικής. Οι διάφορες μορφές που παίρνει αυτή η ολική στράτευση δεν μας ενδιαφέρουν εδώ. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι πως όλοι οι ιδεολόγοι αυτής της παράδοσης αναγκάζονται τελικά να κάνουν πολιτική. Και μάλιστα πολιτική με την "κλασσικότερη" έννοια, αφού η ίδια η στράτευση επιτάσσει την προσαρμογή στους κανόνες της πολιτικής χειραγώγησης, στα γενικότερα και τα μυχιότερα σημεία της κοινωνικής και "ατομικής" ύπαρξης. Γνωρίζω πως αυτά που λέω εκνευρίζουν πολλούς φίλους και μη (ή εχθρο-φίλους), αλλά αυτά λέει η ιστορία πρός το παρόν. Αν στεναχωρούνται ας μη με διαβάζουν επιτέλους, για να ησυχάσω και γω από το "μάτι" τους. 
Η ίδια η ιδέα της στράτευσης λοιπόν είναι η εισχώρηση του αγωνιστή σε ένα σκληρό πυρήνα πολιτικής χειραγώγησης και σημαίνει την δημιουργία, ακόμα και στο μικρότερο βαθμό ποσοτικής ύπαρξης, ενός κράτους. Όχι μόνον η πολιτική αλλά και το κράτος είναι εδώ. Ένα κράτος με τα όλα του: δικαστήρια και ενόχους, φίλους και εχθρούς, πληροφοριοδότες, μηχανισμούς, ιδεολογία, κανόνες ιεραρχίας, τιμωρίες, αποκλεισμούς, ψεύδη και στρεβλώσεις της σκέψης, αλλά και σκοπός, ιερότητα, πειθαρχία, ήθος, αφιέρωση, θάρρος κ.α άλλες τερατώδεις αρετές.
Πολλές φορές αναρωτιέμαι, τι δουλειά έχω με όλα τούτα; Μα είναι προφανές πως επειδή ζώ σε αυτό τον κόσμο, όπου το πάνω χέρι το έχουν οι αστοί και τα τσιράκια τους, προστρέχω και γω στον άλλο Λεβιάθαν, τον δικό μου (ή έτσι πιστευόμενο απο εμέ και τους άλλους ομοιοπαθείς εργαζόμενους) Λεβιάθαν.
Το πρόβλημα είναι πως η κατανόηση του πολιτικού και κρατικού φαινομένου, από τη σκοπιά της πραγματικά απόλυτης απάρνησης που φέρει η φιλοσοφία  (ειδικά η φιλοσοφία που δεν εκμαυλίζεται από ελπίδες) θεωρείται ως αυτό το πάντα (δικό) κράτος αλλά άθλιο κράτος, ακόμα και στην προπλασματική μορφή του (που είναι μερικές φορές πιό άθλια δυστυχώς από την ολοκληρωμένη μορφή του). Κατά κάποιο τρόπο η στράτευση στην αλήθεια είναι αλήθεια πως σε φέρνει σε μεγάλους μπελάδες. Η απάρνηση της πολιτικής, και όχι μόνον της "δημοκρατικής", είναι το τίμημα για την αλήθεια. Αλλά, και εδώ είναι το παράδοξο, αυτή η αλήθεια είναι επίσης μια πολιτική αλήθεια..



Ι.Τζανάκος

Μπορείτε να συνεχίσετε τη μάχη σας ! / Αιτιολογικό συμπλήρωμα μιας εξαφανισμένης ανάρτησης για την έννοια της ολότητας



Η ένταση με την οποία τίθεται το ζήτημα του κοινωνικού ανταγωνισμού, όποια έννοια κι αν δώσει κανείς σε αυτό τον γενικό όρο, μπορεί να διαστρεβλώσει τις αναπαραστάσεις και τις έννοιες που τον παρουσιάζουν στη νόηση, είτε μιλάμε για την θεωρησιακή νόηση είτε για την νόηση που εμπλέκεται στις διαντιδράσεις της "καθημερινής" πραγματικότητας. Βέβαια η διάκριση είναι πολύ σχηματική. Τι πάει να πεί θεωρησιακή νόηση σε διάκριση πρός την νόηση της καθημερινότητας; Όχι πολλά πράγματα αν δεν προσδιορίσουμε τη νόηση της καθημερινότητας ως περικλείουσα ακόμα και φαινόμενα όπως μια δίκη, έναν πόλεμο, μιά πολιτική εκστρατεία. 
Την ονομάζω καθημερινή αυτή την σειρά των πραγματικοτήτων γιατί σε αυτήν το ημερήσιο αποτέλεσμα έχει την ίδια σημασία και αξία όπως το μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα. Δεν μπορείς να αγνοείς σε αυτήν την σειρά πραγματικοτήτων (και την νόησή τους) την έκβαση ακόμα και της μικρότερης μάχης, ή της ασημαντότερης σύγκρουσης. 
Η καθημερινότητα εδώ ορίζεται σε ένα πλαίσιο παροντοποίησης που δεν δέχεται αναβολή ή αμφισβήτηση, αφού και το μικρότερο σκαλοπάτι της στρατηγικής της εμβιότητας είναι το ίδιο σημαντικό όσο και το κρισιμότερο, θα έλεγα πως είναι μάλιστα η αρχική  και απόλυτή του, ως αρχική, προϋπόθεση. 
Έτσι, δεν μπορείς να δομήσεις κάτι σαν πολιτική στρατηγική, ας πούμε, που να μην περιέχει και τις λεπτομέρειες της παροντικής πολιτικής, τα μέσα, τις οργανωτικές μορφές της πολιτικής οργάνωσης, μέχρι και που θα ανοίξεις γραφεία, πως θα κάνεις εκδηλώσεις κλπ. Όλο αυτό φαίνεται να ορίζει ένα πεδίο που βιαστικά θα ονομάζονταν το πεδίο της τακτικής. Αλλά δεν πρόκειται για την τακτική, αν και είναι προφανές πως η τακτική είναι βυθισμένη σε αυτό, αφού ακόμα και το σημείο όπου πιθανόν θα ήταν κάτι σαν ένας εκπληρωμένος μεγάλος σκοπός έχει την παροντικότητά του, τόσο τετριμμένη που θα απογοήτευε τους περισσότερους φαντασμένους οραματιστές των μεγάλων σκοπών. 
Η παροντικότητα του κοινωνικού ανταγωνισμού είναι προσεγγίζουσα περισσότερο σε αυτό που θα ονομάζαμε εμμενές στοιχείο της πολιτικής, ένα στοιχείο που την καθιστά ως πολιτική μη-στοιχείο αλλά απλά πολιτική, δηλαδή ένα μη σταθερό πεδίο που ορίζεται ως όριο συνεχώς από την συνεχή πρακτική του πραγμάτευση ως όριο που υπερβαίνεται. Όμως αυτή η συνεχής πραγμάτευση των κοινωνικών ανταγωνισμών στο οριακό τους Είναι μπορεί να δημιουργήσει μιαν άλλη φενάκη που έχει να κάνει με την απολυτοποίηση της μη στοιχειακότητας των δομών που τους μορφοποιούν (ως κοινωνικούς ανταγωνισμούς), απλά γιατί οι δομές μορφοποίησης αυτές, στο σύνολό τους, δεν είναι μόνον μη-στοιχειακές αλλά και στοιχειακές, εφόσον θέλουμε να αναζητήσουμε το ολικό ως κάτι που δεν έχει μόνον, ή -ακόμα περισσότερο- καθόλου, απέραντες διαστάσεις ή περιεχόμενα.
Η δυσκολία όμως του προσδιορισμού μιας καθολικής ολότητας είναι αυτή που ταλαντώνει τη σκέψη -αλλά και την πράξη, της μορφοποίησης, ανάμεσα στην επιθυμία αποπεράτωσης μιας αυτο-συνεπούς και σφαιρικής, επιτέλους, ολότητας και στην απελπισία της αντιμετώπισης της χαοτικής ροής διαφόρων σκόρπιων αλλά πολύ δυνατών συμβεβηκότων που διόλου δεν δίνουν στους νοήμονες "αποδέκτες" τους την εικόνα του απλά τυχαίου.
Πριν λοιπόν κανείς διαχωρίσει τις ουσίες από τα συμβεβηκότα τους έρχεται αντιμέτωπος με την ίδια την απέραντη ποικιλομορφία των δυνατοτήτων διαχωρισμού ανάμεσα σε ουσίες και συμβεβηκότα, ακόμα και όταν κάποιοι δηλώνουν απερίφραστα πως αυτό είναι κάτι που δεν τους ενδιαφέρει, προσθέτοντας έτσι, με μια ειρωνεία που τους περιέχει χωρίς να το γνωρίζουν, άλλον ακόμα έναν διαχωρισμό ανάμεσα στην ουσία και το συμβεβηκός.
Έχοντας υπόψιν μου έναν ατυχή διάλογο που με ανάγκασε να ακυρώσω μια ανάρτηση για την οποία είχα αρκετές ελπίδες κατανόησης, αφού αφορούσε αυτό που θεωρούσα εγώ ως "ουσία", διαπίστωσα πως όλοι (μας) έχουμε ήδη έναν ορισμό της ουσίας που όχι μόνον είναι διαφορετικός αλλά και απόλυτα μη επικοινωνήσιμος με πολλούς άλλους εξίσου φιλόδοξους. 
Το ζήτημα μου όμως δεν είναι εδώ να ψευτοσυνθέσω ή συμβιβάσω θεωρησιακά όλες τις καθημερινές τριβές των ατόμων, των λαών, και άλλα μεγάλης εμβέλειας καθημερινά πράγματα, λές και είμαι και κάποιος, όπως είναι πολλοί που το νομίζουν ή δεν το νομίζουν αυτό, αλλά να ασχοληθώ με την φιλοσοφική πειθαρχία αυτής της διερώτησης που αφορά την δομή της ολότητας ή των ολοτήτων υπο το στρατηγικό πλαίσιο που δύναται να ορθώσει η θεωρησιακότητα σε διάκριση προς την "καθημερινή" ύπαρξη, όπως φυσικά την ορίσαμε αποδεχόμενοι το όντως μεγαλείο τής "καθημερινής" ύπαρξης σε αυτό τον κόσμο που μας έλαχε να ζούμε. 
Φυσικά αναγνωρίζω, όπως καταλάβατε, πως όλοι οι σπουδαίοι άνθρωποι, και ειδικά αυτοί που κάνουν και τον μεγαλύτερο θόρυβο στην αγορά, είναι αυτοί που έχουν την εμμένεια και την σοβαρότητα του πρακτικού σκοπού τους κυριολεκτικά μέσα στο σώμα τους
Όπως ξέρουμε όμως δεν είναι όλοι τόσο επιτυχημένοι.



Ι.Τζανάκος 


Το α-συνεχές στον χρόνο...




Η δημιουργία ενός ρήγματος στο χρονικό συνεχές της κοινωνικής ολότητας είναι στοιχείο μιας ευρύτερης διεργασίας που μπορεί να έχει θεμελιώδεις αιτίες που δεν αναφέρονται καν στο ίδιο το στοιχείο της α-συνέχειας. Η α-συνέχεια είναι πιθανόν ένα "χαμηλότερης" οντολογικής θέσης-αξίας στοιχείο της διεργασίας της ρήξης του χρονικού συνεχούς. 
Πριν όμως ακόμα ορίσουμε τα μη-χρονικά στοιχεία της ρήξης του χρονικού συνεχούς θα μπορούσαμε να ορίσουμε τα καθεαυτά χρονικά στοιχεία που αποτελούν το "αίτιό" τους. 
Εφόσον αποκλείσαμε το στοιχείο της α-συνέχειας γενικά το αποκλείσαμε και ειδικά, σε αναφορά με το ίδιο το χρονικό περιεχόμενο του χρόνου ως συνεχούς. Άρα το ερώτημα θα μπορούσε να είναι: ποιά είναι εκείνη η μορφή της χρονικής συνέχειας που αποτελεί το "αίτιο" ή το σύμπλεγμα "αιτίων" της δημιουργίας ρήξης στο χρονικό συνεχές της κοινωνικής ολότητας;
Η μέχρι τώρα κριτική στο χρονικό συνεχές, ή μάλλον στις θεωρήσεις του, στέκεται κυρίως στην κριτική του νεωτερικού χρόνου ως μιας ειδικής μορφής του συνεχούς που "καλύπτει", αποκρύπτει την δυνατότητα της ρήξης του. Η εμφάνιση της α-συνέχειας είναι λίγο ως πολύ, σε αυτές τις θεωρήσεις, ένα "θαύμα" που προκύπτει από την εισβολή κυρίως εμμενών στοιχείων που υπερβατικοποιούνται με την μέθοδο της εν-ικοποίησής τους, ήτοι της αναγωγής τής ουσίας του υπαρκτού στο υπαρκτικό πλαίσιό της που είναι πάντα δομημένο ως "μοναδικό". Αυτή είναι μια γενική κριτική μορφή της νεωτερικής μεταφυσικής για τον χρόνο, πού όσο αναδύεται ως κριτική μορφή τόσο βυθίζεται στο κρινόμενο στοιχείο.




Ι.Τζανάκος

Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Απλά..



Πολύ κακώς έκανα, πριν την ανάρτηση για το Ι.Κ.Α, πολιτικού περιεχομένου ανάρτηση που σχετίζεται με την έννοια της ολότητας. Διαπίστωσα πάλι πως το βασικό πρόβλημα των εννοιών και των καταστάσεων που αυτές ορίζουν είναι πως υπάρχουν ακόμα ως έννοιες και καταστάσεις. Όλο το παρελθόν, σε τυμπανιαία σήψη, έχει κατακαθίσει μέσα στο μυαλό μας με κάθε δυνατό τρόπο. Το μόνο που μας σώζει πλέον είναι η μη-έννοια, η μη-πολιτειολογία, η μη-ονοματολογία, η μη-ύπαρξη και η μη-ουσία, μέχρι να ξεχαστεί όλο αυτό που κατακάθεται πάνω μας σα σκόνη και ομίχλη και εμποδίζει τη σκέψη μας και τη δράση μας, όταν ειδικά μιλάμε για διαπιστωμένα τίμιους και συνεπείς στη ζωή τους ανθρώπους.
Να ξαναπιάσουμε τα πράγματα από την αρχή, να μηδενίσουμε όλες τις βεβαιότητες, χρησιμοποιώντας τις προϋπάρχουσες έννοιες αξίες σαν να είναι τσάπες και σφυριά, και όχι σαν να είναι τίποτα αυθύπαρκτα πράγματα. Μια πλήρης και απόλυτα ακομπλάριστη εργαλειακή αντίληψη των ιδέων, αξιών κλπ. Με έχει κουράσει αφάνταστα η ανάγκη συνεχών διευκρινίσεων. Μόνο μια θα κάνω. Είναι όλα αυτά που σας εν-θουσιάζουν νεκρά. Υπάρχουν μόνον άνθρωποι που εργάζονται, χωρισμένοι σε δύο βασικές τάξεις, και υπάρχει η ανάγκη κατάργησης αυτής της διπολικής ολότητας και αντικατάστασης από μια μονιστική α-ταξική ολότητα,  που θα έχει όμως μεγαλύτερο πλούτο στοιχειακών προσδιορισμών και θα εκπληρώνει τις όποιες ανολοκλήρωτες αξίες όπως η ελευθερία και η δημοκρατία (που έχουν οριστεί, λειψά και ιστορικά μονοδιάστατα, ως "πολιτεύματα''), αλλά και άλλες που ίσως δεν γνωρίζουμε καν πως υπάρχουν.  Και πολλά λέω..


Ι.Τζανάκος
 

Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2013

Ι.Κ.Α Καλλιθέας - Η ταξική προδοσία..(με σημείωση)



Σημείωση: ο όρος προδοσία κίνησε μάλλον το ενδιαφέρον των νομομαθών που υπερασπίζονται πραγματικά άξια (δεν μιλώ ειρωνικά) τις κατηγορούμενες. Θα ήθελα να διευκρινίσω πως αναφέρεται ως όρος σε ένα αξιακό σύστημα που δεν έχει και μεγάλη σχέση με το αστικό αξιακό σύστημα, και δεν αναφέρεται σε αυτό που οι ίδιοι αποκαλούν "εθνική" ή άλλη προδοσία αλλά στην επιλογή μελών της λαϊκής τάξης να αλλάξουν ταξικό στρατόπεδο είτε μέσω νόμιμων είτε μέσω παράνομων πρακτικών. Με αυτό το τρόπο μιλώντας ο κομμουνιστής δεν κρίνει με βάση τον αστικό νόμο, άρα δεν κρίνει με βάση το "νόμιμο" ή "παράνομο" της πράξης αλλά το κοινωνικό και ηθικό περιεχόμενό τους, χωρίς απαραίτητα αυτό να σημαίνει εκ μέρους του την αμφισβήτηση της ανθρώπινης αξίας με την ευρύτερη έννοιά της. Ο κομμουνιστής θεωρεί όλους τους εργαζόμενους-ακτήμονες εν δυνάμει συντρόφους του και τους επιτιμεί πάνω στη βάση αυτής της δυνητικότητας. Αλίμονο αν η ταξική κριτική, που σημαίνει και προσωπική επίκριση σε ένα πολιτικό πλαίσιο, εννοείται με την τυπική συκοφαντική της έννοια, αφού μάλιστα περιέχει και τον κατηγορικό προσδιορισμό "ταξική" που αφορά και αναφέρεται σε ένα εσωτερικό σύστημα αξιών που δεν έχει να κάνει με τον γενικό όρο (προδοσία). Για να το πω απλούστερα ο κομμουνιστής μπορεί να μιλήσει έτσι και στον πατέρα του.




Ευτυχώς για τη φιλοσοφία που γλυτώνει για αρκετές μέρες απο εμένα, βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να συμμετέχω ως βασικός μάρτυρας στη δίκη του σκανδάλου του ΙΚΑ Καλλιθέας, που αφορούσε την έκδοση χιλιάδων πλαστών παραστατικών παροχής χρηματικών ποσών.
Όπως ξέρετε, όσοι παρακολουθείτε το μικρό μου ιντερνετικό σημειωματάριο, είμαι εργαζόμενος σε αυτό το υποκατάστημα του ΙΚΑ από το 2007 και είχα την "τύχη" να δουλέψω στα ίδια τμήματα με όλες τις κατηγορούμενες.
Μετά από μιά επώδυνη ελεγκτική διεργασία από τους επιθεωρητές του ΙΚΑ έχει ολοκληρωθεί το βασικό μέρος του πορίσματος, και φυσικά το κατηγορητήριο από τη πλευρά της εισαγγελίας και των δικαστικών αρχών.
Ήδη οι περισσότεροι συνάδελφοι -και γω μαζί, πέραν των κατηγορούμενων, που ήταν στα τμήματα που διενεργήθηκαν οι πράξεις κατάχρησης και απάτης έχουν "περάσει" από ανάκριση και μάλλον απο εξονυχιστικό έλεγχο των οικονομικών-περιουσιακών τους στοιχείων (υποθέτω από την οικονομική αστυνομία και άλλες υπηρεσίες της ασφάλειας) αλλά και των ευρύτερων κοινωνικών και (όποιων) οικονομικών τους συναλλαγών.
Και μόνο αυτή η ταλαιπωρία, ο τρόμος που ένιωσαν οι συνάδελφοι, ο κοινωνικός διασυρμός τους, αρκούν να κάνουν έναν συνηθισμένο άνθρωπο να θυμώσει πολύ με τις κατηγορούμενες, για να χρησιμοποιήσω μια πολύ ήπια έκφραση για το είδος των συναισθημάτων που νιώσαμε όλοι μας. Ειδικά αυτοί που είχαν και κάποια στενότερη σχέση με τις κατηγορούμενες ένιωσαν την μεγαλύτερη οργή για την ευκολία με την  οποία αυτές έθεσαν σε κίνδυνο την αξιοπρέπεια και την στοιχειώδη ψυχική τους υπόσταση, εφόσον μετά τα γεγονότα γίνανε το "αντικείμενο" της καχυποψίας, του χλευασμού, της αμφισβήτησης της δικής τους ακεραιότητας. Για να μην πω για το ό,τι όλοι μας, και αυτοί που τις ξέρανε στενότερα και αυτοί που δεν είχαν προσωπικές επαφές (όπως εγώ), κάποιες στιγμές θεωρήσαμε τον εαυτό μας πολύ μα πολύ ηλίθιο. 
Όταν η Καλλιθέα και η Ν.Σμύρνη είχανε ήδη βουήξει ό,τι το ΙΚΑ μοιράζει λεφτά (από ό,τι έμαθα και γω σήμερα) εμείς κοιμόμασταν πραγματικά τον ύπνο του δικαίου (βλάκα), και κάποιοι ειδικά (κάποιες) στο πλαίσιο της μικροαστικής καλοσύνης συνέχισαν να έχουν αγαθές σχέσεις και τηλεφωνήματα με τις κατηγορούμενες. 
Η όποια έννοια εμπιστοσύνης στον άλλο άνθρωπο έχει τρωθεί σε όλους αυτούς τους ανθρώπους ριζικά, και αυτό, από ότι λένε οι ίδιοι, και βλέπω και γω, έχει μακροχρόνια αποτελέσματα. 
Μπορώ να πω με σιγουριά πως εμφανίζεται ένα είδος ψυχικής διαταραχής, ένας γενικότερος φόβος. 
Αλλά το αστείο της υπόθεσης είναι για μένα ο ίδιος ο εαυτός μου. Ενώ είχα ήδη εκπαιδευτεί από την θητεία μου στο ΙΚΑ της Πειραιώς 181 (παλιές υγειονομικές επιτροπές) σε απίθανες καταστάσεις και βιώματα, είχα διωχθεί μέσα σε ένα κλίμα σκότους (ο αρχιμαφιόζος που με εξεδίωξε μαζί με μια μικρή πειθαρχική ποινή έλεγε σε μια δεξιά διευθύντρια πού ήταν τότε -όχι τη σημερινή- "σου στέλνω έναν κομμουνιστή, κανόνισέ τον"), ενώ λοπόν είχα "ψηθεί" στο κλίμα της κατάστασης και νόμιζα πως είχα αισθητήριο και κρίση, βρέθηκα να είμαι και γω ένας μπούφος.
Από τότε η οργή μου γι αυτά τα άτομα που εξευτέλισαν το όνομα του δημοσίου υπαλλήλου, το όνομα του εργαζόμενου, αλλά κυρίως την εμπιστοσύνη μου στον άνθρωπο, μεγάλωνε και μίκραινε ανάλογα με τις περιστάσεις.  
Στο τέλος έχει μείνει ένα αόριστο πράγμα, και γω ακόμα δεν έχω καταλήξει τι είναι αυτό που είναι καθοριστικό στις υποθέσεις διαφθοράς. Γενικά, το χρήμα είναι ένα επικίνδυνο και αλλοτριωτικό πράγμα από όπου και να το πιάσεις. Αυτό είναι ένα κοινότοπο αληθές συμπέρασμα, όπως και το συμπέρασμα πως ευθύνεται ο καπιταλισμός, ο νεο-καπιταλισμός, ο νεο-πλουτισμός, ο μικρο-αστισμός κ.α πολλά. Κάτι όμως δεν με γεμίζει με όλες τις γενικεύσεις αυτές, όσο και να τις υπερασπίζομαι ακόμα. Κάτι λείπει..
Και αυτό που με ενοχλεί πλέον είναι να κάνω το μαλάκα, ήτοι τον θεωρητικό, όταν είδα από μόνος μου αυτοπροσώπως τελικά, έστω και εκ των υστέρων, τι σημαίνει να αδιαφορεί κανείς για τον συνάδελφο, τον συνάνθρωπό του, με τον οποίο μαζί ιδρώνει καθημερινά, βασανίζεται στ'αλήθεια, και στο τέλος να τον πουλά για τα σκατά, τα λεφτά, τις περιουσίες και την χλιδή, χωρίς να νοιάζεται για την τιμή την αξιοπρέπεια, την συντροφικότητα, την συναδελφικότητα, το ήθος της εργασιακής κοινότητας.


Όχι λοιπόν, δεν θα συγχωρέσω αυτή τη προδοσία, ακόμα κι αν οι αρχές μου με ωθούν πάντα να κατανοώ τον εργαζόμενο..









Ι.Τζανάκος

Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2013

Αδερφέ μου..


Στον φίλο Αντώνιο Μυκονιάτη..
Στον άνθρωπο..



Αν μπορούσα να θυμηθώ
θα ήμουν εσύ αδερφέ μου
στη κόχη που δέχεται όλο το φως..
σε εκείνες τις μέρες που αφήσαμε να φύγουν..
Ποιός ήταν αυτός που ήμουν εσύ;
Ούτε αυτό μπορώ να θυμηθώ
αν και είναι όλα εδώ σχηματισμένα καλά
όπως μια ακτίνα πέφτει με την μορφή σου..


Αντί λοιπόν να προσπαθώ να είμαι 
ό,τι είναι να είναι κανείς
εγώ, εσύ
και άλλα παντοτινά,
γύρισα το μάτι στα πράγματα..
Και τις υποθέσεις του αιώνιου έκλεισα
με τη ζωή μας την ίδια..


Όσο τη κρατούσα στα χέρια μου
κύλαγε
Όσο την άφηνα 
έρχονταν σε μένα..
Όπως όλα αυτά που είναι
μικρά αλλά σαν το βότσαλο
μεγάλα αλλά σαν ένα ποτάμι
και τίποτα παραπάνω..


Τότε μιά φωνή έξω μου συνέχεια άκουγε
τη φωνή μου
πού'λεγε
Τι λένε όλοι αυτοί οι σωτήρες;
Που πάνε το τραγούδι μας;
Ας τους αφήσω να περιμένουν για πάντα
έχουν ήδη φύγει για αυτό που έρχεται..


Και τότε ακούγονταν πάλι 
το κελάρυσμα του βότσαλου
η βοή του ποταμού..


Σαν να εμπόδιζαν όλα αυτά τα χρόνια
τον εαυτό τους να υπάρξει αληθινά
για κάποιαν άγνωστη αιτία
που δεν με αφορά πιά,
όπως δεν αφορά τον ελευθερωμένο
η τύχη της αλυσίδας του..



Τις μέρες είδα λοιπόν ξανά το φως
και τις νύχτες τα άστρα
λές και ήταν πάλι το φως φως
τα άστρα άστρα
κι'όχι αυτά τα σημεία 
που εκτείνονται σε ένα χαρτί κορδωμένα
φτιασιδωμένα από επιθυμίες ανόητες..



Τώρα φάνηκε να περπατάω τον κόσμο
κι όχι μέσα σ'αυτόν να πηγαίνω 
κάπου μακριά
ή εδώ δίπλα στις απάτες της έπαρσης..
Και πάλι γνώριμος δεν ήταν 
όπως τον λένε
ούτε άγνωστος και άπιαστος
όπως τον φαντάζονταν μερικοί επηρμένοι
αλλά αυτός εδώ ο κόσμος
ο παλιός θάνατος
η παλιά ζωή
τα παλιά ερωτήματα
και το τίποτα σα κρασί νέο πάντα
όπως πάντα..



Και δεν νοιάζομαι για σας
Δεν νοιάζομαι
παρά μόνον για τον αδερφό μου νοιάζομαι
κι ας λέτε ό,τι θέτε
κι ας χτυπάτε τα στήθη σας με δύναμη
κι ας καμώνεστε τον κρύσταλλο
που κόβει λέει σα διαμάντι 
και δείχνει λέει σαν τον ήλιο..



Δεν νοιάζομαι σας λέω
μόνον για τον αδερφό μου νοιάζομαι..



Και είναι αυτός εδώ με το χαμόγελό του
και τα λάθη του
ενάρετος ως τώρα
αλλά δε ξέρεις ποτέ
πιστός ως τώρα
αλλά δε ξέρεις ποτέ
ένας ασυνήθιστος άνθρωπος
όπως όλοι..



Και είναι αυτός εδώ με τις πίκρες του
και τα πάθη του
κρυμμένος πάντα σε έναν μικρό κόσμο
που δεν σας ένοιαξε ποτέ..









Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013

Ο άπειρος κόσμος, ένα ψεύδος;




Μεταφέρω ένα απόσπασμα απο το έργο του Ζ.Ντελέζ " Κινηματογράφος" που αναδημοσίευσε το μπλόγκ Die Bestimmung des Menschen, με τις υπογραμμίσεις του Γ.Ευσταθίου.


" Σύμφωνα με τη διαιρετότητα της ύλης, τα μέρη εισάγονται σε ποικίλα σύνολα, που υποδιαιρούνται ακατάπαυστα σε υποσύνολα ή αποτελούν τα ίδια υποσύνολα ενός ευρύτερου συνόλου, επ'άπειρον. Γι'αυτό το το λόγο, η ύλη ορίζεται από την τάση να συγκροτεί κλειστά συστήματα και ταυτόχρονα από τη μη ολοκλήρωση αυτής της τάσης. Αν και κλειστό, κάθε σύστημα έχει τη δυνατότητα να επικοινωνεί. Πάντοτε υπάρχει ένα νήμα που συνδέει ένα ποτήρι ζαχαρούχο νερό με το ηλιακό σύστημα και οποιοδήποτε σύνολο με ένα ευρύτερο σύνολο. Αυτή είναι η πρώτη σημασία εκείνου που αποκαλούμε εκτός πεδίου: όταν καδράρεται ένα σύνολο, και επομένως γίνεται ορατό, πάντα υπάρχει ένα σύνολο μεγαλύτερό του ή ένα άλλο σύνολο που μαζί με το πρώτο σχηματίζει ένα ευρύτερο σύνολο και μπορεί με τη σειρά του να γίνει ορατό, με την προϋπόθεση να γεννά ένα νέο εκτός πεδίου κτλ. Το σύνολο όλων αυτών των συνόλων συνθέτει μια ομοιογενή συνέχεια, ένα σύμπαν ή ένα κυριολεκτικά απεριόριστο επίπεδο ύλης. Βέβαια, επ'ουδενί δεν αποτελεί ένα ''όλον'', παρότι αυτό το επίπεδο ή τα μεγεθυνόμενα σύνολα βρίσκονται αναγκαστικά σε έμμεση σχέση με το όλον. Είναι γνωστό ότι, αν πραγματευθούμε το σύνολο όλων αυτών των συνόλων ως όλον, οδηγούμαστε σε ανυπέρβλητες αντιφάσεις (σ.σ αναφέρεται βασικά στα παράδοξα του Ράσελ). Όχι επειδή η έννοια του όλου στερείται νοήματος, αλλά γιατί αφενός το όλον δεν είναι σύνολο και αφετέρου δεν αποτελείται από μέρη. Είναι μάλλον εκείνο που εμποδίζει την περίκλειση κάθε συνόλου, όσο μεγάλο κι αν είναι, αναγκάζοντάς το να προεκταθεί σε ένα μεγαλύτερο σύνολο. Συνεπώς, το όλον είναι σαν ένα νήμα που διασχίζει τα σύνολα και δίνει στο καθένα τη δυνατότητα να επικοινωνεί με το άλλο επ'άπειρον, δυνατότητα που υποχρεωτικά γίνεται πράξη. Έτσι, το όλον είναι το Ανοιχτό και αναφέρεται περισσότερο στο χρόνο ή και στο πνεύμα παρά στην ύλη και στο χώρο. Όποια λοιπόν και αν είναι η σχέση των συνόλων, δεν πρέπει να συγχέουμε την προέκταση των μεν στα δε με το άνοιγμα του όλου που διατρέχει το καθένα. Ένα κλειστό σύστημα ποτέ δεν είναι απόλυτα κλειστό. Αφενός συνδέεται μέσα στο χώρο με άλλα συστήματα χάρη σε ένα νήμα, λιγότερο ή περισσότερο ''λεπτό'', αφετέρου εντάσσεται ή επανεντάσσεται σε ένα όλον, που του μεταδίδει μια διάρκεια κατά μήκος του νήματος. Επομένως, ίσως δεν αρκεί να διακρίνουμε, όπως ο Νοέλ Μπερτς, έναν συγκεκριμένο χώρο και τον φαντασιακό χώρο του εκτός πεδίου, θεωρώντας ότι ο φαντασιακός γίνεται συγκεκριμένος όταν περάσει κι αυτός σε ένα πεδίο, όταν δηλαδή πάψει να είναι εκτός πεδίου. Το εκτός πεδίο, καθ'εαυτό ή ως τέτοιο, έχει δύο πτυχές, διαφορετικές στη φύση τους: μία σχετική, μέσω της οποίας ένα κλειστό σύστημα στο χώρο παραπέμπει σε ένα σύνολο που δεν βλέπουμε, και που μπορεί με τη σειρά του να γίνει ορατό, ελεύθερο να δημιουργήσει ένα νέο μη ορατό σύνολο, επ'άπειρον. Και μία απόλυτη, χάρη στην οποία το κλειστό σύστημα ανοίγεται σε μια διάρκεια εμμενή στο όλον του σύμπαντος, που πλέον δεν είναι σύνολο και δεν ανήκει στην τάξη του ορατού. Τα αποκαδραρίσματα, που δεν δικαιολογούνται ''πραγματολογικά'', παραπέμπουν ακριβώς σ'αυτή τη δεύτερη πτυχή ως λόγο ύπαρξης.
   Στην πρώτη περίπτωση, το εκτός πεδίο δηλώνει κάτι που υπάρχει αλλού, δίπλα ή γύρω. Στη δεύτερη, μαρτυρεί μια πιο ανησυχητική παρουσία, για την οποία πλέον δεν μπορούμε καν να πούμε ότι υπάρχει, αλλά περισσότερο ότι ''επιμένει'' ή ''επιζεί'', ένα ριζικότερο Αλλού, πέρα από τον ομοιογενή χώρο και χρόνο. Πιθανότητα, οι δύο πτυχές του εκτός πεδίου αναμειγνύονται συνεχώς. Αλλά, όταν θεωρούμε μια καδραρισμένη εικόνα ως κλειστό σύστημα, μπορούμε να πούμε ότι η μία πτυχή υπερισχύει της άλλης, ανάλογα με τη φύση του ''νήματος''. Όσο πιο χοντρό είναι το νήμα που συνδέει το ορατό σύνολο με άλλα σύνολα μη ορατά, τόσο καλύτερο το εκτός πεδίου εκπληρώνει την πρώτη του λειτουργία, δηλαδή να προσθέτει χώρο στο χώρο. Όταν όμως το νήμα είναι πολύ λεπτό, δεν αρκείται να ενισχύει το κλείσιμο του κάδρου ή να αποκλείσει τη σχέση του με το έξω. Βέβαια δεν είναι δυνατό να εξασφαλίζει πλήρη απομόνωση του σχετικά κλειστού συστήματος. Αλλά όσο πιο λεπτό είναι, όσο περισσότερο η διάρκεια κατεβαίνει από ψηλά προς το σύστημα σαν αράχνη, τόσο καλύτερα το εκτός πεδίου εκπληρώνει τη δεύτερη λειτουργία του, να εισάγει δηλαδή υπερχωρικά και πνευματικά στοιχεία στο σύστημα που ποτέ δεν είναι εντελώς κλειστό".



Οφείλουμε να πούμε πως η βασική μας διαφωνία αφορά την άρνηση του Ντελέζ να ορίσει σαν το σύμπαν ως όλον, πράγμα όμως κατανοητό από την προ-εννόηση που ακολουθώντας και αυτός σημαίνει το σύμπαν, και το όλον, ως άπειρο. Ο Ντελέζ πλησιάζει το εκδιωχθέν από τον εμμενοκρατισμό στοιχείο, αλλά δεν το εγγίζει, τελευταία στιγμή.
Αν προσπαθήσει κανείς να ορίσει το Άπειρο με μαθηματικές μεθόδους και μόνον είναι σίγουρο πως θα υποκύψει στα γνωστά παράδοξα που ανέδειξε ο Μ.Ράσσελ και πραγματεύτηκε ουσιαστικά ο Γκέντελ. 
Όμως το αχαλίνωτο του μαθηματικού Απείρου δεν είναι αναγκαία σύστοιχο της μεγαλοσύνης του Σύμπαντος Κόσμου, και συγγνώμη για την κάπως υπερβολική έκφραση. 
Η απειρία είναι μια κατασκευή που αναφέρεται σε μια δυνατότητα όπως όλες οι δυνατότητες που περιέχονται στα μαθηματικά, πολλές από τις οποίες είναι ή θα είναι για πάντα ανέφικτες και μη-πραγματικές. 
Η μόνη έννοια ενός άπειρου σύμπαντος που μπορεί να αντιστοιχηθεί στο (μαθηματικό) άπειρο με πραγματικές αξιώσεις επιβίωσης είναι η χρονική έννοια του απείρου σύμπαντος, αν φυσικά υποθέσουμε πως όντως ο κόσμος θα είναι ατελεύτητος, παντοτινός, οπότε τα "χρόνια" που θα μετράει δεν θα τελειώνουν ποτέ (τόσο απλά; ναι).
Βέβαια ο Ντελέζ αφήνει ανοιχτή μια τέτοια έννοια του απείρου, αλλά δεν το διευκρινίζει επαρκώς σε σχέση με την έννοια της ύλης και του συστήματος, ή των συστημάτων της, παρά μόνον σχέση με την διαλεκτική τους, ως διαλεκτική ανοίγματος και ολοποίησης σε αναφορά με ένα άλλο νέο περιέχον σύστημα ή μια άλλη περιέχουσα υλικότητα (θα έλεγα πως αυτή είναι η "υλομορφική" διάσταση) ή σαν μια διαλεκτική που αφορά την "άμεση" αναφορικότητα των υλών και των συστημάτων πρός το καθολικό στοιχείο του Σύμπαντος.
Επειδή έχει δεχθεί την αλυσίδα που έχουν βάλει στην ολότητα, αλυσίδα που είναι το άπειρο, δεν μπορεί να αποδώσει στο πιθανότερο υπερ-ον που είναι το σύμπαν την έννοια της ολότητας, ή υπερ-ολότητας εφόσον μιλάμε για την ολότητα των ολοτήτων, γιατί θα ήταν αναγκασμένος να υποκύψει στα παράδοξα που έχουμε προαναφέρει. 
Έτσι αναγκάζεται να  πεί: 

"Το σύνολο όλων αυτών των συνόλων συνθέτει μια ομοιογενή συνέχεια, ένα σύμπαν ή ένα κυριολεκτικά απεριόριστο επίπεδο ύλης. Βέβαια, επ'ουδενί δεν αποτελεί ένα ''όλον'', παρότι αυτό το επίπεδο ή τα μεγεθυνόμενα σύνολα βρίσκονται αναγκαστικά σε έμμεση σχέση με το όλον."

Αν όμως αφαιρέσουμε από την ύλη (και τα συστήματά της) την δυνατότητα του απεριόριστου, θα δούμε πως αυτή στο σύνολό της δεν είναι απροσδιόριστη ως ολότητα.
Η συμπαντική ολότητα των ολοτήτων υφίσταται, και δεν υποκύπτει σε κανένα παράδοξο, απλά γιατί δεν είναι άπειρη, όπως επίσης η ύλη, στο στοιχειακό μικρο-επίπεδο, δεν φαίνεται πως υπο-διαιρείται επ'άπειρον. Και εν πάσει περιπτώσει, ακόμα κι αν υποθέσουμε πως υπάρχει ένα είδος απειρίας, για μας χρονικής, αυτό δεν αφορά την δυνατότητα ενός καθολικού υλικού χωρικού τόπου που πιθανότερο είναι να μην "ενδιαφέρεται" για την απειρία που περιέχει ύλες και συστήματα, αλλά για την δυνατότητα ενός υλικού χρονικού τόπου που "ενδιαφέρεται" για αυτές τις ύλες και τα συστήματά τους από την "σκοπιά" της αντίθεσης. Το όλον σύμπαν, ως μια άπειρη χρονική δύναμη επανάληψης του εαυτού του και των νομοτελειών του (ίσως με εντροπική τάση) και ως θηριώδης δύναμη διάρκειας πρός το απέραντο μέλλον της παρουσίας του, περικλείει αντιθετικά τις ολότητες των υλών, ειδικά αν μιλάμε για έμβια συστήματα, και τα έμβια συστήματα εσωτερικεύουν αυτή την απειλητική περίκλειση με τις υπερβασιολογικές  παράστασεις του συμπαντικού χρόνου. 
Η εσωτερίκευση αυτή είναι εξίσου σημαντική ως προς την κοινωνικο-πολιτισμική και υποκειμενική της σημασία όσο είναι σημαντικές και οι εσωτερικεύσεις των "επίγειων" αντιθέσεων που αφορούν διανθρώπινες αντιθέσεις ή την αντίθεση του ανθρώπου συνολικά με την περιβάλλουσα φύση της γης.
Η "εισβολή" του απείρου στην πραγματικότητα αφορά την νοηματική, φαντασιακή και ιδεολογική σύμμειξη αυτής της μεγάλης αναπαράστασης του μεγάλου κόσμου με τις αναγκαιότητες ενός "γήινου" κόσμου που αφορούν την διάλυση, καταστροφή, και χειραγώγηση κάθε "αναχρονιστικής" συστημικής κλειστότητας και κάθε σχετικά εσωστρεφούς κοινότητας ανθρώπων.
Αν σας έλεγα πως αγαπώ αυτές τις εσωστρεφείς κοινότητες θα σας προκαλούσε αυτό έκπληξη;
Σε τελική ανάλυση, αυτές οι κοινότητες όταν σχημάτιζαν αναπαραστάσεις για  τον μεγάλο Κόσμο δεν έπεφταν και δεν πέφτουν σε τέτοια φιλοσοφικά, και επιστημονικά ακόμα, λάθη. (Μη σπεύσουν κάποιοι να μιλήσουν με χλευασμό για αυτές τις εσωστρεφείς κοινότητες γιατί μπορεί να ανήκουν σε μια απ'αυτές!)
Δεν είναι αυτό παράδοξο;  
Για μένα όχι...












 Ι.Τζανάκος

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • μάτια - όταν η όψη τους χαθεί επιτέλους, δεν ξέρω άλλο να ζητήσω, θα έρθω να σε βρώ δεν θα μας ρωτήσει κανένας από που και πως φτάσαμε ούτε χρεία να'μαστε μόνοι...
    Πριν από 14 δευτερόλεπτα
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 1 εβδομάδα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..