Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012

Στρατηγική 6 / ΕΠΙΛΟΓΟΣ




Η νεώτερη φιλοσοφία ανέδειξε την έννοια του πράγματος, χωρίς να είναι ως τα σήμερα επαρκής καμμία συνολική οριοθέτηση της έννοιας  που να μην εντάσσεται σε μία από τις γνωστές φιλοσοφικές και πολιτικές παραδόσεις.
Σκοπός μας δεν είναι φυσικά εδώ να κάνουμε κάτι τέτοιο, αφού το πρόβλημά μας είναι άλλης φύσεως.
Στην "νέα'' αριστερή φιλοσοφία, που προήλθε από την ιδεολογική κρίση από τον μεσοπόλεμο και μετά, η έννοια του πράγματος συνδέθηκε περισσότερο με την κριτική της "πραγμοποίησης", αλλά και του αστικού "πραγματισμού", αμερικανικής προελεύσεως, στα πλαίσια της κριτικής του ιδεολογικού φαντάσματος του "θετικισμού".  Η οριοθέτηση τέτοιων μυστηρίων οντοτήτων ανήκει πλέον στους ειδήμονες της μεταπολεμικής αριστερής ακαδημαϊκής κοινότητας, των οποίων η κύρια ασχολία είναι -όταν δεν διαγκωνίζονται στους διαδρόμους- να κυνηγάνε το φάντασμα του "θετικισμού", όπως και να προσπαθούν να βρούν τη φόρμουλα της καλύτερης αναθεώρησης ή καταπολέμησης του μαρξισμού, και την αντικατάστασή του με μιά επαρκέστερη, γιά τα κοινωνικά συμφέροντά τους και την απομόνωσή τους, θεωρία.
Θεωρώ προτιμότερο γιά κάποιον φιλομαθή υπάλληλο, εργάτη, καθηγητή μέσης εκπαίδευσης ή απλά επίδοξο ριζοσπάστη διανοούμενο, να ακολουθήσει μιά κλασικότερη γραμμή. Είναι αλήθεια βέβαια ότι υπάρχουν και νεο-αριστεροί διανοούμενοι που διαφεύγουν αυτών των προσδιορισμών. Έχω, ως ξεκάρφωτος στοχαζόμενος, κατά καιρούς αδικήσει ίσως κάποιους απ'αυτούς, αλλά το θέμα μας δεν είναι αυτό. Απλά προτείνω στους όποιους ιδιόμορφους μη-επαγγελματίες στοχαζόμενους σκλάβους, να ακολουθήσουν την σκληρή "κλασική" γραμμή μελέτης, αγνοώντας τους νέους στοχαστές,  μελετώντας πρώτα-πρώτα κλασική φιλοσοφία, από τον Πλάτωνα ως τους Καντ-Χέγκελ.
Φυσικά πάντα υπάρχουν, μην ξεχνιόμαστε, οι Μάρξ και  Λένιν, οι οποίοι εκτός από καλά παλικάρια που ασχολήθηκαν με την δύσμοιρη τη ζωή μας, ενώ θα μπορούσαν πολύ ωραία να ασχολούνται με το Αγαθόν, λειτουργούν και ως ένα πολύ καλό κρύο-δροσιστικό ύδωρ, που όχι μόνον ξεδιψά την επιθυμία μας γιά δράση με μιά πραγματική εικόνα του ταξικού κόσμου, αλλά και ως καλή αντι-ναρκωτική ουσία. Τόση απο-ξένωση του στοχαζόμενου από τον κόσμο, είναι ικανή να τον κάνει να πιστέψει ότι ο Σύριζα λ.χ είναι το κόμμα που θα τον λυτρώσει από τα δεσμά του..
Τέλος πάντων, όλοι κάνουμε λάθη..το θέμα μας είναι άλλο.
Είναι ένα μυστήριο γιά μένα, πως αγνοούνται κάποιοι προσδιορισμοί των πραγμάτων, ακόμα και από τους αγαπημένους μας ήρωες του Λόγου. Ένας απ'αυτούς είναι και το "πράγμα" που σας είπα, από τη σκοπιά όμως της αποστέρησης. Ειδικά σήμερα θα μπορούσαμε να πούμε πως το πράγμα το ίδιο, το υλικό (μας) πράγμα της (ανα-)παραγωγής της "ζωής" μας, το εργαλείο παραγωγής, είναι τόσο κυρίαρχο όσο και αποκεκρυμμένο. Μην κοιτάτε που έχουμε την τύχη στην Ελλάδα να υπάρχει ένα "κολλημένο" κόμμα (ξέρετε βρε, αυτό των "σταλινικών"..) που φροντίζει να μας το υπενθυμίζει έμμεσα με αυτές τις σπαστικές αφίσες...( Ο λαός ιδιοκτήτης του πλούτου που παράγει). Σκεφτήτε να ήσασταν Γάλλοι αριστεροί. Ούτε στον ύπνο σας δεν θα ακούγατε τέτοια πράγματα, πόσο μάλλον γιά τα εργαλεία παραγωγής. Το πρόβλημα όμως είναι σκληρότερο. Όπως θα έχετε καταλάβει, δεν πρόκειται να δαγκώσω ξανά το χέρι που με ταϊζει, αλλά ψάχνω είναι αλήθεια και αλλού φαγητό. Και μη πάει το μυαλό σας στην "άλλη'' αριστερά. Σε βιβλία το ψάχνω και σε εφιάλτες που βλέπω συχνά, όταν την προηγούμενη έχω σκεφτεί πόσο μεγάλη είναι η απόστασή μας από την υλική ελευθερία. 
Με λίγο ασαφή τρόπο ένωσα στις προηγούμενες αναρτήσεις, την στρατηγική με την υλικότητα, και βγήκα σε ξέφωτο. Δεν θα σας κουράσω άλλο επ'αυτού, μέχρι να ολοκληρώσω τις έρευνές μου στον πραγματικό κόσμο, και μέχρι να δω που θα πάει το πράγμα τον επόμενο "χρόνο", γιατί κάπου θα πάει..δε μπορεί!
Το πρόβλημα της αριστεράς, αστικής και εργατικής, δεν λύνεται με "συνθέσεις". Κάποιος πρέπει να υποκύψει. Η δική μου επιλογή είναι σαφής, όπως και ήταν πάντα, ακόμα και τότε που είχα σκυλοβριστεί με όλους τους "προλεταριακούς" φίλους και μη-φίλους της εντεύθεν της φτωχολογιάς αριστεράς..γιατί είναι προφανές πως τους "ανανεωτικούς'' δεν τους κόφτει η φτωχολογιά, ακόμα κι αν είναι ειλικρινώς πρόθυμοι να την τακτοποιήσουν εντός του "κοινωνικού κράτους". Την απεχθάνονται, την βαριούνται, την σνομπάρουν όταν είναι να την συναναστραφούν. Με την "νεολαία" της τα πάνε καλύτερα, αν την συναντήσουν, μιάς και η νεολαία είναι πάντα συμπαθής..Όταν όμως κάποιος πιστεύει στην λαϊκή επανάσταση, και πόσο μάλλον στην εργατική τάξη, είναι γραφικός και δογματικός. Αυτά τα θυμάμαι απο τη "σχολή" και την συναναστροφή μου με τις δράκες των "ανανεωτικών" στοχαστών του Παντείου. Τα χνώτα μας δεν ταιριάζαν από τότε. Ήταν και χαμουράκια. Μην επαναλαμβανόμαστε. Τώρα που μεγάλωσα και γω, κρατάω αυτό που μας ενδιαφέρει φιλοσοφικά: 
Το "πράγμα" δεν τους νοιάζει απο "θεωρητικής απόψεως". Ο αντι-υλισμός τους είναι πολύ μα πολύ πρακτικός, όσον αφορά αυτή την όψη του κόσμου. Γι αυτό θα δείτε, όπως όλοι οι νεο-αστοί τελικά, διαλύουν την θεωρητική πραγματικότητα σε μια πολλαπλότητα αυτόνομων δομών, με ένα "συστημικό'' επιστέγασμα. Σε συνδυασμό με νεο-καντιανές θεωρήσεις και άλλες πιο "παλαβές" προβληματικές καταστρέφουν την σκληρή όψη του πράγματος, όχι για να πολεμήσουν την ωμότητα της αποξενωμένης και ''αποκτηνωμένης" ζωής, αλλά για να ζήσουν στον δικό τους κόσμο. Τόσο απλά.
Ποιές είναι τώρα οι θεωρητικές συνέπειες μιάς τέτοιας "στάσης"; Νομίζω πως οι συνέπειες εκδηλώνονται σε όλο το φάσμα της σκέψης με την διπλή απόσπαση της διανόησης τόσο απο το προλεταριάτο (και την φτωχολογιά) όσο και από τις αστικές της ρίζες. Οι διανοούμενοι, ειδικά οι νοήμονες αριστεροί, είναι "φύσει" μεταμοντέρνοι διώκτες των "πραγμάτων", της διαύγειας και της λογικής συγκρότησης σε "καθημερινό" επίπεδο. Φυσικά η "φυσική" στάση είναι ένας αιώνιος εχθρός της σκέψης. Πρόκειται όμως περί παρεξηγήσεως η σύγχυση της διαλεκτικής απόσπασης απο το "καθημερινό'', τον κοινό νού, με την παλαβή απόσπαση από το πράγμα καθαυτό. Και ας αφήσουμε τη ποίηση στην άκρη. Δεν μας φταίει σε τίποτα. Άλλο ποίηση και άλλο "ποιητικοποίηση" της χυδαίας απομάκρυνσής μας από τις πηγές της ζωής, άλλο αποδοχή του οντολογικού παράλογου, και άλλο να στέλνεις τους ανθρώπους και τον εαυτό σου να περνά όλα τα φανάρια με κόκκινο. Ναι το ξέρω, κάτω τα φανάρια!...αλλά πές τε μου ω παιδιά του Μπρετόν (δοξασμένο το ονομά του), θα εμπιστευόσασταν ποτέ έναν παραλογισμό τόσο λογικό όσο την εγκατάλειψη του γέροντα στα σκατά του ΙΚΑ ;...ναι το ξέρω, όλα έχουν την πλάκα τους. Και γω μισώ το μελό. Και γω κάνω τη πλάκα μου με τα γερόντια...εξάλλου και αυτά κάνουν την πλάκα τους μαζί μου, αν και πολλά απ'αυτά είναι μελλοθάνατα.  Η ξεφτίλα όμως να τα πετάς στον θάνατο με τόση "παράλογη λογικότητα" δεν έχει καθόλου πλάκα. Και το κυριότερο δεν λύνεται η κατάρα με την απάλειψη της απο-στέρησής μας. Αυτό απευθύνεται τόσο στην αστική, όσο και στην εργατική αριστερά, και όχι μόνον στα τρελλόπαιδα όπως εσείς..
Τα πράγματα είναι στρατηγικής φύσεως, και κάποια απ'αυτά είναι, ας μου επιτραπεί η έκφραση, "στρατηγικότερα". Έχουν μέσα τους όλο το παρελθόν, το οποίο δεν είναι το "αίμα" του προγόνου, αλλά το τσακισμένο του εργαζόμενο σώμα, και η ρουφηγμένη του ψυχή. Από την άλλη έχουν την γνώση, μιά γνώση όχι απαραίτητα "ταξική" ή έστω μόνον αυτή. Είναι εκεί, αινιγματικά, πορώδη, αδιάφορα και γραπωμένα σε χρονικούς ορίζοντες που δεν περιορίζονται στο "παρόν". Τα πράγματα δεν είναι εύκολα στον χειρισμό τους, αλλά με τον κόπο και την βοήθεια των δασκάλων ανοίγουν. Τα πράγματα δεν υπόκεινται σε κανένα σύστημα, σε καμμιά ολότητα, δεν είναι ούτε νεκρά, ούτε ζωντανά..Η "ζωή" δεν υπάρχει χωρίς το πράγμα της. Η "ζωή" είναι αφαίρεση. Ξεπεράστε τον βιταλισμό, ξεπεράστε την θεωρία των "συστημάτων", ξεπεράστε την κριτική της "θεωρίας των συστημάτων", την πραγμοποίηση του καπιταλισμού , αλλά και την "κριτική της πραγμοποίησης"...
Η στρατηγική σκέψη των πράξεων και των πραγμάτων τους είναι ο τρόπος να κρίνουμε τα πράγματα, αλλά και να τα οικειοποιηθούμε, χωρίς να περιοριζόμαστε στο μέλλον απ'αυτά..





Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 29 Απριλίου 2012

Στρατηγική / 5 ( Η αδυνατότητα του γενικού μετα-μαρξισμού. Οι απόλυτοι όροι...)




Ένας από τους λόγους που η στρατηγική βλέψη αποτελεί ανάγκη για τις λαϊκές τάξεις, είναι πως η ίδια η ύπαρξή τους είναι δομικά καθηλωμένη στο τακτικό υλικό επίπεδο. Οι μισθωτοί εργαζόμενοι, οι φτωχοί, δεν κατορθώνουν, στα εκμεταλλευτικά συστήματα, να αποκτήσουν ολική πρόσβαση σε κανέναν χώρο στρατηγικής υλικότητας. Η ίδια η ύπαρξη της εκμετάλλευσης δεν είναι τίποτα άλλο παρά αυτή η υλική καθήλωση, και οι άρχουσες τάξεις δεν είναι τίποτα άλλο από την βουλητικά και υποκειμενικά στεφανωμένη αποξένωση του φτωχού εργαζόμενου λαού από την στρατηγική υλικότητα.
Η άρχουσα τάξη είναι πάντα η στρατηγική υλικότητα που συγκροτείται από την μετατροπή, και μέσω της μετατροπής, της σχέσης στρατηγικής <και> τακτικης υλικότητας σε σχέση δύο απόλυτα διαχωρισμένων όρων. Γι αυτό οι φτωχοί είναι τα μέσα παραγωγής των πλουσίων, τα μέσα ύπαρξής τους, τα μέσα εκείνα που αν πάψουν να είναι "μέσα" (εγκλωβισμένες και καθηλωμένες στην εργαλειοποίησή τους ανθρώπινες οντότητες) θα έχουν καταργήσει την άρχουσα τάξη, την όποια άρχουσα τάξη.
Όμως, προσοχή!
Η στρατηγική υλικότητα δεν συγκροτείται ποτέ (μόνον) ως άμεση δι-ανθρώπινη σχέση, αλλά είναι πάντα διαμεσολαβημένη από στρατηγικά αντικείμενα, τα οποία περιέχουν την πραγμικότητα ως θεμελιακό τους προσδιορισμό.
 Όπως κάθε υλικότητα, είναι συγκροτημένη απο μιαν υποκειμενική υλικότητα και απο την αντικειμενική (της) υλικότητα που είναι ταυτόχρονα και πραγμική (της) υλικότητα. Αντίθετα απ'ότι θεωρούσε όλη η προ-μαρξιστική σκέψη η υποκειμενικότητα δεν υφίσταται ποτέ χωρίς το πραγμικό-αντικειμενικό της σύστοιχο. Δεν αρκεί να μιλάει κανείς για υλικότητα γενικά, όπως και δεν αρκεί κανείς να μιλάει για υποκειμενικότητα και αντικειμενικότητα γενικά. 
Η σχέση υποκειμένου-αντικειμένου, διαμεσολαβημένη αναγκαία και απο την πραγμική αντικειμενικότητα είναι η ολική υλικότητα του ανθρώπινου.
Το αντικείμενο δεν είναι μόνον ο "άλλος", αλλά ο "άλλος"  απόλυτα αναγκαία διαμεσολαβημένος από την καθοριστική  σχέση του με τα σύστοιχα πραγμικά αντικείμενα που μας  συν-συγκροτούν. 
Εδώ πρέπει κανείς να κάνει μια βασική διευκρίνηση για την αξεπέραστη ακόμα -ευτυχώς- αναγκαιότητα ενός είδους ριζικού μαρξισμού, ή για να το πω με πιό χοντρό τρόπο, ενός "ωμού" μαρξισμού (τον λέω "ωμό", όχι γιατί είναι ωμός, όπως δεν είναι άλλοι "μαρξισμοί" του διανοείσθαι εν-γένει, αλλά γιατί διαχωρίζεται από αυτούς σε σχέση με την επίγνωση της άμεσης κρισιμότητας των σκληρών πραγμικών-εξωτερικών όρων της "ζωής")
 Υπάρχει πάντα η δυνατότητα να στοχαστεί κανείς την συστοιχία και την συν-συγκρότηση γενικά του υποκειμένου με το αντικείμενο (χωρίς πραγμικούς προσδιορισμούς) (στον χώρο της "ηθικής" της "πολιτικής" και της "οικονομίας").
 Ο μαρξισμός με σαφή τρόπο όμως εμβάλλει στην στρατηγική υλικότητα το σύνολο των ριζικότερων (άρα πραγμικών) αντικειμενικών συστοίχων, που την συν-συγκροτούν ως συστοιχία όρων, με καθοριστικό πλέον τον πραγμικό προσδιορισμό της "αντικειμενικότητάς" της.
Κατασκευάζει θεωρητικά, αυτό που υπήρχε άρρητο, τον τόπο της διαμεσολάβησης ως συγκροτούμενο και απο τά πραγμικά-αντικειμενικά της σύστοιχα. Ανακαλύπτει την πραγμική αντικειμενικότητα της "αντικειμενικότητας". Έτσι ο μαρξισμός δεν μιλά γενικά για την στρατηγική κοινωνική υλικότητα (της οικονομίας) αλλά για αυτήν συμπλεκόμενη πάντα με την ριζικότερα αντικειμενική διάσταση της υλικότητας της, τα μέσα παραγωγής.
Γιατί οι άρχουσες τάξεις δεν αναπτύξανε μια θεωρία για την ριζικότερα αντικειμενική διάσταση της στρατηγικής υλικότητας, απο τη στιγμή  που είναι ως πράξη παραγωγής, υπό ειδικές ιστορικές συνθήκες, ακριβώς η "υποκειμενική" αντιπροσώπευση της ; 
Εκτός από τις εξηγήσεις που αναφέρονται στην (ιδεολογική) "αλλοτρίωση" κ.ο.κ, θα μπορούσε να αναζητήσει κανείς και έναν κακοήθη βουλητικό όρο. Οι άρχουσες τάξεις δεν επιθυμούν την αποκάλυψη της κρισιμότητας της ριζικότερα αντικειμενικής πλευράς της στρατηγικής υλικότητας, ακριβώς για να διαχωρίσουν την στρατηγικότητα από το "τακτικό" της υπόβαθρο, γιά να κρατήσουν τους δύο όρους απόλυτα ξεχωριστούς γιά πάντα. Φυσικά δεν είναι ο διαχωρισμός αυτός εξασφαλισμένος μόνον από την μη-κριτική (θεωρητική-πρακτική) της αποξένωσης των άμεσων παραγωγών από τους ριζικά αντικειμενικούς, τους πραγμικούς όρους της παραγωγής. Όμως η ελεεινή απάλειψη της πραγμικής (υποκειμενικότητας-) αντικειμενικότητας που είναι στα έγκατα κάθε αντικειμενικότητας, δεν μπορεί παρά να σημαίνει πως αυτή είναι το πολεμικό αντικείμενο της άμεσης μάχης των τάξεων. [Σημείωση:Η αστική θεωρία του "υλικού κεφαλαίου" ως σχεδόν μαγικού πράγματος ή της τεχνικής , είναι μόνον ιδεολογική. Η αστική ιδεολογία αφιερώνει την "πραγματιστική'' της ορμή μόνον στα "υψηλά" πεδία, όπως η βία, κατά τα ντεσιζιονιστικά-καταστροφικά πρότυπα της αγριότητας-ωμότητάς της ..]
Θα μπορούσε κανείς να αφιερώσει επίσης το ενδιαφέρον του στις αντικειμενικότητες που φαίνονται και είναι από μιά άποψη ριζικότερες: την τροφή, το περιβάλλον κ.ο.κ
Η απόλυτη αναγκαιότητα της υποστήριξης της μαρξιστικής βλέψης απορρέει ωστόσο ακριβώς από το γεγονός της συγκλονιστικής της επιμονής να αντιλαμβάνεται τόσο την σημασία του ριζικά υλικού, την σημασία του "φυσικού" υπόβαθρου της κοινωνικής ζωής, την ίδια στιγμή που εννοεί ως καθοριστικότερο στον τόπο του ριζικού πράγματος, το ριζικό πράγμα που συμπίπτει με την κοινωνική υποκειμενικότητα και την στρατηγική: τα μέσα παραγωγής  (ένα δηλαδή μη-"φυσικό" πράγμα).
Ο μαρξισμός δεν ξεκινά από τα έγκατα της υλικής-βιολογικής ζωής, αλλά από τα έγκατα της κοινωνικής υλικής ζωής, την άμεση σχέση του άμεσου παραγωγού με το ανόργανο σώμα του ως παραγωγού. Με αυτο τον τρόπο, δεν αποκαλύπτει απλώς τη βάση της ανθρώπινης ύπαρξης ως ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά και το μυστικό της ολιγαρχικής κυριαρχίας, τον λόγο ύπαρξης της εκάστοτε άρχουσας τάξης. Ζήτησε ο Μάρξ την άμεση απαλλοτρίωση του αμεσότερου όρου της διαμεσολάβησης (του "πραγμικού'') που κάνει τον άνθρωπο άνθρωπο και απάνθρωπο μαζί, στην ανθρωπιά του την απάνθρωπη και την απανθρωπιά του την ανθρώπινη. Σας το λέω θεωρητικοί του "ανθρώπινου" και του (θεωρητικού) "αντι-ανθρωπισμού": Προσκυνήστε τον..
Όμως δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι πως η αποξένωση των άμεσων παραγωγών από τους αντικειμενικούς όρους της παραγωγής, συνεχώς ανα-παράγεται και διασφαλίζεται, τώρα πιά και απο τους θεωρητικούς της "αυτονομίας" και του "δημοκρατικού σοσιαλισμού". Ξεκινάνε από τα πάνω δωμάτια, και εγκαταλείπουν το ριζικότερο επίπεδο, τις λασπωμένες υπόγες και το όχημα της επιβίωσης, όχι για να μας "απελευθερώσουν" από την επιβίωση, αλλά για να την βολέψουν εκεί "πάνω", μιλώντας ακατάσχετα για την αποξένωση του παραγωγού, σε τρόπο: "μακριά απο μας"..
[Με τον ίδιο τρόπο αφήσαν κάποιους άλλους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα, δουλεύοντας στο ριζικό-πραγμικό επίπεδο της εργατικής στρατηγικής μιλώντας και πράττοντας στα τυφλά-δεν ήταν σοφολογιώτατοι της "αυτονομίας"!- για την "εργατική-λαϊκή ιδιοκτησία" δημιουργώντας εκείνο τον φόβο στην αστική-ιμπεριαλιστική τάξη που έδωσε στην "αυτονομία" και τον "δημοκρατικό σοσιαλισμό" την αβάντα να "παραχωρούν" "κράτος πρόνοιας" στους λαούς "τους". Αλλά μήπως δεν γίνονται συνεχώς τέτοια; εδώ θυσιαστήκαν τόσοι αγωνιστές του κ.κ.ε και του εαμ γιά να έχει ό άλλος-απο φόβο της ολιγαρχίας- ψωμάκι και σπιτάκι, και αντί για αλληλεγγύη κάνανε τόσοι πολλοί 60 χρόνια τη πάπια, ή το χειρότερο δεν το κατάλαβαν!]
Ωστόσο, όντως, υπάρχει η ανάγκη να στοχαστούμε για όλους τους στρατηγικούς όρους, και για την αποξένωσή μας απο την στρατηγική υλικότητα,  και πέραν της άμεσης στρατηγικής υλικότητας που διαύγασε με πνεύμα λαϊκής-εργατικής αλήθειας ο μαρξισμός (λενινισμός).
Το αίτιο (ή τα αίτια..) της απομάκρυνσης του άμεσου παραγωγού από την στρατηγική υλικότητα δεν είναι μόνον οι σχέσεις ιδιοκτησίας και διεύθυνσης, αλλά οι σχέσεις ιδιοκτησίας και διεύθυνσης της παραγωγής  ως αίτια της απομάκρυνσης που πρέπει να συντριβούν από την εργατική-κοινωνική εξουσία, δεν αποτελούν παρά την πρώτη στοιβάδα της απομάκρυνσης. Ως σκληρή στοιβάδα δεν θραύεται με τις επηρμένες πνοές των "ιδεολογικών ηγεμονιών" και τα "φού..φού!'' των καλόκαρδων διανοουμένων αριστερών ή τις φαντασιώσεις των "αυτόνομων", για κάποιο κοινωνικό ρεύμα-χείμαρο, αλλά με διεργασίες που έχουν να κάνουν με την συλλογική-οργανωμένη δράση μυριάδων εργαζόμενων -και κυνηγημένων απο την ανάγκη- ανθρώπων, με στόχευση την μία και μοναδική στιγμή που θα τεθεί αυτό το ζήτημα σε κεντρικό επίπεδο. Μπορεί τα κομμουνιστικά κόμματα, προετοιμάζοντας τα πάντα για αυτή την στιγμή, τελικά να υποκύπτουν σε ένα είδος συντηρητισμού, και να κινδυνεύουν -ως έκπληκτα- να βρεθούν σε αντεπαναστατική θέση, αλλά έχουν την επίγνωση της καθαρής μίας στιγμής και της κεντρικότητας της μοναδο-λογικής της  παρουσίας.







Ι.Τζανάκος

Σάββατο, 28 Απριλίου 2012

Στρατηγική / 4 ( Η διπλή απόσπαση της φτωχολογιάς..)




Όταν μιλάει κάποιος για την "φτωχολογιά", δεν αναφέρεται απλώς σε έναν προσδιορισμό ενοποίησης της μεταβατικής κατάστασης κοινωνικών στρωμάτων που ξεπέφτουν από την "τακτοποιημένη" κοινωνική τους "θέση" με τις λαϊκές τάξεις που βρίσκονταν ήδη στην "χαμηλότερη" θέση.
Αναφέρεται επίσης στο σχηματισμένο σύνολο των ανθρώπων που έχουν αποξενωθεί από τους βασικούς υλικούς όρους της ύπαρξής τους στο συγκεκριμένο σχεσιακό σύστημα ταξικών θέσεων, και αγωνίζονται υπό συνθήκες υλικού διωγμού για την αυτοσυντήρησή τους. Η αναπόφευκτη "φαινομενικότητα" του προσδιορισμού αυτού, δεν μπορεί να αρθεί με μιάν άμεση αναγωγή στην ταξική πάλη, αν και είναι απολύτως αναγκαίο, τόσο σε θεωρητικό όσο και σε πρακτικό επίπεδο, να γίνει αυτή η αναγωγή.
Η ταχεία ένταξη των φτωχών στην ταξική πάλη, αποτελεί ούτως ή άλλως έναν σταθερό σκοπό του οργανωμένου κινήματος. Ακούγεται παράδοξο, αλλά ο όρος φτωχολογιά από την στιγμή που κάποιος εντάσσεται στο ταξικό σχήμα μάχης  χάνει την καθοριστική του προσδιοριστικότητα. Θα πεί κάποιος, μα τι σημαίνει αυτό, πως παύει έτσι να είναι κανείς φτωχός;
Όχι φυσικά...κανένα κίνημα δεν έχει ακόμα την ικανότητα να μεταμορφώνει τους ανθρώπους υλικά, διά της ένταξης σε αυτό, εκτός αν μιλάμε για κινήματα αποστασίας.
Όμως δεν είναι αστείο, διάφορα δεξιά και θρησκευτικά κινήματα  υπόσχονται φαϊ και  πετυχαίνουν την στρατολόγηση με ταπεινά υλικά μέσα επιβίωσης. Το θέμα δεν είναι να αντιπαρατάξουμε έναν δικό μας μηχανισμό διανομής πατάτας, φασολάδας κ.τ.λ
Η άμεση αντίδραση ενός αξιοπρεπούς εργαζόμενου είναι αρνητική στην βιοπολιτική του ενσωμάτωση μέσω τόσο ταπεινών μέσων. Από την άλλη, ποτέ δε ξέρεις. Δεν ξέρω εσείς αλλά εγώ έχω νιώσει πολλές φορές το στομάχι μου να ακουμπάει την πλάτη μου, και σας πληροφορώ πως αυτό δεν είναι και το καλύτερο συναίσθημα. Δεν βοηθά δε κανένα εδάφιο της αγαπημένης μου εγελιανής φιλοσοφίας. Δεν βοηθά όχι με την έννοια που φαντάζονται διάφοροι φίλοι που έχουν πάθει ένα πρόβλημα με την "αναγκοκρατία" του Μπρέχτ, αλλά με την έννοια της νοητικής συσχέτισης του τακτικού πεδίου με τον στρατηγικό στόχο. Δεν ξέρω αν ο Μπρέχτ είχε επίγνωση αυτής της "διαλεκτικής" διάστασης, αν και νομίζω από τα λίγα που θυμάμαι πως μάλλον κάτι τέτοιο τον βασάνιζε (κάθε βοήθεια, εδώ, δεκτή)..
Η σκέψη σου διά της πείνας ορίζεται ως αγωνία. Δεν μπορώ να καταλάβω, συγγνώμη!, άλλο καλύτερα οριζόμενο παράδειγμα αγωνίας από την πείνα. Ακόμα και η αναμονή της εκτέλεσης είναι το προϊον μιάς μακρόχρονης στρατηγικής σκέψης και πράξης (Είμαστε "έτοιμοι" τόσα χρόνια φυλάκισης να μας στήσουν στον τοίχο). Κάτι ξέραν αυτοί οι σκελετωμένοι ασκητές που την προκαλούσαν τεχνητά. Όμως εδώ είναι και το θέμα. Η πείνα ως μορφή ύπαρξης δεν είναι ίδια σε κάθε της μορφή. Άλλο να έχεις ασκηθεί στην άρνηση του κόσμου, και άλλο να σε πετάνε στο καμιόνι του σωματικού εκμηδενισμού, έστω ως καθημερινής απειλής. Η εξαϋλωση δεν είναι αστείο πράγμα, και ο υλισμός που πυροδοτεί δεν είναι ο αρνητικός υλισμός της απάρνησης του "κόσμου", αλλά ο αρνητικός υλισμός μιάς κυριαρχούμενης από την πλουτοκρατία εσωτερικής σχάσης των λαϊκών ανθρώπων. Πέρα από τους εμφανείς κυριαρχικούς προσδιορισμούς στο παρόν, όπου σε πατάει η μπότα του άδειου στομαχιού, ή μάλλον η μπότα του αστού μέσα στο άδειο στομάχι σου, εμφανίζεται ένας άλλος πιό "μακρόπνοος" σχεδιασμός των αστών και των ακόμα καλοβολεμένων μικροαστών: ο σχεδιασμός της κατάταξής σου στην φτωχολογιά ως αεί ον της αιώνιας απόσπασης από κάθε ου-τοπία, δηλαδή σε πιό απλά μαρξιστικά: ο σχεδιασμός της κατάταξής σου στο αιωνίως σε αγωνίαν απο-στρατηγικοποιημένο ον του "σώματος". Εδώ τα πράγματα σύντροφοι (!) αγριεύουν. 
Η στρατηγική της ιδέας, ο πειθαρχικός εναγκαλισμός τού σε αγωνία "σώματος" από την ου-τοπία, είναι μεν απόλυτα αναγκαίος, πράγμα που φανερώνεται απο τον μετασχηματισμό του αυτοπροσδιορισμού απο το "είμαι φτωχός" σε "είμαι προλετάριος", παραμένει όμως υλικά ακόμα απραγματοποίητος, όχι μόνον λόγω του προφανούς πως είμαστε ακόμα φτωχοί! αλλά απο το γεγονός πως έχει διατηρηθεί η εγχάραξη της αποστρατηγικοποίησης της οντότητάς μας "πάνω μας". Αν έχετε δεί τους περιφερόμενους ζητιάνους στην Αθήνα, και δεν έχετε απλά "στοχαστεί" ως ένας ακόμα "αγανακτισμένος" ("προσέξτε μη μας ρίξουν και μας" δηλαδή..) θα μπορούσατε να παρατηρήσητε την απόσπαση της στρατηγικής εγχάραξης και την ριζική εγχάραξη μιάς "οντολογικής" τακτικής ύπαρξης πάνω τους. Συγνώμη για την αναλογία, αλλά μόνον σε αστούς πολιτικούς έχω δεί τέτοιον ενσωματωμένο "τακτικισμό''..και σε άλλους, αλλά μην το χοντρύνω.
Η δεύτερη προσπάθεια επαναχάραξης της αξιοπρέπειας του φτωχού, που δεν μπορεί παρά να είναι μόνον πολιτική με την έννοια του στρατηγικού στόχου, δεν μπορεί παρά να στοχαστεί αυτό τον κίνδυνο, να μην είναι εφικτή τόσο εύκολα..






Ι.Τζανάκος

Στρατηγική / 3 ( Η κυριαρχία της αστικής ασυμμετρίας)




Η μη-διαφοροποίηση της τακτικής από την στρατηγική είναι ένα βασικό στοιχείο που διακρίνει την επαναστατική πολιτική στρατηγική από τις άλλες πολιτικές στρατηγικές, είτε αυτές αναφέρονται στην αστική τάξη, είτε αυτές αναφέρονται στην εργαζόμενη φτωχή μάζα υπό τους όρους όμως της αστικής κυριαρχίας.
Πριν ακόμα αναφερθούμε στις συγκεκριμένες εκδηλώσεις αυτής της γενικής διάκρισης θά ήθελα να ξεκαθαρίσουμε κάτι καθοριστικά σημαντικό για την θεμελίωση της διάκρισης.
Οι φτωχοί εργαζόμενοι (εργάτες, μικρο-αστοί, φτωχοί αγρότες, μισθοσυντήρητοι υπάλληλοι) έχουν μιάν θέση στην υλική πραγματικότητα που τους τοποθετεί σε σημείο εκκίνησης απόλυτα προσδιορισμένο στο τακτικό επίπεδο. 
Αν και πολλές φορές το παραβλέπουμε, είναι άγρια καθοριστικό το γεγονός πως η λαϊκή προσωπικότητα, αλλά και η μάζα των υποτελών ως σύνολο δεν έχουν διασφαλισμένη στον καπιταλισμό παρά μόνον την γυμνή τους υπόσταση, χωρίς να έχουν πρόσβαση σε καμμία απο εκείνες τις δομές που θα χαρακτηρίζαμε ως δομές στρατηγικού χαρακτήρα. Αυτό το γεγονός είναι ακόμα πιό προφανές αν δούμε πως η αστική τάξη στην επαναστατική της φάση, έχει -ακόμα και αν έχει την υποστήριξη προλεταριακών στοιχείων- πρώτα διασφαλίσει ένα σύνολο θέσεων στο στρατηγικό επίπεδο.
Η γκραμσιανή αναζήτηση ενός "συστήματος θέσεων", αν την καθαρίσουμε από την ευρωκομμουνιστική κακή χρήση της, εκφράζει την αγωνία για την αδυναμία της εργατικής τάξης να ανέβει ένα επίπεδο πάνω απο την "αντικειμενική" της καθήλωση στο τακτικό-οικονομικό επίπεδο σε συνθήκες δομικής σταθερότητας του καπιταλισμού. Η διαφορική αντίστιξη του "ρωσικού" ταξικού πόλεμου ελιγμών απο τον "ευρωπαϊκό" ταξικό πόλεμο θέσεων σημαίνει την επίγνωση της αδυναμίας αυτής υπό τους συγκεκριμένους ιστορικούς όρους, αλλά θα μπορούσε να θεωρηθεί πως εκφράζει και μιά ευρύτερη αγωνία που έχει να κάνει με την αδυναμία της εργατικής τάξης να απο-καθηλωθεί από τον σταυρό της τακτικής και συνεχώς υποχωρούσας θέσης στην οποία την καρφώνει το κεφάλαιο διά της ίδιας της "λειτουργίας" του. 
Με αυτή την έννοια, ενώ δεν απολυτοποιούνται οι αντικειμενικοί όροι της διαίρεσης τακτικής-στρατηγικής, εξετάζονται λαμβάνοντας σοβαρά υπ'όψιν την συστηματικότητα της λαϊκής καθήλωσης στην "τακτική ύπαρξη", στις συνθήκες ενός "ολοκληρωμένου" καπιταλισμού. 
Η διάκριση τακτικής-στρατηγικής έτσι αποκτά έναν οντολογικό χαρακτήρα, που δεν είναι δυνατόν να "αρθεί" χωρίς να γίνει δεκτός ως έχει,  σαν μιά απο τις δυνατές δομές του συστήματος. 
Δεν θα σταθώ άλλο στις συνέπειες αυτής της  "οντολογικοποίησης" σε πολιτικό επίπεδο, μετά την "εμφάνισή" της. Θα ήθελα απλά να την επεκτείνω, στην ελλειπτική μορφή της, σε έναν μεγαλύτερο χρονικό ορίζοντα, σε σχέση με την ίδια την διάρθρωση της ιστορικής ύπαρξης του καπιταλισμού.
Η καθήλωση των λαϊκών μαζών στο τακτικό επίπεδο ύπαρξης, δεν εντοπίζεται μόνον στο αδύνατο σημείο της "ουτοπικότητας" των βλέψεών της. Οι αστοί τονίζουν βέβαια με κάθε τρόπο την αδυναμία τους, προσδιορίζοντας κάθε βλέψη τους ως ουτοπική, "αποδεικνύοντας" την αδυναμία της λαϊκής στρατηγικής βλεψης με την μη ύπαρξη κανενός λαϊκού θεσμού στρατηγικής φύσεως στο υλικό επίπεδο. Απλά μας λένε, δεν θα υπάρξετε ως ηγεμόνες διότι δεν υπάρχετε ως ηγεμόνες στο "υλικό επίπεδο", έστω εν σπέρματι. Ο αστικός υλισμός έχει αυτή την χυδαία αντι-λαϊκή διάσταση μέσα στην σιγουράντζικη ψυχή του. 
Ποτέ οι αστοί δεν σήκωσαν κεφάλι απέναντι στις "προ-αστικές" τάξεις μόνον με την ψυχή τους και το κορμί τους. Πρώτα εξασφάλισαν κάποιες στρατηγικές θέσεις, σε μια μακραίωνη ιστορική πορεία, και μετά κάνανε την πολιτική και πνευματική τους επανάσταση..(το λέω για να πάψει λίγο ο υπέρμετρος θαυμασμός στους Ροβεσπιέρους, αν και δεν έχω πρόβλημα, τους θαυμάζω και γω..).
Αντίθετα οι λαϊκές τάξεις που ορθώσαν το ανάστημά τους τόσο στον καπιταλισμό, όσο και σε άλλες εποχές, ήταν πάντα ξεγυμνωμένες σαν τα σπουργίτια από κάθε ορατό και απτό υλικό προσδιορισμό. Η "κοινωνικοποίηση και ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων"  είναι βέβαια ένας ισχυρός αντικειμενικός προσδιορισμός, η κομμουνιστική στρατηγική δεν είναι στρατηγική εν κενώ. Όμως ποτέ η κοινωνικοποίηση των παραγωγικών δυνάμεων και η ποσότητα-ποιότητα της έντασής τους δεν ολοκληρώνονται σε ποιοτικό επίπεδο σε σοσιαλισμό, χωρίς να προηγηθεί η επαναστατική κατάκτηση της εξουσίας. Αυτό δείχνει τον ριζικά αποξενωμένο -απο την υλική στρατηγική δομή- χαρακτήρα της μισθωτής εργασίας και την αγωνιακή θέση της σε ένα πεδίο ερημωμένο από κάθε ενότητα τακτικο-στρατηγικών προσδιορισμών. Αυτή η ερήμωση όσον αφορά την ενότητα των στρατηγικών όρων δεν είναι ένα "παιχνίδι" σε κάποιον θεωρητικό χάρτη ασκήσεων, αλλά η ζωή κάθε μισθωτού εργαζόμενου απο την πρώτη ως την τελευταία ζωή της ύπαρξής του. Μόνον αν έχουμε συνεχώς στο μυαλό μας την αγωνία του λαού για την στοιχειώδη ύπαρξή του, θα μπορέσουμε να την μετασχηματίσουμε σε θάρρος, και να την περιέξουμε σε ένα απελευθερωτικό πλαίσιο. Απο την άλλη, καταλαβαίνω τους νεόκοπους λενινιστές και την αδιαλλαξία τους. Η απέχθειά τους για τις νεο-γκραμσιανές υποχωρήσεις από την ουτοπία πρός κάποια ψευδο-ηγεμονική αλλοίωση της τακτικο-στρατηγικής βλέψης, ενισχύεται από τα καραγκιοζιλίκια του μετα-ευρωκομμουνισμού και των αριστερών σοσιαλ-δημοκρατών που έχουν "τολμήσει" ακόμα και να συζητήσουν με τις πιό αντιδραστικές ιδεολογικές τάσεις, υπό το πρόσχημα της "ηγεμονίας"..







Ι.Τζανάκος

Στρατηγική / 2 (Η αριστερή ενότητα και τα όρια της διάσπασης..)




Έχουμε ήδη περιγράψει πολύ σχηματικά και περιληπτικά τα όρια της πολιτικής διαίρεσης εντός της λεγόμενης "αριστεράς" και την δική μας αξιωματική τοποθέτηση εντός των ορίων αυτών. Δεν έχει φυσικά σημασία τόσο η τοποθέτηση ενός "μοναχικού" υποκειμένου εντός αυτών ή άλλων πολιτικών ορίων, όσο η πολιτική που απορρέει, αν απορρέει, απο την όποια τοποθέτηση, άρα και το σχήμα της σχέσης τακτικής στρατηγικής που σημαίνει, αν σημαίνει.
Σημασία έχει να συγκεράσει κανείς σε μιά διπλή κίνηση τόσο την απόλυτη διαίρεση της αστικής απο την αντι-αστική αριστερά, με βάση τά θεμέλια που έχουν απόλυτα τεθεί, όσο και τους ιστορικούς λόγους που συγκροτούν αυτό το οριακό σχήμα, πέρα από τους προφανείς λόγους της προσχώρησης ενός τμήματος της αριστεράς στην αστική πολιτική πρακτική και ιδεολογία. Συνοπτικά, το ένα μέρος-όψη της κίνησης αποτελεί το στοιχείο της θεμελιακότητας που συγκροτεί ο απόλυτος όρος της "άρσης της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής-πρώτες ύλες" και το άλλο μέρος-όψη αποτελεί το στοιχείο της σχέσης της εργατικής στρατηγικής με τα πολιτικά και στρατιωτικά μέσα επίτευξής της σε σύγκρουση με τα πολιτικά και στρατιωτικά μέσα επίτευξης της στρατηγικής της αστικής τάξης.
Είναι πέρα από προφανές για τους συνειδητούς υποστηρικτές της αταξικής κοινωνίας, ότι είναι αδιανόητη η οποιαδήποτε σύγκλιση της εργατικής αταξικής στόχευσης με την αστική στόχευση στο επίπεδο της λεγόμενης οικονομικής παραγωγικής σχέσης, που πολιτικά συμπυκνώνεται στην αποξένωση των παραγωγών όχι μόνον απο τα "υλικά" μέσα παραγωγής αλλά και απο τους πολιτικούς θεσμούς, όπου αυτοί εννοούνται όχι μόνον ως θεσμοί διεύθυνσης της κοινωνικής ολότητας αλλά και ως θεσμοί μονοπώλησης της βίας. Ακόμα όμως και σε ένα αφηρημένο επίπεδο, όπου η κοινωνική βία θεωρείται σύμφυτη με την ταξική κυριαρχία, η αποξένωση των άμεσων παραγωγών απο την πολιτική δομή δεν μπορεί να αναλυθεί χωρίς την ανάδειξη της οικονομικής κυριαρχίας της αστικής τάξης σε άμεσο επίπεδο δια μέσω της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής.
Η αστική κοινωνία ακόμα και στις πιό ακραίες εκδοχές του κρατικού της καπιταλισμού (Ναζισμός) δεν παύει να είναι κοινωνία των ατομικών (μεγαλο-)ιδιοκτητών, και τα μέσα της πολιτικής της κυριαρχίας είναι μέσα κυριαρχίας μιάς κοινωνικής ολότητας οριοθετημένης οικονομικά απο το "δικαίωμα" της ιδιωτικής ιδιοκτησίας.
Οι "αριστεροί" αναθεωρητές του μαρξισμού, είτε έλκονται απο ένα νεο-κευνσιανό οικονομικό μοντέλο, είτε απο αναρχοαυτόνομες θεωρίες  περί "κοινωνικής αυτοδιαχείρισης"  εντάσσονται στο (μικρο-)αστικό ρεύμα απο την στιγμή που αμφισβητούν αυτήν την θεμελιακή αρχή, τόσο για την ανάλυση του καπιταλισμού όσο και για την ανατροπή του. Η δυσχέρεια ανάλυσης του "οπορτουνιστικού'' ρεύματος ξεκινά από την στιγμή που τίθεται το θέμα της πολιτικής δομής, θέμα όχι άσχετο με την ανάλυση και την "πολιτική'' διαχείριση της παραγωγικής δομής, υπό την στενή ή ευρεία έννοια του όρου.
Και δω υπεισερχόμεθα στην ιστορική ύπαρξη και τις δραματικές αντιφάσεις της. Αν εξετάσουμε την διολίσθηση της αντι-αστικής αριστεράς μετά την ζωογόνα διάσπαση της β' διεθνούς και την δημιουργία του λενινιστικού και ευρύτερα επαναστατικού ρεύματος, πάλι στην αστική τάξη, και την ανα-συγκρότησή της πάλι σε αστική αριστερά, χωρίς να λάβουμε υπόψιν μας την δραματική εξέλιξη της ιστορίας, κινδυνεύουμε να διολισθήσουμε και μεις σε ένα άλλου είδους ιστορικό μυωπισμό. Το θέμα μου δεν είναι τώρα να ισχυριστώ πως ανακάλυψα την Αμερική, αλλά να αναδιατυπώσω με κάπως διαφορετικούς όρους το ζήτημα της τακτικής ενότητας που συνήθως προβάλλεται απο τους "δεξιούς αριστερούς'' και τους αριστεριστές ταυτόχρονα, αν και με διαφορετικούς όρους, ως το "ζήτημα της αριστερής ενότητας".
Είναι για μένα προφανές πως το κομμάτι εκείνο της αριστεράς που προβάλλει αυτό το θέμα ως την φιλοσοφική λίθο ή το ιερό δισκοπότηρο του κινήματος, είτε έχει παρασυρθεί   από την αστική προπαγάνδα της πολιτικής ως αυτόνομης δραστηριότητας χωρίς σαφείς ταξικές-προγραμματικές βάσεις (στρατηγικές βάσεις)[αριστερισμός]  ή απλά τις υπηρετεί ως ενεργό αστικό στοιχείο, στα πλαίσια της αριστερής αστικής πολιτικής [Συνασπισμός-(μετα-ευρωκομμουνισμός)]. Αυτό είναι το ένα κρατούμενο. Για να το ακολουθήσει κανείς, ως θεωρητικό κρατούμενο, πρέπει να τα "σπάσει" με φίλους, συντρόφους, συγγενείς αλλά και τον προηγούμενο εαυτό του-πιστέψτε με.
Το άλλο κρατούμενο είναι όμως αυτό που ιχνογράφησα στην προηγούμενη ανάρτησή μου ως το αδιερεύνητο κρατούμενο της ιστορικής τραγωδίας του ταξικού πολέμου και της σχέσης της με την στρατηγική στόχευση της εργατικής πρωτοπορείας. 
Αν θέλουμε, πέρα από τις αθλιότητες της πολιτικής της "επικαιρότητας" να δούμε τον αποχρώντα λόγο της νεο-αριστερής καιροσκοπίας, θα πρέπει να αναρωτηθούμε όχι μόνο για τις "αθλιότητες" της γραφειοκρατίας, που έχουν αναλυθεί και υπερδιογκωθεί σε σημείο νευρικής εξαντλήσεως, αλλά και για την δυσκολία να συγκεράσει κανείς την στρατηγική ενός κατά βάσιν αντι-καταστροφικού κινήματος με τις καταστροφικές δυναμικές του καπιταλισμού. Η γλοιώδης μερικές φορές λογοδιάρροια του "δεξιού" κυρίως αριστερού γιά την δημοκρατία και τις καταστροφικές δυνάμεις της "ολιγαρχικής" ή "ολοκληρωτικής" κοινωνίας, δεν είναι μόνον το αποτέλεσμα της προσχώρησής του στον αστικό φιλελευθερισμό, αλλά και το αποτέλεσμα της κυριαρχίας της δυναμικής της καταστροφής σέ όλο το φάσμα της πολιτικής και οικονομικής ζωής. Δεν αρκεί κανείς να προσδέσει αυτήν την συντηρητική στάση μόνο σε κάποια (μικρο-)αστικά συμφέροντα ή έστω σε κάποιες ιδεολογικές στάσεις που αντιστοιχούν σε αυτά, αλλά και στις ιστορικές διεργασίες που έχουν προηγηθεί κατά την διάρκεια της ταξικής πάλης 2 σχεδόν αιώνων.
Τι περιείχε όμως όλη αυτή η διεργασία, πέρα απο τις προφανείς στους "ανθρωπιστές" καταστροφές της ανθρώπινης ζωής; Η ίδια η ταξική πάλη, αν θεωρηθεί απο μιαν ευρύτερη ιστορική-πολιτική σκοπιά περιέχει εντός της έναν καταστροφικό "διαλογο" της κυρίαρχης τάξης με τους υποτελείς που "σήκωσαν κεφάλι", που δεν διαφεύγει διόλου απο την ίδια την ταξική πάλη, αλλά αντίθετα αποτελεί το πιό γλισχρό αλλά και ουσιακά καθοριστικό στοιχείο της.
Ας δούμε πιό συγκεκριμένα τον διάλογο αυτό σε σχέση με την καταστροφική δυναμική που πυροδοτεί το ίδιο το "σύστημα", μετά από την συνειδητοποίηση εκ μέρους του της αμφισβήτησης του απο την πιό ριζική σκοπιά αμφισβήτησης που έχει ποτέ υπάρξει ιστορικά, τον (νεωτερικό) κομμουνισμό. Το ένα "μέρος" του διαλόγου-οι αστοί-λένε με σαφήνεια: όχι μόνον θα σας καταστρέψουμε, αλλά θα καταστρέψουμε και κάθε ανθρώπινο στο βαθμό που σας ακολουθεί ή πιθανόν θα σας ακολουθήσει. Ο φασισμός είναι ριζικά αντικομμουνιστική και έπειτα αντιδημοκρατική στρατηγική. Όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό είναι ηλίθιος.
Ο φασισμός-ναζισμός υπήρξε ως ριζικά αντεπαναστατικό ρεύμα εντός της πιό προωθημένης αντικομμουνιστικής στρατηγικής, και συνεχίζει να σχηματίζεται όσο αναπτύσσεται το ενδεχόμενο μιάς ρητής ή άρρητης επανάκαμψης ενός στρατηγικού σχεδίου κομμουνισμού, ακόμα και χωρίς τα σύμβολα.
Το πρόβλημα είναι μήπως η "μετριοπαθής" κίνηση εντός του κομμουνισμού, που ραγδαία πάντα μετασχηματίζεται σε αστική αριστερά, ακόμα και η πιό ήπια αστική του παρέκκλιση, είναι το υποχωρητικό του στρατήγημα έναντι της καταστροφικής πρόκλησης των δεξιών, και των κλασικών σοσιαλ-δημοκρατών που σέρνονται πίσω από κάθε (ακρο-)δεξιά στρατηγική. Αν υποθέσουμε πως οι δεξιοί εξτρεμιστές τραβάνε το σχοινί όσο πιό δεξιά γίνεται, προτάσσοντας τις καταστροφικές δυναμικές ως "εφικτές'', ποιά είναι η απάντηση των αναθεωρητών κομμουνιστών, της δεξιάς παρέκκλισης που έχει ένα λογικό υπόβαθρο;
Είναι απλά ουρά της σοσιαλδημοκρατίας που είναι ουρά της δεξιάς και ακροδεξιάς;
Η μήπως αναφερόμενοι σε μια στρατηγική παραδοχή της αταξικής ιδέας, έστω στην πιό σαθρή εκδοχή της που αναφέρεται ταξικά σε συντηρητικά στρώματα της ευρείας εργατικής τάξης και των μικροαστών, απαντούν στην καταστροφική δυναμική της ακροδεξιάς; Η παραδοξότητα της συντελεσμένης ιστορικότητας της ταξικής πάλης, σχετίζεται σε αυτό το σημείο με την ίδια την φωνή της αστικής τάξης όπως αντανακλάται εντός της εργατικής τάξης, όχι μόνον ως παραπλανητική φωνή του ταξικού εχθρού ή ως απειλητική φωνή ενός βασανιστή που προαναγγέλει την καταστροφή του βασανιζόμενου, αλλά και ως η φοβική φωνή του ίδιου του βασανιζόμενου. Μπορεί κανείς να υποθέσει με κάθε δικαίωμα την φωνή αυτή απλά ως φωνή της αποστασίας ενός πρώην  βασανιζόμενου και νυν αποστάτη, αλλά μπορεί επίσης να υποθέσει αυτή την φωνή ως φωνή ενός οιωνεί βασανιζόμενου που δεν θέλει να αποστατήσει και δεν μπορεί, αλλά δεν μπορεί και να συμπεριληφθεί στους αγώνες του αδιάλλακτου προλεταριάτου. Ας πούμε φανταστείτε  τη θέση ενός ιατρού ή ενός δασκάλου, και δεν εννοώ τον δάσκαλο άτομο η τον ιατρό άτομο (ή ομάδες τους) που μπορεί φυσικά να πάρει και τα βουνά με κάθε τιμή αν χρειαστεί, αλλά γιά τις "λειτουργίες" τους. Είναι "μικροαστοί";
Μήπως η πολιτική μετριοπάθεια και η συντηρητική τους ταλάντευση είναι όχι μόνον "εξηγήσιμη" αλλά και δικαιολογημένη από μιά σκοπιά του "ιστορικού διαλόγου" της ταξικής πάλης; Φυσικά δεν μπορεί να ηγεμονεύσει σε στρατηγικό επίπεδο και πόσο μάλλον σε τακτικο-πολεμικό, αλλά δεν είναι άσχετη απο το στρατηγικό επίπεδο, όσο αυτό περικλείει το πεδίο της συνοχής και ενότητας που έχει ως αταξική ιδέα. Φυσικά, πάλι, η σύγχυση της α-ταξικότητας με την έννοια της "κοινωνίας", πέρα από την άμεση ταξική πάλη της αποξενωμένης εργατικής τάξης για την κοινωνική ιδιοκτησία και την εργατική εξουσία (δικτατορία του προλεταριάτου), οδηγεί απευθείας στον ρεφορμισμό αλλά ακόμα και σε χειρότερες εκδοχές της αστικής ιδεολογίας. Ο "διάλογος" όμως της αστικής κυριαρχίας, διά της καταστροφής, με τον εργαζόμενο λαό δεν μπορεί να απαλειφθεί κυρίως στις καταστροφικές αρνητικές της εκδοχές.






Ι.Τζανάκος

Παρασκευή, 27 Απριλίου 2012

Στρατηγική / 1 (Το όριο της πολεμικής στρατηγικής της αριστεράς..)




Γιά την σχέση τακτικής στρατηγικής υπάρχουν πολλές αναλύσεις και κλασικά δοκίμια, που αφορούν κυρίως τον στρατιωτικό τρόπο αντιπαράθεσης. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρω τους κλασικούς της στρατιωτικής  "επιστήμης", αλλά και άλλους θεωρητικούς της ύστερης εποχής που εξέλιξαν και ολοκλήρωσαν σε ένα ευρύτερο πεδίο αυτόν τον τομέα.
Θεωρώ πως όποιος ασχολείται σε ένα ορθολογικό πλαίσιο με την πολιτική, χωρίς να είναι "επαγγελματίας", είναι υποχρεωμένος να μελετήσει την κλασική "στρατηγική'' (όπως και βασικές αρχές πολιτικής οικονομίας, αστικής και μαρξιστικής), όπως επίσης πρέπει να στρώσει λίγο κώλο και να μάθει να παίζει σκάκι..
(Όλο τάβλι και δηλωτή, νισάφι πιά..Τουλάχιστον οι παλιοί ξέραν να παίζουν πρέφα, ένα πολύ ιδιόμορφο και με υψηλές απαιτήσεις παιχνίδι)
Το πρόβλημα όμως είναι δυσκολότερο απ'ότι φαίνεται, εφόσον η πολιτική στρατηγική σκέψη, περιέχει προσδιορισμούς που δεν περιορίζονται στο κλασικό στρατιωτικό σχήμα, ειδικά όταν είναι πολιτική στρατηγική σκέψη που αφορά εκείνην την πολιτική που θέτει ως (πολύ μακρινό στόχο έστω) την ριζική ειρήνευση του ανθρώπινου.
Θα ρωτούσε κανείς, μά ποιά είναι αυτή η πολιτική στρατηγική; Θα απαντούσα ευθέως, εκείνη που σκοπεύει στην εξάλειψη των ταξικών διαιρέσεων και της διαίρεσης εργαζόμενης κοινωνίας και κοινωνικών θεσμών.
Δεν είναι τώρα του παρόντος, να δούμε ποιός και τί εξυπηρετεί αυτόν τον στόχο, αν και είναι απολύτως θεμιτό να στοχάζεται κανείς κυρίως αυτό, δηλαδή τι και ποιός είναι αυτό που οδηγεί με συνέπεια στον στόχο αυτόν.
Ως ιδιόμορφος και κατ'ουσίαν απομονωμένος άνθρωπος, έχω την ευτυχία να καταδιώκομαι απο εμμονές και μονομανίες.
Μία απ'αυτές είναι πως η στρατηγική ενός κατ'ουσίαν αντι-πολεμικού κινήματος, ακόμα κι αν αυτό είναι οπλισμένο σαν αστακός μέχρι την κατανίκηση των δυνάμεων του πολέμου (δηλαδή μέχρι την ολοκληρωτική εξάλειψη των ταξικών διαιρέσεων που προκαλεί η άρχουσα εκμεταλλευτική τάξη, και το ταξικό κράτος της), είναι στρατηγική χαμηλής πολεμικής έντασης, αμυντικού -όσον αφορά τον στρατιωτικό τομέα- χαρακτήρα. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως αποκλείεται η πολεμικο-στρατιωτική ικανότητα, ούτε πως δεν είναι δυνατή, απο την πλευρά του "κινήματος", η ανάπτυξη μιλιταριστικών πρακτικών υψηλής τεχνικής ποιότητας, αλλά πως ο ίδιος ο στόχος, όσο και να "αλλοτριωθεί" πολιτικά και ιδεολογικά, είναι μια κοινωνία χωρίς πόλεμο, και μάλιστα χωρίς καν ταξικό και κοινωνικό πόλεμο-πάλη..
Η μεταβίβαση του στόχου στο απώτατο αταξικό μέλλον δεν μπορεί να αναιρέσει την επιρροή του ακόμα και στο πιό άμεσο τακτικό παρόν. Και ενώ η εικόνα της αταξικής κοινωνίας μπορεί να προκαλέσει τις πιό ευγενικές και ηρωϊκές πράξεις αυταπάρνησης, και να οπλίσει τους μαχητές της με όλες τις πολεμικές ιδιότητες, την πανουργία, το μίσος, την συντροφικότητα, την ευστροφία και την υπομονή του πειθαρχημένου πολεμιστή, απο την άλλη πλευρά τους φέρνει αντιμέτωπους σε κάπως δυσχερέστερη απο μιά πλευρά και ευχερέστερη απο την άλλη θέση- απέναντι στους κατεξοχήν ταξικούς πολεμιστές των ολιγαρχικών κοινωνίων. Από εκεί απορρέει ένα "ψυχολογικό" προφίλ των αγωνιστών αυτών, που τους καθιστά κάπως αμήχανους μπροστά στην απίστευτη μανία και τρέλα των "κλασικών" πολεμιστών αριστοκρατικού τύπου, τους κατ'εξακολούθηση εξοντωτές των  λαϊκών πληθυσμών και της ζωής. Η κορύφωση αυτής της αντιπαράθεσης σε κοσμοϊστορικό επίπεδο ήταν η αντιπαράθεση του β'παγκοσμίου πολέμου, όπου η καθαρή καπιταλιστική επίθεση εξόντωσης απέναντι ακόμα και στο ίχνος ύπαρξης του λαϊκού στρατοπέδου ήταν η ναζιστική πολεμική και μυθολογική μηχανή, εντός της οποίας είχαν επιστρατευτεί όχι μόνον τα κρατικοκαπιταλιστικά εργαλεία του γενικού επιτελείου ενός "ολοκληρωτικού πολέμου" (Λούντερντοφ) αλλά και όλες οι αρχέτυπες ταξικές-αριστοκρατικές και πληβειακές δυνάμεις εξόντωσης του "εχθρού". Η ίδια η ύπαρξη του Ναζισμού δεν ήταν τίποτε άλλο απο ένα αντικομμουνιστικό συμπύκνωμα, σε στρατιωτικο-πολεμικό και μυθολογικό επίπεδο, μάχης, πριν ακόμα σχηματιστεί η εκδήλωση της στρατηγικής του. Η ίδια η ναζιστική σκέψη ήταν μιά αναδίπλωση της άρχουσας τάξης εν-γένει στο ύψιστο επίπεδο παρανοϊκής ετοιμότητας και καταστροφικότητας απέναντι στο ενδεχόμενο να συντριβεί η πολεμική μηχανή της αστικής ταξικής κυριαρχίας στην ρίζα της. Δεν είχαμε λοιπόν παρά μια ακόμα "αντιστροφή" της αταξικής εικόνας στο έσχατο όμως επίπεδο για τις εκμεταλλευτικές τάξεις, το επίπεδο της απόλυτης καταστροφής. Είναι δεδομένο πως η παρανοϊκή αντικομμουνιστική στρατηγική, αν είχε να αντιμετωπίσει μόνη της την κομμουνιστική στρατηγική θα ηττούνταν, όπως και ηττήθηκε θριαμβευτικά απο τις στρατιές του κόκκινου στρατού. Αν οι ναζί ήταν οι τελευταίοι πολεμιστές του ταξικού Λόγου της κυριαρχίας των ιμπεριαλιστών-καπιταλιστών, θα έχαναν πάλι και θα παρέσυραν μαζί τους και τα ελαττώματα της αναγκαστικά στρατιωτικοποιημένης εργατικής τάξης. 
Όμως το αμφίπλευρο της αστικής τάξης, έδωσε την δυνατότητα σε αυτήν να αξιοποιήσει την ήττα της στρατιωτικής της αιχμής πρός ώφελος της ίδιας, δημιουργώντας το φάσμα της περικύκλωσης σε ένα ανώτερο επίπεδο άμυνας και περιχαράκωσης. Η δυνητικότητα του φασισμού ορθώθηκε ως ένα μόνιμο ανάχωμα της ταξικής πάλης και ταυτόχρονα έγινε μια ανενδοίαστη αξιοποίηση όλων των τεχνικών και πολιτικών εργαλείων που δημιούργησε ο φασισμός. Πίσω απο την μεσοπολεμική υστερία των κομμουνιστών για σοσιαλ-φασισμό κρύβονταν  ένας ορθολογικός πυρήνας. Μόνον στα πλαίσια ενός ευρύτερου αναχώματος που περιείχε τόσο την "κοινωνική ενσωμάτωση" σοσιαλδημοκρατικού τύπου, όσο και την φασιστική απειλή (άραγε σε ποιόν;) θα μπορούσε αυτό το ανάχωμα να γίνει ένα πανίχυρο φράγμα-όριο για την ταξική πάλη από την σκοπιά τώρα των κομμουνιστών αλλά και άλλων συνεπών λαϊκών δυνάμεων (μια μεγάλη μερίδα του αριστερισμού). Το φράγμα αυτό ενοίκησε και μέσα στις καρδιές και τα μυαλά. Στην πραγματικότητα πίσω απο την προσχώρηση πολλών αριστερών στην λογική του "ιστορικού συμβιβασμού" δεν υπήρχε απλά η κούραση απο την ταξική αντιπαράθεση ή ο συμβιβασμός με την φιλελεύθερη αστική τάξη, ή έστω δεν υπήρχε μόνον αυτό, αλλά κυρίως η κούραση από την στρατιωτικοποίηση της αριστερής κομμουνιστικής-πάλης (αναπόφευκτη αλλά στρατιωτικοποίηση!) αλλά και ο ριζικός φόβος απέναντι στον τερατώδη φασιστικό εχθρό, ο οποίος ακριβώς έγινε συνειδητός ως ο αστικός εχθρός στην ακραία συνέπειά του.
Έτσι λοιπόν παρά την αστακίσια περιβολή τους και ο μεταπολεμικός σταλινισμός και ο μετασταλινικός σοβιετισμός, αλλά και ο (πιό κοντά στις αστικές παραδόσεις -αρχικός τολιατικός- ευρωκομμουνισμός) δεν σήμαινε τόσο την "αργή προσχώρηση" στον αστικό κόσμο, ή μάλλον την επιθυμία της συν-διαλλαγής με αυτόν, όσο την επίγνωση της ακραίας πολεμικής φύσης του αστισμού. Μπορεί με τον καιρό, η επίγνωση αυτή να μετασχηματίστηκε σε υποχώρηση και η υποχώρηση σε αποστασία, αλλά η ρίζα τους δεν έπαψε να είναι η ίδια η επίγνωση. Δεν είναι τυχαίο πως ένα κατεξοχήν ταξικό-πολεμικό σχήμα όπως η σοβιετική κοινωνία, μια μετακαπιταλιστική κοινωνία που δέχτηκε όλων των ειδών τις επιθέσεις απο την πρώτη ως την τελευταία στιγμή της ύπαρξής της, τελικά εγκατέλειψε και δεν ηττήθηκε μέσα σε ένα παρανάλωμα καταστροφής όπως το κατεξοχήν πολεμικό σχήμα της αστικής ιμπεριαλιστικής τάξης, ο ναζισμός. Αντί λοιπόν να αναζητάμε μόνον τις "οπορτουνιστικές" παρεκκλίσεις και την "προδοσία" ίσως θα έπρεπε να δούμε και τα όρια της αντοχής ενός κόσμου που δεν δημιουργήθηκε γιά να πολεμά επ'άπειρον και να αυτοκαταστραφεί παίρνοντας και τους άλλους μαζί του. Φαντάζεται κανείς λ.χ την "φιλελεύθερη" ιμπεριαλιστική αστική τάξη των Η.Π.Α και της Ευρώπης να παραδίδει τα όπλα όπως μια "πειραματική" κομμουνιστική χώρα; Εγώ δεν το πιστεύω. Αυτόματα θα μετατρέπονταν σε φασιστικές, όπως και γίνεται μόνον και μόνον με το ενδεχόμενο μιάς κρίσης και την υποψία των "κοινωνικών αναταραχών". Το θέμα είναι βέβαια να συντρίψουμε κάθε δημοκρατική αυταπάτη και κάθε άγνοια για την κρυπτο-φασιστική φύση και του τελευταίου δημοκράτη αστού, αλλά επίσης να συνειδητοποιήσουμε ανάλογα και το ύψος της ταξικής έντασης το οποίο είμαστε ικανοί να ενσωματώσουμε.
Η χωρίς αυταπάτες επίγνωση της ολοκληρωτικής φύσης του ιμπεριαλιστικού αστισμού, δεν σημαίνει παρά επίγνωση της στρατηγικής φύσης της ταξικότητας που εκφράζει, η οποία δεν είναι άλλη από την καταστροφή και τον πόλεμο με κάθε μέσο, σε κάθε γωνία της ύπαρξης, και η οποία φανερώνεται στις οριακές κοσμοθεωρητικές της αναζητήσεις. Απο την άλλη αυτό δεν αναιρεί και την μη αναιρέσιμη στρατηγική φύση της αταξικής στόχευσης, που αν και δεν είναι πασιφιστική και ευτυχώς έχει και πολύ σκληρές  πτυχές, δεν μπορεί ούτε πρέπει να ομοιωθεί με την ιμπεριαλιστική.


 




Ι.Τζανάκος

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2012

Το μολυσμένο πηγάδι..



Νομίζουν πως αν πετάξουν το νεκρό κορμί στο πηγάδι, 
θα γιάνει το νερό..
Τι παράδοξη συμμαχία εχθρών..
Η μάλλον εχθροφίλων..
Μα τι να κάνουν κι'όλας ;
Τόσο δηλητήριο που χύθηκε, ξεχάστηκε ο φονιάς..
Και φεύγοντας δεν ξέχασε να χτυπήσει τις καμπάνες,
"φευγάτε από δώ, θάνατος παντού και χολέρα"..
Αυτοί όμως μείναν, 
κάποιοι σαν τους ηλίθιους ακούσαν το φονιά,
άλλοι τον μισούνε θανάσιμα..
Ποιός είναι ποιός..
Στο μεταξύ,
Η (επανα)στάση περιμένει τις γνωματεύσεις
και τα ξεκαθαρίσματα των ιατροφιλοσόφων..


Στο μεταξύ διψάμε..






Ι.Τζανάκος

Απορίες / 1



Η βούληση δεν συναντά εμπόδια όταν υπάρχει σκοπός που στέκει, ή μάλλον συναντά εμπόδια που μπορεί να υπερπηδήσει ή συντρίψει..
Τι στέκει;
Τι σημαίνει να "στέκει ένας σκοπός";
 
 
 
Ι.Τζανάκος
 

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2012

Αστική και "ανανεωτική" κακοήθεια..




Η κατανομή της πολιτικής δύναμης καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό απο τις ιστορικές αποκρυσταλλώσεις, από τις δυνάμεις του παρελθόντος. Απο την άλλη όμως αυτή η διαπίστωση μπορεί να γίνει χωρίς να γίνει εφικτή η ανάλυση του δικού μας παρελθόντος, άρα και παρόντος-μέλλοντος από την σκοπιά του παρελθόντος αυτού.
Υπάρχει ένας τρόπος να υπερβαίνεις το παρελθόν που δεν αφορά μόνον την μία ή την άλλη ιστορική δύναμη, αλλά υπάρχει ένας τρόπος που αφορά μόνον την μία ή την άλλη ιστορική δύναμη. Σε ένα γενικό επίπεδο, οι ιστορικές δυνάμεις που προέταξαν την υποταγή στην αστική δομή κυριαρχίας, διαφοροποιούνται ριζικά από τις ιστορικές δυνάμεις του προ-αστικού παρελθόντος, ακόμα και στην δομή κατανόησης του παρελθόντος γενικά, αλλά και αυτές και οι προ-αστικές δυνάμεις (αν υποθέσουμε σε ένα πειραματικό επίπεδο πως "υπάρχουν'' ακόμα), διαφοροποιούνται ριζικά -απο κοινού- από τις δυνάμεις που προέταξαν την υπέρβαση όχι μόνον της αστικής και προ-αστικής αλλά και κάθε   δομής κυριαρχίας.
Φυσικά, δεν είναι δυνατόν να γίνει αποδεκτή η μορφή εκείνης της επιστροφής στο παρελθόν που υπονομεύει κάθε συνοχή της ιστορικής προσπάθειας της δύναμης αυτής.
Υπάρχει ένα είδος επιστροφής που διενεργείται ακριβώς γιά να κατακρημνισθεί κάθε επιστροφή που την διατηρεί ως ίδια, στους θεμελιακούς της στόχους. Τα εγχειρίδια της αστυνομίας της μετεμφυλιακής Ελλάδας και τα άρθρα του "Βήματος" στην μεταπολιτευτική Ελλάδα, που αφορούσαν την ''αποκάλυψη" της "φύσης" του σοβιετικού κοινωνικού μορφώματος, είναι της ίδιας φύσης με τα ακροαριστερά δοκίμια που αποκάλυπταν την ιδιοσυστασία της σοβιετικής κοινωνίας, εφόσον και τα δύο "αναλυτικά" αυτά πρότυπα δεν εκκινούσαν με την καλή πρόθεση διόρθωσης του ιστορικού εγχειρήματος, αλλά με την κακοήθη πρόθεση αμφισβήτησης κάθε μεθοδολογίας που το συγκροτούσε ως ξεχωριστό. Έτσι, ενώ η διαφορά ποιότητας στην ανάλυση είναι εμφανής απο το ωμότερο στο πιό εκλεπτυσμένο, διαλύεται αν δεί κανείς το κοινό στοιχείο που είναι η αμφισβήτηση της θεμελιακής πηγής  κάθε ύπαρξης αυτού του εγχειρήματος. Η δολιότητα της στρατηγικής αυτής φαίνεται από το γεγονός της αντιστροφής της ιεράρχησης εκείνης που χωρίς αυτήν είναι αδύνατη κάθε μορφή αντι-αστικής στρατηγικής.
Ας δούμε ένα "απλό" θέμα: το θέμα της δομής διεύθυνσης. Σύμφωνα με την μαρξική θεωρία, στις πιό γενικές και σχηματικές μορφές της, η δομή διεύθυνσης της παραγωγής αντιστοιχεί στην δομή ιδιοκτησίας (της). Μιά καλοήθης κριτική των μετακαπιταλιστικών κοινωνιών, ή σε ένα πιό αφηρημένο επίπεδο η κριτική της παραδεδομένης μαρξικής ιεράρχησης, θα μπορούσε να σταθεί στην ένταση και την αντίφαση των όρων "ιδιοκτησία"-"διεύθυνση", ακόμα και για να ορθώσει την πιό σφοδρή αντιμαρξιστική κριτική, αρκεί να αναγνώριζε την κρίσιμη-γιά τον καπιταλισμό τουλάχιστον-σημασία της δομής ατομικής ιδιοκτησίας(των μέσων παραγωγής). Δεν θα μιλήσω με λεπτομέρειες εδώ γι'αυτό το θέμα. Αυτό που θέλω να πω είναι πως η αποστασία των αριστερών εκείνων που μιλάνε για την (αυτο-)διεύθυνση ως καθοριστική ξεκινά απο το σημείο εκείνο που για να μιλήσουν για την σημασία της δομής διεύθυνσης αντιστρέφουν την ιεράρχηση όσον αφορά τον καπιταλισμό. Έτσι, όταν ο "παραδοσιακός" μαρξιστής τους μιλάει για την αναγκαιότητα της υπέρβασης της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και τους ενεργειακούς πόρους-πρώτες ύλες, αυτοί του αντιγυρνάνε το "επιχείρημα της διεύθυνσης", λέγοντας πως και η κοινωνική-δημόσια ιδιοκτησία εφόσον δεν σημαίνει εργατική διεύθυνση δεν είναι σοσιαλισμός. Εδώ δεν πρέπει να σταθούμε στο αληθές ή το ψευδές αυτής της επιχειρηματολογίας όσον αφορά τον σοσιαλισμό, όσο στην στρεβλή και σοφιστική χρησιμοποίηση της εικόνας της "δομής διεύθυνσης" για να παγώσει κάθε κριτική στον καπιταλισμό. Η μη επίτευξη του σοσιαλισμού (ή η θεωρούμενη μη επίτευξη) χρησιμοποιείται χυδαία για την θανάτωση κάθε μαρξιστικού τύπου κριτικής του καπιταλισμού. Πόσο διαφέρει αλήθεια το εγχειρίδιο του χιτο-χωροφύλακα απο αυτές τις επιχειρηματολογίες των πρώην ακροαριστερών αντιμαρξιστών; ουσιαστικά καθόλου. 
Ας δούμε όμως ένα πιό σοβαρό θέμα, το θέμα της Δημοκρατίας. Η κριτική στις αντιδημοκρατικές και ανελεύθερες δομές της σοβ.ένωσης (ας μην σταθούμε τώρα στο αληθές ή το ψευδές αυτής της θεωρούμενης ως κατάστασης) δεν γίνεται για να προταχθεί ένα είδος κριτικής τους απο την σκοπιά της διατήρησης των συλλογικών δομών παραγωγής της πολιτικής, είτε αυτές θεωρούνται σοσιαλιστικές είτε γραφειοκρατικές, αλλά από τη σκοπιά της προαγωγής-ανάπτυξης και διεύρυνσης των ατομικιστικών και κατατεμαχιστικών πολιτικών πρακτικών (παραγωγής πολιτικής) που αποτελούν την επιτομή των αστικών (αλλά και προ-αστικών)ταξικών πολιτικών πρακτικών. Το θέμα δεν είναι πως επικροτούνται "αντιπροσωπευτικές" δομές, πράγμα ίσως συζητήσιμο, αλλά πως επικροτούνται και προάγονται φανατικά πρακτικές που συναρμόζουν αποκλειστικά με την (προ-αστική και) αστική κοινωνία, οι οποίες θα μπορούσαν να περιγραφούν στο γενικό σχήμα της αποξένωσης της άμεσης παραγωγικής διεργασίας απο την πολιτική παραγωγή. Και ενώ είναι προφανές πως η πολιτική αλλοτρίωση είναι σχεδόν ανίκητη στα πλαίσια ακόμα και της μετακαπιταλιστικης "μετάβασης", οι αριστεροί αποστάτες την"καταπολεμούν"χρησιμοποιώντας άλλη μια φορά και δω αντικομμουνιστικά επιχειρήματα που αφορούν την σχετική ή απόλυτη "αυτονομία" του "πολιτικού". Η αναγκαιότητα να οικειοποιηθούμε το πολιτικό στοιχείο και να το "χωνέψουμε" μέσα στην παραγωγή, και να οικειοποιηθούμε την παραγωγή "χωνεύοντάς" την μέσα στο πολιτικό στοιχείο, αλλοιώνεται με την κριτική κάθε "χωνέματος" της πολιτικής στην παραγωγή, σαν να είναι αυτό το μεγαλύτερο πνευματικό έγκλημα. 
Ενώ η αστική ηθικολογία-ακατάσχετη πολιτικο-λογία για το πολιτικόν και το "ήθος" είναι το απαύγασμα της σκέψης!
Η κριτική της μαρξιστικής σκέψης, ή θα είναι καλοήθης και προλεταριακά προσανατολισμένη ή θα είναι άλλο ένα κακοήθες αστικό παρανάλωμα κατάλληλο για τις καθεστωτικές πολιτικές και την  αγωνία του κάθε αποστάτη..





Ι.Τζανάκος

Τρίτη, 24 Απριλίου 2012

Κανείς δεν είναι ηλίθιος..



Επιθυμώ να μην σας ξαναδώ
να τρέφετε τις πληγές σας με το μέλλον..
Τριγυρνάτε τις ζωές μας σαν αγαθοί δικαστές
και ρητορεύετε τον μέλλοντα χρόνο
με τόση σύνεση,
που θά'λεγα πως έχετε δίκιο..
Έχετε δίκιο διάολε, 
σαν τα ψάρια που γλυστράνε
στον απέραντο ωκεανό..
σαν τα πουλιά που σχίζουν τους ουρανούς
με έναν προορισμό..
Μα τί;
έτσι θα περάσετε τις ψυχές  του παντός
αμέριμνα ψάρια της αλήθειας ;
ψεύτες αληθινοί της αλήθειας ;
αληθινοί σαν την αλήθεια τόσο, όσο
δεν πείθετε κανέναν παρ'αυτήν μόνο..
Η ζωή μας είναι μοναδική
για να την θυσιάσουμε στην αλήθεια της..
στην αλήθεια σας..
Ποιός είπε πως έχετε το δικαίωμα να μας φροντίζετε;
φροντίστε τον εαυτό σας πρώτα,
τον αληθινό..
Ακόμα κι αν δεν είχαμε τίποτα να πούμε καλύτερο
απο τα κιτάπια σας,
θα σας αντιγυρνάγαμε το πιό παράλογο πράγμα..
Έτσι, για να υπάρξουμε..
Είμαστε άνθρωποι,
ζώα..
τίποτα..
Δεν θέλουμε να μας φροντίζουν..
Κι αν έχετε έτοιμες τις λύσεις,
θα σας αφήσουμε να τις φάτε μόνοι σας..
Μη μας πείτε τίποτα..
Μη μιλάτε πιά τόσο πολύ για παρεξηγήσεις..
Κανείς δεν είναι ηλίθιος..





Ι.Τζανάκος

Quiero, y no saben que quiero

ESPERAR,SENTIR,MORIR.

Ακροπάτης..





Ποιά είναι η τύχη του ακροπάτη ;
Να χαθεί στις κορυφές 
που δεν γνώρισαν φόβο,
μέσα στη λάσπη να βυθιστεί 
της κόλασης..
Πιό ψηλά απ΄τον αετό
Πιό χαμηλά απ'το σκουλήκι..




Στούς ουρανούς του απαραβίαστου κανόνα,
Στα βάραθρα της τιμωρίας,
βολοδέρνει με τα χτικιά του συντροφιά..
Με τι να μιλήσει ο διαολεμένος,
Τι ν'αγαπήσει ;




Θέλει να μείνει πάντα  μόνος,
μα σάν έρθουν οι φίλοι του μπουμπουκιάζει αστραπές..
"-Καλώς τους τούς αχρείους !
Καλώς τα τά τομάρια ! 
Τι κάνατε για την αγάπη μου ;
-Σε σπάσαμε σε μύρια πετράδια
Σε κάναμε ιδέα, 
θεό της μέρας και της νύχτας"




Και τότε τρυπώνει πάλι στους ορίζοντες..
Θυμάται Εκείνης την μορφή..
''Μόνο να ήξεραν τις κόκκινες ψυχές της
Δεν θα μιλούσαν το μίσος τους..
Να ξεκινάς πάλι είναι το φώς μου
και τα κόκκαλά μου είναι που τρίβονται''


Τα σπουργίτια κάθονται απαλά στη γη..







Ι.Τζανάκος

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2012

Η δεξιά της αριστεράς και η αριστερά της δεξιάς..




Σε αυτό το κουβάρι που λέγεται "αριστερά'' πρέπει να μπεί μια σειρά..
Φυσικά υπάρχει πρόβλημα με τον όρο τον ίδιο, απο το κ.κ.ε και τους "αναρχικούς". Το κ.κ.ε θεωρεί πως ο όρος συσκοτίζει την ταξική αναφορά των "αριστερών" κομμάτων και λειτουργεί σαν όχημα των "οπορτουνιστών", οι "αναρχικοί" θεωρούν ότι δεν είναι αριστεροί εφόσον μπορεί και ένας αριστερός να είναι αφεντικό-εξουσιαστής ή να τους υποστηρίζει απο "αριστερές" θέσεις. Η ομοιότητα αυτών των "θεωρήσεων" είναι φαινομενική, αφού οι μέν αναρχικοί θεωρούν το κ.κ.ε ως ένα κόμμα αφεντικών, άρα το συμπεριλαμβάνουν στα αριστερά κόμματα των αφεντικών, οι δε του κ.κ.ε θεωρούν τους αναρχικούς, αν δεν είναι "πράκτορες-προβοκάτορες", ως εξεγερμένα μικρο-αστικά στοιχεία, άρα ως εκφραστές της μικρομπουρζουαζίας ή στην "χειρότερη" περίπτωση εκφραστές του λουμπεναριού, ή ανώριμων στοιχείων της νεολαίας.
Ο όρος γίνεται αποδεκτός, με διαφορετική οπτική, μόνον απο τους επιγόνους του "ευρωκομμουνισμού" και το μεγαλύτερο τμήμα του αριστερισμού.
Νομίζω πως η αποδοχή του όρου είναι απολύτως απαραίτητη. Αν κανείς τον εγκαταλείψει θα εγκαταλείψει την διαίρεση του πολιτικού άξονα σε δεξιά και αριστερά, και επίσης θα εγκαταλείψει την εσωτερική διαίρεση των παρατάξεων σε δύο βασικές πτέρυγες, την αριστερή και την δεξιά, επίσης. Φυσικά η δεξιά δεν δέχεται τους διαχωρισμούς, και απο την άλλη θα ήταν γελοίο ας πούμε να μιλήσει κανείς για "αριστερά" πτέρυγα της δεξιάς, αν δεν το κάνει η ίδια η πτέρυγα.  Προτιμά τον όρο "κεντροδεξιά", όπως και η δεξιά της αριστεράς προτιμά τον όρο "κεντροαριστερά". 
Ποιά είναι όμως, όντως, η ταξική αναφορά αυτών των πολιτικο-τοπολογικών προσδιορισμών;
Κατά την κλασική αριστερίστικη νοοτροπία, όσο πιό αριστερά τόσο καλύτερα, τόσο πιό κοντά στην "ορθή" ταξική αντιστοιχία. 
Όμως και στην αριστερά, παρ'όλο που γίνεται αποδεκτή μια μορφή μετριο-πάθειας, μεσο-πάθειας θα την ονόμαζα αν θέλετε, περιγράφεται το ακρο-αριστερό ως μη αυθεντικά αριστερό, αλλά ως ψευδεπίγραφο υπερεπαναστατικό "αριστερό''. Σε κάθε περίπτωση η εκ των αριστερών "προσπέραση" ενός αριστερού σχήματος απο ένα άλλο θεωρείται ως μη αριστερή. Άρα τελικά ο -κατά την συμβατική αριστερίστικη νοοτροπία- δεξιότερος αριστερός, δεν δέχεται πως είναι δεξιότερος, αλλά αριστερότερος επι της ουσίας, ενώ ο "αριστερότερος" (τα εισαγωγικά τα βάζει ο ''δεξιότερος") είναι επι της ουσίας δεξιότερος.
Σε καμμία περίπτωση ο αριστερός δεν δέχεται ότι είναι δεξιότερος απο κάποιον άλλον, ακόμα κι αν δεν δέχεται καν τον όρο "αριστερά". Έτσι, άρρητα, το νεο-κ.κ.ε της Αλέκας, θεωρεί πως δεν είναι "αριστερά" γενικά, αλλά πάντως αριστερότερα απο κάθε άλλο αριστερό σχήμα. Θα μπορούσε να πεί κανείς  πως θεωρεί ότι είναι η αληθινή αριστερά, αν και αυτό αποφεύγεται να ειπωθεί με τον φόβο τόσο του "αριστερισμού", όσο και του μετα-ευρωκομμουνιστικού αριστερο-ισμού (κάνω και λίγη πλάκα, αν επιτρέπεται, αν και δεν είναι και τόσο άστοχος νομίζω ο νεολογισμός).
Όμως πραγματικά το θέμα είναι ο ταξικός προσδιορισμός. Αυτό που αποτελεί την δεξιά της αριστεράς είναι ταξικά οριοθετημένο ως η "αριστερά" της αστικής τάξης. Ενώ το ακρο-αριστερό της αριστεράς μάλλον αναφέρεται στην  αποκομμένη απο την εργατική τάξη επαναστατική διανόηση και σε καταστροφή μικροαστικά στρώματα. Ο ευρωκομμουνισμός που ανήκει; 
Κατά την γνώμη μου στην αριστερά της αστικής τάξης, όπου τα ριζοσπαστικά μικροαστικά στρώματα, και στρώματα μισθοσυντήρητων "ειδικευόμενων" εργαζομένων, ηγεμονεύονται απο την "προοδευτική" μερίδα της αστικής τάξης και της αστικής διανόησης. Εκεί στριμώχνεται μαζί με τα σοσιαλιστικά κόμματα και κόμματα ανάλογα με το "Δημοκρατικό" κόμμα στις η.π.α, όπου αυτά τοποθετούνται στα αριστερά μεν της συντηρητικής δεξιάς και ακροδεξίας, αλλά και δεξιότερα των αριστερών-δημοκρατικών κομμάτων. Σίγουρα τους κομμουνιστές τύπου κ.κ.ε τους εκνευρίζει τα μέγιστα περισσότερο ένα κόμμα "ευρωκομμουνιστικό", πάρα πολύ ένα σοσιαλιστικό κόμμα (τύπου δημ.αρ ή πα.σο.κ), και λιγότερο ένα δεξιό κόμμα, αφού κατά το κ.κ.ε υποδύονται τα "αριστερά" κόμματα των εργαζομένων, ενώ είναι κόμματα του αστισμού. Και ενώ τα σοσιαλιστικά κόμματα έχουν τον αυτοπροσδιορισμό του αστισμού ακομπλάριστα, τα "αριστερότερα" αστικά κόμματα, που μπορεί και να μοστράρουν και σφυροδρέπανα και αστέρια, δεν δέχονται τέτοιους προσδιορισμούς, με αποτέλεσμα να "παραπλανούν" την εργατική τάξη, αλλά και τους μικροαστούς. Ο εκνευρισμός γίνεται ακόμα μεγαλύτερος όταν γίνεται κάτι παραπάνω απο φανερή η συμμαχία της "ευρωκομμουνιστικής" λέγκας με τον αριστερισμό, κάτω απο την σημαία του βαθιού και άσβηστου αντισταλινικού μίσους.
Άβυσσος η ψυχή όλων τους. Πάντως και ο αριστερός αστισμός είναι όντως πολύ εκνευριστικός μερικές φορές, σκέτος μασκαράς..
Για την ακρίβεια ο μασκαράς με όλη την σημασία της λέξης. Ο αριστερισμός έχει άλλα προβληματα, κυρίως ψυχικής φύσεως που αφορούν την μη επούλωση του τραύματος της μη εφαρμογής απο τον "υπαρκτό" κομμουνισμό (ως κίνημα και καθεστώς) της χιλιετούς βασιλείας του απόλυτου και πλήρως αυτοδιευθυνόμενου κομμουνισμού των αγγελικών ταγμάτων. Επίσης η τραμπούκικη συμπεριφορά των παραδοσιακών κομμουνιστών απέναντι στον αριστερισμό, που τον φοβάται όπως ο θεός τον διάολο (δηλαδή πολύ..) έχει δημιουργήσει αιώνια προηγούμενα. Οι συμμαχίες των "διωχθέντων" με τον αριστερό αστισμό είναι ανοιχτές, εφόσον μιλάμε για κανονικούς αριστεριστές και όχι αποστάτες, που άφησαν τον αριστερισμό όχι για να πάνε σπίτι τους αλλά για να γίνουν δεξιοί, πιστοί κ.ο.κ
Οι προσδιορισμοί "πάιζουν" σε αυτό το τοπίο-ναρκοπέδιο.
Αυτό που πραγματικά ανατινάζει το τοπίο είναι το ζήτημα του "Έθνους". Εδώ εγκαταλείπω γιά κάποια άλλη φορά. Πολύ σκληρό και διαλυτικό για την αριστερά θέμα. Υπάρχουν τόσα φρούτα σε αυτόν τον κήπο της κολάσεως που θα ασχοληθώ σε μιά άλλη ανάρτηση (Εγώ ας πούμε σε αναφορά με αυτό το θέμα, ήμουν στα παλιά ε.α.α.κ δεξιός φιλο-κ.κ.ε αριστερός εθνικιστής, την ίδια στιγμή που οι δεξιοί με θεωρούσαν "εθνοπροδότη". Τώρα αν και "εθνοπροδότης" πάντα, μυρίζω εθνικισμό και για τους ντούρους-βαρβάτους νεο-κ.κ.ε, που ανακάλυψαν τον αντι-εθνικισμό του Λένιν κάπως καθυστερημένα). 
Πάντως ας μην αισθάνεται κανείς ασφάλεια "εδώ". Δεν θα το σώσουν ούτε ξόρκια ούτε τα "άπαντα" κανενός.. 
Τα πράγματα γίνονται θρίλερ, αν κανείς θέσει το θέμα της Σοβ.Ενωσης. Χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί το κόμμα, και το κόμμα του λαού, την αριστερά του και τη δεξιά του στα ουράνια..
Ίσως το "κόμμα"  έχει δίκιο..ποιά αριστερά και δεξιά τώρα...
Ποιός θα μας κάνει τον αφέντη και νταή να φοβόμαστε πάντα..
Αυτός ο φόβος, ίσως να μας οδηγούσε καλύτερα σε έναν αριστερό δρόμο, όχι και τόσο άσχετο με τον ταξικό προσδιορισμό.
Όλα απ'την αρχή φιλαράκια. Δε μασάμε. Την "παράδοση" τη σεβόμαστε κι εμείς. Περισσότερο και απο ότι φαντάζεστε. Υπάρχει όμως και η ιστορική πραγματικότητα, και αυτή είναι αμείλικτη όσον αφορά την κατάταξη της (αριστερής) πολιτικής σε σχέση με τα εργατικά και λαϊκα συμφέροντα...









Ι.Τζανάκος
 

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • μάτια - όταν η όψη τους χαθεί επιτέλους, δεν ξέρω άλλο να ζητήσω, θα έρθω να σε βρώ δεν θα μας ρωτήσει κανένας από που και πως φτάσαμε ούτε χρεία να'μαστε μόνοι...
    Πριν από 8 δευτερόλεπτα
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 1 εβδομάδα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..