Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

Ο Λόγος..[37] 5 κρίσιμα σημεία..


Όταν υπάρχει μια μορφή συμβολικής και ιδεολογικής εγγύτητας, η οποία σημαίνει ένα είδος ένταξης σε ένα "κοινό" υποσύστημα ιδεολογικής και αξιακής/θεωρησιακής νοηματοδότησης, τότε οι διαντιδράσεις διαδοχής και αντικατάστασης των κεντρικών σημαινόντων εντός αυτού του υποσυστήματος δεν είναι και τόσο εύκολα ορατές και διαυγάσιμες, ούτε είναι ιδιαίτερα σύντομες.
Αυτή η "θολότητα" στην διεργασία δεν ισχύει μόνον για τους εξωτερικούς παρατηρητές, αυτούς που κατά κάποιο τρόπο "βλέπουν" το "δράμα" από έξω.
Η "θολότητα" και η υπερ-περιπλοκότητα "διακατέχει" και τους ενεργούς δρώντες της, ακόμα κι αν τούτοι είναι συνήθως έτοιμοι να σου αφηγηθούν απίστευτες λεπτομέρειες για το διαδραματιζόμενον γύρω από το κεντρικό σημαίνον του υπο-συστήματος.
Θέλω να επισημάνω κάποια κρίσιμα στοιχεία γύρω από τέτοιες υποθέσεις, αλλά μιας και είμαι και ένας άνθρωπος στο περιθώριο των ηγεμονικών δραμάτων, ακόμα κι όταν αυτά αφορούν μικρές και ηττημένες ηγεμονίες, είμαι διατεθειμένος να το κάνω όλο αυτό με μια χάρη και με μιαν περιπαιχτική διάθεση που δεν αρέσει μάλλον ούτε στους κύριους δρώντες τέτοιων υποθέσεων, ούτε στους εκάστοτε αντιπάλους τους που έχοντας θέση σε κάποιο άλλο βασίλειο περιμένουν να αποκομίσουν κέρδη και όπλα για πιθανές μελλοντικές μάχες.
Κακώς υπολογίζουν όλοι αυτοί, από εμέναν τουλάχιστον, εφόσον όπως έχω δηλώσει και αλλού σε μιαν πολιτικά "ασήμαντη" και "μη άξια λόγου" δήλωση, παραμένω πάντα πιστός σε κάποιες πεποιθήσεις μου και θα τις εξακοντίζω μέχρι το τέλος του κόσμου, ίσως και μετά από αυτό το τέλος.
Με λίγα λόγια θα γονατίσετε μαζί μου.
Σας το εγγυώμαι.
Προχωράμε λοιπόν, παραθέτοντας κάποια νέα πράγματα που νιώθω να με κατακλύζουν τις τελευταίες μέρες.
Τα σκέφτομαι όλα στη δουλειά, κάπου μεταξύ υβρεολογίων μεταξύ πολιτών και υπαλλήλων, και προσπαθώ να τα θυμηθώ το απόγευμα, αφού πρώτα έχω κοιμηθεί σαν να είμαι νεκρός το μεσημέρι, μετά την δουλειά.
Τα παραθέτω σε σειρά, και χωρίς να μπορώ τώρα να δομήσω μια συστηματική αλληλοσύνδεση και σειριοποίησή τους:


1.
Ένα ιδεολογικό και αξιακό υπο-σύστημα έχει και τούτο ένα κεντρικό σημαίνον, ή ένα σύστημα κεντρικών σημαινόντων που δομούνται σε ένα κεντρικό σημαίνον.
Αν δει κάποιος τα πράγματα από την σκοπιά του συνολικού συστήματος, τούτο το κεντρικό σημαίνον δεν μπορεί να τεθεί ως κεντρικό σημαίνον, εφόσον όπως και το υποσύστημα το οποίο νοηματοδοτεί είναι ένα υπο-σύστημα έτσι και αυτό ως το κεντρικό σημαίνον τού υποσυστήματος θα είναι ως μέρος ενός υπο-συστήματος ένα περιφερειακό σημαίνον.
Βέβαια και το κυρίαρχο σύστημα με το/τα κεντρικό/-κά σημαίνον/-ντα μπορεί υπό μιαν άλλη οπτική να θεωρηθεί και αυτό ως ένα υπο-σύστημα, οπότε οι τοπο-θετήσεις τής συστημικής ανάλυσης θα ήταν διαφορετικές.
Κρατάμε αυτές τις προβληματικές σε ερωτηματική εκκρεμότητα.


2.
Υπάρχει ζήτημα με την σχέση μεταξύ υπο-συστημάτων τού σημαίνοντος που αυτοθεωρούνται ως απόλυτα έτερα, ενώ μπορεί να ανήκουν σε ένα κοινό ευρύτερο υπο-σύστημα.
Όπως καταλαβαίνετε, όλο τούτο μπορεί να μετατραπεί σε ένα απίστευτο μπαρόκ σχήμα.
Αλλά το μπαρόκ των υπο-συστημάτων που αν και ανταγωνιστικά μεταξύ τους είναι ωστόσο συμμετέχοντα σε ένα κοινόν, είναι το στοιχείο μου, πρόκειται να το τελειώσω το θέμα, να το μετατρέψω σε ένα ολικόν μπαρόκ, δεν ξέρω αν θα είναι θεατρικό ή κινηματογραφικό, πάντως με παθιάζει.
Μια και μιλάμε και σε έναν προσωπικό τόνο, θα ήθελα να ξέρουν κάποιοι ιδιαίτερα νέοι, ή έξυπνοι, αλλά και οι παλαιοί, ότι δεν πρόκειται να με μετατρέψουν σε γεφύρι της Άρτας τους.
Ο σφαγμένος κόκκορας ή η κόρη του μάστορα θα βρυκολακιάσει και θα βρυκολακιάζει πάντα, όταν ειδικά κατανοεί ότι έχει επιτελέσει έναν ωραίο λόγο για να τα βρούν μάστορες εργάτες έμποροι αλλά και εχθροί μεταξύ τους.


3.
Η γενική επιτέλεση μιας διεργασίας διαδοχής κεντρικών σημαινόντων σε κρίσιμα, ωστόσο, υποσυστήματα τής κοινωνίας, παρουσιάζει μέσα από την πολυπλοκότητά της καθηλώσεις και πολικότητες που αντί να ωθούν σε μιαν κίνηση μπορεί να λειτουργήσουν σε ένα μη δημιουργικό καταστροφικό πλαίσιο.
Η κοινοτοπία τής έκφρασης "μη δημιουργικό" δεν πρέπει να μας φοβίζει, εφόσον σημαίνει απλά και ξάστερα φοβερές καταστάσεις που δεν αφορούν μόνον στα υποσυστήματα και τα "εσωτερικά" προβλήματά τους.
Κάθε σημαντικό υποσύστημα του σημαίνοντος αλλά και του ανθρώπινου όντος -στην γενική του συγκρότηση, είναι στην ουσία ένα κεντρικό σύστημα, και κάθε γεγονός εντός του σημαίνει ένα γενικό και σημαίνον γεγονός του σημαίνοντος.
Τα ζητήματα πατρικοκατηγορικών διαδοχών, άρα και τα ζητήματα συμβολικού ευνουχισμού, αν μιλήσουμε από μια λακανική (αλλά όχι μόνον) σκοπιά, με προβληματίζουν διότι βλέπω, κάπως πρόχειρα είναι αλήθεια, ότι σημαίνουν επιστροφές, επαναλήψεις, μια στάση στο Ίδιο, καταστροφικές αναδιπλώσεις ακόμα και εκεί όπου κατά τα φαινόμενα υπάρχει το υποτίθεται νεώτερο, ριζικά νέον.
Όπου κάποιοι βλέπουν το νέο, εγώ κάπου βλέπω επαναλήψεις των πατρικών σημαινόντων.
Κατά κάποιο τρόπο, ενώ υποτίθεται ότι από την σκοπιά μας υπερασπιζόμαστε την αξία των πατρικοκατηγοριακών σημαινόντων, κάποιων ειδικά, στην πραγματικότητα μπορεί να θέλουμε επιτέλους να απαλλαγούμε όλοι από αυτά και να φτιάξουμε ένα λειτουργικότερο και πραγματικά αυτόνομο πλέγμα σημαινόντων, και σημείων ακόμα, για όλους, και όχι μόνον για μας.
Όπου κάποιοι διασκορπίζουν την καθηλωτική παράδοση, νομίζοντας ότι την καταστρέφουν, έστω οικειοποιούμενοι, εγώ βλέπω πως την διαχέουν παντού. 
Βλέπω πάλι τα ίδια, ίσως και χειρότερα.
Από τον εφηβισμό πάμε μάλλον στον παιδισμό.
Δεν απλοποιώ τα πράγματα περισσότερο από τι πρέπει όμως, ας μη το ακούσω και αυτό, εφόσον αναγνωρίζω πως υπάρχει ακόμα και δια των όποιων παιδισμών μια λεπτότερη επεξεργασία και ύφανση πραγμάτων που οι "πατέρες" τα είχαν για τα σκουπίδια ή ακόμα και για καταστολή.


4.
Στο σημαίνον υπάρχουν κορυφές, άκρες και πλέγματα όλων αυτών.
Τα σκληρότερα παιδιά έχουν βάλει πλώρη να κατακτήσουν αυτές τις κορυφές και να πιάσουν όλες τις άκρες, θεωρώντας πως ξεπερνάνε και καταστρέφουν για πάντα κάποιον πατέρα.
Δεν έχουν σκεφτεί καθόλου μήπως είναι σε μιαν δική τους, εθελοντική και αυτόνομη, επέκταση αυτού του πατρός.
Η κριτική, βέβαια, που τους ασκείται και από αυτή την σκοπιά είναι συνήθως τόσο κακοήθης που μάλλον τους οδηγεί σε μιαν ακόμα βαθύτερη ριζοσπαστικοποίηση.
Ακριβώς επειδή υπάρχει κατανόηση από μέρους των παιδιών ότι αυτές οι κορυφές και αυτές οι άκρες υπάρχουν, για αυτό και καμία κακοήθεια δεν θα τα σταματήσει.


5.
Η χαρτογράφηση όλου του ιδιαίτερου δράματος εδώ, γύρω από όλα αυτά, είναι μια δύσκολη υπόθεση, την οποία όμως θα ακολουθήσω.
Μιλάμε για μια κοινή υπόθεση, και για μιαν παράξενη ιστορική διαδοχή κεντρικών σημαινόντων που μας απασχολούν και θα μας απασχολήσουν νομοτελειακώς, ως κοινωνία, από εδώ και στο εξής.
Νομίζω όμως ότι μπορώ να διαβλέψω τι γίνεται αυτή τη στιγμή ως ένας πρόλογος του μέλλοντος.
Η χαρτογράφηση επείγει, αλλά για να είναι πραγματική και ουσιαστική δεν πρέπει να αναλωθεί σε λεπτομέρειες παραπάνω από το κανονικό.








Ιωάννης Τζανάκος 

Ο Λόγος..[36] διαρκής πρόλογος στην αλληγορία..



Ο μετασχηματισμός είναι δημοκρατικό καθήκον, η αλλαγή και η αυτοκριτική είναι η ουσία τής δημοκρατικής κουλτούρας. 
Ο Λόγος είναι η υπέρτατη αξία που ακολουθούμε, χωρίς να υπάρχει καμία φετιχοποίηση όμως, αν επιθυμούμε να έχει νόημα και ο ίδιος ως σημείο τής πραγματικής διεργασίας μετασχηματισμού τής ανθρώπινης ζωής.
Είναι δύσκολο και άβολο να βιώνει ένας άνθρωπος με αποκρυσταλλωμένες αντιλήψεις, ίσως και προεννοήσεις, μιαν διεργασία ουσιαστικού μετασχηματισμού τους.
Αυτή η δυσκολία όμως, πέραν των προσωπικών διαστάσεων και πτυχών της, έχει και ένα άλλο υπόβαθρο που έχει να κάνει με την υπεράσπιση του λογικού και αξιακού πυρήνα αυτών των αξιών και των αρχών που είναι προς μετασχηματισμό και αναπραγμάτευση.
Τα σημαντικά λάθη πολλών συντρόφων και φίλων γύρω από αυτό το επίκεντρο τής ανθρώπινης ζωής, έχουν να κάνουν ακριβώς με την αδυναμία ύπαρξης μιας συντεταγμένης και συγκροτημένης αλλαγής σημαντικών στοιχείων θεμελίωσης μιας πολιτικής και αξιακής φόρτισης, από όπου όμως θα προέκυπταν γόνιμες συνθέσεις και γι' αυτούς που κάποτε στέκονταν ως "εχθροί" και ανταγωνιστές μέσα στο ίδιο το γενικό σύστημα θέσεων.
Η μετασχηματιστική διεργασία κρύβει πολλούς κινδύνους για όλους όσοι έχουν πραγματικό ενδιαφέρον για την τύχη της κοινωνίας και των δημοκρατικών αξιών.
Έχουμε γεμίσει με "πρώην" υπερ-ριζοσπάστες, οι οποίοι επειδή δεν μπόρεσαν ή δεν μπορούν να διαχειριστούν την ανάγκη μετριασμού και διαλεκτικοποίησης των πρώτων αξιών και αντιλήψεών τους, μετατρέπουν αυτή την διεργασία μετριασμού σε εκκίνηση νέας ριζοσπαστικοποίησης υπό το πλαίσιο τώρα αυτών των θέσεων που αρχικά έκριναν από την "απέναντι" μεριά των πολιτικών και ανθρώπινων πραγμάτων.
Και πάλι είμαι πολύ σχηματικός, εφόσον οι πολικότητες και οι αντιπαραθέσεις μέσα στον ίδιο τον χώρο ενός συστήματος θέσεων είναι τόσο πολλές και τόσο έντονες που δεν εξηγούνται εύκολα με ένα εξίσου απλουστευτικό σχήμα περί "αριστεράς".
Στην πραγματικότητα, πίσω από όλες τις αλληγορίες μας, κρύπτεται αυτός ο μερικές φορές ζοφερός πλούτος των διαφορών μας και των πιθανών σπαραγμών μας.
Ελπίζω να έχω γίνει επιτέλους κατανοητός, πριν επιστρέψω για τα καλά στην αλληγορία.



Ιωάννης Τζανάκος
 

Ο Λόγος..[35] Υποσημείωση για επιλόγους..



Η θεώρηση του Α.Γκράμσι ακόμα και υπό την "δεξιότερη" εκδοχή ερμηνείας της είναι αξεπέραστη.
Βάλτε κατά μέρος κάθε άλλη κορυφαία επαναστατική θεωρία ως να ήταν κορυφαία, και σκύψτε στα κείμενα του ανθρώπου αυτού, και στις μεταγενέστερες ερμηνείες τους, πριν τελέσετε ευφύεις ή ανόητες "πατροκτονικές" ερμηνείες σε έργα άλλων επαναστατών.
Θα έλεγα μάλιστα, πως για να συνέλθετε μερικοί από την υπερεπαναστατική παράκρουση περισσότερο καλό θα σας έκανε η υποτιθέμενη "δεξιότερη" ερμηνεία της θεώρησης αυτής, όπως στηρίχθηκε και στηρίζεται κυρίως στα κείμενα που γράφτηκαν μέσα στην φυλακή των φασιστών.
Ακόμα και υπό τις δυσχερέστερες συνθήκες βίαιης καταστολής και κυριαρχικής επιβολής, ένας επιθυμών την ριζική κοινωνική αλλαγή πρέπει να ξέρει ότι μόνον κερδίζοντας την ηγεμονική κορυφή στο πεδίο των αξιών και των ιδεών, άρα ουσιαστικά τις μάζες και την κοινωνία, θα μπορέσει να προχωρήσει μπροστά και να κάνει πολιτική με ιστορική προοπτική.
Επίσης, σοσιαλισμός χωρίς δημοκρατία και ελευθερία είναι πλέον ένα κακόγουστο αστείο το οποίο δεν πρόκειται να γίνει καλόγουστο με την πρόσθεση υπερεπαναστατικών ελευθεριακών "στοιχείων".
Η προοπτική του σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία δεν αίρει την πιθανή αναγκαιότητα ένοπλης επαναστατικής αντιπαράθεσης με τον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό, αλλά όταν έχει σταθμιστεί το σύνολο των δεδομένων και η αξιακή διάστασή τους.
Ο λενινισμός, ο αριστερισμός-αναρχοκομμουνισμός και η σοσιαλδημοκρατία, ως δόγματα και ιδεολογικά συστήματα, είναι οι βρυκόλακες που σας/μας ρουφάνε την ζωή, και όσο δεν αναζητάτε/αναζητάμε, ως εργαζόμενοι με αριστερές πεποιθήσεις, αλλού λύσεις, θα συνεχίσει έτσι η κατάσταση.
Όσο απομακρύνομαι και από τα 3 αυτά ρεύματα που με διαπερνούσαν όλα, όπως όλους μας, τόσο επανέρχομαι σε μιαν έλλογη πραγμάτευση των δεδομένων. 
Πάντως θα αργήσει μια νέα εμφάνιση του αυτοκαθορισμού στο ιδεολογικό προσκήνιο-παρασκήνιο.
Ό,τι έχει γραφεί από εμάς περί τέτοιων ζητημάτων είναι υπό κριτική και "εσωτερική" αυτοκριτική αναδιαπραγμάτευση, και δεν μας δεσμεύει πλέον απόλυτα. Κάθε υπερβολή επίσης.
Την ίδια στιγμή δεν απολογούμεθα σε κανέναν ψευδο-κριτή υποκινούμενο από κακοήθεια ή καταστροφικό ανταγωνιστικό ιδεολογικό πνεύμα.











Ιωάννης Τζανάκος


   

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Shaho Andalibi - Asheghan

Perîşan im

Θα είναι αργά..


Κοιμόταν 
σ΄ένα στρώμα από στάχυα
 
Κονίαμα από ήχους 
σημαδεμένους
στη πέτρα την αλάξευτη
 
Ο ουρανός και το σκοτάδι
έσβησαν όλα τα άστρα, 
Συμπαιγνίες θεοπτικές
να έρθει η σιωπή
ως έρχονται οι γυναίκες
όταν είσαι όμορφος,
 
Μα, το σάζι έχει τον λόγο του
χτυπάει έναν έναν 
τον κρουστό κόσμο των πάντων
Δεν θα είναι αργά
όταν έρθει εκείνη, 
Μόνον εκείνη
 
Θα είναι αργά..
 
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος

Ο Λόγος..[34]


Θυμάμαι πως σε μια συζήτηση με έναν σημαντικό άγνωστο άνθρωπο, τον Γιάννη Πιεράκο, ο οποίος δεν υπάρχει τούτη τη στιγμή που γράφονται αυτές οι αράδες, είχα ισχυρισθεί ότι η ερμηνεία μιας αξιακής ή θεωρητικής θέσης για τα ανθρώπινα από την σκοπιά των αιτιακών πλεγμάτων γέννησής της  έχει λιγότερη σημασία από τον κόσμο που δημιουργεί αυτή η θέση.
Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να ισχυρισθώ το ίδιο σήμερα, αν και παραμένει ισχυρή εντός μου η πεποίθηση ότι αυτό που ζούνε συνήθως οι άνθρωποι δεν είναι τις στιγμές μιας τέτοιας γέννησης ή δημιουργίας αλλά τα αποτελέσματά της.
Θα μπορούσε κανείς να ισχυρισθεί βέβαια ότι η ίδια η ανθρώπινη ζωή μέσα σε ήδη δημιουργημένες πλαισιώσεις της δεν είναι αποκομμένη από τις στιγμές και τις πυρακτώσεις των γεννήσεών τους.
Δεν υπάρχει κάποια απόλυτη θέση αλήθειας σε σχέση με τούτο το ζήτημα, αλλά μόνον επιτονισμοί και επιλογές ανάδειξης τής μίας ή της άλλης θέσης για να εξυπηρετηθούν ανάλογα με την θεωρητική ή ιδεολογική περίσταση διαφορετικές σκοπιμότητες.
Θεωρώ πως αν επιθυμείς να βουτήξεις μέσα στην καταιγίδα των πραγμάτων στο παρόν δεν παραμένεις ιδιαίτερα σχολαστικός σε τέτοια θέματα.
Και μπορεί κάποιος να ορμά στο παρόν, ακόμα κι αν είναι, τούτος τώρα, αποκομμένος από το προσκήνιο και το εμφανές δράμα τού παρόντος.
Το "θεωρητικόν" θέμα που σας "έδειξα" στην αρχή έχει την σημασία του, στο δικό μας παρόν, αν το εντάξουμε στην προβληματική που νομίζω πως θα μας οδηγήσει σε ένα άλλο σημείο πραγμάτευσης αδιεξόδων που μας βασανίζουν.
Ίσως αυτά τα αδιέξοδα να συνεχίσουν να μας βασανίζουν, και να μην μπορέσουμε να φύγουμε μακριά τους, παρά το γεγονός πως έχουμε ένα πλεονέκτημα όσοι δεν κάνει χαρούλες ο κώλος μας ότι βρήκαμε την μεγάλη νέα αλήθεια και ότι ο "κόσμος αλλάζει" όπως λένε κάτι ανόητοι και όπως λένε όλοι οι ανόητοι, όταν κάνει χαρούλες ο κώλος τους που βρήκε την μεγάλη νέα αλήθεια.
Τα αδιέξοδα μερικές φορές, ή μήπως τις περισσότερες;, έχουν την ίδια δύναμη και για αυτούς που ξέρουν ότι είναι αδιέξοδα και γι' αυτούς που δεν έχουν πάρει πρέφα.
Εις την περίπτωση που εξετάζουμε το ερώτημα τής γέννησης είναι βέβαια πάντα και ερώτημα διαδοχής κεντρικών σημαινόντων.
Ποτέ δεν υπάρχει με ξεκάθαρη διαύγεια, στα ίδια τα πράγματα, η κυριαρχία ενός μοναδικού κεντρικού σημαίνοντος πάνω σε άλλα, αλλά ένα διαρκές παιχνίδι, μια συνεχής διαπραγμάτευση θαρρείς ως ένα εγχαραγμένο δεδομένο των ανθρώπινων πραγμάτων.
Ας παρατηρήσουμε, πριν ακόμη πραγματευθούμε τις συγκρουσιακές σχέσεις μεταξύ αντίπαλων κεντρικών σημαινόντων, ή μεταξύ κεντρικών σημαινόντων και αναδυόμενων κεντρικο-περιφερειακών σημαινόντων, ότι ακόμα και το ίδιο το κεντρικό σημαίνον ή το παρουσιαζόμενον και αυτοδοξολογούμενον ως κεντρικό σημαίνον έχει στον ίδιο το κώδικα συγκρότησης ή σύστασής του στοιχεία από αυτά τα κεντρικά σημαίνοντα που είχε στο παρελθόν καταπολεμήσει και κατανικήσει ή υπερκεράσει.
Η ίδια η επικράτηση ενός νέου κώδικα ή ενός συστήματος προεμπειρικών διατάξεων τού κοινωνικοϋποκειμενικού σημαίνοντος, σημαίνει την αφομοίωση στοιχείων ενός άλλου ανταγωνιστικού [κοιν/σημ].
Θέλει προσοχή εδώ να μην απολυτοποιήσουμε, με έναν μάλιστα έμμεσο μεταφυσικό/οντολογικό τρόπο (θεωρητικά πάντα) αυτή την αφομοιωτική διαλεκτική διεργασία, και για να μην το κάνουμε αυτό θα πρέπει να θυμηθούμε πως η ανάδυση ενός νέου "συστήματος" τού σημαίνοντος, αλλά και τού όντος, μπορεί, εκτός από το άμεσο παρόν τού "άλλου" που αφομοιώνει κατά την γέννησή του, ένα σημαντικό απόθεμα αυτού του "άλλου" να το εξαφανίζει και να το καταστρέφει.
Ένα σύστημα έχει δικές του ξεχωριστές ιδιότητες και μορφές συγκρότησης που δεν μπορούν να αναχθούν σε κανένα παρελθόν και βέβαια ούτε στο ίδιο το παρόν τής γέννησής του όπως εκφράζεται από το "άλλο" που καταστρέφει για να υπάρξει ως ξεχωριστό.
Την ίδια στιγμή βέβαια, τούτο το (τότε) ανταγωνιστικό παρόν ως "άλλο" έχει περισσότερες πιθανότητες να παραχθεί ως μέρος τής κωδικής μνήμης του νέου συστήματος.
Επίσης να θυμηθούμε, ή να σκεφτούμε πως το νέο (ανθρώπινο) σύστημα έχει την τάση όταν αναδύεται σε κεντρικό ή κυρίαρχο (ως σημαίνον ή ως ον) να φαντασματώνεται από ένα απώτατο παρελθόν:
Η φαντασμάτωση τούτη προς-ένα-απώτατο-παρελθόν δεν έχει ακόμα εξετασθεί, νομίζω, ως προς τις δομικές της συνέπειες.
Ας σταθούμε λίγο, κρατώντας ως δεδομένο το δεδομένο τής ριζικής νεότητας ενός συστήματος (τού σημαίνοντος και τού όντος) σε σχέση με τα συστήματα που καταπολεμά και παραγκωνίζει κατά την ανάδυσή του τόσο στην άμεση ένταξη των στοιχείων, ας σταθούμε λοιπόν στην εξάρτησή του από τα δεδομένα ενός παρελθόντος που υποτίθεται ότι κατέστρεψε ολοσχερώς ή ακόμα, το αντίθετο, επαν-ανακάλυψε για να συγκροτήσει το παρόν του.
Βλέπουμε πως αυτή η διάσταση των όντων μας ωθεί περισσότερο, τώρα, στο σημαίνον-ως-σημαίνον, αλλά παράλληλα και στην εργαλειακότητα-ως-εργαλειακότητα.
Το σημαίνον έχει την μνήμη και την κωδίκευση του παρελθόντος ως μιαν καθοριστική λειτουργία του, και το εργαλειακόν επίσης δεν υπάρχει χωρίς να υπάρχει αυτή η περίφημη συσσώρευση εργασιακής και δημιουργικής εμπειρίας "μέσα" στο ίδιο το υλικό εργαλείο αλλά και "μέσα" στην σχέση γνώσης ενός υποκειμένου σε σχέση με το εργαλείο.
Παραμένουμε λόγω θεματικής στο σημαίνον, χωρίς να παραβλέπουμε ποτέ την εξίσου σημαντική και συνυφαινόμενη με το σημαίνον πτυχή τής εργαλειακότητας.
Ενώ όμως στην εργαλειακότητα παρουσιάζεται να υπάρχει μια ισχυρότερη τάση ομαλής συνέχειας παρά τις ρήξεις και τις τομές, στο σημαίνον έχουμε να "αντιμετωπίσουμε" θεωρητικώς την εμφάνιση μιας συγκρουσιακής κατάστασης πολικοτήτων, κυριαρχιών, ηγεμονιών και αναδύσεων νέων ηγεμονιών [μην ξεχνάμε τον μεταφορικό χαρακτήρα όλων αυτών, όταν μιλάμε, αλλά δεν είναι τούτο, η μεταφορικότητα, στοιχείον ψεύδους, το αντίθετο θα έλεγα].
Το σημαίνον ως κεντρικό σημαίνον και οι συγκρούσεις των κεντρικών σημαινόντων ή των κεντρικών σημαινόντων με τα "αντάρτικα", μυρίζουν, βρωμάνε θα έλεγα αντρίλα.
Το λέω έτσι, για να κάνουμε και φάση αλλά και να συνεννοούμαστε με χάρη και κέφι, εντάξει;
Καταλαβαίνετε νομίζω τι εννοώ.
Εισερχόμεθα στο πεδίο των πατρικών, ή, όπως το ονόμασα εγώ, στο πεδίο των πατρικοκατηγορικών σημαινόντων. 
Ας υποθέσουμε ότι βρισκόμαστε, με έναν κινηματογραφικό τρόπο, σε μια ζώνη του όντος όπου υπάρχει σε εξέλιξη μια τέτοια αναστάτωση, και μια ανάδυση, αμφίβολη ακόμα, νέων ηγεμονιών στο σημαίνον.
Ας υποθέσουμε, πάλι κινηματογραφικώς, ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε έναν κόσμο όπου υπάρχει μόνον η διάσταση τού σημαίνοντος, και ότι όλες οι συγκρούσεις που σχετίζονται με την παραγωγή, εδραίωση, επικράτηση, συμπύκνωση, κωδίκωση και αυτο- και ετεροαπώθηση των σημαινόντων, συμβαίνουν πέραν των άμεσων υλικών και οικονομικών δεδομένων.
Εννοείται πως όλο αυτό θα είναι μια αφαίρεση, αλλά όσοι δεν τους αρέζει, ας κάνουν ένα βήμα πίσω και ας πάνε να δούνε την "ύλη" ή το "γεγονός" ως μοναδικό αίτιον πάλι, και μην ξεχάσουν να ανάψουν και κανένα κεράκι στην λατρεία τους αυτή. 
Η αφαίρεση ως αφαίρεση που αποκόπτει και επιτονίζει ένα στοιχείο του όντος ή τού συνολικού συστήματος δεν προκαθορίζει ούτε την τελική αναγωγή σε κάποια άλλη αιτία ή πλέγμα αιτίων αλλά ούτε και την μη αναγωγή κάπου "εκεί".



Θα περάσουμε ωραία.
Θα ηδονιζόσασταν ακόμα περισσότερο αν ξέρατε τι σας ετοιμάζω ως αφηγούμενο-κόσμο.
Πήρατε μια γεύση μέσω υπαινιγμών.








Ιωάννης Τζανάκος       

Arjang Seyfizadeh & Navid Afghah - Bayan

بغض

ای درد دنگ شو

Tired Beat of Life - ضربان خسته تکرار

midya farajnejad & navid afghah زخم و زخمه / تار و تمبک

Midya Farajnejad & Hojjat Ashrafzadeh - Bi Man Maro

قطعه رهایی ساخته میدیا فرج نژاد /Rescue by midya farajnejad

خروش، ميديا فرج نژاد و اشكان كمانگري/ Roaring-Midya Farajnejad

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..