Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Θέση για το IRAN..


Η ενότητα και η διατήρηση της κυριαρχίας του ιρανικού πολυεθνοτικού έθνους κράτους είναι σε έναν μακροχρόνιο ιστορικό ορίζοντα όρος για την ειρήνη, την ανεξαρτησία και την συναδέλφωση των λαών της Μέσης Ανατολής και της Μεσοποταμίας.
Η λογική των ανταγωνιστών του σημερινού Ιράν στην διεθνή πολιτική είναι απαράδεκτη και τυχοδιωκτική όσο στηρίζεται στο "ενδεχόμενο" διάσπασης και διάλυσης της ιρανικής πολυεθνοτικής εθνικής ενότητας.
Αυτή την λογική την ενισχύει έμμεσα, όχι βέβαια σκόπιμα αλλά δια αντανακλάσεως, τόσο ο ιρανοπερσικός εθνικισμός όσο και ο θεοκρατικός εθνοφονταμενταλισμός που δεν είναι "ξενωμένος" από τα μονοεθνοτικά μοτίβα του αμιγούς ιρανοπερσικού εθνικισμού.
Ούτε οι Κούρδοι του Ιράν ούτε οι άλλες εθνοτικές ομάδες που δεν είναι περσικές, αλλά ανήκουν στον ευρύ ιρανικό κύκλο (πλην των Αράβων του δυτικού Ιράν οι οποίοι δεν ανήκουν σε αυτό τον κύκλο) επιθυμούν να διασπάσουν το Ιράν, αλλά ακόμα τουλάχιστον επιθυμούν ένα δημοκρατικό ομοσπονδιακό σύστημα με εδραιωμένη την ιρανική εθνική κυριαρχία.
Οι σεπαρατιστικές τυχοδιωκτικές ομάδες είναι σχεδόν ανύπαρκτες, αλλά οι κυρίαρχες αγωνιστικές ομάδες των αντικαθεστωτικών εθνοτικών πολιτικοστρατιωτικών ελίτ δεν αποκλείουν αν συνεχίσει η καταπίεση από τους θεοκράτες να "παίξουν" στο σενάριο της διάσπασης.
Όλα καθορίζονται και θα καθοριστούν από την "στιγμή" και τους συσχετισμούς δυνάμεων μεταξύ όλων των πολιτικών ιδεολογικών ταξικών και εθνοτικών ομάδων και υπο-ομάδων.
Πάντως το ευρύ σχήμα της σιιτικής ταυτότητας που επιτρέπει αλλά με πολύ "στενό" τρόπο έναν πολυεθνοτικό καθορισμό του ιρανικού έθνους έχει εξαντλήσει την δυναμική του.
Αναπτύσσονται και μέσα στην πολιτικοστρατιωτική ελίτ του καθεστώτος φυγόκεντρες ιδεολογικές δυνάμεις που δεν αντανακλούν πάντα άμεσα εσωτερικές αστικές ή γραφειοκρατικές διαιρέσεις ή "συνωμοσίες" του ιρανικού κράτους, αλλά προβλήματα εθνικής στρατηγικής υπόστασης.
Γι΄αυτό και αυτές οι δυναμικές υπάρχουν και σε όλες τις αντιπολιτευόμενες ομάδες.
Πάντως αν και χρησιμοποιείται ως φόβητρο η κατάσταση εθνικής διάλυσης και αποδόμησης δεν ενθουσιάζει κανέναν Ιρανό πολίτη που δεν είναι εμπλεκόμενος με διεθνείς ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς.
Όσοι συλλαμβάνονται, βασανίζονται, διώκονται, εκτελούνται ως πολιτικοί εχθροί του καθεστώτος είναι οι περισσότεροι περήφανοι δημοκράτες Ιρανοί πατριώτες και όχι ιρανικού τύπου "εθνομηδενιστές".
Το καθεστώς τους συκοφαντεί ως "προδότες" και όταν τούτη η συκοφαντία δεν πιάνει, απλά κραδαίνει το πραγματικότερο (όντως) φόβητρο ενός εσωτερικού εθνοτικού και ιδεολογικού εμφυλίου πολέμου που θα έφερνε μια ξένη επέμβαση ή θα έφερνε η ξένη επέμβαση.
Ακόμα και η πιο "διαταραγμένη" και φιλο-ιμπεριαλιστική δυτικόφιλη πλέον ομάδα των Μουτζαχεντίν του λαού με την τυχοδιωκτική ηγεσία, η οποία συμμετείχε στον πόλεμο Ιράν Ιράκ με το μέρος του Ιράκ, αν καταλάμβανε την εξουσία θα ήταν ικανή μάλλον να εδραιώσει ένα εθνικιστικό λαϊκιστικό αυταρχικό κοσμικό καθεστώς με άλλες διεθνείς συμμαχίες, δεν θα ήταν πρόθυμη δηλαδή να δεχτεί σε καμία περίπτωση την διάσπαση της χώρας.
Υπό αυτό το πρίσμα η παρέμβαση των ξένων δυνάμεων (δύση-Η.Π.Α και Ισραήλ) δεν είναι μόνον απαράδεκτη όπως συμβαίνει τώρα και όπως σχεδιάζεται να συμβεί, αλλά αποτελεί το απόλυτο καταστροφικό φασιστικό σενάριο.
Το πρόβλημα για το μεγάλο ιστορικό πολυεθνοτικό έθνος του Ιράν είναι να μεταβεί στην επιθυμητή από τον λαό του κοσμική δημοκρατία χωρίς αυτό να σημαίνει καταστροφή της χώρας.
Οι εργάτες αλλά και αστικά στρώματα του Ιράν καθορίζονται από την ιρανική περηφάνεια και δικαίως, διότι το Ιράν είναι ένα σπουδαίο ιστορικό έθνος και ο ιρανικός (και ειδικά ο περσικός) λαός είναι ένας μεγαλόψυχος πολιτισμένος λαός.
Τα σενάρια καταστροφής του, με δικαιολογία την άθλια πολιτική του θεοκρατικού κατεστημένου, είναι σενάρια ενάντια στην ανθρωπότητα και ενάντια στον πολιτισμό.
Και μόνον για αυτό τον λόγο θα αρκούσε κάποιος να ζητήσει την ιστορική ήττα και της δύσης (Η.Π.Α και λοιποί) και του Ισραήλ στην διαμάχη τους με το Ιράν υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.
Και μόνον για αυτό τον λόγο θα αρκούσε κάποιος να έχει μέσα του τις μεγαλύτερες καχυποψίες απέναντι στο κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα στον βαθμό που δεν αποκλείει απόλυτα τα αποσχιστικά και διασπαστικά σενάρια των Η.Π.Α και του Ισραήλ.
Το Ιράν ακόμα και με την άθλια θεοκρατική "ένδυσή" του έχει επιδείξει μεγαλύτερο σεβασμό απέναντι στο Κουρδιστάν από ό,τι όλος ο υπόλοιπος μεσανατολικός κόσμος, Άραβες και Τούρκοι. 
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει καταπιεστική και αφομοιωτική πολιτική του ιρανικού κράτους, μέχρι σήμερα, ενάντια στους Κούρδους, αλλά ότι αυτή πάντα ισορροπείται από τον έμφυτο ιρανικό πολιτισμικό και πολιτικοπολιτισμικό τροπισμό που είναι μετριοπαθής ανοιχτός υψηλός και επηρεάζει, έστω και μόνον "ισορροπιστικά", ακόμα και τους θεοκράτες φονταμενταλιστές του ιρανικού σιιτισμού.
Και μια προσωπική θέση, ως κατακλείδα:
Σε περίπτωση που θα εκτυλιχθούν καταστροφικά σενάρια για "διάλυση" του Ιράν, συγγνώμη από τους φίλους Κούρδους και από τους αριστερούς φίλους των Κούρδων, αλλά δεν θα μπορέσω να συμφωνήσω μαζί τους.
Θα είμαι, ως ταπεινός σχολιαστής και σκεπτόμενος άνθρωπος, ενάντιος.
Ταλαντεύτηκα αρκετά στο θέμα αυτό λόγω της αγάπης μου στο Κουρδιστάν, αλλά έχω καταλήξει σε σταθερή θέση.
Το Ιράν είναι μια σημαντική ιστορική υπόθεση για να "θυσιαστεί" για τις "κουρδικές" φαντασιώσεις του δυτικού αριστερισμού.
Αυτό που κάνει το  θεοκρατικό καθεστώς πλέον επικίνδυνο είναι ότι θέτει σε κίνδυνο την ενότητα του μεγάλου ιρανικού έθνους, αλλά αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία για να διαλυθούν όλα.
Αυτό εξάλλου πιστεύουν και οι περισσότεροι δημοκρατικοί άνθρωποι στο ίδιο το Ιράν που διακινδυνεύουν την ζωή τους πολεμώντας το καθεστώς.





Ιωάννης Τζανάκος

گذشته من با صدای استاد بنان My Past

Palestinian leadership faces monumental decisions


The 80-plus members of the Palestinian Central Council (PCC) who are expected to convene for a two-day meeting Jan. 14 in Ramallah face potentially monumental choices. Yet, on the eve of this crucial meeting, nothing resembling consensus can be discerned. The choices range from dissolving the Palestinian Authority (PA) to ending security cooperation with Israel to withdrawing Palestinian recognition of Israel to the declaration of Palestine as a state under occupation. Each choice has its advantages and disadvantages, its supporters and opponents.
While the location of the meeting has been set, two logistical unknowns remain. They are whether Hamas and Islamic Jihad representatives will attend (either as full members or in a symbolic manner) and whether members unable to reach Ramallah (whether from Gaza or from outside of Palestine) will be able to participate via video conferencing.
Press reports have suggested that Hamas will participate symbolically as it did, along with Islamic Jihad, in the last PCC meeting, held in March 2015. Both organizations have been officially invited by the secretariat of the Palestinian National Council (PNC), the highest body of the Palestine Liberation Organization (PLO).
Hani Almasri, a well-respected Palestinian pundit and former director general of Masarat — The Palestinian Center for Policy Research and Strategic Studies, feels strongly about the need for meeting and for using video conferencing. Almasri said PCC meetings should be held more regularly and that it is crucial to deliver a message of unity among the Palestinian people regardless of where they live.
For a column published Jan. 9 on the Wattan website, Almasri wrote, “Between holding the PCC under the clutches of the occupation or holding it outside, the best combined option is to hold it inside but use the video conferencing option, similar to how the Palestinian Legislative Council was allowing members from Ramallah and Gaza to participate in deliberations.”
The last PCC meeting was held three years ago, at which time members decided to have regular meetings, every three months. PLO officials have not indicated why such meetings have not been held.
While the attendees and the logistics are a sign of the PLO's seriousness, the issue facing delegates will be how to respond to US President Donald Trump’s decision to recognize Jerusalem as the capital of Israel and what direction the Palestinian leadership should take.
For PLO Executive Committee member Tayseer Khaled, the point of departure for the meeting must be to honor previous resolutions. In a Dec. 26 Arab News report, Khaled is quoted as saying of the 2015 meeting, “It was decided to end our connection with the Oslo Accords and the security coordination with Israel, but this has not happened.”
Ziad Khalil Abu Zayyad, Fatah spokesman for international affairs, told Al-Monitor, “In the beginning of the PCC meeting, it is expected that members will discuss the matter of withdrawing recognition of Israel as a reaction to the US decision on Jerusalem.”
In 1993, the PLO and Israel agreed to mutual recognition. The move gave Israel legitimacy, but the PLO not so much. Members of PLO factions remained in jail for membership in a “terrorist organization,” and in March this year, Israel declared the Amman-based Palestinian National Fund, essentially the PLO’s treasury, a terrorist organization.
In a Jan. 7 column on the PCC meeting, Nasser Laham, a Palestinian television commentator and editor-in-chief of Maan News, called for suing the United States for violating international law and argued that every Arab state should expel the US ambassador. In addition, he wrote, the Palestinians should end security coordination with the Israelis.
Nabil Amer, a Fatah leader, believes that such an escalation would be a mistake. Speaking to Raya FM radio in on Ramallah Jan. 8, Amer said such moves would be painful for the Palestinian people. “I don’t add my voice to the calls for escalation,” he said. “Any such escalation will be costly. We have boycotted meetings with the US, that was a good decision and that is enough.”
Even the left-wing Democratic Front for the Liberation of Palestine (DFLP) was critical of the voices of escalation. Senior ideologue Iyad Joudeh wrote Jan. 3 in the DFLP’s flagship publication, al-Houria, “It is illogical to dissolve the PA, because Israel has been doing its utmost to weaken it, because it knows that the PA is the nucleus of the Palestinian state. We should think logically and retain our national accomplishments.”
Oraib Rantawi, director of Al Quds Center for Political Studies, also argued in a Dec. 15 column in the Jordanian daily Ad-Dustour that there is no realistic option of voluntarily dissolving the PA and giving the Israelis the keys to the West Bank. Rantawi believes such issues require deep and serious thought because Israel's reaction would be brutal.
“Whatever decision the Palestinian people take, it is highly unlikely that Israel will allow the PA to continue if the latter decides to move to the popular resistance option and end security coordination,” Rantawi wrote. “At such time, Tel Aviv will ‘assassinate’ the PA in the same way it did the PA’s founder and first head Yasser Arafat.”
The Palestinian leadership will indeed be confronted with some tough decisions when it meets. It needs a show of unity and resilience, but must also be careful not to burn all its bridges. Any choices made would likely have a major impact on the trajectory of the Palestinian struggle, so that could mean the leadership will delay any major decisions with the intention of putting them before the PNC.


Read more: http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2018/01/palestine-pcc-meeting-choices-recognition-israel.html#ixzz54IMNRhVA

Is Turkey aligned with al-Qaeda affiliate in Idlib?


Turkey’s uneasy ties with Hayat Tahrir al-Sham
The Astana process is on the verge of collapse, as Turkey and Russia are lining up on opposite sides in Idlib, which may prove to be the decisive battle in the Syria war.
Syria’s military operations in Idlib “are making Turkey so tense that it summoned the ambassadors of Iran and Russia and warned them that the Syrian army's moves violate the accord reached in Astana, Kazakhstan, which provides for de-escalation zones guaranteed by Iran, Russia and Turkey,” writes Fehim Tastekin.
Moscow has intimated that drones that targeted Russian facilities in Khmeimim and Tartus on Jan. 6 originated from areas controlled by Turkish-backed "moderate" opposition groups. Ankara has denied the charge, arguing that the attacks were the result of terrorist forces gaining a foothold in the region as a result of the Syrian offensive.
Turkey is the main backer of the "moderate" Free Syrian Army (FSA). Power in Idlib also rests with Hayat Tahrir al-Sham, the jihadi group that is linked with al-Qaeda and includes fellow travelers from Ahrar al-Sham, which lost out in the power struggle with Hayat Tahrir al-Sham. Both groups see the future of Syria as based on Islamic law, and their rule in Idlib has been characterized by tyranny and torture, as documented by Amnesty International and reported in this column
In Ankara’s score, the Syrian offensive in Idlib is a violation of the cease-fire agreement and a threat to fragile peace negotiations. “Turkey’s sharp reaction to the uptick in fighting suggests that the agreement struck in Astana, at least as it relates to Idlib, is unraveling," writes Amberin Zaman. “The immediate trigger appears to be the series of mysterious drone attacks on Russian military bases in Syria’s Latakia province since the start of the year. Moscow apparently believes Turkey did not stick to its side of the bargain either, amid accusations that Turkish forces chose to coexist rather than curb when they moved into Idlib last October as peace monitors.”
As Syrian forces advance, and come into conflict with the FSA and Hayat Tahrir al-Sham, Turkey finds itself in an uneasy alignment with Hayat Tahrir al-Sham, putting it at odds with both Russia and Iran. “The struggle at Idlib is considered by many to be the last act of the war against a jihadi group that is basically controlled by Hayat Tahrir al-Sham under the leadership of al-Qaeda-linked Jabhat Fatah al-Sham,” writes Tastekin. “Hayat Tahrir al-Sham labels the Astana and Geneva peace processes as treason, so the cease-fire Russia formulated excludes Hayat Tahrir al-Sham as well as the Islamic State (IS). From the outset, Russia said the cease-fire covers only ‘moderate’ opposition groups; operations against Hayat Tahrir al-Sham and IS will not cease. Turkey, on the other hand — despite its approval of the Astana process — decided to place Hayat Tahrir al-Sham in a different category. Ankara first tried to reshape that organization as it had earlier with Ahrar al-Sham. When that didn’t work, Turkey tried to split Hayat Tahrir al-Sham. When that didn’t work as well, Ankara accepted the facts of life and decided to cooperate.”
The top priority for Turkey is breaking the power of the Syrian Kurdish People’s Protection Units (YPG) militia, which it considers a terrorist organization, linked to the Kurdistan Workers Party (PKK) in Turkey. “If the terrorists in Afrin don’t surrender we will tear them down,” Turkish President Recep Tayyip Erdogan said Jan. 13.
“According to Hayat Tahrir al-Sham sources,” Tastekin reports, “there were three conditions to allow Turkey's army to enter the area without encountering any opposition. One was that the target would be Afrin, where the Kurds have declared autonomy. A second would be that there would be no operation against groups controlling Idlib. The third was that local groups affiliated with Turkey's Operation Euphrates Shield would not enter the area. … Turkey’s deployment — approved and escorted by Hayat Tahrir al-Sham — was not compatible with Iran's and Russia’s definition of the de-escalation zone. Turkey was indirectly providing a shield for the organizations already dominating Idlib.”
In addition to divisions among the Astana parties, Turkey’s fractures with Hayat Tahrir al-Sham sparked divisions within the jihadi group itself. “In such a risky atmosphere, Ankara is hoping to hold on to Idlib and the triangle of al-Bab, Jarablus and Azaz that Turkey had secured in Operation Euphrates Shield, to use them as a card against Damascus in a settlement process,” Tastekin concludes. “Such a card would have serious ramifications for the fate of the Syrian president and the future of the Kurds as they seek to build their autonomy in the north. Until he gets the concessions he seeks for these two key issues, Erdogan doesn’t want the Syrian army to approach the Turkish border and face Turkish troops.”
Al-Monitor detailed financial roots of Iranian demonstrations in June 
The Wall Street Journal this week provided an in-depth report on the role of Iran’s unregulated financial and credit institutions in the current demonstrations.
The article reminded us of the outstanding and prescient analysis by Al-Monitor columnist Bijan Khajehpour, who in June 2017 warned of the risks if the Central Bank of Iran (CBI) did not license Iran’s unregulated credit and financial institutions.
Khajehpour wrote that “a sizable segment of the Iranian financial sector has become dominated by mostly unlicensed CFIs [credit and financial institutions]. These are usually affiliated with religious foundations, which claim the financial institutions are an extension of the religious responsibility of their umbrella organizations to extend interest-free loans to applicants. For a long time, the CBI was unable to challenge these entities as they claimed they were not engaging in mainstream banking and financial activities.”
Khajehpour wrote, “One apparent reason why there is a market for such institutions is that licensed public or private banks are not fully equipped to satisfy the demand for personal and business loans in the market, hence pushing many loan applicants to enter into a contract with CFIs. In other words, CFIs have filled a gap that has existed in the country’s money market in the absence of a more developed financial sector. At the same time, the mushrooming of unregulated CFIs and various cooperative funds across the country has led to unhealthy disruptions in the money market.”
He concluded, “Beyond the planned mergers and a potentially more stringent supervision by the CBI over CFIs and banks, the remaining core problem is a culture of corrupt dealings that needs to be addressed. In particular, entities closely affiliated with religious and political power centers have engaged in embezzlement schemes that have undermined the economic and social well-being of the country and further delegitimized the Islamic Republic as a political regime that can manage the complexities of a modern economy.”
AUB dedicates Halim and Aida Daniel Academic and Clinical Center
The American University of Beirut (AUB) this week dedicated the Halim and Aida Daniel Academic and Clinical Center, made possible through a generous gift from the Levant Foundation.
The center is named in honor of the parents of Jamal Daniel, the founder and chairman of Al-Monitor and founder and principal benefactor of the Levant Foundation.
AUB President Fadlo Khuri said, "The inauguration of the Aida and Halim Daniel ACC allows us to elevate our clinical care to a genuinely world-class level, and to launch clinical trials of the highest caliber. This is truly transformative change for the university, and we are grateful to the Daniel family for making this possible."
Jamal Daniel said, “We are delighted that the Halim and Aida Daniel Academic and Clinical Center will touch the lives of future generations by providing both world-class education and the very best medical care for Lebanon and the Region, with the benefit of this first-class building and facility. The AUB institution is part of our collective history, and we need altogether in the Levant Region to go on reclaiming that history, because only when we see the world as it really is, can we begin to imagine what it could be.”



Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Γιατί η "νέα αριστερά" και ο "νεοαναρχισμός" έχουν βυθιστεί στον αντισημιτισμό..


Λόγω πλέον αντικειμενικών συνθηκών η απελευθέρωση των Αράβων Παλαιστινίων περνάει μέσα από την απελευθέρωση των Εβραίων Ισραηλινών.
Αναφέρομαι βέβαια στους καθημερινούς ανθρώπους, τους εργαζόμενους και τους νεολαίους.
Ακούγεται απλό αλλά δεν είναι.
Θα εξηγήσω τους λόγους, συνοπτικά, και θα αναφερθώ πάλι σε κρίσιμες πτυχές του θέματος που συγκεντρώνει όλες τις δυνάμεις και τις δυναμικές της Μέσης Ανατολής:

 Η επέκταση των ρατσιστικών εποικισμών μέσα στο έδαφος της δυτικής όχθης, όπου κατοικούν μεγάλα πλήθη Αράβων Παλαιστινίων τα οποία δεν πρόκειται να φύγουν, οδηγεί σε αδιέξοδο την λύση των 2 κρατών.
Ούτε οι Ισραηλινοί έποικοι πρόκειται να φύγουν ούτε οι Άραβες Παλαιστίνιοι.
Αλλά και να φύγουν οι έποικοι (όπως και θα έπρεπε) πάλι υπάρχει το ζήτημα της Γάζας όπου οι ασφυκτιώντες κάτοικοί της αναγκαστικά, αν υπάρξει κάποτε εξομάλυνση της κατάστασης, θα έρθουν σε συνάφεια και συσχέτιση με τους Ισραηλινούς γείτονές τους, διεκδικώντας κάποια επιστροφή στην γη της παλαιάς Παλαιστίνης.
Για να γίνουν όμως όλα αυτά, σε οποιαδήποτε εκδοχή τους προϋποτίθεται η δικαίωση των πραγματικών δικαιωμάτων των Αράβων γηγενών αλλά και η διατήρηση μιας σημαντικής περιοχής όπου ακόμα και σε ένα πλαίσιο ομοσπονδιακής ή διακοινοτικής οργάνωσης της σχέσης των 2 εθνοτικών ομάδων θα υπάρχει διασφάλιση μιας άτρωτης εβραϊκής εστίας ανέγγιχτης από κάθε εχθρική επιβουλή.
Εδώ ας σταθούμε λίγο παραπάνω για να ανοίξουμε τη συζήτηση ή "συζήτηση" με τους πολυάριθμους αντισιωνιστές-αντισημίτες.
Ο σκοπός ύπαρξης του ισραηλινού κράτους και το αίτιο ακόμα και των ισχυρών (αν και υπερτονισμένων από τους αριστερούς αντισιωνιστές-αντισημίτες) ρατσιστικών εκτροπών του που υπερβαίνουν το συνηθισμένο "μέσο όρο" των ρατσιστικών φορτίσεων που έχει ακόμα και ένα αστικό δημοκρατικό κράτος, είναι η δημιουργία μιας άτρωτης ασπίδας απέναντι στον παγκόσμιο και αραβικό (ειδικά) αντισημιτισμό.
Όποιος δεν το αναγνωρίζει αυτό και σπεύδει να μιλήσει μόνον για δολοφονικό-ρατσιστικό κράτος που υπάρχει παράλογα στην μέση του πουθενά για να βασανίζει Παλαιστίνιους είναι αντισημίτης.
Ο αντισημιτισμός αυτός έχει μια ιδιαίτερη δική του δυναμική που έχει ευρύτερες θεμελιώσεις και ρίζες στην "νέα αριστερά" όλων των αποχρώσεων και λόγω του γεγονότος ότι το ισραηλινό κράτος και ο ισραηλινός ρατσισμός δίνει όλα τα "δικαιώματα" με τις πράξεις του αυτός ο αντισημιτισμός αποτελεί μια από τις επικινδυνότερες ιδεολογικά μορφές αντισημιτισμού, που αποτελεί "γέφυρα" μεταξύ τής αντισημίτικης άκρας δεξιάς (υπάρχει και φιλοσιωνιστική "φιλοσημιτική" άκρα δεξιά) και τής "νέας αριστεράς".
Ο βασικός αντισιωνιστικός πυρήνας αυτής της παράξενης συμμαχίας περικλείει από την πλευρά της αριστεράς και άλλα μοτίβα που έχουν να κάνουν με ευρύτερες πτυχές των πραγμάτων που σχετίζονται με τις ακραίες αντιεθνικιστικές και εθνοαποδομητικές τάσεις της νέας αριστεράς.
Η επίθεση στην ανάγκη των Εβραίων να έχουν κράτος ή κυριαρχική εστία με εθνοτική πλειονότητα για αυτούς, για να υπάρχει μέχρι το τέλος του αντισημιτισμού μια άτρωτη ασπίδα για αυτούς, εντάσσεται στην ευρύτερη επίθεση των  νεοαριστερών και νεοαναρχικών στην έννοια και την ανάγκη, όταν υπάρχει, και άλλων ανάλογων εθνοτικών κυριαρχικών εστιών λαών εθνών με στρατηγικά επισφαλή θέση στο παγκόσμιο σκηνικό.
Στην χώρα μας αλλά και σε όλη τη δύση αυτή η ανίερη ειδική συμμαχία που περιλαμβάνει πολλές δυνάμεις, από την νέα άκρα δεξιά μέχρι το αντίφα, και έχει μερικές φορές και φιλο-ισλαμοφασιστικές πτυχές, στηρίζεται στην παραποίηση των ιστορικών στοιχείων και την παράβλεψη της ειδικής αναγκαιότητας ύπαρξης του εβραϊκού κράτους.
Δεν γίνεται κριτική στην αντινομικότητα του σιωνιστικού εγχειρήματος και στην εξ' αρχής αδιέξοδη δυναμική του, αλλά παρουσιάζεται μόνον ένας "θύτης" και ένα "θύμα" σε απόλυτη και χωρίς λεπτομέρειες "θέση".
Κι όμως, ενώ η σιωνιστική εποίκιση ήταν όντως εξ΄αρχής ρατσιστική δεν στηρίχθηκε ποτέ κυρίαρχα στην εκμετάλλευση των γηγενών, και όταν υπήρξε μια σταθεροποίηση των συνόρων δεν ήταν οι Εβραίοι αλλά το σύνολο του αραβικού κόσμου που επιτέθηκε  στο νεοπαγές κράτος.
Και δεν επιτέθηκαν σε αυτό το κράτος οι "λαοί" αλλά κράτη με διεφθαρμένες και φεουδαλικές ηγεσίες.
Και το παλαιστινιακό κίνημα δεν γεννήθηκε μόνον αυθόρμητα αλλά υπό την κηδεμονία του αιγυπτιακού Μπάαθ, και ακολούθησε πιστά, για ένα μεγάλο διάστημα, την ηγεσία των μπααθιστών ως απόλυτα εργαλειοποιημένο από τους μπααθιστές, ένα είδος μισοφασιστών εθνικιστών με φιλοναζιστικές ιδεολογικές βάσεις.
Αυτά τα συζητάμε; και γιατί δεν τα συζητάμε και ταυτίζουμε τους κυνηγημένους Εβραίους της Ευρώπης που έψαχναν απεγνωσμένα, ίσως και λανθασμένα τελικά, μια εθνοκρατική εστία με τους Μπόερς της Νότιας Αφρικής; Δεν υπάρχει, ειδικά στην αριστερά καμία τσίπα.
Ήσασταν καλοβολεμένοι σύντροφοι με το Ισραήλ διωκόμενο, και με τους Εβραίους θύματα, και έχετε απαγορεύσει την ύπαρξη των Εβραίων σαν τους άλλους ανθρώπους;
Είστε ξεδιάντροποι, όσο δεν κάθεστε να δείτε την ιστορία, την θεμελίωση αυτού του κράτους.
Μετά από αιώνες διωγμών και μετά από ένα ολοκαύτωμα, ο εβραϊκός λαός αποφάσισε δια του Σιωνισμού να φτιάξει μιαν άτρωτη εστία.
Και δεν πρόκειται να υποχωρήσει σε αυτή του την απόφαση μέχρι να υπάρξει τουλάχιστον μια πραγματική εγγύηση της ασφάλειάς του και της μη ύπαρξης ποτέ ξανά της μαζικής εξολόθρευσής του.
Πέραν όμως των δυτικών ακροδεξιών που είναι αντισημίτες και του μεγαλύτερου μέρους της αριστεράς, το πρόβλημα υπάρχει στους ίδιους τους Άραβες και στο μεγαλύτερο μέρος πλέον του ισλαμικού κόσμου.
Ακόμα και τώρα δεν δέχονται την ύπαρξη αυτής τής εστίας και αυτού του κράτους, ακόμα κι αν υπάρξει "εκδημοκρατισμός" του, και αν θέλετε την άποψή μου δεν την δέχονται και αυτοί που λένε ότι την δέχονται.
Ζούνε με την επιθυμία και την ιδέα της καταστροφής της "σιωνιστικής οντότητας" και αυτό πέραν της ουτοπικότητάς του σημαίνει ότι δεν είναι έτοιμοι ακόμα και για μια κατάργηση του Ισραήλ μέσα σε μια ομοσπονδιακή πολιτειακή κοινότητα.
 Αυτό σημαίνει αυτό το σύνθημα που το έχουν υπαγορεύσει οι αραβικές και ισλαμοφασιστικές ελίτ στις μάζες "τους", και είναι αυτό ακριβώς το σύνθημα που οδηγεί τον λαό του Ισραήλ σε όλο και πιο ριζοσπαστικές εθνικιστικές λογικές, και οδηγεί την εβραϊκή εργατική τάξη στην αγκαλιά των ακροδεξιών Σιωνιστών.
Η δημιουργία των εποικισμών έχει αποκρυσταλλώσει αυτή την διαμορφωμένη κατάσταση, αλλά από την άλλη αυτή είναι και η κατάσταση που έχει οδηγήσει τα πράγματα στα όριά τους και για τις δύο πλευρές.
Τι μπορεί να γίνει;
Να φύγουν οι έποικοι είναι ακόμα εφικτό, αλλά το βρίσκω πλέον πολύ δύσκολο.
Να υπάρξουν 2 κράτη, για την ακρίβεια να υπάρξει αραβικό κράτος στην δυτική όχθη είναι δύσκολο, αλλά δύσκολο και απίθανο είναι να υπάρξει και "καντονοποίηση" της δυτικής όχθης, δηλαδή ένα ή περισσότερα Μπατουστάν.
Να υποχωρήσουν οι Εβραίοι Ισραηλινοί από την ανάγκη τους για μονοεθνοτική κυριαρχική εστία, ξεχάστε το, ξεχάστε το εντελώς. Δεν πρόκειται να υπάρξει νέα εβραϊκή διασπορά.
Αν μου πείτε ότι σε ένα μη-κρατικό αντεξουσιαστικό μόρφωμα, σαν και αυτό των Κούρδων της Συρίας (που υπάρχει με την υποστήριξη των Η.Π.Α), οι Εβραίοι του Ισραήλ αλλά και η πλειονότητα των Εβραίων στον πλανήτη θα δέχονταν την "ισότιμη" ύπαρξή τους σε ένα πολυπολιτισμικό χυλό, ικετεύοντας πάλι το ον και την ουσία ότι δεν θα ξυπνήσουν οι βρυκόλακες του αντισημιτισμού, τότε θα σας πω πως απλά είστε ή ύποπτοι ή ηλίθιοι.
Σε τελική ανάλυση βέβαια, το ζήτημα είναι το τι θα σκεφτούν οι Άραβες και αυτό που ονομάζουμε γενικευτικά "μουσουλμανικός κόσμος", και όχι τι λένε και φαντάζονται οι αριστεριστές της δύσης.
Γιατί δεν δέχονται την ύπαρξη αυτού του κράτους, έστω στα σύνορα του 67;
Τι σημαίνει αυτή η επιμονή τους;
Σημαίνει όπως είπα ότι θέλουν να εκδιώξουν τον εβραϊκό πληθυσμό.
Αυτό αποδεικνύεται και από την ανάλογη ιστορία με τους Κούρδους.
Ενώ οι Κούρδοι έχουν ρίζες και ιστορία στην Μέση Ανατολή, οι περισσότεροι Άραβες και οι φονταμενταλιστές Ιρανοί (το καθεστώς) δεν δέχονται καλά καλά ούτε μια αυτονομία για αυτούς.
Μάλλον τους μισούν κιόλας, τους θεωρούν "προδότες". Φάνηκε αυτό και στις μαζικές σφαγές των Γεζίντι στο Ιράκ. Ακούσατε τίποτα;
Λίγα πράγματα, ειδικά στην "αριστερή" Ελλάδα.
Γιατί;
Τώρα που φαίνεται ότι ο ιρανικός λαός και ειδικά η ιρανική νεολαία γυρνάει την πλάτη στον "αντισιωνισμό" και την Χεζμπολάχ τι έχουνε να πούνε όλοι αυτοί που είχαν δέσει τον γάϊδαρό τους, ειδικά οι Παλαιστίνιοι της Χαμάς αλλά και της Φατάχ;
Τίποτα δεν έχουν να πούνε.
Και οι "αριστεροί" ή μάλλον νεοαριστεροί νεοαναρχικοί αναλυτές εκ του ασφαλούς, τι έχουν να πούνε για τα συνθήματα των ιρανών διαδηλωτών που εκφράζουν αυτή την βαθιά ρήξη της "ψυχής" του Ιράν με το "αντισιωνισμό";
Δείτε τι λένε, πάντα ανόητοι, πάντα λίγοι:

Iran's Left: Strengthen Protests, Oppose US Intervention - TheRegion.org


Others advance reactionary slogans in regards to the Iranian state’s support for Palestinian liberation, wishing for a return to the Shah era’s close relationship with the colonial entity of Israel.

Τι φωνάζανε οι διαδηλωτές στο Ιράν;
Αφήστε την Συρία ενδιαφερθείτε για μάς..
Ούτε Συρία Ούτε Γάζα, δίνω τη ζωή μου για το Ιράν..

Ο νεοαριστερός αναλυτής στο ίδιο κείμενο μιλάει για την σιωνιστική αποικιακή οντότητα.
Τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου δηλαδή, και ενώ προσπαθεί να κατανοήσει το ιρανικό κίνημα αυτά τα συνθήματα δεν τα αναπαράγει, του κάθονται στο λαιμό, αλλά και αυτός και οι "όμοιοί" του θα πρέπει να αρχίζουν να προσαρμόζονται στις ιρανικές εκπλήξεις που θα τους έρθουν κατακούτελα στο μέλλον.
Την άμεση σχέση όλων αυτών θα εξετάσουμε αναλυτικότερα στο επόμενο σημείωμα..


Ιωάννης Τζανάκος

از یادم نمی روی بنان

Bahram - Parvaz

Aydin Ronak_ Ay Medet

Φαντασιακές ταυτίσεις..


Η φαντασία είναι συνήθως άγονη.
Όταν εκτυλίσσεται με τρόπο που δίδει ορμή σε όποιον θέλει από απόσταση και θέση νοητικής ασφάλειας να αλλοιώσει τις πραγματικές συνθήκες ανθρώπων που ζούνε σε μιαν διαφορετική πραγματικότητα έχει μια "χρησιμότητα".
Αυτός που θέλει είτε να εξομοιώσει είτε να διαφοροποιήσει τις δικές του ειδικές συνθήκες με τις ειδικές συνθήκες του αντικειμένου της φαντασίας του, χωρίς να ενδιαφέρεται για αυτές τις ειδικές συνθήκες, βρίσκει στην φαντασία τον καλύτερο "σύμμαχο".
Αυτή η βολική φαντασία δεν κινείται στο απόλυτο κενό. 
Μπορεί να ανακαλύψει πραγματικές ομοιότητες και πραγματικές διαφορές στις ειδικές συνθήκες που χρησιμοποιεί για να θεμελιώσει τις προεννοήσεις του φορέα της:
Ταυτότητες, αναλογίες, τάσεις, συγκλίσεις αποκλίσεις, υπάρχουν ούτως ή άλλως, και η φαντασία μπορεί να τις μετατρέψει σε καθαρές και απρόσβλητες κατά τα φαινόμενα μόνον-ταυτότητες ή μόνον-ετερότητες.
Αν περιέλθεις σε τροχιά σύγκρουσης με τις βολικές φαντασίες και τους φορείς τους θα έχεις να αντιμετωπίσεις την πλήρη ακατανοησία και ένα πλήθος από χαρακτηρισμούς, που μάλλον αποδεικνύουν ότι οι φορείς των φαντασιών έχουν μεγάλη ανάγκη αυτές τις φαντασίες.
Υπάρχουν κύκλοι και επαναλήψεις, σταθερές αναφορικότητες και εξιδανικεύσεις, παραληρητικές ταυτίσεις, και όλα αυτά δεν είναι μόνον "ψυχικά" φαινόμενα.
Η ανάγκη να έχουν κάποιοι στην τσέπη τους μιαν ουτοπία δεν ικανοποιείται με τα "καύσιμα" που υπάρχουν στην σκέψη τους και την ζωή τους σε έναν περιορισμένο τόπο.
Χρειάζονται "εξωτικά" καύσιμα, και αυτά αν και στην πραγματικότητα δεν έρχονται από το φαντασιακό "εξωτικό" τόπο αλλά από το μυαλό και την ζωή εντός του οικείου τόπου, η απόσταση και η ξένωση από τις ειδικές συνθήκες ενός "εξωτικού" τόπου δίνει την ευκαιρία να λέει ο καθένας και να βλέπει ο καθένας ό,τι έχει ανάγκη να δει.
Ακόμα κι αν πάει σε αυτό τον "εξωτικό" τόπο θα δει ό,τι θέλει να δει και θα κρατήσει ό,τι θέλει να κρατήσει, εκτός κι αν συμβούν συγκλονιστικά συμβάντα που αφορούν στο πρόσωπό του τα οποία θα θραύσουν την προεννόηση και την εξιδανίκευσή του.
Οι σκοποί των προεννοήσεων και των εξιδανικεύσεων είναι πολλοί, διαφορετικοί και μερικές φορές συγκρουόμενοι μεταξύ τους, αλλά η μεθοδολογία τους είναι σε γενικές γραμμές κοινή.
Απάλειψη  και στρογγυλοποίηση των δυσάρεστων πτυχών που "θολώνουν" την "αγνότητα" του εξιδανικευμένου "άλλου", γενίκευση των ειδικών συνθηκών είτε για να γίνουν μη ειδικές είτε για να γίνουν μόνον ειδικές, και μια γενική δυσθυμική σύγκριση του "οικείου" με ένα "έτερο", χρήση διπλών κριτηρίων υπέρ του εξιδανικευόμενου ή ενάντια στους "εχθρούς" του, αντιπροσώπευση χωρίς επαφή με το αντιπροσωπευόμενον, αυθαίρετη απόδοση οικείων ιδιοτήτων στο έτερον, και καθολική αγνόηση των κυνικών και "ψυχρών" διαστάσεων των πολιτικών, πολιτισμικών ιδεολογικών και πολιτικοστρατιωτικών επιλογών των "εξιδανικευμένων" "άλλων".
Η ουτοπία χρειάζεται ένα έτερο, απομακρυσμένο, μη ελεγχόμενο άμεσα και "στρογγυλοποιημένο" φαντασιακό αντικείμενο, και όταν το "βρει" το υπερασπίζεται ως φαντασιακά στρεβλωμένο με κάθε τρόπο.




Ιωάννης Τζανάκος 

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..