Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013

Άνθρωπος και εργασία..(Φθορά και Σύστημα)



Οι εργαζόμενοι που απομακρύνονται από την παραγωγική  διαδικασία στην κρίσιμη στιγμή των 40-50, χωρίς προοπτικές επανένταξης σε αυτήν, έχουν δεχτεί το πιό καίριο πλήγμα που μπορεί να δεχτεί ένας άνθρωπος. Σε αυτή την ηλικία αρχίζει κανείς να έχει προβλήματα υγείας, ενώ έχει πέσει η σωματική του απόδοση. Αυτό που έχει είναι μια στέρεα εργασιακή εμπειρία, η οποία όμως είναι συνήθως περιορισμένη στην ειδικότητα ή την δεξιότητα που έχει αποκτήσει. Έχει στην κυριολεξία "καταθέσει" την δύναμή του στο είδος της εργασίας που τον απορρόφησε, σε ένα-δύο πόστα, για κάποια χρόνια (10 με 20 περίπου), τα πιό δυνατά χρόνια του..
Αν αυτό το είδος  εργασίας δεν περιέχει ιδιαίτερες μοναδικότητες δεξιότητας ή απλά έχει αντικατασταθεί από άλλες μορφές εργασίας ο εργαζόμενος είναι σαν μιά στιμμένη λεμονόκουπα. 
Αφού έχει λιώσει στο πόστο του, έχει στήσει ένα μαγαζί ή ένα γραφείο, έχει γράψει χιλιάδες ώρες πάνω σε τόρνους ή σε αλυσίδες συναρμολόγησης ή εξόρρυξης, μένει πιά μισοαχρηστευμένος, χωρίς λεφτά, χωρίς κέφι, απογοητευμένος, αηδιασμένος από το άδειασμα που του έκανε η επιχείρηση ή η υπηρεσία, να ελπίζει πως θα περάσει ο χρόνος μέχρι να τον πάρουν σε οποιαδήποτε δουλειά ή αν είναι μεγαλύτερος να πάρει κάποια συνταξούλα. 
Αν έχει υποχρεώσεις τα πάντα μαυρίζουν, τα παιδιά είναι χαμένα στην αγωνία της πρόσληψης και των αδιεξόδων των σπουδών τους, και ο/η σύντροφός του πιθανόν να είναι στην ίδια θέση, ή αν δεν είναι πρέπει να ελπίσεις στην υπομονή και την αλληλεγγύη του/της. Τα λεφτά φυσικά εξαφανίζονται, και μη σου τύχει αρρώστεια ή δάνειο. 
Το χειρότερο είναι η σκέψη πως κάπως "φταίς". Πάντα λέω σε συναδέλφους και φίλους πως ο εργαζόμενος είναι ένας άγιος. Δεν φταίει σε τίποτα. Σε μια τέτοια τοξική πραγματικότητα το μόνο που δεν χρειάζεται είναι οι ενοχές. Ακούω με αγαλλίαση μόνο τα κομμουνιστικά κόμματα, αλλά πραγματικά απολαμβάνω ειδικά την ακροαριστερή ρητορεία μόνο και μόνο γιατί δεν αποδέχονται (και οι δύο μορφές πολιτικής αντίστασης) καμμία ενοχή και καμμία "ευθύνη" για τους εργαζόμενους, ειδικά τους "ώριμους" ηλικιακά. 
Θα έλεγα πως με εκνευρίζει πλέον πολύ, ειδικά όταν γίνεται από τα ίδια τα θύματα, η ενοχοποίηση των ανέργων, απολυμένων και κατεστραμμένων εργαζόμενων. 
Η πιό αηδιαστική μορφή ενοχοποίησης είναι αυτή που εξατομικεύεται. Βλέπουν έναν συντριμμένο παραγωγό, έναν ασθενή και τσακισμένο 50χρονο, που έχει χάσει ακόμα και την σπιρτάδα που έχει ένας "συνηθισμένος" άνθρωπος, βλέπουν έναν παραιτημένο, και κατασκευάζουν αναδρομικές ιστορίες. 
Η ίδια η μορφή της ενοχοποίησης του "ασθενούς", ένας αηδιαστικός αυθόρμητος νιτσεϊσμός, δεν είναι παρά η ιδανικά αισχρή "ερμηνεία" του αστού-ζόμπι για την "φύση" του δούλου, μια ερμηνεία που δυστυχώς ενστερνίζονται και πολλοί αλλοτριωμένοι και ανυποψίαστοι εργαζόμενοι, εργάτες και μικροαστοί, που ακόμα τα "καταφέρνουν". 
Όπως έχω πεί και αλλού, η εργασιακή-εργατική δύναμη δεν είναι ένα ανεξάντλητο και συνεχές όν. Αυτό το αναγνώρισε ακόμα και ο αστικός σοσιαλισμός, όταν αναγκάστηκε να ασχοληθεί με την ουσία της εργασιακής διαδικασίας που είναι ο άνθρωπος ο ίδιος. Θα έλεγα πως ο αστικός σοσιαλισμός στήριξε όλο του το πολιτικο-κοινωνικό πλαίσιο σε αυτή την γνώση που απέκτησε. Αλλά σήμερα έχουμε με μια αντιδραστική στροφή όλων των αστικών δυνάμεων. 
Ο φιλελευθερισμός προσεγγίζει όλο και πιό πολύ τον "βαθύ" φασισμό, τον πυρήνα του, και αυτό συμβαίνει όχι μόνον γιατί αναπαράγονται σκληρές αστικές ταξικο-ρατσιστικές προ-σοσιαλδημοκρατικές και προ-κεϋνσιανές αντιλήψεις (όπως πιστέυουν οι ευρωκομμουνιστές) αλλά γιατί αυτή η αναπαραγωγή στηρίζεται σε μια όλο και πιό πολύ φασιστικοποιημένη στερεοποίηση στην γλώσσα και την νοητική λειτουργία της νεοκλασσικής οικονομικής αργκό. Υπάρχει μια απροσδιόριστη ακόμα στο μέγεθός της "μόλυνση" της οικονομικής σκέψης όλης της κοινωνίας από τα βιολογιστικά και ζωο-πολιτικά θεμέλια της νεοκλασσικής σχολής. 
Ανάλογη είναι και η κατάσταση στις άλλες κοινωνικές κοσμοθεωρητικές αντιλήψεις που αντανακλώνται (όπως και οι "οικονομικές" αντιλήψεις) στις αντίστοιχες επιστήμες. 
Δεν μπορώ να επεκταθώ άλλο επί του θέματος αυτού. Μπορώ μόνο να τονίσω την ολοένα διευρυνόμενη καχυποψία μου απέναντι σε κάθε μορφή "κυνισμού" και ωμότητας, όποια μορφή και αν ενδύεται, ακόμα κι αν συντελείται κάτω από τις καλύτερες "προθέσεις''. Αυτό σημαίνει πως πρέπει όλοι μας, όσοι εμπλεκόμαστε σε επιτυχέστερες ή πρόχειρες νοητικές επεξεργασίες των ιδεολογικών και νοητικών ροών, να κάνουμε έναν αυτοκριτικό απολογισμό του τρόπου και της μορφής των συλλογισμών μας σε σχέση με κάθε "κυνισμό".
Χαρακτηριστικό είναι το θέμα που πραγματευόμαστε τώρα. Η απαίτηση της εξαντλητικής νοητικής διαμεσολάβησης για την εξεικόνιση της ανθρώπινης εργαζόμενης οντότητας δεν είναι απλά το καθήκον μιας "ανθρωπιστικής" ερμηνείας του μαρξισμού ή της κοινωνικής θεωρίας, αλλά το καθήκον της αλήθειας της ίδιας. 
Σε μια κοινωνία όπως η αστική, όπου η ήττα των υποτελών τάξεων δεν ενδύεται τον ιερό μανδύα της υπερβατικής αφήγησης, κάθε υπερβατικοποίηση της εμμένειας δεν μπορεί παρά να πάρει τη μορφή της πολλαπλασιασμένης στο άπειρο ωμότητας. 
Η εργασία δεν έχει καμμία συμβολική, άρα κοινωνική και πολιτισμική, εξουσία, ακριβώς γιατί ορίζεται εντός ενός αυτοπροσδιορισμού. Ο άνθρωπος εξαφανίζεται και μένει η δραστηριότητά του και τα "συστήματά" της, που συναπαρτίζουν ως διεργασίες που έχουν αποσπαστεί από το ανθρώπινο την πιό πραγμική και αποξενωμένη μορφή μεταφυσικής. 
Ο άνθρωπος φθείρεται, η δύναμη φθίνει, αλλά η "διεργασία", το "σύστημα", είναι αιώνια, συνεχή, άφθαρτα, και καταπίνουν κάθε σύμφυτη στον άνθρωπο αδυναμία μετατρέποντάς την και αυτή σε μέρος της μηχανής τους..
Το κεφάλαιο και η εργασία-καθαυτόν μετατρέπονται στον πιό ισχυρό θεό-μολώχ, που φωλιάζει στα τρίσβαθα της εγκοσμιότητας-εμμένειας. Το ότι η επιστήμη/τεχνική είναι μπλεγμένη σε αυτή την οντολογική πλεκτάνη είναι σήμερα μια ακόμα κοινοτοπία αλήθειας. Αυτό που δεν είναι γνωστό είναι πόσο σημαντικότερη είναι η εμπλοκή της γλώσσας...για να μην παρεξηγούμεθα, της καθημερινής γλώσσας..
Αν αντέξω θα επανέλθω, επανεκκινώντας την καντιανή μελέτη μου..




Ι.Τζανάκος 

Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

Βιώματα..



Χθές λιποθύμισε μια συναδέλφισα, λόγω της πίεσης, αφού ήταν μόνη στο πρωτόκολλο να εξυπηρετεί τους ασφαλισμένους.
Αξιοσημείωτη ήταν η στάση των "πολιτών". Αφού μιά κυρία που ήταν νοσοκόμα τοποθέτησε την υπάλληλο σε μια αναπαυτική καρέκλα και φώναξε τους άλλους υπαλλήλους για να την συνεφέρουν ή να φωνάξουν κανέναν γιατρό, οι υπόλοιποι επέμεναν να "εξυπηρετηθούν".
Η δουλειά μας να γίνει ρε παιδί μου...
Εν πάσει περιπτώσει οι περισσότεροι είναι πιεσμένοι και σε μια εξουθενωτική αναμονή, αλλά αυτό ξεπερνάει τα όρια..
Προχθές και στο δικό μου τμήμα είχε λιποθυμίσει ένας καρδιοπαθής, παραμένοντας ξαπλωμένος δίπλα στη πόρτα μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο να τον πάρει. Μας είπαν από το 166 να μην τον μετακινήσουμε. Ένας συνάδελφος του έδωσε λίγο νερό, αλλά οι υπόλοιποι πολίτες δεν δείξαν να νοιάζονται και πολύ για την κατάστασή του. Εμείς εγκλωβισμένοι στο πόστο, οι "απέξω" σφηνωμένοι στην ουρά  και ο καρδιοπαθής τάβλα να περιμένει..τελικά ήρθε το ασθενοφόρο και ο άνθρωπος ήταν καλύτερα. Το διαπιστώσαμε όταν ήρθε χθές, καυγαδίζοντας όπως πολλοί με κάποια ηλικιωμένη για την ουρά.
Στην ουρά υπάρχει ένας διαρκής καυγάς, αλληλοπροσβολές, επίδειξη της σοβαρότητας της πάθησης.."κι εγώ άρρωστος είμαι, κάτσε στην ουρά κυρίααα μου.."
Το πρωϊ οι πολίτες έρχονται από τις 6.00 και φτιάχνουν λίστα αναμονής από μόνοι τους. Οι καυγάδες δεν παύουν βέβαια για την παραμικρότερη αφορμή, όταν ανοίγουν οι πόρτες στις 9.00.
Πολλές φορές αφήνουμε για λίγο την δουλειά πρίν τις 9.οο και κρυφακούμε πίσω από την πόρτα. Το τι λένε για μας -όχι όλοι βέβαια- δεν περιγράφεται. "Να απολυθούν, οι έτσι οι αλλιώς...". Όταν γίνεται η δουλειά χαμογελούν και είναι ευγενικοί όλοι, ακόμα και όταν πρίν σε έχουν απειλήσει, σε έχουν βρίσει. Πολλοί, ειδικά οι υπέργηροι και οι νεώτεροι είναι οι πιό ευγενικοί. Κάτω από τα 35 και πάνω από τα 80. 
Κάνω αυθαίρετες σκέψεις, προσπαθώ να ταξινομήσω. Μάταια.
Την προηγούμενη βδομάδα μίλαγα στην τράπεζα που πήγα να πληρώσω ένα γραμμάτιο με μια κοπέλλα στο ταμείο και μου έλεγε πως οι "πολίτες" στην Καλλιθέα και στην Ν.Σμύρνη είναι αγενείς, ενώ οι λαϊκοί άνθρωποι στα Καμίνια και στην Δραπετσώνα παραμένουν ευγενικοί και ήπιοι. Μάλιστα η κοπέλλα, που δεν μου φαίνονταν ιδιαίτερα "πολιτικοποιημένη" μου είπε πως εδώ (Ν.Σμύρνη-Καλλιθέα) είναι όλοι "καλομαθημένα και πιεσμένα μεσοστρώματα και μικρομεσαίοι". "Μα και δω ζούνε φτωχοί...".
Θυμάμαι τη Δραπετσώνα..
 












Ι.Τζανάκος 

Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2013

Στην αρχή μιλάς για πόλεμο, και τότε θυμάσαι την Κύπρο..



"Έδαφος πάνω στο οποίο μπορούμε να αποφύγουμε την καταστροφή μόνο αν πολεμήσουμε χωρίς καθυστέρηση, είναι έδαφος απελπισίας"
Η τέχνη του πολέμου / Σουν Τζου
Κεφ.11 οι εννιά καταστάσεις


Τι συμβαίνει όταν δεν υπάρχει (εμφανής) πρόθεση να πολεμήσει κανείς ακόμα κι αν έχει φτάσει στο χείλος του γκρεμού; 
Όταν έχει ξεκάθαρα μπροστά του τον εχθρό αυτό σημαίνει πως μάλλον έχει αποφασίσει να πεθάνει. 
Η απάντηση, τότε, στο ερώτημα "γιατί δεν πολεμάς;" δεν μπορεί να μετασχηματίζεται αενάως σε δοκίμιο ανάλυσης της πρόθεσής του να πεθάνει. Ας το να πάει στο διάολο, μην το κουράζεις το θέμα.
Όταν όμως υπάρχει άγνοια; Όταν δεν υπάρχει καν η στοιχειώδης επίγνωση του κινδύνου;
Πως μπορεί κανείς να ξέρει ότι υπάρχει άγνοια και όχι απόφαση;
Πρέπει να δώσουμε μια ευκαιρία στον κοιμισμένο, για να μη πω μαλάκα, αν είναι μαλάκας γνωσιολογικού τύπου. Θα έλεγε κάποιος πως και αυτή η γνωσιολογικά ερμηνευόμενη μαλακία έχει όμως στην βάση της μια επιλογή. Και οι επιλογές έχουν δυστυχώς για τους βιαστικούς μαρξιστές λ.χ και κοινωνικο-ηθική, ιστορική, αιτιολόγηση. 
Ας πούμε κάτι μου λέει στο μυαλό μου, που είναι γυμνασμένο στην καχυποψία απέναντι στους κουτοπονηρίδιδες συμπατριώτες μου, ότι όλη αυτή η δειλή μάζα, που είτε "θεωρητικολογεί" στην ουρά της τράπεζας ή του ικα για την ενοχή "της"-"μας" ή "εξεγείρεται" με ψήφο στα γουρουνοτόμαρα των χρ.αυγών, έχει δια-πράξει στο παρελθόν μια βασική παλιανθρωπιά όσον αφορά την στάση της απέναντι στο μόνο κίνημα που του χάριζε (πραγματική)εθνική αξιοπρέπεια και αυτονομία. Όταν ήρθαν τα δύσκολα, όπως το 1944-1945, και είχε γλυτώσει από την άμεση εξαφάνιση, αντί να τιμήσει τους σωτήρες του τους γύρισε τη πλάτη "για να ζήσει". Οπότε τι να πεί τώρα; Ότι είχαν δίκιο;
Πιο εύκολα αυτοί και τα παιδιά τους να πεθάνουν στα πόδια του αφέντη παρά να παραδεχτούν πρώτα ότι έκαναν την χυδαιότητά τους και μετά ότι τελικά οι αφέντες (πάλι) τους την έφεραν.
Τόσα περίπτερα, τόσοι υπάλληλοι, τόσοι μαγαζάτορες, τόσες επιδοτήσεις, τόσες "ευκαιρίες" λαδώματος και ξεπουλήματος, και τώρα "θα μας πάρουν και το σπίτι"; "Σιγά, αποκλείεται"..
Οι "αδελφοί" Κύπριοι, αν και έκαναν και αυτοί τις κουτοπόνηρες μαλακιούλες τους, δεν ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. Μάλλον τα γνωρίζουν αυτά μέσω ημών, και μυαλό δεν θέλουν να βάλουν για την μαμά πατρίδα, και τους "αδελφούς", παρ'όλο που κάθε φορά αυτοί τους πουλάνε στο παζάρι και όταν έρχεται η στιγμή  τους "κάνουν και κριτική". Τώρα όλος ο εσμός της χαφιεδο-παρασιτικο-κρατικής λέχρας της ελλαδικής ορντινάτσας του δυτικού ιμπεριαλισμού κάνει και κριτική στο "όχι" της Κύπρου και μιλάει για το "διεφθαρμένο" τραπεζικό σύστημα της Κύπρου. Σαν να μιλάει η αρχιπόρνη της Βαβυλώνας για ηθική...Τέλος πάντων. Πάλι ξεστράτισα. Για πόλεμο ήθελα να μιλήσω και φτιάχτηκα στη πορεία. Ας μην συνεχίσω..Κάντε τις άλλες συνδέσεις μόνοι σας..




Ι.Τζανάκος 
  

ΓΕΡΜΑΝΙΚΉ ΣΟΣΙΑΛ-ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΉ ΔΙΆΣΩΣΗ..


Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2013

Ασύμμετρη ιεραρχία..




Ίσως η υπερεκτίμηση της δύναμης του εγγύτερου, του τοπικού εχθρού, να είναι η μεγέθυνση της έντιμης πραγματικά διάθεσης να μεταβάλλεις ριζοσπαστικά τις συνθήκες της ζωής χωρίς να μεταθέτεις την ευθύνη σε έναν εξωτερικό και μακρινό εχθρό ευνοώντας μάλιστα τον τοπικό εχθρό. Με αυτή την έννοια είναι τουλάχιστον η αρχή να εντοπίσεις δίπλα σου το πρόβλημα και τον φορέα του, πριν ακόμα μεσολαβήσεις την ύπαρξή του απο ευρύτερες και απροσέγγιστες δυνάμεις. 
Όμως η στάση αυτή πιθανόν να οδηγεί με την σειρά της στην μυστικοποίηση και αυτού που είναι ο μακρινός εχθρός, μυστικοποίηση που σημαίνει ή την υποτίμηση του εξωτερικού εχθρού ή την μεταγενέστερη υπερεκτίμησή του. Τότε γεννιώνται όλες αυτές οι μυθικές εικόνες του εχθρού, που ενώ υποστασιοποιείται στο "εδώ-δίπλα" μας, ανα-υποστασιοποιείται σε ένα "εξωτερικό" μακριά μας "κέντρο".
Στην πραγματικότητα η πραγματικότητα είναι ασύμμετρη σε όλη την ουσία της που περιλαμβάνει ακόμα και το ελάχιστο σημείο της ύπαρξής της. 
Η ασυμμετρία αυτή αναδύεται ακόμα και στην όποια ταξινόμηση σε ισχυρές και αδύναμες τοπικότητες της ισχύος. Έτσι, κάτι "μικρό" μετασχηματίζεται σε "μεγάλο" και κάτι "μεγάλο" σε "μικρό". Αλλά όταν πάλι στερεοποιηθούν τα πράγματα σε αυτή την αντιστροφή διαπιστώνεις ξανά πως το "μικρό" παραμένει "μικρό" και το "μεγάλο" παραμένει "μεγάλο". 
Η εύκολη λύση είναι να θεωρήσει κανείς όλα αυτά ως σημείο του αλληλοπροσδιορισμού και της αλληλεξάρτησης των μονάδων ισχύος, και να περιέξει τα πάντα σε ένα όλον που τελικά εκτείνεται όμοια και ισό-ποσα σε όλα τα σημεία του, χωρίς διάκριση πυραμιδικού ή σφαιρικού τύπου.
Όμως παρά τις συνεχείς μεταμορφώσεις και αναστροφές των ποσοτήτων και των ποιοτήτων πάντα παραμένει ένα κέντρο ισχύος, όπου αυτό μπορεί να απαρτίζεται από πολλά κέντρα, αλλά όπου επίσης μπορεί να συνυπάρχει και ένα ή πολλά άλλα ανταγωνιστικά κέντρα. Μπορεί δηλαδή να μην υπάρχει περιφέρεια αλλά υπάρχει κέντρο και έλλειψη του κέντρου. Μπορεί δηλαδή να μην υπάρχει πάγια και σαφής ιεράρχηση σε έναν κόσμο που έχει ομοιο-γενοποιηθεί παντού, αλλά παραταύτα υπάρχει ως ένα ευέλικτο και ταυτόχρονα άκαμπτο σύστημα ιεραρχικών θέσεων. 
Με αυτό τον τρόπο είναι δυνατόν λ.χ να δεχτεί κανείς τόσο την γενική ταξική δομή ως υπάρχουσα παντού χωρίς οι κάθετες διαφοροποιήσεις μεταξύ κρατών-εθνών και ομάδων κρατών-εθνών να αποτελούν μια "ξεχωριστή" ταξική δομή, μαζί όμως με όλες τις "προαιώνιες" -εθνοκρατικές- κάθετες διαφοροποιήσεις που αν και δεν είναι όπως είπαμε ταξικές δομές ως ιεραρχικές δομές παράγουν εκμετάλλευση και καταπίεση. Ο ιμπεριαλισμός είναι πιό έξυπνος από τους εχθρούς του που τον φαντάζονται μόνον ως οικονομικό ή πολιτικό σύστημα. Κάνει την άλγεβρά του μόνος του καλύτερα από τους θεωρητικούς του "ιμπεριαλισμού".... 
Αυτό μπορεί να φαίνεται λεπτομέρεια, αλλά αν αγνοηθεί πως ισχύει ίσως προκαλεί μια κρίσιμη τύφλωση, πλήρως αντίστοιχη και στις δύο μορφές της που σημαίνονται με την επιλογή της μίας ή της άλλης μονομέρειας τονισμού..




Ι.Τζανάκος  

Σάββατο, 23 Μαρτίου 2013

ΈΞΟΔΟΣ / Εθνική ανεξαρτησία και Θυσία (της ''ασφάλειας")..




Η αμφισβήτηση ή η προάσπιση της παγκόσμιας ιεραρχίας της ισχύος δεν είναι υπόθεση κάποιας "υποκειμενικότητας" που "αποφασίζει", ούτε είναι προιόν μιάς οικονομικής δομής που υπάρχει ανεξάρτητα από τις ιστορικές καταβολές δόμησης της ισχύος. 
Γενικά οι ηφαιστειακές μεταβολές του αστικού παρόντος και ψευδο-παρόντος γίνονται συνήθως το αγαπημένο αντικείμενο των ευσεβών πόθων όλων αυτών που αγνοούν την διαμορφωμένη και βαθύτερη "γεωλογικά" πραγματικότητα των μεγάλων διεθνών δομών που εντάσσονται και αυτές στην διαμορφωμένη από κοσμοιστορικές διαμορφώσεις πραγματικότητα της παγκοσμιότητας.
Γι'αυτό και είναι συνήθως πολύ δυσάρεστο γιά όποιον ελπίζει και "οραματίζεται" διάφορες λυτρωτικές "εξόδους" να στοχάζεται γύρω από αυτές τις διαμορφώσεις. 
Βλέπει, αν το κάνει, πέρα από την αναστάτωση και την ανησυχία των εξελίξεων, τις "δυνάμεις" που κινούνται στην επιφάνεια του κόσμου, με γοργό και αποφασιστικό τρόπο, να υπόκεινται στην διαμορφωτική δύναμη των ιστορικών προκαθορισμών, είτε αυτοί αφορούν μεγάλες παγκόσμιες "μερικότητες" (λ.χ "Δύση") είτε αυτοί αφορούν τις περιεχόμενες σε αυτούς οικονομικές-πολιτικές-πολιτισμικές δυνάμεις. Αυτός ο κόσμος αποκτά έτσι πολλά ονόματα και προσδιορισμούς και μια γαιώδη βαρύτητα, έναν θλιπτικό περιορισμό, που μοιάζει να τον οδηγεί σε κάποια μορφή συντηρητισμού. 
Ο κόσμος έτσι μοιάζει να χάνει σε μεγάλο βαθμό την εικόνα του ως ένας πιθανός άλλος κόσμος, χωρίς τις γνωστές του καθηλώσεις, χωρίς την άθλια εμμονή του σε "ρεαλιστικές" πράξεις και καχυποψίες. Βέβαια υπάρχουν πάντα οι πιό αδύναμοι, που έχουν την πιό εξημμένη φαντασία, και αυτό δεν είναι απαραίτητα ένδειξη της αδυναμίας τους μόνον, όπως θέλουν να πιστεύουν οι μανιακοί της θλιπτικότητας των διεθνών σχέσων (όπως ο Π.Κονδύλης) που τους θεωρούν ως τα ανόητα υποχείρια ενός ιδεαλισμού που τους ναρκώνει και τους παράγει ως θύματα της μεγάλης ισχύος.
Είναι σημαντικό να δούμε εδώ την δυνατότητα της αδυναμίας να προ-οργανώσει την έξοδο από την ιμπεριαλιστική κυριαρχία και κάθε διεθνή κυριαρχία, όπως ακριβώς προ-οργάνωσε ο λαός εκείνος την εξοδό του από την δουλεία του Φαραώ. 
Η κεντρική σημασία των λαών που δεν μπορούν, ούτε έχουν την δύναμη να είναι κυρίαρχοι, ακόμα κι αν συμμετέχουν ενεργά στην παγκόσμια λησταρχεία των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ως δευτερο- και τριτοκλασάτοι ακόλουθοι, είναι η έξοδος ως μια αρχικά φαντασιακή και χιμαιρική ιδέα, με κεντρικότερο πυρήνα της την θυσία της ατομικής ασφάλειας, ή της "ασφάλειας του έθνους". 
Αυτή η επιδίωξη της ασφάλειας ή τα ναρκωτικά μιας εύκολης εξόδου, που δήθεν θα στηριχθούν σε έναν κρυμμένο θησαυρό ή πλούτο, ή σε κάποιες νοσηρές "πρώτες ύλες", ενώ φαίνεται πως δίνουν στον λαό και το έθνος ένα όπλο επιβίωσης, αν δεν είναι ήδη υπονομευμένα από τον ιμπεριαλισμό ψευδο-όνειρα "μάσας", είναι τα όπλα μιας προαποφασισμένης αυτοκτονίας, ακόμα και σε πολεμικό επίπεδο. 
Δεν θα πω περισσότερα εδώ για την τελική ομοιότητα τόσο διαφορετικών, ιδεολογικά και πολιτικά, χώρων, που συνωθούνται χωρίς περίσκεψη πάνω σε πετρελαϊκές και μεταλλευτικές τρύπες, χωρίς να τους περνάει από το μυαλό πόσο θα εκθέσουν όλο το έθνος, σε όποια εκδοχή του, αστική, εργατική ή ότι άλλο, σε θανάσιμο κίνδυνο, στο άγριο μέλλον που ήδη έρχεται.
Αυτό που θα πω μάλλον είναι πως θεωρώ πως είναι άθλια υποταγμένη η εικόνα που αναδύουν όλοι "ελπίζοντας" πως θα  υποκαταστήσουν το καθήκον της θυσιαστικής αναπλήρωσης, σε όλα τα επίπεδα, που έχει στους ώμους του ένας αδύναμος -από την απόψη της ισχύος- λαός, με ψεύτικα και φιδίσια μπαστούνια.
Θυμάμαι όταν ήμουν φαντάρος έναν διάλογο μεταξύ ενός έφεδρου αξιωματικού και ενός προβληματισμένου "αριστερού" εθνικιστή. 
Ο τελευταίος εξέφραζε έναν μάλλον υστερικό αλλά κάπως λογικό σκεπτικισμό όσον αφορά την δυνατότητα του λαού να προασπιστεί την πατρίδα στην Θράκη σε περίπτωση τουρκικής εισβολής, και ο έφεδρος (μαλάκας) του είπε: "μα τι λές! θα πάμε όλοι με τα αυτοκινητά μας και θα την υπερασπίσουμε, αν μας προδώσουν οι πολιτικοί"...Ναι, τέτοιος είναι ο "εθνικισμός", αλλά ίσως και ο "διεθνισμός", στην πατρίδα μας...




Ι.Τζανάκος 

Πως αντιμετωπίζεται με ένα εθνικό νόμισμα λ.χ το πολεμικό ανακοινωθέν της κατανάλωσης και της μη κατανάλωσης



Η χρονικότητα της αστικής κοινωνίας επιβάλλει γρήγορες αποφάσεις για θέματα που σαρκάζουν κάθε βιασύνη και πληγές που είναι ανοιχτές χιλιετηρίδες, και είναι φυσικά μια χρονικότητα που βαραθρώνει και τα "θέματα" αυτά και τις πληγές σε ένα τίποτα που περιστρέφεται όπως όλο το χρηματικό κεφάλαιο μαζί και κάθε μοριό του ως ένα απεριόριστο δαιμονιώδες κάλεσμα σε μια ατελεύτητη ανάλωση των παραγωγικών και δημιουργικών δυνάμεων. Έτσι ενώ ο παραγωγισμός είναι το υπόβαθρο της αστικής ιδεολογίας ο χρονικός και πολύ πιό πραγματικός όλεθρος της κάθε παραγωγής στεφανώνει αυτό το υπόβαθρο με το φωτοστέφανο ενός διαρκούς πολέμου καταστροφής του και "αξιοποίησής" του σε ένα μηδενιστικό πολεμικό παιχνίδι..
Αντικρύζοντας τις διαφημίσεις των προϊόντων μιας αιματηρής διεργασίας παραγωγής και παραγωγής αξίας (και υπερ-αξίας) αντιλαμβάνεσαι το πολεμικό στοιχείο αυτό ακριβώς μέσα στην δυσεικόνιση της, το επίπλαστο της τελικής φόρμας της παραγωγής, και το αντιλαμβάνεσαι τελικά, αν το αντιλαμβάνεσαι, όπως είναι: ως ένα πολεμικό ανακοινωθέν των αφεντικών. Κάποια στιγμή η έλλειψη, ή η εξαφάνιση των προιόντων εμφανίζει αυτό που είναι το είναι της παραγωγής αυτής ξεκάθαρα. Η απλά: εμφανίζει..
Εκτός όμως από αυτό τον πόλεμο εμφανίζεται τότε και κάτι άλλο. Η ασύλληπτη μέχρι τότε εξάρτηση των "πολιτών" από τους εύθραυστους μηχανισμούς μιάς άλλης οντολογικής πλεκτάνης του αστισμού. Αυτής που αφορά την λειτουργική ενότητα της ροής του χρήματος, τον ευαίσθητο μηχανισμό της σε μιά σειρά ελεγχόμενων τερματικών που είναι και ο νευρικός μηχανισμός του,  τα νεύρα του, αλλά και τα υποτελή πράγματα που αυτά τα νεύρα κονιορτοποιούν με την απλή, αλλά αποφασισμένη, απουσία τους. Δεν είναι και πολύ έξυπνο να μην καταλάβεις πως η προπαγάνδιση και προώθηση του εθνικού νομίσματος, αλλά και άλλων "συντηρητικών" οικονομικών δομών δεν είναι κάτι που σε οδηγεί στον σοσιαλιστικό παράδεισο αλλά ίσως το μόνο που μπορεί να σε κάνει αρχικά κάτι άλλο από αυτό το αυτόματο του παγκόσμιου ρέοντος χρήματος..
Και κάτι άλλο σχετικό με την βιασύνη:
ΌΠΩΣ ΒΙΑΣΤΗΚΑΝ ΤΑ ΤΣΙΠΡΊΔΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ''ΠΑΤΡΙΏΤΕΣ", ΑΣ ΜΗΝ ΣΠΕΎΣΟΥΝ ΝΑ ΒΙΑΣΤΟΎΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΆΦΟΡΟΙ ΧΑΙΡΈΚΑΚΟΙ ΚΑΙ ΜΝΗΣΊΚΑΚΟΙ ΟΠΑΔΟΊ ΤΗΣ ''ΠΑΓΚΌΣΜΙΑΣ ΝΟΜΟΤΈΛΕΙΑΣ"...
ΠΊΣΩ ΈΧΕΙ Η ΑΧΛΆΔΑ ΤΗΝ ΟΥΡΆ..



Ι.Τζανάκος 

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2013



 


Η ουσία..




Άρτζι μπούρτζι και λουλάς...

Ιδού η Ρόδος..




Δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει σωτηρία του ελληνικού λαού εντός της ευρωπαϊκής ζώνης, σε πολιτικό, οικονομικό αλλά και σε  γεωπολιτικό και πολιτισμικό επίπεδο. 
Όμως δεν υπάρχει καμμία πολιτική δύναμη που να μπορεί να αρθεί στο ύψος του ιστορικού καθήκοντος της ρήξης με την ευρωπαϊκή ζώνη, ακόμα κι αν κρύβεται πίσω από ευσεβείς πόθους και ριζοσπαστικές διακηρύξεις για λαϊκές εξουσίες και τα ρέστα. Για την ακρίβεια πίσω από τις εμβριθείς αναλύσεις για το ιμπεριαλιστικό ή μη των αστικων κοινωνιών της ανατολικής μεσογείου κρύβεται η δειλία να θέσει κανείς καν το θέμα της ρήξης, όποια άποψη κι αν έχει πάνω σε αυτό το θέμα, δειλία που εκφράζεται κυρίως στο "γεωπολιτικό" επίπεδο. Κανείς, μα κανείς, δεν οδηγεί την "οικονομική" ανάλυση στην απώτατη πολιτική συνέπειά της που αφορά τον ίδιο.
Ποιός είπε πως αναπτυγμένες και κυρίαρχες καπιταλιστικές χώρες, ακόμα κι αν είναι σε φάση "πτώσης" και πίεσης από ισχυρότερες, δεν είναι όπως είναι το πλαίσιο για πραγματικά ανεξαρτησιακές δυνατότητες υπό την ηγεσία δυνάμεων που προτείνουν ένα άλλο κοινωνικό σύστημα;
Όλοι, μα όλοι, αν κανείς διαβάζει κάτω από τις γραμμές, δεν το πιστεύουν αυτό. Και πως φαίνεται αυτό;
Φαίνεται από το απλό γεγονός πως κανείς δεν προτείνει θυσίες και αγώνα, ελλείψεις και αγώνα, στέρηση και αγώνα, καταστροφή του εχθρού και αγώνα, ριζική απο-ανάπτυξη και αγώνα, ριζική απο-χρηματοποίηση και αγώνα, ένοπλο λαό και αγώνα..
Άρα, ας αφήσουν όλοι τις παπάντζες κάτω από τις αναλύσεις τους. Το πρόβλημά μας δεν είναι η "φύση" των αστικών κοινωνιών, αλλά η εναλλακτική πρόταση. Και όσον αφορά αυτό όλοι προτείνουν ευμάρεια, ευημερία, "συλλογική αξιοποίηση" των "πόρων", και άλλα αστεία σε σχέση με την επαναστατική προοπτική..







Ι.Τζανάκος 

Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

Πίστη!!



Αποφάσισαν σε μια νύχτα πως δεν θα υπάρχει η ψευδο-απόλυτη αγγλοσαξωνική πίστη (τους;) στο ακέραιο του κεφαλαίου της ιδιωτικής κατάθεσης. (Γερμανική νύχτα..τυχαίο; δεν νομίζω!)
Ενδιαφέρουσα τροπή, πολύ ωφέλιμη.
Ίσως το βάθος κήπος να είναι μια πολύ όμορφη καταστροφή.
Βιάζομαι, το ξέρω, αλλά η δική μου πίστη είναι πως αυτή η  απόλυτη πίστη (τους;), σε παγκόσμιο επίπεδο, τελείωσε αυτή τη βδομάδα. Ακόμα κι αν επανέλθει μια σχετικά μακροχρόνια ομαλότητα, το ιερό δόγμα ετρώθει.
Α ρε φάση που έχει ο κόσμος..



Ι.Τζανάκος 

Απο-ταμίευση..

Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2013

Θέλει μόνο να πει..




Αφήστε  τον  ήσυχο
Θέλει  μόνο  να  πεί:
Όχι..





Ι.Τζανάκος 

Αξιώσεις και απαξίωση..



Ένας κόσμος που ενοχλείται από τις ηθικές του αξιώσεις τόσο, που τις ποδοπατά περισσότερο από το να μην είχε καν μιά οποιαδήποτε ηθική αξίωση. Ο κόσμος αυτός είναι άραγε κόσμος;





Ι.Τζανάκος   

Κυριακή, 17 Μαρτίου 2013

Χίλια κλειδιά..







Όταν πλησίαζε το χιλιοστό έτος
                                                   τα σώματα  έτρεμαν μέσα στο φθαρτό τους ένδυμα
Και αποφάσισαν να σωθούν μάλλον
                                                   με χίλιες και δύο ακόμα προφάσεις
Σταλμένες από τις μακρινότερες επικράτειες του Λόγου
                                                   και αυτές ακόμα που δεν ανέφεραν ποτέ
                                                   ούτε στον πυρετό τους..
Καθώς έρχονταν όλο και πιό κοντά στο φώς της τροπής αυτής
                                                   σε ένα ακόμα  ημερολόγιο
Πάλι μετάνιωσαν για τα ρίγη τους και κοίμησαν τους φόβους..
Θα μπορούσαν πάλι να περιπλανηθούν σε ερημιές
                                                   που δεν ενόχλησαν κανέναν
Έτσι
Όταν πλησίαζε το χιλιοστό έτος
                                                   άρχισαν να σκέφτονται τα χρόνια που μένουν
                                                   και κλείσαν τις πόρτες των ουρανών
Με χίλια κλειδιά..







Ι.Τζανάκος 

Σάββατο, 16 Μαρτίου 2013

Αχμέτ..





Ο Αχμέτ ήταν ένας φτωχός αγρότης στους ελαιώνες της πατρίδας του. Κάθε νύχτα μέτραγε τις μέρες που περίσσευαν στα άστρα για να λάμψουν ξανά, όπως ποτέ στη ζωή του χωριού του.
Έφυγε ένα πρωϊ μαζί με άλλους. Περιπλανήθηκε μήνες με τη φωτογραφία της αγάπης του, και λίγα λεφτά, ίσα για να πληρώσει τα ναύλα. Ξεβράστηκε νεκρός σε ένα νησί του Αιγαίου. Από τότε έχει στοιχειώσει η ακρογιαλιά, τα φύκια σαπίζουν ελπίδες, μικρές δίνες ουρλιάζουν στα αυτιά των παλιανθρώπων που ξαπλώνουν στον τάφο του, και ένα μαχαίρι τροχίζεται..




Ι.Τζανάκος 

Μήνυμα..





Τα λόγια, οι λέξεις, οι χειρονομίες
                                                       κάποτε παραμερίζουν
Και επιστρέφουν οι γροθιές..






Ι.Τζανάκος 

Η αλυσίδα..



Όταν το βασικό κατηγόρημα της κριτικής είναι η οικειοποίηση ή η ιδιοποίηση τότε αυτή η κριτική οικειοποιείται, ιδιοποιείται από αυτούς που πάντα οικειοποιούνταν, ιδιοποιούνταν το κάθε τι..
Ο άνθρωπος παντού γεννιέται σκλάβος και θέλει να σπάσει τις αλυσίδες του με άλλες αλυσίδες.
Μόνο όταν σπάσει τις αλυσίδες της αδικίας και της δικαιοσύνης θα είναι ελεύθερος..




Ι.Τζανάκος 

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2013

Λάμα..




Το ένα διαιρείται δύο φορές.  
Την δεύτερη φορά, αν υπάρξει, όταν υπάρξει, αυτό που μένει έχει την μορφή της λάμας και την μορφή του λαιμού.. 
Διαλέξτε μορφή..






Ι.Τζανάκος 

Διαίρεση..




Η ώρα τελειώνει
                            αρχίζουν τα δευτερόλεπτα
                            οι διαιρέσεις της ανάσας μας..





Ι.Τζανάκος 
  

Τρίτη, 12 Μαρτίου 2013

Χόβολη..





Φαίνεται πως είναι αυτό το άστρο χαμένο
                                                                   σε όλες αυτές τις νύχτες που δεν αναρωτιέσαι
Και συνεχίζει να τρυπάει το σκοτάδι τους
                                                                   'Οχι ότι δεν είναι ταγμένο από μόνο του
                                                                    να είναι
Ό,τι είναι ένα άστρο χαμένο..


Καλμάρανε τα καρβουνιασμένα μάτια του κόσμου
                                                                                   και δεν απόμεινε ούτε μια φωτιά
                                                                                   που να μην απολογείται
Στο Φώς!

Λές και υπάρχει
αυτό σας το βλέμμα πρός τα πάνω
και μαζί του κάποια παντρειά
                                                με κάτι που δεν είναι η δική σας φλόγα..


Φαίνεται πως είναι αυτό το άστρο χαμένο
                                                                    σε όλες τούτες τις καρδιές που χαίρονται
                                                                    τα σκοτάδια τους
Και συνεχίζει να μένει στη χόβολη του
                                                              παρά τις ύβρεις και τους χλευασμούς
Του Ουρανού!

Λές και υπάρχει
αυτό το πράμα..








Ι.Τζανάκος 

Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2013

α.




Γιά φαντάσου..
Οι χθεσινόφυγοι γίναν λιοντάρια..
Και βρυχώνται πάνω στα λευκασμένα κόκκαλά μας..
Όταν τους καλούσε η μάχη κοίταγαν αλλού..
Και τώρα κάνουν πως ήρθε η ώρα..
Τον άλλο αιώνα..
Μέσ'τη σκόνη
που με ριπές μαστίζει τη μνήμη..
Θα γίνει ο τελευταίος λογαριασμός..




Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 10 Μαρτίου 2013

Επίλογος / 6 τελικά συμπεράσματα..




1. Η παραγωγική εργασία ως "εν γένει" έννοια αποτελεί μιά ιδεολογική αφαίρεση που αντιστοιχεί αρχικά στην σκοπιμότητα της αστικής τάξης για την πολιτική, διανοητική και ηθική υποταγή της δημιουργικής δραστηριότητας και εργασίας, κατά πρώτο λόγο των ακτημόνων εργατών, αγροτών, και εργαζομένων, και έπειτα των διαφόρων μικροαστικών στρωμάτων που η ίδια η καπιταλιστική παραγωγική διεργασία, στην εξέλιξή της, εξοντώνει ως σχετικά ξέχωρες κοινωνικές οντότητες. Εννοείται πως απηχεί και την αστική κριτική σε όλες τις προ-καπιταλιστικές κοινωνίες. 
Επίσης χρησιμοποιείται και στις επιμέρους αντιθέσεις που ανακύπτουν μέσα στις μερίδες των καπιταλιστών, όπως λ.χ ανάμεσα στους βιομηχάνους και τους εμπόρους, αν και αυτή η αντίθεση και το ιδεολογικό προϊον της μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί και για την ποδηγέτηση της συνείδησης αλλότριων προς την μεγαλοαστική τάξη τάξεων, με βάση την ανάδειξη της παραγωγικής διεργασίας από τη σκοπιά της "άμεσης" υλικότητας της κλπ.
Χρησιμοποιείται συνήθως για να ενοχοποιηθούν οι δραστηριότητες και οι εργασίες που δεν υπάγονται στην συγκεκριμένη φάση της καπιταλιστικής διεργασίας, που εκφέρεται ο αστικός προπαγανδιστικός λόγος. 
2. Αυτή η αφαίρεση όμως αντιστοιχεί και στην χυδαία υλιστική αντίληψη της αστικής τάξης και ευρύτερα κοινωνίας, που αναγνωρίζει ως "παραγωγικό" μόνο ότι ως εργασία συντελεί στην ατέρμονη διεργασία (παραγωγικής) διαφοροποιητικής ανακύκλησης του κεφαλαίου, υπαγόμενο σε αυτό. Αν μια δραστηριότητα δεν έχει αποτέλεσμα μετρημένο ως "θετικό" μέσα σε μια τέτοια διεργασία, ή συμπληρωματικά πρός αυτή την διεργασία, χρίζεται άχρηστο, ήτοι σε χυδαιοαστική γλώσσα "μη παραγωγικό".
3. Σε σχέση με την στενή αυτή έννοια του "παραγωγικού" που χρησιμοποιείται για προπαγανδιστικούς και ιδεολογικούς λόγους, πάντα υπάρχει μιά βαθύτερη αστική έννοια της "παραγωγικότητας" των εργασιακών (και άλλων) δραστηριοτήτων που αφορά την υπηρέτηση της καπιταλιστικής διεργασίας από την ευρύτερη άποψη της αναπαραγωγής της αστικής κοινωνίας.
Έτσι λ.χ ένας, από την στενή χυδαία αστική σκοπιά, "μη παραγωγικός" εργαζόμενος όπως λ.χ ένας νταβατζής, θεωρείται τώρα, όταν έχουν διευρυνθεί τα πλαίσια σκέψης και οι θεωρητικοί ορίζοντες των γουρουνιών, πολύ χρήσιμος και παραγωγικός σαν διεκπεραιωτής της συγκεκριμένης μορφής της πορνικής σχέσης, αλλά και ως μέλος ναζιστικής συμμορίας όταν τρομοκρατεί μια ομάδα απεργών κλπ. Φυσικά στην καθημερινότητα της αστικής ηθικολογίας ένας τέτοιος τύπος "παραγωγού" συνήθως αποφεύγεται (όχι πάντα..) να ορίζεται ανοιχτά ως παραγωγικός, αλλά μέσα στον βόθρο των ανώτερων επιτροπών και επιτελείων της αστικής τάξης πάντα αναγνωρίζεται η χρησιμότητα της εργασίας του. 
Φροντίζουν βέβαια πάντα οι αστοί να εντάσσουν αυτό το παιδί σε κάποια πιο συγκροτημένη διεργασία, με τον καιρό, πράγμα που ίσως να το θέλει και αυτό. 
Οφείλουμε όμως να πούμε πάντα πως η ευρύτητα της γουρουνοσυγκεκριμένης φιλοσοφίας είναι όσον αφορά την έννοια της "παραγωγικότητας", όπως είδαμε με το παράδειγμά μας, πολύ μεγαλύτερη όταν αντικρύζει έμπροσθέν της τα ιστορικά καθήκοντα διατήρησης του συστήματος που την εκπορεύει. Ακόμα και τότε βέβαια δεν παύει να υφίσταται ένα είδος ηθικολογικής ομίχλης. 
Το μυστικό της ειδικής και συγκεκριμένης παραγωγικότητας λ.χ του νταβατζή, δεν αποκαλύπτεται όπως το πράττουν διάφοροι κακοί άνθρωποι (κομμουνιστές, αναρχικοί, αριστεριστές), αλλά πάντα θάπτεται στην επιφάνεια των αστικών νομικών και ηθικών σχέσεων, ίσως και της θρησκευτικής μετανοίας.
4. Εκτός από την ευέλικτη και ταυτόχρονα πάγια ταλάντωση της αστικής ιδεολογίας, όσον αφορά το θέμα του "παραγωγικού", που παρασύρει και την ίδια την τάξη που την εκφράζει σε ταλαντεύσεις "άγνοιας-επίγνωσης", ανάλογα με την συγκυρία της πολεμικής της κατάστασης απέναντι στις άλλες τάξεις, υπάρχει και μέσα στις "κατώτερες" τάξεις μια διαρκής διαπάλη όσον αφορά αυτό το θέμα. 
Μια διαρκής συζήτηση για το ποιός είναι πιό χρήσιμος και πιό παραγωγικός αντανακλά τόσο την επίδραση της κυρίαρχης προπαγάνδας των αστών σε αυτές, με αποτέλεσμα την ( "επιθυμητή") διάσπασή τους, αλλά αντανακλά και την στρατηγική σχέση που οι διάφορες ξεχωριστές ομάδες θεωρούν ότι πρέπει να έχουν ακόμα και μέσα στο πλαίσιο μιας κοινής ταξικής πορείας απέναντι στον καπιταλιστή εχθρό (την τάξη..). 
Όσοι νομίζουν ότι αυτό το θέμα είναι απλά αποτέλεσμα της επίδρασης της αστικής προπαγάνδας ας κάνουν ντρίγκι ντρίγκι το πολύβουο κεφαλάκι τους. Με αγάπη βρε σας το λέω..Έχει πολύ ψωμί το θέμα εδώ, αλλά εγώ δεν μαλώνω πιά. Στα πλαίσια αυτά υπάρχει μια πολύ ωραία συζήτηση μεταξύ των μαρξιστο-μαρξολογούντων που θα είχε πολύ ουσία να την αναπαράγω εδώ πέρα, αλλά όπως είπα δεν μαλώνω πιά. Το μόνο που θα έλεγα, έτσι για να ρίξω λίγο ακόμα δηλητήριο στη πληγή που δεν λέει να κλείσει, θα ήταν πως η κριτική που έκαναν και κάνουν πανσοφολογιώτατοι και πραγματικά ενήμεροι του μαρξικού έργου μαρξισταί, στηριζόμενοι στον μορφικό προσδιορισμό της "εργασίας-παραγωγικής δραστηριότητας" από το ειδικά καπιταλιστικό μορφικό πλαίσιο, ή (άλλοι) από το γενικά καπιταλιστικό μορφικό πλαίσιο, καλή είναι, δε λέω. Μας βγάζει από την χυδαιότητα του αστικού ταξικού λόγου, αλλά μας αφήνει έκθετούς όσον αφορά την ίδια την χρήση της έννοιας της παραγωγής εν γένει. Θα στρίψουν τα μουστάκια τους οι αστοί καθηγητές, θα χαϊδέψουν τις γενειάδες τους οι σοσιαλιστές καθηγητές της "παραγωγικής εργασίας", θα γυρίζουν ηττημένοι στο γραφείο τους οι παππάδες της κριτικής του "περιφερειακού παρασιτισμού", αλλά η δουλειά θα γίνει. Μα δεν θα γίνει, θα πουν, αν οι ενσυνείδητοι επαναστάτες "αποκαλύψουν" στους παραπλανημένους συναδέλφους (εργαζόμενους) τι "είναι στ'αλήθεια" η παραγωγική εργασία εντός του (ειδικά) καπιταλιστικού προσδιορισμού. Και τότε θα λάμψουν οι ουρανοί. Θα φανεί το φώς χυμένο στις πλάτες του ταξικού εχθρού, τι αυτός εννοεί ως "ουσία", πρακτικά, ως "παραγωγικό". 
Φυσικά "αυτός" νομίζω θεωρεί ως "παραγωγικό" ότι τον βολεύει σε κάθε περίπτωση, και δεν το εννοώ (βιαστικούλια!) βολουνταριστικά ή "υποκειμενικά" (απεταξάμην!) αλλά ως υποκειμενική έκφραση των νομοτελειών των διεργασιών των παραγωγικών σχέσων σε σχέση με τις πολιτικές-στρατιωτικές, νομικές, και ιδεολογικές νομοτέλειες. 
Τότε λοιπόν ο "ειδικά καπιταλιστικός μορφικός προσδιορισμός" της "παραγωγής-εργασίας" θα γίνει το σημείο που θα στριφογυρνάει πάλι ο διάολος, που σας βασανίζει, το μαγικό ραβδί του, και σεις θα ψάχνετε να δείτε μέσα στην χρυσόσκονη που θα αφήνει αυτό τα ψήγματα της ακαδημαϊκής αποκάλυψής του (σαν πολλά δεν είπα;)..
                                   
                              Ας αλλάξουμε θέματα τώρα..

5. Η "χρησιμότητα" και οι "ανάγκες" είναι ο λασπότοπος που κολλάνε πολλά κάρα της ριζοσπαστικής πολιτικής θεωρίας. Δεν σκοπεύω να κολλήσω και γω, μιας και είμαι ένα σπουργίτι χωρίς σπίτι. Σίγουρα προτιμώ μια κοινωνία που παράγει και "κατανέμει" μόνον χρήσιμα "όντως" πράγματα, όπως συλλογική-δημόσια ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ψωμί, ρούχα, κάποια αξιοπρεπή στέγη, δημόσια μόρφωση, κ.ο.κ και όχι λαμποργκίνι και γιώτ, επαύλεις και τεράστιους ναούς κατανάλωσης. Η "ανάγκη" και η "χρησιμότητα" ως εν γένει έννοιες έχουν λοιπόν μια προβληματικότητα. Σταματώ εδώ. 
Ο ειδικά μη καπιταλιστικός μορφικός προσδιορισμός της κατανάλωσης είναι σαφής, αλλά το ζήτημα είναι πως ακριβώς επειδή αυτός είναι ο κινητήρας της όποιας μη καπιταλιστικής (μετα-καπιταλιστικής) κοινωνικής οικονομίας, εφόσον δεν είναι απλά το γενικό (αξία χρήσης ως γενική αρχή) που αντικαθιστά το άλλο γενικό (παραγωγή για την παραγωγή [καπιταλιστικών;-εμπορευμάτων]) αλλά το ειδικό γενικό που αντικαθιστά ένα άλλο ειδικό γενικό  -που μάλιστα έχει χαθεί (ως θεωρητικό αντικείμενο) μεταξύ Φραγκφούρτης και Παρισίων- με ανησυχεί ως κινητήρ. 
Πολύ γενικός κινητήρας μου φαίνεται κι αυτός, αν και έχει τις αρετές της συλλογικής ηθικής, κάποιες αξιολογικές μάλλον δεσμεύσεις για το είδος της κατανάλωσης. Άσε που ως κινητήρ που φέρει τη στάμπα της κατανάλωσης, ακόμα και υπερ-ουσίας και αγιοποιημένης από την αρετή του συλλογικού αγαθού, κάπως "χτυπάει" να θυμίζει γενικότητες, πράγμα που με κάνει επίσης να διαβλέπω έναν κάποιο γενικό παραγωγικό (πάλι) επικαθορισμό. Φυσικά υπάρχει και η "διαλεκτική" της έννοιας της "παραγωγικής κατανάλωσης" και το πεδίον δόξης λαμπρόν για ποιοτικούς αναπροσδιορισμούς των πρακτικών με βάση την θεϊκή κοινωνία. Σταματώ εδώ. Δεν μπορώ να αντιμετωπίσω τον Φαραώ..
6. Η γενικότερη ιεραρχική κατάταξη των χωρών που συμμετέχουν στην (περίφημη) ιμπεριαλιστική αλυσίδα, είναι αντικείμενο της ιδεολογικής ταξικής πάλης. Αλλά ειλικρινά αν εξαιρέσει κανείς τους αστούς-μικροαστούς που είναι "πεπεισμένοι" (ως θεωρητικοί απατεώνες, ή εξαπατημένοι) ότι η χώρα μας είναι ένα "υπο-περιφερειακό" πράγμα, παρασιτικόν και ανάξιον λόγου, τους υπόλοιπους τους βλέπω έτοιμους να πιστέψουν πως είναι στο κέντρο  της παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής δύναμης, αν και ντροπαλά πάλι τονίζουν το "μέσο" επίπεδο ανάπτυξης του καπιταλισμού. 
Φυσικά αν και στο κέντρο του κυκλώνα,  δεν είμαστε στο κέντρο της δύναμης, ούτε η αστική "μας" τάξη είναι στίς ηγετικές ομάδες των ιμπεριαλιστικών χωρών, γιατί είναι ομάδες και όχι μία. 
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως μια μη ηγετική χώρα είναι μη αστική, μη-καπιταλιστική, μη-ιμπεριαλιστική, αλλά και ο καπιταλισμός "εδώ" επιπλέον είναι μονοπωλιακός-ιμπεριαλιστικός. Αυτό πάλι δεν σημαίνει πως είμαστε ηγετική χώρα (άντε πάλι ο σπασίκλας). 
Αυτό πάλι δεν σημαίνει πως μια μέση (μικρο-)ιμπεριαλιστική (αστική) δύναμη δεν μπορεί να βασανίζει και να εκμεταλλεύεται τον πραγματικά έξω από τον ιμπεριαλισμό κόσμο, μαζί με τα μεγάλα αφεντικά. 
Η αστική Ελλάδα (ήτοι κατά κύριο λόγο οι μεγάλες μονοπωλιακές επιχειρήσεις της), συμμετέχει στην παγκόσμια αποικιοκρατική αρπαγή των πρώτων υλών της Αφρικής λ.χ. Και μαζί της τρών και κάτι οι μικροαστοί, οι  εργατο-αριστοκράτες, αλλά όχι μόνον παίδες. 
Μήπως τρων κι άλλοι; Είπα εγώ..Αυτό πάλι δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει (μια όχι και τόσο ιδιόμορφη) λειτουργία της αστικής τάξης της, και της κοινωνίας της, σε ρόλο λοχία-δεκανέα των μεγάλων αφεντικών. 
Αν αυτό λέγεται "υποταγή" "εξάρτηση" δεν έχει τόση σημασία αν κανείς διευκρινίζει τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της χώρας και της αστικής τάξης της. Αλλά αν εξαφανίσουμε και την πρόδηλη λειτουργία της σε σχέση με τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, πάλι τα χάσαμε τα μυαλά μας. Τι συνέπεια έχει αυτή η "λεπτομέρεια"; άσε τώρα. Είπα εγώ..



Αλλά δεν θα ξαναπώ..
Καλή τύχη σε όλους σας, πολιτικά μου όντα. 
Νομίζω θα τα καταφέρω να μην ξαναμιλήσω για πολιτική από εδώ, ούτε και παντού ίσως, κι ας το αμφισβητεί αυτό ο φίλος μου, ο Αντώνης Μυκονιάτης...

Θα αποχαιρετίσω την μπλογκοπολιτική με κάτι που μου θυμίζει τον Φαραώ. Τώρα πως μού'ρθε αυτό; Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Άβυσσος!


                                                     




Ι.Τζανάκος 
  

Σάββατο, 9 Μαρτίου 2013

Διαλεκτική μαγειρική..




Η αντιπαράθεση και η πολεμική βγάζει λαγούς, αλλά το στιφάδο θέλει και κρεμμυδάκι, λαδάκι, αλλά και έναν καλό μάγειρα...
Εγώ τρώω κυρίως σαλάτες και ξηρούς καρπούς, εκτός από κάποιες στιγμές που με πιάνει μια λύσσα για κρεατικό. Συνήθως περιορίζομαι σε κανένα κοτοπουλάκι, αν δεν κρατηθώ και ψήσω τελικά μόνο ένα αυγό..
Ελπίζω να μην παίρνετε σοβαρά την στοιχειώδη μαγειρική μου. Αυτό θα σας έκανε μεγάλο κακό. Συνήθως βάζω στο πιάτο και κάτι παράταιρο. Μιά δόση φαρμάκι..
Αν θέλετε καλή κουζίνα, να πάτε αλλού..
Δεν έχω χρόνο για καλές μαγειρικές και ολοκληρωμένες διαλεκτικές..



Ι.Τζανάκος  

Η ελληνική αστική τάξη..



Υπάρχει ένα ιδεολογικό υποσύστημα, όχι μόνο στη νεώτερη Ελλάδα αλλά σε ένα φάσμα -χαμηλής και μέσης δύναμης- αστικών χωρών, που στηρίζεται στην ενοχοποιητική και παραπλανητική κριτική της "αστικής καχεξίας" τους. 
Οι ιδεολόγοι που υπηρετούν αυτή την ιδεολογική παραμόρφωση της πραγματικότητας κλαίνε και στενάζουν για την μη ολοκλήρωση της αστικής κοινωνίας, για την μη τήρηση των "υψηλών" αστικών προτύπων κ.ο.κ
Βασικό ρόλο, στην νεοελλάδα, στην υπηρέτηση αυτής της ιδεολογίας έπαιξε αρχικά το μοναρχικό στρατόπεδο ("μικρά και έντιμος Ελλάς") που ήθελε να ανασχέσει τις μεγαλοϊδεατικές και ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις του βενιζελισμού, ή μάλλον την συμμαχία του με την Αντάντ, φτάνοντας ακόμα και στο σημείο (Ι.Δραγούμης) να αμφισβητεί την γενική στρατηγική του αστικού εθνικού κράτους για συμμετοχή στην διανομή των κομματιών της διαλυόμενης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όχι από την σκοπιά κάποιου φιλειρηνισμού αλλά από την σκοπιά του φιλογερμανισμού και της ελλαδίτικης αστο-τσιφλικάδικης τάξης (παλαιοελλαδιτισμός). Απόδειξη του τυχοδιωκτισμού, παρά τη μοναρχική κλάψα και συστολή, είναι το γεγονός πως η μοναρχική παράταξη (ο πρόγονος και θεμελιωτής της ελληνικής Δεξιάς) συνέχισε την μικρασιατική εκστρατεία με ιδιαίτερα επιθετικό τρόπο.
Η συνέχεια αυτής της γενικής ιδεολογικής "παρακαταθήκης", αλλά με σημαντικές μετατροπές, περιήλθε στα χέρια της ελληνικής κομμουνιστικής αριστεράς, πλήν των αρχειομαρξιστών και τροτσκιστών που πάντα τόνιζαν την δυναμική του ελληνικού αστισμού και τις ιμπεριαλιστικές  του πρακτικές, ακόμα κι αν πάντα γίνονταν επισήμανση (τότε) της μη-ολοκληρωμένης μονοπωλιακής φύσης της αστικής κοινωνίας.
Τουλάχιστον μέχρι την εμφάνιση θεωρητικών αναλύσεων στον χώρο της περίφημης Β'Πανελλαδικής (μιας αριστερίστικης διάσπασης του Ρ.Φεραίου), με πρωτεργάτη τον νυν συριζαικό φωστήρα Μηλιό, η επισήμανση της δυναμικής της ντόπιας αστικής τάξης αντιμετωπίζονταν και από το Κ.Κ.Ε και το Κ.Κ.Ε εσ, αλλά και από τις διάφορες μαοϊκές γκρούπες, ως Ύβρις. Φυσικά γίνονταν αναφορά στην καπιταλιστική ανάπτυξη, αλλά πάντα με την σημείωση του "εξαρτημένου" χαρακτήρα της, και του "εξαρτημένου" χαρακτήρα της αστικής τάξης.
Προσωπικά, πρίν ακόμα αυτοπροσδιοριστώ καν ως "αριστερός" ή "κομμουνιστής", δεν είχα ποτέ αμφιβολία για την ύπαρξη δυνατής "εθνικής" αστικής τάξης ή ακόμα πιό απλά ντόπιας ολιγαρχίας, χωρίς η λέξη "εξάρτηση" να με ικανοποιεί ποτέ. Από την άλλη είχα πάντα επίγνωση της σχετικά περιορισμένης δύναμης αυτής της τάξης, της υπαγωγής της σε μεσαία η χαμηλή ιεραρχικά θέση στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα.
Πάντα με διασκέδαζε φυσικά η παράθεση οικονομικών πινάκων και καταλόγων, από την μια ή την άλλη πλευρά της αντιπαράθεσης.
Όχι ότι αυτά δεν έχουν σημασία, ειδικά όταν έχεις να αντιμετωπίσεις τις ανοησίες που λέγονταν ότι στην Ελλάδα δεν παράγεται ούτε βίδα (Λ.Κύρκος), αλλά συνήθως απουσιάζει η πρόθεση να είσαι κάπως προσεκτικός απέναντι στην εμπειρία, αν έχεις φυσικά, της παραγωγής, ειδικά της βιομηχανικής. Όταν λοιπόν δούλεψα για κάποιο διάστημα, ευτυχώς, σε μια ανερχόμενη βιομηχανία παραγωγής αυτόματων θυρών, την οποία είχε ανοίξει ένας συγγενής μου (τώρα οι διάφοροι θα πούνε πως αυτό είναι απόδειξη της διαπλοκής μου με το κεφάλαιο!) διαπίστωσα απλά και μάλλον γενικής ισχύος πράγματα. Πρώτον υπήρχε δυναμικό βιομηχανικό κεφάλαιο στη χώρα, με πρωτοποριακές μάλιστα τάσεις, δεύτερον αυτό ήταν μερικές φορές όχι μόνον προϊόν πρωταρχικής συσσώρευσης, αλλά προσωπικού αγώνα. Ο θείος αυτός ήταν ένας δαιμόνιος μηχανικός του Ναυτικού, που αφού έζησε τη πρώτη φάση της ζωής μέσα στο γράσσο και τις μηχανές, αφού μάζεψε ένα κεφάλαιο, αντί να το ρίξει στη παλαβή ή να ανοίξει ένα μαγαζάκι, αποφάσισε να γίνει βιομήχανος σε έναν πρωτοποριακό τομέα (τότε). Περιττό να πω πως δούλευε όλη τη μέρα, μέσα στο γράσσο πάντα, στους τόρνους και στο μοντάρισμα, στην διάθεση, στα λογιστικά, στις διαπραγματεύσεις με τις τράπεζες, στα συνεργεία του σέρβις, και όπου αλλού μπορείς να φανταστείς. Σε μια δεκαετία βρέθηκε από την πρώτη υπόγα-εργαστήριο σε δύο βιομηχανικές ζώνες και καμμιά εκατοντάδα εργάτες. Κάποια στιγμή τον ρώτησα, ως μαθητευόμενος μαρξολόγος, για την τεχνική δομή του μηχανισμού των θυρών, και μου έδειξε έναν χάρτη της Ιταλίας που είχε στο γραφείο του, ξεκαθαρίζοντάς μου από την αρχή της συζήτησης πως δεν τον σύμφερε η παραγωγή του μηχανισμού "εδώ"..
Από τότε πάντα είχα μια εικόνα που ζύγιαζε την εικόνα των στατιστικών στοιχείων, και των οικονομικών "μεγεθών". Ήθελα πάντα να μιλάω με εργάτες, και βιομήχανους, μηχανικούς και εμπόρους. Νομίζω, ως εμπειρικός θεωρητικός, πως μου έκανε καλό αυτή η αρχική εικόνα. Από τότε ακούω τις θεωρίες "ψωροκώσταινας" και της "υποτέλειας" πάντα με αρνητική διάθεση, είναι μούφα, αλλά ακόμα και οι θεωρίες των νεοφώτιστων της καπιταλιστικής ανάπτυξης με γεμίζουν καχυποψία. Γενικά οι μαρξιστές έχουν να αντιμετωπίσουν ότι μαλακία ακούνε από τους προπαγανδιστές της αστικής τάξης, αλλά και οι ίδιοι γενικά ρέπουν στην προπαγάνδα. Βαρετοί είναι όλοι, και δεν έχουν και πολλές εμπειρίες από την παραγωγή, ή αν έχουν τις υποτάσσουν στην "γραμμή"..
Άντεεεε...εξυπνοπούλια!
Σας βαρέθηκα όλους βρε.. 





Ι.Τζανάκος 

Το ψεύδος..




Η διαφοροποίηση των πολιτικών και ιδεολογικών "χώρων" μπορεί να διασκεδάζει μερικές φορές, ή να τρομάζει, τον παγωμένο παρατηρητή. Αλλά οργίζεται στ'αλήθεια και χάνει τη παγωμάρα του όταν βλέπει τους "ιδεολόγους" να αφρίζουν πέρα από την περιορισμένη ύπαρξή τους, προαναγγέλοντας διώξεις και καταπίεση, αθλιότητες και απολογητικές του "δικού" τους κράτους. Είναι δύσκολο να κρατήσει τη παγωμάρα του, και το χαμόγελό του, αλλά τα επανακτά όταν συνειδητοποιεί ξανά και ξανά πόσο υπέρτερες είναι οι δυνάμεις της καταστροφής, πόσο αμετανόητοι είναι οι απολογητές των αιωνίων εγκλημάτων της ολιγαρχίας, της κάθε ολιγαρχίας, που ως γνωστόν πάντα ενδύεται -μα πάντα- τον χιτώνα της "αριστοκρατίας". Τα ίδια επιχειρήματα από την "αρχή" του κόσμου, οι ίδιες σοφιστείες, τα ίδια ψέμματα, οι ίδιες ανοησίες. Πως να μη χαμογελάσεις, όταν βλέπεις ας πούμε τον "δικαστή" της ιδεολογικής εξουσίας, ή τον κομματικό προπαγανδιστή της ολιγαρχίας, να στρεβλώνει το απλούστερο, να σπέρνει παντού την παραποίηση, να θολώνει τον ορθό Λόγο; Η αδυναμία σου είναι μεγάλη. Πρέπει να απαντήσεις σε όλα τα ψέμματα, και αν έχεις και να "ζήσεις", πραγματικά, δεν προλαβαίνεις. Μόνο αν κατηγορηθείς, συκοφαντηθείς, υποχρεώνεσαι να ασχοληθείς με τα ψέμματα. Όμως και τότε είναι δύσκολο να περικλείσεις το πλήθος του ψεύδους. Αυτό πρέπει να συμβαίνει γιατί ο ίδιος ο κόσμος γεννά το ψεύδος, είναι διαποτισμένος από το ψεύδος, και αναπαράγεται ως το ψεύδος που αντιμάχεται το άλλο ψεύδος. Ένας κόσμος που δεν υπάρχει, ένα όνειρο, μια φαντασίωση ενός κακού δημιουργού. Τι άλλο θα μπορούσε να εξηγήσει την διείσδυση του ψεύδους παντού, ακόμα και εκεί που βρίσκονται τα πιό οργίλα παιδιά της "αλήθειας" τους; Αν δείς αυτό τον κόσμο με το βλέμμα της αλήθειας σίγουρα δεν θέλεις να παραμείνεις για πάντα εντός του. Κάνεις υπομονή και κρατάς ένα ημερολόγιο. Θα γίνει κι'αυτό σκόνη..



Ι.Τζανάκος 

Ουσιώδες είναι..




Η φιλότιμη προσπάθεια να χτίσεις πάνω σε κάτι σταθερό προϋποθέτει να υπάρχει αυτό το σταθερό.
Να είναι αυτό πέτρα;
Να είναι αυτό ρίζα;
Πέτρα δεν υπάρχει σήμερα, και η ρίζα είναι καμμένη.
Πόσο αφανές είναι αυτό το εμφανές;
Όσο μεγαλύτερη και λεπτότερη είναι η επεξεργασία της ανυπαρξίας του ουσιώδους είναι.



Ι.Τζανάκος 

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..