Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011

Ικρίωμα..ή αλλιώς: Anti-Feuerbach..




Βακχεύουν δηλητηριασμένοι
                               οι επιμελείς δαίμονες της αρετής

                      Δεν υπάρχει  Σωτηρία !
                      Δριμύγευστος ο πόνος της επίγνωσης
                               το δοξάρι τους βαραίνει

                     Κυρτώνουν τις πληγές τους
                     Ονομάζοντας την Έλευση
                     Χύνοντας βάλσαμα πράξεων

                     Ας γνωρίζουν πως πεθαίνουν
                     Ορμούν στις πηγές του άφατου
                                 να πιούν αλμυρό φώς

                     Ο Δήμιος προσεύχεται
                                 να τελειώσει η γιορτή
                                 αφαιρεί το δέρμα τους και

                      Πριν συνθλίψει την καρδιά τους
                                την στρέφει στο έκνομο πλήθος
                                κραυγάζοντας:  Ο υ σ ί α !


Ι.Τζανάκος 23/1/2011

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2011

Σημασία..

Η ζωντανή γλώσσα οργανώνεται μέσα απο το "σχήμα" της σημασίας και όχι απ'αυτό της αναφοράς.
Αν όμως ανακατασκευάσεις υποκειμενικά τους όρους της σημασίας δεν οργανώνεις ένα σημασιακό πεδίο, αλλά ένα άλλο αναφορικό πλάισιο. Η σημασία των σημασιών ή οι σημασίες της σημασίας αφορούν και θα αφορούν πάντα τους ποιητές. Ως εδώ καλά..Αν όμως η ποίηση και οι άλλες "μορφές τέχνης" δεν μπορούν να καθυποτάξουν την αναφορικότητα, ακόμα κι αν επιστρατεύσαν όλους αυτούς τους αναφορικούς ανακατοπτρισμούς που προς στιγμήν τις γλύτωσαν απο το αδιέξοδο, τότε πλησιάζουμε την στιγμή που η ποίηση θα αναζητήσει τον σαμανισμό της, για να μην πω ακόμα πιο ωμά την εσωτερική της αλήθεια πέρα απο κάθε αναφορικότητα. Η σχεδόν ανέμελη πρόσδεση της τέχνης στον αστικό υποκειμενισμό, άρα σε μιάν μορφή αναφορικότητας της συνείδησης πολύ "σκληρότερης" απο την "παραδοσιακή", προκάλει πλέον την σχεδόν εκδικητική επιστροφή της ''μαγείας των πραγμάτων'', η οποία δεν μπορεί παρά να είναι ο ανησυχητικός αλλά και μοναδικός δρόμος  της αισθητικής υπέρβασης του υποκειμενισμού της κάθε ψευδο-ποιητικής αναφορικότητας. Αντιδραστική λύση, αλλά λύση..


Ι.Τζανάκος 22/6/2011

Συμβουλή σε νέους αναγνώστες..

 Όταν κάποιος εξυπνάκιας δογματικός σας πεί πως τα χειρόγραφα του τάδε ή του δείνα δασκάλου, δεν προορίζονταν για δημοσίευση, γυρίστε του την πλάτη, είναι ή ηλίθιος ή κακοήθης ή και τα δύο. Αν ο δάσκαλος δεν αναγνώριζε τα χειρόγραφα αυτά θα τα έκαιγε, και δεν υπάρχει δάσκαλος που δεν έχει κάψει ή έστω αποκηρύξει κείμενα. Μην ασχολείστε με τον κάθε ηλίθιο κακοήθη, έχετε μεγαλύτερα καθήκοντα..

22/6/2011

Συμβουλή σε νέους αγωνιστές..

Όποιος θεωρεί πως η ταξική πάλη είναι η μοναδική πηγή της Ιστορίας, είναι απλά ηλίθιος..


Ι.Τζανάκος 22/6/2011

Σάββατο, 18 Ιουνίου 2011

Καθορισμένη Άρνηση της Θέσης....

Σε συνέχεια του διαλόγου με το Radical Desire

Μεταφέρω αυτούσια την ανάλυση του Δημήτρη Τζωρτζόπουλου στο -απολύτως απαραίτητο σε κάθε αθλητή της διαλεκτικής- βιβλίο του "Η εγελιανή Άσκηση της Φιλοσοφίας'' (εκδ.Αντ.Ν.Σάκκουλα) στο κεφάλαιο : "Η εγελιανή Λογική της ουσίας και το αυτοκινούμενο σύστημα του κεφαλαίου στα Grundrisse.." -σελ.169-175

" Ο Μαρξ, αναλύοντας κριτικά τις προγενέστερες οικονομικές θεωρίες καθώς και τις καπιταλιστικές οικονομικές σχέσεις στην Αγγλία και σε άλλες χώρες, εργάζεται πάνω στο σύστημα συγκεκριμένων οικονομικών κατηγοριών και προς τούτο χρησιμοποιεί κατηγορίες ή προσδιορισμούς, που απασχόλησαν τον Χέγκελ συστηματικά στο δεύτερο βιβλίο της Επιστήμης της Λογικής του, στη Λογική της ουσίας, χωρίς να αποκλείονται και τα άλλα κεφάλαια. Πρώτο μέρος: Η ουσία ως ανασκόπηση μέσα σ'αυτήν την ίδια...πρώτο κεφάλαιο: Η εμφάνεια και δεύτερο κεφάλαιο: οι ουσιότητες ή οι προσδιορισμοί[=κατηγορίες]ανασκόπησης. Τούτη η μαρξική εφαρμογή της εγελιανής διαλεκτικής δεν έχει μόνο το νόημα ότι στα Grundrisse μπορούν να κατανοηθούν γενικές κατηγορίες αυτοκίνησης, όπως η τελευταία παριστάνεται απο τον Χέγκελ, αλλά και ότι αποσαφηνίζεται περαιτέρω η κατανόηση της εγελιανής εξέλιξης της σκέψης. Με δεδομένη την προσήλωση του Μάρξ στο να κατανοήσει το κεφάλαιο ως ένα αυτοκινούμενο σύστημα παραγωγής, που ανέκυψε κάτω απο καθορισμένους ιστορικούς όρους και το οποίο παράγει το ίδιο τους όρους υπέρβασής του, επαληθεύει την εγελιανή Λογική της Ουσίας, απο πλευράς μεθόδου, ως διαλεκτική θεώρηση της ανθρώπινης πραγματικότητας σε εναντίωση προς κάθε απόπειρα θεολογικής της πρόσληψης. Η ουσία προσδιορίζεται στην εγελιανή επιστήμη της Λογικής ως ανασκόπηση εντός εαυτού..δηλαδή ''ως η ολοκληρωμένη επάνοδος του Είναι στον εαυτό του''. Απο εδώ προκύπτει πρωτίστως πως η ουσία παριστάνεται στην καθαρή της μορφή, ήτοι σε πλήρη ανεξαρτησία απο τις μορφές εμφάνισής της, και με βάση αυτή την προυπόθεση ''γίνεται θεμέλιο και μεταβαίνει στην ύπαρξη και στο φαινόμενο'' . Παρόμοια σκέπτεται και ο Μαρξ, όταν απο αφορμή την ανάλυση του κεφαλαίου του χρήματος δεν χάνει απο την οπτική του την επεξεργασία των αφηρημένων κατηγοριών της αστικής διαδικασίας παραγωγής: εμπόρευμα και χρήμα. Με βάση την επεξεργασία αυτή "το χρήμα δεν είναι παρά η αποσπασμένη απο την υπόσταση των εμπορευμάτων ανταλλακτική αξία και οφείλει την προέλευσή του αποκλειστικά στην τάση αυτής της ανταλλάκτικής αξίας να θέτει τον εαυτό της στην καθαρή του μορφή"...Απο καθαρά λογική άποψη, η κατανόηση της ουσίας του χρήματος είναι αποτέλεσμα της γνωσιακής διαδικασίας αυτού τούτου του Είναι του[της(ανταλλακτικής του) αξίας], όπως στον Χέγκελ η ουσία είναι ένα διαμεσολαβημένο αποτέλεσμα της γνωσιακής διαδικασίας που δεν είναι εξωτερική στο Είναι, αλλά ανήκει στην ίδια του τη φύση: " το Είναι εσωτερικεύται μέσω της εαυτού φύσης του και [...] μέσω αυτού του εντός εαυτού βαίνειν γίνεται ουσία'' . Αυτό το εντός εαυτού βαίνειν υποδηλώνει, για τον Χέγκελ, το μετα-βαίνειν του Είναι στην ουσία..πρόκειται για το μετα-βαίνειν του ίδιου του Είναι απο μιά διάσπαρτη και ασυλλόγιστη εξωτερικότητα σε μια εσωτερική μετα-μόρφωση, δηλαδή σε μια μεθοδική σχέση γνωριμίας και επικοινωνίας (=μέθεξης) με τον εαυτό του, κατα την  οποία αρνείται οποιαδήποτε απολίθωση ή ακινησία σε ένα τόπο επέκεινα της Λογικής σκέψης και έτσι δημιουργεί τους όρους για να εκφράσει αυτό που γίνεται μέσα του σε συνδυασμό με το έξω του...." 
Ο συγγραφέας Δ.Τζωρτζόπουλος, συνεχίζει πιο συγκεκριμένα την ανάλυση της συσχέτισης του εγελιανού προσδιορισμού της ουσίας με την μαρξική μέθοδο:
"Εμμένοντας στον ορθολογικό πυρήνα της μυστικοποιημένης  απο τον Χέγκελ αυτοκίνησης της σκέψης κατά τον ρυθμό της μετάβασης απο την μιά λογική κατηγορία στην άλλη, ο Μάρξ συναρθρώνει τις διάφορες μορφές της μετάβασης των οικονομικών κατηγοριών, με βάση "την πραγματική διαμεσολάβηση''  και ''την εσωτερική συνάφεια των σχέσεων παραγωγής διανομής και κυκλοφορίας''. Έτσι προτάσσει ως βασική προυπόθεση ανάμεσα στα άλλα, για να πραγματοποιηθεί η μετάβαση στις αστικές σχέσεις παραγωγής, την κίνηση του χρήματος ως κεφάλαιο..Η κίνηση , την οποία φέρνει σε πέρας το χρήμα ως κεφάλαιο, μπορεί να κατανοηθεί με όρους της εγελιανής μεθόδου ανάλυσης της ουσίας, ως αυτοκίνηση. Αφετηρία της κατανόησης αποτελεί η εξήγηση του τρόπου, με τον οποίο η αξία αναδεικνύεται ή αποδεικνύεται ως ειδικό αρνητικό στοιχείο ή ως η αρνητική δύναμη του συστήματος του κεφαλαίου καθώς και του τρόπου, με τον οποίο η εργασία που παράγει την αξία προκύπτει ως ειδική πράξη αυτοάρνησης του συστήματος του κεφαλαίου.  Στα Grundrisse ο Μαρξ αναπτύσσει μια προβληματική για την αξία, σύμφωνα με την οποία η τελευταία ανάγει την ουσία της ή την υπόστασή της στην αφηρημένη εργασία.''.......

Η διαφοροποίηση μας απο την εγελομαρξική δια-μεσολάβηση της έννοιας της αφηρημένης εργασίας, και την κριτική πραγμάτευση απο μέρους του Μάρξ αλλά και του Χέγκελ της κίνησης του άμεσου σε δια-μεσολαβημένο, θα μπορούσε παραδόξως να στηριχθεί σε μια παράδοση που εγγράφεται εντός του ίδιου του μαρξικού έργου, εννοώ πρωτίστως στα Grudrisse, όπου η αυτονομημένη, ως κίνηση, κίνηση των συγκεκριμένων διεργασιών της παραγωγικής διαδικασίας σε συνάφεια προς την αφαιρετικοποίηση των πνευματικών διεργασιών, δημιουργεί το γενικό-οντολογικό πλαίσιο της αστικής αλλά και γραφειοκρατικής εποχής:
" Όταν λοιπόν γίνεται λόγος για παραγωγή, ο λόγος είναι πάντα για παραγωγή σε μιά καθορισμένη βαθμίδα κοινωνικής εξέλιξης-για την παραγωγή κοινωνικών ατόμων. Θα μπορούσε λοιπόν να νομίσει κανείς πως για να μιλήσουμε καν για παραγωγή πρέπει είτε να παρακολουθήσουμε την ιστορική εξελικτική διαδικασία στις διάφορες φάσεις της, είτε να δηλώσουμε απο την αρχή ότι πραγματευόμαστε μια καθορισμένη ιστορική εποχή, για παράδειγμα τη σύγχρονη αστική παραγωγή, που είναι πραγματικά το καθαυτό μας θέμα. Όμως όλες οι εποχές της παραγωγής έχουν ορισμένα κοινά γνωρίσματα, κοινούς προσδιορισμούς. Η παραγωγή γενικά είναι αφαίρεση, αφαίρεση όμως λογική, στο μέτρο που πραγματικά προβάλλει, εντοπίζει το κοινό στοιχείο και μας απαλλάσσει έτσι απο την επανάληψη. Ωστόσο τούτο το γενικό, το ξεχωρισμένο με τη σύγκριση κοινό στοιχείο είναι κιαυτό πολλάπλά διαρθρωμένο, και διαχωρίζεται σε διαφορούς προσδιορισμούς.." [Κ.Μαρξ-Grudrisse-μεταφρ.Διονύσης Δρίβαρης/τόμος 1ος, σελ..54]

Η ταυτότητα-διαφορά των προσδιορισμών: παραγωγή-διανομή-κατανάλωση-ανταλλαγή, στο κορυφαίο σε σημασία 1ο κεφάλαιο-εισαγωγή- των Grudrisse, εξετάζεται με μιαν οριακή άρση της εγελιανής έννοιας της διαλεκτικής Ολότητας, εφόσον ενώ κρίνεται ως μεταφυσική στο βαθμό που εννοείται απο τον Χέγκελ ως μια ταυτοτική Ολότητα, ταυτόχρονα κρίνεται ως διαλεκτική-συγκεκριμένη στο βαθμό που επιτρέπει την ανάδυση της πολλαπλότητας των ιστορικο-υλικών καθορισμών και την θεωρητική ανάδυση της ιστορικής Ολότητας της παραγωγής ως μη ταυτοτικής, παρά την διατήρηση: της θεωρητικής αφαίρεσης της Ολότητας, αλλά ίσως και της πραγματικής της υποστασιοποίησης σε μια μακροσκοπική διάσταση.
Η παραγωγή εν γένει, αντιμετωπίζεται κριτικά-καχύποτα, αλλά και θετικά-διαλεκτικά με την προυπόθεση πως η κριτική καχυποψία προηγείται λογικά.
Όλη η ιστορία του μαρξισμού, όχι μόνον ως θεωρίας επαναστατικής κριτικής της (αστικής-γραφειοκρατικής) πολιτικής οικονομίας, αλλά και ως θεωρίας επαναστατικής κριτικής της (αστικής-γραφειοκρατικής) κοινωνικής Ολότητας, βρίσκεται εντός αυτής της θεμελιωτικής πραγμάτευσης.
Η έννοια της εγελιανης καθορισμένης άρνησης, όπως άρθηκε διαλεκτικά στην μαρξική εκδοχή της, δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο ανα-στοχασμού παρά μόνον στην βάση της θεωρητικής κριτικής της αστικής σχέσης των μερικών καθορισμών της παραγωγής, και ως τέτοια έχει ήδη γίνει, μόνον όμως απο την πλευρά της κριτικής του Μάρξ προς την εγελιανή ταυτοτική ολότητα, και απο την ριζοσπαστικοποιημένη περισσότερο κριτική στον Μαρξ, απ'αυτούς που τον κατηγόρησαν πως δεν ξέκοψε απο την ταυτοτική Ολότητα του πατρός του.
Η κριτική στην θεωρία της αξίας, αλλά και στην αφηρημένη εργασία-αξία παρήχθη ως μαρξική κριτική και ως κριτική στον Μάρξ, μετά τον Μάρξ, δια ενός ριζοσπαστικού Μάρξ.
Αδιέξοδος δρόμος που παρήχθη ήδη απο τον Μάρξ, και την κριτική του στον Χέγκελ. Όχι λογικά αδιέξοδος δρόμος, αλλά φιλοσοφικά, πολιτικά και υπαρκτικά αδιέξοδος δρόμος, αν και μπορεί ένα αδιέξοδο να συνοδεύει μια νέα κοινωνία ως το ρυθμιστικό της μέτρο:
Μόνον η επιστροφή στην ποιοτικά συγκεκριμένη παραγωγή των αγροτικών κοινοτήτων, μπορεί να άρει την  αναντίστρεπτη πρόσδεσή μας στην αφηρημένη εργασία-αξία, αλλά δεν μπορεί να άρει την εξελικτική μας πορεία, με τις αλλοτριωτικές της εκτροπές.
Ο κομμουνισμός του μέλλοντος δεν μπορέι παρά να οξύνει την κυριαρχία της διαμεσολαβητικής εργασίας, και της κοινωνικής αφαίρεσης σε ένα ριζικά ανώτερο επίπεδο. Η καταπολέμηση της υλικής αθλιότητας των άμεσων παραγωγών, σημαίνει την περαιτέρω υπέρβαση της άμεσης παραγωγής και την ιστορική ολοκλήρωσή της ως κοινωνικής παραγωγης. Η καθορισμένη άρνηση της καπιταλιστικής παραγωγής, δεν μπορεί παρά να είναι καθορισμένη απο την προυπάρχουσα άρνηση της άμεσης παραγωγής απο την κοινωνικά μεσολαβημένη παραγωγή. Η θέση που παράγει την καθορισμένη άρνηση της καπιταλιστικής παραγωγής είναι η παραγωγή ως γενική παραγωγή, ως τεχνικοποιημένη παραγωγή, ως αφηρημένη παραγωγή, ως δημιουργική παραγωγή, ως ύλη κυριαρχημένη απο το πνεύμα..

Ι.Τζανάκος 18/6/2011



Κυριακή, 12 Ιουνίου 2011

Shahrokh Moshkin Ghalam - 7 Pavillons d'Amour

4 Αφορισμοί....

Η κυρίαρχη αστική ιδεολογία τώρα είναι η κυριαρχία της ιδέας της αδιαμεσολάβητης "αμεσότητας". Μπορούμε να βρούμε καταγωγικές θεμελιώσεις αυτής της ιδεολογίας ήδη στην έναρξη της αστικής εποχής, αλλά αυτό θα χρειαζόταν μιά πολύχρονη μελέτη απο μιά ομάδα ιστορικών, φιλοσόφων, κοινωνιολόγων και οικονομολόγων, πράγμα που δεν αποκλείεται αλλά δεν μας καλύπτει την ανάγκη της αντιμετώπισης "εδώ και τώρα" αυτής της κυριαρχίας. Μπορείς να δείς την ειρωνεία αυτής της "θεωρητικής" υπόθεσης αν δείς την προηγούμενη πρόταση.
Όλοι θέλουμε αναπόφευχτα λύση στο όποιο προβλημά μας εδώ και τώρα. Η θεωρία στο παρελθόν (θεωρώ ειδικά οι σπουδές για το "ανθρώπινο πρόβλημα" στο προ-νεωτερικό παρελθόν), ήταν σε κίνηση πάντα μέν, αλλά με την χρονική ευχέρεια μερικών αιώνων. Θα μπορούσε κανείς απο την σκοπιά ενός σύγχρονου ερευνητή να αισθανθεί μιαν -όχι και τόσο εύκολα μη εκφράσιμη- αδημονία αν βρίσκονταν εντός αυτής της χρονικότητας.
Η ζωή ενός μισθοσυντήρητου δεν επιτρέπει μεγάλες καταβυθίσεις στους αιώνες της προνεωτερικής έρευνας, στούς τρόπους της προνεωτερικής βίωσης της θέασης, ακόμα κι αν αυτός ο μισθοσυντήρητος είναι ακαδημαικός ή επαγγελματίας διανοούμενος. Μπορούμε όμως να εκφράσουμε την άρνησή μας, μπορούμε να τοποθετηθούμε έστω στο σημείο εκείνο της αρνησιακής κακοήθειας που θα  μας επιτρέψει να αποφύγουμε  την παγίδα της αμεσότητας. Απο την πλευρά μου αυτό το σημείο είναι πάντα οριοθετημένο στην φόρμα των "αφορισμών". Κάθε ομοιότητα με τους μεγάλους μάστορές των νεωτερικών "αφορισμών" είναι παραπλανητική. Δεν διεκδικώ τέτοιες δάφνες. Απλά δεν έχω χρόνο. Δεν έχω χρόνο να πολεμήσω τον πιεστικό χρόνο της αστικής ζωής, και καταφεύγω σε αφορισμούς, όταν δεν μπορώ να καταφύγω στην ποίηση. Θα σας προσφέρω λοιπόν μια αρμαθιά απο αφορισμούς που έχουν να κάνουν με την κυρίαρχη ιδέα της αμεσότητας...




Αφορισμός 1..

Δεν υπάρχει αμεσότητα που δεν διαμεσολαβείται απο την υπάρχουσα τάξη των πραγμάτων. Κάθε άμεση εκδήλωση της ουσίας του ανθρώπινου κόσμου, δεν είναι παρά ένας κρίκος που σημαίνει την μετάβαση σε μια μετατροπή του κόσμου αυτού όπως είναι και μόνον όπως είναι. Μόνον η εμφάνιση μιάς διαμεσολαβημένης μετάβασης του κόσμου αυτού περιέχει την δυνατότητα μιας ριζικής μετατροπής σε έναν άλλο απο τον σημερινό κόσμο. Η αμεσότητα είναι λοιπόν μια μεσολαβημένη οντότητα που σημαίνει την μετάβαση απο την μία στην άλλη μορφή της ουσίας της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων. Αν κανείς φέρει την αντίρρηση πως και αυτή η μορφή είναι ουσία θα απαντήσω πως η μορφή έχει ως ουσία την εντός των ορίων της θεμελιακής ουσίας ανασύνθεση της ουσίας.


Αφορισμός 2..

Ο αστικός κόσμος έχει ως βασική ιδιότητά του την συνεχή ανασύνθεση των μορφών της ουσίας του, την συνεχή μορφική μεταμόρφωση. Αυτήν του όμως την ιδιότητα θέλει να προβάλλει ως την μοναδική, ως την θεμελιακότερη. Η συνεχής προβολή προπαγάναδα και λογοδιάρροια περί της μεταμορφωτικής του δύναμης, μπορεί να στηρίζεται στο πραγματικό γεγονός της ριζικής του θεμελίωσης και απο την "μεταμορφωτικότητα", αλλά αποτελεί και όπλο για την αποσιώπηση άλλων εξίσου ή περισσότερο θεμελιακών ιδιοτήτων. Η ιδεολογία της αμεσότητας, εκφράζοντας με φαντασιακό τρόπο την ανασυνθετική δύναμη, την αμεσότητα ως δύναμη, είναι η αιχμή του αστικού δόρατος, το διαλεκτικό όπλο της αντιδιαλεκτικής της αστικής τάξης.


Αφορισμός 3..

Αν υπάρξει αταξική κοινωνία θα είναι το βασίλειο της διαμεσολάβησης, η αυτοκρατορία της ευγένειας και της ιερότητας της ευγένειας της κοινωνικής διαμεσολάβησης, η υλική και ιδεακή-αισθητική της πραγματοποιημένης διαλεκτικής, η αναγνώριση σε θεωρητικο και πρακτικό επίπεδο της "διαμεσολαβητικής"  φύσης των όντων, ανθρώπινων και μη. Η πολιτειακή και παραγωγική οργάνωση των "πραγμάτων" θα είναι στηριγμένη στην μακροχρόνια και εκλεπτυσμένη παρουσία των διαμεσολαβητικών διεργασιών στην άμεση παρουσία της ατομικής και συλλογικής ύπαρξης. Κατά τον ίδιο τρόπο θα είναι σεβαστή και αναγνωρίσιμη η παρουσία του παρελθόντος σε κάθε πράγμα, σε κάθε κατάσταση, παρελθόν που θα εννοείται και ως το επίκαιρο παρελθόν της άμεσης κατάστασης όσο και όλο το ανθρώπινον παρελθόν. Καθόμαστε αμέριμνοι και ηλιθίως στο άιμα τον ιδρώτα την αγωνία μυριάδων παραγωγών και δημιουργών του παρελθόντος, βαυκαλιζόμενοι μέσω της "αμεσοποιητικής" λειτουργίας ότι αυτός ο κόσμος είναι δικός μας, ατομικός, όμως έτσι παραγόμεθα ως παράσιτα του συντελεσμένου, φετιχιστές της "αμεσότητας".


Αφορισμός 4..

Η ζωή του αποχαλινωμένου ατομικού ιδιοκτήτη, του ένδοξου υπερανθρωπικού διανοούμενου, του αυθόρμητου αρνητή της υπάρχουσας τάξης, του απαιτητικού καταναλωτή των τοπίων, της φύσης, της μουσικής, των προαιώνιων φιλοσοφικών θεωρημάτων, η ζωή του εφήβου επαναστάτη, του πατροκτόνου στοχαστή, του θεραπευτή, του καλιφορνέζου γιόγκι, η ζωή του επενδυτή σε χρήμα, του εθνικιστή, του πελάτη, του εξοργισμένου στην ουρά του σούπερ μάρκετ ή στην ουρά του ικα πολίτη, είναι η ζωή ενός ζόμπι που δεν το περιμένει κανείς ούτε αυτό περιμένει κανεναν. Η φράση του είναι "τώρα...τελείωνε..", η σκέψη του είναι ένα καταβροχθιστικό μίξερ, η ιδέα του είναι μία. Άμεσα..





Ι.Τζανάκος 12/6/2011 

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2011

Η διαμελισμένη και διαμελίζουσα Μορφή..

[Η παρούσα ανάρτηση αποτελεί συνέχεια των συζητήσεων με τον Αντώνιο Μυκονιάτη διαχειριστή του ποιητικού ιστολογίου "Μαύρο ρόδο", τον Αντώνη  διαχειριστή του μαρξιστικού πολιτικο-φιλοσοφικού ιστολογίου "Radical Desire", και τον Ι.Κ.  αγωνιζόμενο οικογενειάρχη -φίλο απο το βαθύ παρελθόν- που θέλει να διατηρήσει την ανωνυμία του..αναμένουμε την καταλυτική παρέμβαση του φιλοσόφου Δ.Τζωρτζόπουλου.]


Η βασική παραδοχή του μαρξιστικού υλισμού, η οποία γίνεται αποδεκτή απο τους σοβαρούς αντιπάλους του,  είναι πως η υλική παραγωγική βάση της κοινωνίας αποτελεί την καθοριστική δύναμη για την διαμόρφωση των πολιτικών ιδεολογικών και φιλοσοφικών πρακτικών. Δεν θα ήθελα να παραμείνουμε στην αφοριστική μου διατύπωση αυτή. Την παραθέτω ως μιά πλατωνική γνώμη, ως ''δόξα''..
Αυτό που έχει σημασία είναι να διαπεράσουμε αυτή την γνώμη απο κάτι πιο σκληρό.
Τι ξεχνάνε όλοι οι καθημερινοί άνθρωποι, ακόμα κι αν είναι στοχαστές..φιλόσοφοι ή ενεργοί υποστηρικτές της βίαιης μεταβολής αυτών των υλικών οικονομικών-πολιτικών σχέσεων;
Ξεχνάνε πως η ίδια αυτή η καθοριστική δύναμη αν και έχει μορφή, αν και παρουσιάζεται ως ολοκληρωμένη-συντελεσμένη δομή, μπορεί -χωρίς να μεταβληθούν οι βασικές της θεμελιώσεις- να καταστραφεί παροδικά για να ανασυντεθεί ριζικά. 
Υπάρχει μια σκληρή "πυρηνική'' συγκρότηση που δεν θίγεται άμεσα απο τις ριζικές ανασυνθετικές διεργασίες ή τουλάχιστον δεν θίγεται αυτόματα με την εκκίνηση και την ''πορεία'' της ανα-συνθετικής διεργασίας.
Ο σκληρός πυρήνας της κοινωνικής μορφής των παραγωγικών δυνάμεων δεν είναι η μορφή των δεδομένων παραγωγικών σχέσεων, αλλά η κεντρική μορφή που ''υπόκειται'' της παροδικής-συγκυριακής μορφής. Στον καπιταλισμό αυτή η βασική μορφή είναι η σχέση της μισθωτής εργασίας με το κεφάλαιο, όπως αποκρυσταλλώνεται στην "εξωτερική'' μορφή της: την σχέση του δια μισθού παραγόμενου εμπορεύματος "εργατική δύναμη'' με την αποκρυσταλλωμένη εργασία σε ατομικά ή κρατικά ιδιοποιούμενα-ιδιόκτητα εργαλεία παραγωγής. Η κεντρική σχέση όπως εμφανίζεται στην θεμελιακή και στην εξωτερική μορφή της σε οντολογικό επίπεδο θα μπορούσε να εκφραστεί ως σχέση πλήρους αποξένωσης μεταξύ ζωντανής και νεκρής εργασίας..
Αυτό που αλλάζει απο τότε που εμφανίστηκε ο καπιταλισμός ως κυρίαρχη μορφή έκφρασης της παραγωγικής δύναμης δεν είναι η σκληρή βάση αλλά η εύπλαστη εξωτερική μορφή, για να υπηρετήσει ακόμα και με καταστροφικό τρόπο την ανάπτυξη της παραγωγής υπο την κυριαρχία της θεμελιακής μορφής (και όχι γενικά όπως όλοι οι ''προοδευτικοί-εκσυγχρονιστές'' υποστηρίζουν διαστρεβλώνοντας τον μαρξισμό..).
Ας θυμηθούμε ότι μιλάμε πάντα αφοριστικά, με πιθανές τις όποιες "διορθώσεις'' των ορισμών μας απο την διαλεκτική επιστήμη. 
Αυτό που πρέπει να προσέξουμε είναι την σημασία της "εξωτερικής μορφής" της υλικής βάσης-μορφής-σχέσης. Αυτή η "εξωτερική μορφή" είμαστε εμείς..
Τα υποκείμενα, ατομικά και συλλογικά, οι ανθρώπινες  ζωές, η μάνα σου ο πατέρας σου, οι φίλοι σου, οι σύντροφοί σου, η αγαπημένη σου, δεν είναι τίποτα άλλο απο αυτές τις εξωτερικές μορφές της παραγωγικής-θεμελιακής σχέσης-μορφής, και δεν πρέπει ως εξωτερικές μορφές να ταυτίζονται καν με την ενσυνείδητη διάνοια ή την ψυχική σφαίρα. Μιλάμε καταρχήν για την υποκειμενικότητα ως παραγωγική υποκειμενικότητα, ως υποκειμενικότητα ενταγμένη στην ιστορική-συγκυριακή μορφή του καπιταλισμού..
(Αυτή η εικόνα δεν έχει να κάνει με τίποτα που να σχετίζεται με την "δομιστική'' εξαφάνιση του υποκειμένου, μ'ολο το σεβασμό στον δομισμό..) 
Θα μπορούσε κανείς να πεί: Ωραία λοιπόν, είμαι το μέρος ή το τμήμα μιάς εξωτερικής μορφής, δεν έχω και να περιμένω πολλά απο την δράση μου ακόμα κι αν είναι συλλογική..ας περιμένω τις μεταβολές στην ολική εξωτερική μορφή ως αντανάκλασης της διεργασίας της ολικής θεμελιακής μορφής ή της νομοτελειακής διεργασίας που περιέχει έστω την ουσιακή σχέση εξωτερικής μορφής με την θεμελιακή μορφή..
Ναί, μπορείς αν θέλεις να πεθάνεις, να αφήσεις τα παιδιά σου να πουληθούν στο σκλαβοπάζαρο, να εκπορνεύσεις τον εαυτό σου ή τη γυναίκα σου ή να παρακολουθείς τα γεγονότα απο την εφημερίδα το νετ ή την τηλεόραση.
Έχεις κάνει μιά παρερμηνεία: Η εξωτερική μορφή είναι το ίδιο σημαντική με την εσωτερική μορφή, όχι μόνο για την ζωή σου αλλά και για την ύπαρξη ή όχι του καπιταλισμού, του κομμουνισμού ή ότι άλλο θέλεις. Κι εδώ ας μιλήσει δι'εμού η ρητορική. Θα αντικαταστήσω τον όρο εξωτερική μορφή με τον όρο Μορφή, αφού τελικά η εξωτερική μορφή είναι η καθαυτήν μορφή, η απρόσμικτη απο περιεχομενικές διαλεκτικοποιήσεις μορφή..Ας δούμε:

Ζητάνε την όσο το δυνατόν ριζικότερη ανταλλαγή, πούλα λοιπόν..
Πούλα τον αέρα τη γή και το νερό..
Ο πωλητής και ο αγοραστής σου είναι το ίδιο πρόσωπο πλέον, δεν είσαι κάτοχος ούτε της εργατικής σου δύναμης, δεν είσαι κάτοχος πλέον όχι απλά της ικανότητας να διαμορφώσεις την τιμή της αλλά ούτε την αναπαραγωγική της διεργασία..
Η ζωή σου είναι αποστερημένη απο κάθε περιβάλλουσα ζωή..η ζωή σου δεν έχει άλλη μορφή απο την μορφή της..
Η μορφή σου είναι μόνον μορφή, οι εκφράσεις της ζωής σου είναι μόνον εκφράσεις..
Δεν ήταν πάντα έτσι, στο παρελθόν μπορούσες να ξεπουληθείς μόνος σου στα παζάρια της εργασίας, μπορούσες να αντλήσεις μόνος σου εργασία απο συνανθρώπους σου σαν μικρός δυνάστης-αφεντικό σαν στρατιώτης της άθλιας πατρίδας σου..τώρα πούλα, πούλα..
Οι άνθρωποι είναι πολλοί, πάντα ήταν πολλοι, αλλά σήμερα είναι στίφη, η εργασία σου συγκρίνεται με την εργασία των απειράριθμων ομοίων σου..πούλα, πούλα φτηνά, δεν σε παίρνει πιά..
Η ζωή είναι φτηνή, πούλα πιο φτηνά για να την έχεις, πούλα και τη ζωή σου αν χρειαστεί..


                                   το κυριότερο φίλοι και σύντροφοι
                                           δώστε την πρέπουσα σημασία σε αυτό που ακολουθεί..
Ήρθε μόνη της η διόρθωση της διαλεκτικής-η εξωτερική μορφή είναι στο καπιταλισμό μια αυτονομημένη μορφή, μια μορφή που διαλεκτικοποιείται πάντα ως εξωτερικότητα..

Η ζωή χωρίς ζωή, η μορφή χωρίς άλλη περιβάλλουσα μορφή, πρέπει να αλλάζει διαρκώς, πρέπει να σκίζεται στα δύο, στα τρία, κομμάτια να γίνεται για να αλλάξει πάντα όμως ως μισθωτή, ως αμοιβόμενη..η παραγωγική ζωή των αμοιβόμενων με μισθό παραγωγών, των φορέων της εργατικής δύναμης-εμπόρευμα είναι απο την ''φύση'' της ως εκδηλωνόμενη ζωή μια δυνατότητα θρυμματισμού, ένα σπάσιμο..ένας διαμελισμός ενός σώματος, της ενιαίας εργασίας, σε πτώμα..

Μισθό θα λάβετε και ως πτώματα..

Μισθό θα λάβουν και αυτοί που θα κοιμηθούν πάνω στα πτωματά σας..
Ο μισθός σε κάνει αυτό που είναι το κεφάλαιο χωρίς την ύλη του, πτώμα..

Ο μισθός είναι το κεφάλαιο χωρίς την ζωή της εργασίας, ένα πτώμα..
Ο μισθός του αρνητή του κεφαλαίου είναι ένα επίσης ένα πτώμα, το πτώμα της επανάστασης, το κόμμα-πτώμα του καλού εργατικού μισθού..

Ο μισθός του ατομικιστή είναι το πτώμα του ατόμου..

Ο μισθός του μισθωτού είναι το πτώμα της αληθινής ζωής του, της εργασίας του..

Η Μορφή χωρίς μορφή είναι το πτώμα της ολικής μορφής, το σκουπίδι της, το απόρριμά της. Για τους αστούς είστε σκουπίδια, γιατί σας μετατρέπουν δια του μισθού σε σκουπίδια της θεμελιακής μορφής τους..

Ο μισθός του εθνικιστή, του  πούρου πατριώτη είναι ένα πτώμα, η πατρίδα λεηλατημένη απο τους άλλους πατριώτες εθνικιστές, ο μισθός του εθνικισμού είναι ένα πτώμα πάνω στο πτώμα, ένας σωρός απο πτώματα..ο μισθός του πούρου διεθνιστή είναι ένα πτώμα, η ανθρωπότητα ως πτώμα, ο κόσμος ως λεηλατημένος απο τους ιμπεριαλιστές κόσμος, πτώματα πάνω σε πτώματα..

Ο μισθός αυτού που ζεί σε συνέχεια, αυτού που διαρκεί στον χρόνο του κεφαλαίου, όποιος και να είναι αυτός, είναι να σπάσει στα δύο..

Θα σπάσουν όλα στα δύο..
Θα τσακιστούν όλα στα δύο..
Η ύλη της μορφής είναι εύπλαστη για να μπορεί να σπάει..
Πρίν ακόμα σπάσει η θεμελιακή εσωτερική μορφή θα σπάσει η μορφή..
Εμείς θα σπάσουμε..
Θα σπάσουμε σε δύο..
Όποιος απο τους επαναστάτες αναμένοντες την αλλαγή της θεμελιακής μορφής δεν σπάσει μόνος του τους υλικούς και ιδεολογικούς όρους της μορφής, θα σπάσει και αυτός..

όποιος κατάλαβε, κατάλαβε..ή ας το πω: διαλεκτική της ύλης του καπιταλισμού είναι νομοτελειακά η διαλεκτική της διάσπασης, όποιος ενσυνείδητα την ακολουθήσει θα παραμείνει εν βίω, πολιτικό και προσωπικό.. 

(Ελπίζω τώρα να επιστρέψω επιτέλους στην φιλοσοφία..)


Ι.Τζανάκος 1/6/2011


 








Λαιμητόμος...

Η πολιτική πραγματικότητα στην Ελλάδα σήμερα, απο την πολιτική συνείδηση του λαού εως τίς πολιτικές ελίτ στην δεξιά το κέντρο και την αριστερά, οδηγειται σε οριζόντιο ρήγμα. Όποιοι θα διαβούν το όριο της ευρωζώνης, ίσως και της ευρωπαικής ένωσης θα είναι με το μέλλον του λαού και την επιβίωσή του. Όσοι δειλιάσουν και υποταχθούν, ακόμα και αν θέτουν μαξιμαλιστικούς στόχους ή μάλλον με την πρόφαση των μαξιμαλιστικών στόχων θα τους καταπιούν τα σκατά..Ιδού η Ρόδος, πήδησε λοιπόν!
Η βίαιη μεταβολή των υλικών σχέσεων δύναμης θα ξεσκίσει όλες τις μάσκες..η λαιμητόμος είναι στημένη για όλους.. 

1 του πιό σημαντικού Ιουνίου στην ιστορία της ελληνικής αριστεράς...Ι.Τζανάκος

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • μάτια - όταν η όψη τους χαθεί επιτέλους, δεν ξέρω άλλο να ζητήσω, θα έρθω να σε βρώ δεν θα μας ρωτήσει κανένας από που και πως φτάσαμε ούτε χρεία να'μαστε μόνοι...
    Πριν από 16 δευτερόλεπτα
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 1 εβδομάδα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..