Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

Bahar Movahed _Goblet of Eternal Light \ English Subtitle

Πολιτική [2] - [Η "δική" μου μαρτυρία - σημεία τομής α']



Η πολιτική ανήκει σε επιδέξιους ανθρώπους και πάντα σε αυτούς θα ανήκει, οπότε αυτό και μόνον θα αρκούσε για να μην απασχολεί εμένανε.
Η επιδεξιότητα στο ψεύδος και την ασύστολη προπαγάνδα, η ικανότητα να χρησιμοποιείς και να εργαλειοποιείς ανθρώπους, ανήκει σε αυτή την κατηγορία των ανθρώπων που είναι ικανοί να σώσουν και να καταστρέψουν την ίδια στιγμή ένα σύνολο ανθρώπων, ή μιαν κάπως θολή κοινή υπόθεση.
Όταν ακούω από κάποιον ότι η πολιτική θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο, και μάλιστα απομακρυσμένο από κάθε ιδιότητα καταστροφής και χειραγώγησης, σκέφτομαι αν έχω να κάνω με έναν ηλίθιο ή το αντίθετο με έναν από αυτούς τους επιδέξιους που είναι ικανοί να στείλουν μια μάζα ανθρώπων στην καταστροφή ή σε ένα ασφαλές σημείο για την ζωή τους (ως συνόλου έστω).
Το τρομαχτικό με την πολιτική είναι πως όταν έχουμε να κάνουμε με πολιτικά υποκείμενα με στρατηγικές και ισχυρές δυνάμεις (αντιπρόσωπους ιστορικών δυνάμεων και συμφερόντων) δεν μπορούμε να διακρίνουμε την μία ή την άλλη δυνατότητα, καταστροφής ή δημιουργικής ασφάλειας, απλά γιατί δεν υπάρχει διάκριση.
Το ίδιο (ατομικό ή συλλογικό) υποκείμενο που είναι ικανό για το μεγαλύτερο "λάθος" είναι και εκείνο που μπορεί να οδηγήσει μακριά από την καταστροφή.
Με αυτό που λέω δεν προκρίνω την αξιολογική ουδετερότητα ούτε δεν διακρίνω μεταξύ διαφορετικών ιστορικών δυνάμεων και μεθόδων τους, αλλά επιτονίζω την ενότητα των χαρακτηριστικών της πολιτικής ικανότητας και του πολιτικού κυνισμού παρά τις διαφορές τους.
Εν πάση περιπτώσει, λέω κάτι που με αποκλείει από την ενεργό πολιτική και κάτι που δεν πρόκειται να σας το πει κανένας πολιτικός.
Θα το ακούσετε σε καφενέδες, αλλά όχι τόσο διανοητικοποιημένο, και επίσης ακόμα και εκεί δεν θα το ακούσετε στην πληρότητά του που περιέχει και το (οριζόμενο κοινοτόπως ως) "θετικό" στοιχείο της πολιτικής.
Η πολιτική δεν είναι πέραν του καλού και του κακού, αλλά είναι (αν είναι μεγάλη πολιτική) το καλό και το κακό μαζί στην ιδιαίτερη και συγκεκριμένη μορφή και υποστασιοποίησή τους.


Αυτό που με απομακρύνει από τους αριστερούς και τους κομμουνιστές της "σημερινής εποχής" είναι η απύθμενη υποκρισία τους ή η (ελπίζω όχι και τόσο διαδεδομένη) ανοησία τους όταν μιλάνε για πολιτική.
Διακρίνω ότι ίσως η πολιτική αυτή υποκρισία περιέχει κάτι ελπιδοφόρο, για μας τους πλεμπάγιες, εφόσον από ό,τι φαίνεται συνεχίζουν να γνωρίζουν να λένε ψέματα, ακόμα περισσότερο από τους δεξιούς ή "κεντρώους", οπότε αυτό σημαίνει ότι δεν έχουν αφήσει τα "όπλα" της πολιτικής. 
Αλλά ο βαθμός ψεύδους (και αυτο-ψεύδους) έχει ένα όριο και αυτός (πρέπει νομίζω), αλλιώς καταντάει σκέτος κυνισμός που κάθε άλλο παρά εγγύηση φαίνεται να "περιέχει" ακόμα και για την ίδια την (πολιτική) ικανότητα εναλλαγής ανάμεσα στο "καλό" και το "κακό" όπως τα ορίσαμε προηγουμένως.


Νομίζω πως η θέση ενός υποκειμένου σε μιαν οριακή ημι-περιφέρεια του παγκόσμιου (καπιταλιστικού) συστήματος ισχύος και κυριαρχίας δεν είναι συνήθως αυτό που λέμε "προνομιακή", αλλά "συνοδεύει" μάλλον ένα είδος αρλούμπας.
Όλοι "εκεί" είναι και "δεν είναι" αλλά τελικά είναι με τα μπούνια μέσα στην ασφάλεια της μητροπολιτικής κατάστασης και την ασυνείδητη επιθυμία της, χωρίς ωστόσο και τα ενδιαφέροντα δημιουργικά στοιχεία αυτής (τής μητροπολιτικής κατάστασης).
Αυτό που μένει είναι η επιθυμία της ασφάλειας, την οποία συνήθως θα την παράσχουν κάποιοι πραγματικοί ή φανταστικοί ισχυροί σύμμαχοι.
Επίσης, οι έξαλλες φαντασιώσεις για κινήματα, "χώρους", διαφορετικότητες από το εξωτικόν "έξω" ενώ ακολουθούν ανάλογες μητροπολιτικές (φαντασιώσεις) λαμβάνουν έναν ακόμα ισχυρότερο παθολογικό χαρακτήρα που διακινδυνεύει ακόμα και την επιβίωση της χώρας, και δεν περιορίζεται μόνον στο "αριστερό" ή "εθνικιστικό" κομμάτι της κοινωνίας αλλά διακατέχει και όλους τους άλλους (εδώ λόγου χάριν υπάρχουν "σοβαροί" αναλυτές που ενώ χλευάζουν τον λαϊκό φιλορωσισμό -και δικαίως- την ίδια στιγμή πιστεύουν και όχι μόνον προπαγανδίζουν ότι θα υπάρξει "ευρωπαϊκή ασφάλεια" και "στρατός" που θα μπορούσε να προφυλάξει τη χώρα από πραγματικούς και φανταστικούς εχθρούς). 


(συνεχίζεται, γιατί το διασκεδάζω)







Ιωάννης Τζανάκος

Mehr Ensemble (بی تو نه زندگی خوشم)

Mehr Ensemble -Tortuous Maze (ایوان نه تو)

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

Roohafza Ensemble - Yade Vesal (by ziruh)

Bijan Kamkar & Mohammad Ali Kianinejad - Andar Miyane Jan

Bîjen Kamkar - Awêtebûn

Πολιτική [1]



Η πολυπλοκότητα των ανθρώπινων κοινωνιών δεν είναι μια απλή λέξη, ένας νοητικός τρόπος για να λέμε κάτι και έπειτα να το ξεχνάμε, αλλά είναι μια πραγματικότητα, μια μοίρα των ανθρώπων που πρέπει κάποια στιγμή να συνηθίσουμε να την αποδεχόμαστε, όσοι δεν το έχουν κάνει ακόμα ή όσοι νομίζουν ότι το έχουν κάνει αλλά δεν το έχουν κάνει στα αλήθεια.
Οι όροι που χρησιμοποιούμε για την ανάλυση και περιγραφή των κοινωνιών που σαν πλήθος συναπαρτίζουν την παγκόσμια κοινωνία των ανθρώπων οφείλουν να είναι αντίστοιχοι με αυτή την κατάσταση που νοηματοδοτούμε αφαιρετικά με τον όρο πολυπλοκότητα.
Δεν υπάρχει γενικά και αφηρημένα οικουμένη και έθνος, δεν υπάρχει γενικά και αφηρημένα καπιταλισμός και σοσιαλισμός, δεν υπάρχει γενικά και αφηρημένα κρατική και μη κρατική κοινωνία, δεν υπάρχει γενικά και αφηρημένα πατριαρχική και ελευθεριακή κοινωνία, δεν υπάρχει γενικά και αφηρημένα ταξική και α-ταξική κοινωνική σχέση, και πάει λέγοντας με μια σειρά και άλλων ίσως το ίδιο σημαντικών προσδιορισμών του πραγματικού.
Είναι μοίρα λοιπόν να έχουμε το καθήκον να ενώνουμε ένα πλήθος προσδιορισμών με μια ενότητά τους, μια πάντα πειραματική νοητική ενότητά τους που πρέπει να παραμείνει πειραματική εφόσον η ίδια η κοινωνική πραγματικότητα είναι θα έλεγε κανείς "ταγμένη" για να μας εντυπωσιάζει με την ιδιότητά της να ανασυντίθεται με έναν διαρκώς πρωτογενή και πρωτότυπο τρόπο.
Στο πολιτικό επίπεδο, συμβαίνει η απολυτότητα και η "μονοτονία" των συστημικών καθορισμών των ταξικών συστημάτων, άρα και του καπιταλισμού, να μας αναγκάζει σε μιαν αντίστοιχη μονοδιάστατη και "μονότονη" επίσης διεργασία νοητικού και πολιτικού προσδιορισμού.
Όσο και να φαντάζεται κανείς έναν πλούτο καθορισμών ή ακόμα και να "επενδύει" σε αυτόν σαν να επρόκειτο να είναι και δίοδος ή μέσο υπέρβασης τού ίδιου του καπιταλισμού, στην τελική ο καπιταλισμός (όπως και κάθε κυριαρχικό και ταξικό σύστημα) τον προσγειώνει στην ίδια την μονοδιάστατη πραγματικότητά του.
Αυτό συμβαίνει και σε θεωρητικό και σε βιωματικό επίπεδο.
Ο καπιταλισμός κινείται ως σύστημα χωρίς καμία απόκλιση ως προς τις δομικές επιλογές του και οι διάφορες παραλλαγές έχουν να κάνουν με σημαντικές μεν επιλογές, κυρίως πολιτικού και ιδεολογικού χαρακτήρα, αλλά τελικά πάλι εφαρμόζεται και κυριαρχεί πάλι μια ευρεία ταυτότητα και παραμονή σε αυτές τις συστημικές τάσεις όπως μάλιστα αυτές "αντανακλώνται" καθορίζοντας και στο λεγόμενο "εποικοδόμημα".
Στην πραγματικότητα υπάρχει ένα παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα με κεντρικές και περιφερειακές δομές, μόνον που οι περιφερειακές δομές πλέον έχουν πάψει να αποτελούν μια απόλυτα εξωτερική περιφέρεια προς τα μητροπολιτικά κέντρα, άρα έχουν πάψει να είναι περιφέρειες με τον τρόπο που τις είχαν περιγράψει και αναλύσει οι θεωρητικοί του "ιμπεριαλισμού" κ.λπ.
Με αυτή την έννοια, όντως και οι ριζοσπαστικές πολιτικές για εθνικά και λαϊκά μέτωπα στην περιφέρεια απέναντι και ενάντια στον "ιμπεριαλισμό" έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί και μπορούν να έχουν έναν αντιδραστικό ή συμπληρωματικό ρόλο σε κυρίαρχες αστικές ημι-εθνικιστικές ή εθνικιστικές πολιτικές.
Η ίδια η υπόσταση κάθε έθνους κράτους έχει αλλοιωθεί για πάντα σε σχέση με τις αρχικές καταστατικές αρχές τής έννοιας-κατάστασης, και δεν πρόκειται να υπάρξει καμία επιστροφή σε παλαιές "καλές" ή "κακές" εποχές όπου υπήρχε μια σχετικά ευρεία δυνατότητα να ασκηθεί εθνική αυτόνομη ή ανεξάρτητη πολιτική και να υπάρξει ένα σχετικά κλειστό και σχετικά αυτάρκες πολιτικό, οικονομικό ακόμα και ιδεολογικό σύστημα.
Αυτό που έχει σημασία δεν είναι μια επιστροφή σε αυτές τις έτσι κι αλλιώς διαμφισβητούμενες αξιακά καταστατικές αρχές, αλλά μια σύνθεση που να αντιστοιχεί στην νέα πολυπλοκότητα αλλά και να προτάσσει το αίτημα τής συντήρησης και της επιβίωσης και εκείνων των δομών διαφοροποίησης που συγκροτούσαν τα "θετικά" στοιχεία τής παλαιάς αλλά όχι νεκρής πολυπλοκότητας η οποία εκφράζονταν και μέσω των εθνοτικών και άλλων προσδιορισμών.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει όμως και σε πολιτικο-οικονομικές δομές που δεν έχουν άμεση σχέση με το εθνικό ή εθνοτικό πρόβλημα, όπως είναι οι μεσαίες ή μικρές δομές της πολιτικής και οικονομικής δραστηριότητας.
Ό,τι παλαιότερα λογίζονταν λόγου χάριν από τους μαρξιστές ως "προυντονισμός", ήτοι οι μικρές συναλλακτικές και κοινοτικές δομές, οι τοπικές οικονομίες, αλλά και οι μικρές ή μεσαίες πολιτικές δομές αυτοδιοίκησης, είναι μέρος αυτού που είναι να διασωθεί, συντηρηθεί και εξελιχθεί συνάμα.
Δεν είναι εξάλλου αυτό κάτι που αποδέχονται ακόμα και οι ριζοσπαστικότεροι αντικαπιταλιστές σήμερα;
Το ζήτημα είναι να είναι και αυτοί συνεπείς με αυτά που λένε και να πάψουν να ασκούνε κριτική λες και έχουν συνάψει συμβόλαιο με την νομοτέλεια ή την αλήθεια.
Μέρος της μη δογματικής και αληθινής σχέσης με τον νέο κόσμο των διαφορών εντός της οικουμένης είναι να αναγνωρίζει κανείς την πολυπλοκότητα και εκεί όπου αυτό δεν του κάνει τα χατήρια να είναι όπως το θέλει.
Ας πούμε μια κριτική στο κεφάλαιο ως έννοια δεν είναι δυνατόν να γίνεται με τον τρόπο που το κάνουν οι περισσότεροι μαρξιστές αλλά και αντεξουσιαστές, μη αναγνωρίζοντας ότι μια μη καπιταλιστική κοινωνία θα έχει μια μορφή κεφαλαίου χωρίς την μισθωτή εκμεταλλευτική σχέση.
Η συνήθης αντικαπιταλιστική κριτική είναι σε αυτό το επίπεδο αντιδραστική και συντηρητική αυτή πλέον, εφόσον δεν αναγνωρίζει ή αναγνωρίζει μόνον ως "μικροαστική" την δυνατότητα να υπάρξει μεικτή σοσιαλιστική οικονομία χωρίς εκμεταλλευτές και μισθωτή σχέση (μεταξύ) αφεντικού (και) εργαζόμενου αλλά με πάμπολλους μικρούς ιδιοκτήτες και επιχειρηματίες που θα κάνουν αυτό που δεν μπορεί να κάνει ποτέ ούτε ένα σοσιαλιστικό δημόσιο αλλά ούτε και ελευθεριακές κολλεκτίβες.
Και βέβαια υπάρχει πάντα το ζήτημα του χρήματος (τής όποιας μορφής), το οποίο είναι βλακώδες να ζητάμε να καταργηθεί εντός των επόμενων εκατονταετιών τουλάχιστον.
Βλέπουμε πως μια απόλυτη διαχωριστική γραμμή καπιταλισμού και κομμουνισμού ή ελευθεριακής κοινωνίας χωρίς τάξεις είναι μεν (σχετικά) εφικτή, αλλά από την άλλη δεν σημαίνει και τίποτα αν δεν έχει ένα ακόμα περισσότερο συγκεκριμένο και δυνητικοειδές προγραμματικό περιεχόμενο.
Ο καπιταλισμός είναι μεν (κυρίως) ένας αλλά οι πιθανοί σοσιαλισμοί πολλοί, οπότε το να κρύβεται κανείς στην μονοδιαστατικότητα του καπιταλισμού για να μην δει το πρόβλημα της σοσιαλιστικής επιλογής δεν σημαίνει πάλι τίποτα.
Μείναμε περισσότερο στην "οικονομική-πολιτική" διάσταση και αναφερθήκαμε εν τάχει και στο εθνοτικό ζήτημα, αλλά θα θέλαμε μια ζωή για να μιλήσουμε για το πολιτικό πρόβλημα ως πολιτικό πρόβλημα των κοινωνιών.
Όλοι οι "επαναστάτες", ειδικά μετά την πτώση του υπαρκτού, έχουν δώσει τα ρέστα τους για να μιλήσουνε για το ένα και το άλλο "μοντέλο" μη αυταρχικού σοσιαλισμού, αν θα είναι σοσιαλισμός της αγοράς ή ελευθεριακός κομμουνισμός χωρίς χρήμα αγορά και τα σχετικά, έχουν καταδικάσει με μελοδραματικούς ή θετικιστικότερους τόνους το κακόν κάκιστον κράτος, αλλά δεν πλησιάζουν καθόλου τον πυρήνα του πολιτικού προβλήματος της κοινωνίας.
Η πολυπλοκότητα των κοινωνικών και ανθρωπολογικών δομών και συστημάτων, έχει να κάνει όμως με αυτό το πρόβλημα.
Ο νεοαριστερός αντικρατισμός και ο αντιαυταρχισμός έχει καταντήσει πλέον μια υπεκφυγή και ένα αίσχος όχι γιατί έχει "λάθος" ιδέες αλλά γιατί τις χρησιμοποιεί για να προσπεράσει το πολιτικό πρόβλημα.
Θα έλεγα πως ακόμα και η παράβλεψη των συντηρητικών ή συντηρησιακών θεματολογιών που αναφέραμε στην αρχή γίνεται μέσω της παράβλεψης τής πολιτικής και η παράβλεψη τής πολιτικής γίνεται και για να παραβλεφθούν και παρακαμφθούν τα ζητήματα αυτά, και η παράβλεψη της πολιτικής και του πολιτικού προβλήματος γίνεται και μέσω του ιδεακά ορθού, αλλά πολιτικά "παράξενου" τελικά "αντικρατισμού".
Είναι λάθος να κολλήσει κανείς, αν θέλει να ξεκολλήσει από όλο αυτό το "νεοαριστερό" σύστημα σκέψης, στον ιδεολογικό βούρκο του αντικρατισμού και για να υπερασπιστεί την ιδέα της πολιτικής να το κάνει αυτό μέσω της υπεράσπισης της ανάγκης για κράτος και τα σχετικά. 
Αυτό ακριβώς θέλουν οι νεοαριστεροί και νεοαριστεριστές, να κολλήσεις δηλαδή στην συζήτηση περί κράτους σε ένα φιλοσοφικό επίπεδο, όπως ακριβώς γίνεται και με το ζήτημα του ορισμού του "κεφαλαίου" συμφώνως προς τις φονταμενταλιστικές αναβιώσεις της μαρξικής ανάλυσης στο έργο του Μάρξ (αποθέωση της "ζωντανής εργασίας" κ.λπ).
Ενώ το ζήτημα είναι πραγματικά αλλού.
Στην πολιτική και στην πολυπλοκότητα που αυτή φέρει και εκφράζει ως αυτόνομο φαινόμενο.
 
(συνεχίζεται)
 
 
Ιωάννης Τζανάκος
 

FERHAT TUNÇ - ŞENGALE-SHENGAL

Ferhat Tunç - Naro Can

Bîjen Kamkar & Heydar Kakî - Dela Choni

Sepideh Vahidi & Pouya Mahmoodi | Zahed | Rehearsal

enemies - sepideh vahidi & beshar al azzawi

Ayşe Şewaqî - Mı Dıgo Melê

Αριστερισμός και σοσιαλδημοκρατία..



Η σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία έχει αφομοιώσει, με αστικό προσανατολισμό πάντα, προγράμματα και συνθήματα της "άκρας αριστεράς", όπως τούτη αναπτύχθηκε ξανά ήδη από την εμφάνιση των προβλημάτων των αδιεξόδων και των αγριοτήτων του "ιστορικού κομμουνισμού" ή "υπαρκτού σοσιαλισμού".
Η κριτική της "άκρας αριστεράς" στον γραφειοκρατικό κομμουνισμό υπήρχε ήδη από την έναρξη του σοβιετικού πειράματος (από τον "αριστερό κομμουνισμό", τον πρωτο-αριστερισμό), αλλά και πριν ως μια προφητική ανάλυση για το μέλλον των "κρατικιστικών" και "κομματικών" κομμουνισμών, συνεχίζοντας με μαρξιστικά αναλυτικά εργαλεία την αναρχική κριτική στον μαρξιστικό κομμουνισμό από την εποχή του ίδιου του Μαρξ (α' διεθνής).
Με την εμφάνιση όλο και περισσότερο των αντινομιών και των τραγικών αποτυχιών του γραφειοκρατικού κομμουνισμού η κριτική αυτή απέκτησε ένα δικαιολογημένο κύρος και συνετέλεσε στην ανανέωση της συζήτησης για το "κράτος", την εθνοπατριαρχία, τις δεσποτικές πατερναλιστικές δομές και τον ρόλο της μορφής οργάνωσης τής εργασίας (αν θα είναι ιεραρχικά ή οριζόντια οργανωμένη) κ.λπ.
Η σοσιαλδημοκρατία ήδη από το πέρας του β'παγκοσμίου πολέμου (πρωτοπόροι οι Ιταλοί σοσιαλιστές, όχι οι Ιταλοί ευρωκομμουνιστές) είχε κατανοήσει την σημασία αυτής τής κριτικής και γι' αυτό αναπτύχθηκε στους κόλπους της (όχι "συνωμοσιολογικά") ένα ρεύμα αριστερο-σοσιαλδημοκρατικών κινήσεων που δεν εξέφραζαν έναν κεντρισμό μεταξύ τού ιστορικού κομμουνισμού (Λένιν, Στάλιν, Τρότσκι) και τής τυπικής (δευτεροδιεθνιστικής, φαβιανής) σοσιαλδημοκρατίας, αλλά έναν κεντρισμό μεταξύ και τής ιστορικής σοσιαλδημοκρατίας και τού αριστερισμού και τού ιστορικού κομμουνισμού.
Πολύ επιδέξια είχε υπάρξει από αριστερούς σοσιαλιστές η αξιοποίηση της αριστερίστικης "αναρχο"κριτικής στον γραφειοκρατικό κομμουνισμό, και μάλιστα λόγω του αντικομμουνισμού-αντισοβιετισμού τους τούτοι είχαν την δυνατότητα αξιοποίησης των κριτικών αναλύσεων περισσότερο από τους ευρωκομμουνιστές που "αρχικά" ήταν (ακόμα) δεσμευμένοι στην υπεράσπιση της σοβιετικής εμπειρίας, άρα ήταν υποχρεωμένοι και γι'αυτό τον λόγο να προσεγγίζουν περισσότερο ένα τυπικό δευτεροδιεθνιστικό σοσιαλδημοκρατικό δρόμο προσέγγισης της πολιτικής όταν ήθελαν να "στρίψουν" σοσιαλδημοκρατικά-δεξιά ή να προσεγγίσουν την ίδια την ιστορική σοσιαλδημοκρατία.
Όταν έπαψε η "ανάγκη" τής υπεράσπισης της "σοβιετικής κατάστασης" οι ευρωκομμουνιστές μέσω του ισχυρού ιδεολογικά ρεύματος του "αριστερού ευρωκομμουνισμού" προέβησαν σε μιαν νεοαριστερίστικη νεοσοσιαλδημοκρατική σύνθεση, και υπό αυτή την έννοια ήταν οι πρωτοπόροι τής "νέας αριστεράς" ως μιας μορφής ένωσης και σύνθεσης αριστερισμού-σοσιαλδημοκρατίας-ιστορικού κομμουνισμού.
Με αυτή την έννοια η νέα σοσιαλδημοκρατία, και όχι μόνον όπως σχηματίστηκε στον "αριστερό ευρωκομμουνισμό", είναι και αναρχο-αριστερισμός και σοσιαλδημοκρατία.
Πρέπει ωστόσο να σημειώσουμε εδώ πως έχουν υπάρξει και άλλες ιδεολογικές και αναλυτικές γονιμοποιήσεις του ρεύματος αυτού, που έχουν να κάνουν πλέον με ευρύτερα ζητήματα που ερείδονται στο λεγόμενο ελευθεριακό πρόταγμα, τα νέα κινήματα, την κριτική του εθνικισμού, την κριτική τής νεοπατριαρχίας κ.λπ.
Βασικό στοιχείο παραμένει, πέραν των δεδομένων "γενετικών" σχέσεων με τον εργατικό εθνικισμό ή σωβινισμό τής εργατικής τάξης και της σοσιαλδημοκρατίας, ο αντικειμενισμός όσον αφορά στην ανάλυση των διεθνών σχέσεων.
Τόσο η νέα σοσιαλδημοκρατία, όσο και ο νεοαριστερισμός πιστεύουν στην απόλυτη αντικειμενική νομοτέλεια τής δυτικής παγκοσμιοποίησης (δεν είναι αυτή η αντίληψη εντελώς λάθος, αλλά περιέχει αδύναμα και "ύποπτα" ιδεολογικά και ταξικά στοιχεία), ακολουθούν συνήθως τα παραγγέλματα τής πολιτικής των προοδευτικότερων (με ή χωρίς εισαγωγικά) μερίδων ή ελίτ του αμερικάνικου και ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού (δες λόγου χάριν την στάση Σύριζα και Ανταρσύα στο συριακό) και αυθόρμητα και "αυτονόητα" (εκτός από τους πιο ηλίθιους ή αφιονισμένους "αντικαπιταλιστές" που το κάνουν αυτό "γκρινιάζοντας") όταν ανέρχεται η σοσιαλδημοκρατική πολιτική ελίτ στα πράγματα εκδηλώνουν την κριτική ή έμμεση συμπαράστασή τους ή συμπαράταξή τους στους με την ευρεία έννοια "συντρόφους". 
Δεν χρειάζεται να μιλήσω για την "ελευθεριακή ατζέντα". 
Εκεί κλαίνε και κλάνουν όλοι, ο ένας μέσα στην αγκαλιά του άλλου, αν δεχτούν επίθεση ή φανταστούν (συνηθέστερο) ότι δέχονται επίθεση από τον "νεοσυντηρητισμό" και την "πατριαρχία" της πλέμπας.  
Ευαίσθητες μικροαστικές και πρεκαριακές ψυχές.
Για να μην τα πολυκουράζουμε τα πράγματα, τελειώνουμε επαναλαμβάνοντας αυτό που λέμε εδώ και μερικούς μήνες:
Σάντερς από πάνω, αριστερισμός από κάτω.
Αυτή είναι η νέα σοσιαλδημοκρατία που δεν είναι σοσιαλδημοκρατία με την τυπική έννοια, αλλά ένα νέο αριστερό ιμπεριαλιστικό υπο-σύστημα εναντίον των αμόρφωτων, ανειδίκευτων, φτωχών και "συντηρητικών" εργατών-εργατριών-εργατ#.






Ιωάννης Τζανάκος

Hamid Hiraad – Mastam Kon (NEW 2017) - آهنگ جدید حمید هیراد به نام مستم کن

Avan Band - Shokaran

Αναλογία και αλήθεια..



Ο αναλογικός τρόπος δόμησης των συλλογισμών δεν είναι έγκυρος, μέσα του χωράει μετωνυμίες μεταφορές κ.λπ, και σημαίνει ψυχικές και νοητικές ταυτίσεις από την σκοπιά του υποκειμένου που τον "χρησιμοποιεί" που δεν αντιστοιχούν σε μιαν πραγματική σχέση του με το "αντικείμενο" του συλλογισμού.
Όμως μπορεί να υπάρχει αλήθεια, και η αλήθεια που επιθύμησα να εκφράσω με τις αναλογίες που σας χαρίζω για να σας ταλαιπωρώ είναι αυτή του αποκλεισμένου, χωρίς πραγματικούς συμμάχους, υποκειμένου, το οποίο είναι περικυκλωμένο από ψευτοφίλους και εμφανείς εχθρούς, χωρίς πραγματικά να έχει κανένα έρεισμα σε κάτι που να σχετίζεται με την ζωή του, την επιβίωση και την αξιοπρέπειά του.
Κάποτε τα ψέματα τελειώνουν και το υποκείμενο μέσω παρακινδυνευμένων αναλογικών συλλογισμών μπορεί να ανακαλύψει αδελφούς, πολύ μακρινούς, άγνωστους, αλλά όμοιους με αυτό, όπως δομείται συγκεκριμένα και όχι ως μια αφαίρεση που θα είχε να μοιραστεί αδελφικότητα με όλους ή πολλούς που το διαφημίζουν αυτό το κοινόν αδελφικόν και μαζικόν, τόσο που να μην πείθει, δεν πείθει κανέναν, αν έχει ζήσει μια ζωή με τις ιδιαίτερες πτυχές της και όχι μια ζωή γενικά και αόριστα..
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος

Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

Κουρδικός και σιωνιστικός συνειρμός..

η εικόνα δεν εμφανίζεται

Οι Κούρδοι του ΡΚΚ έχουν παγιδευθεί στην ιμπεριαλιστική γεωπολιτική/πολιτική των Η.Π.Α, αλλά για αυτό υπάρχουν λόγοι:
Κανείς άλλος δεν τους έδωσε χέρι βοήθειας όταν επέλαυνε το ISIS, και βέβαια χαρακτηριστική ήταν η εχθρότητα ή εχθρική αδιαφορία των Αράβων, της συντριπτικής πλειονότητας των Αράβων, λαού και ηγετικών ελίτ.
Ακόμα και διάφορες αριστερές φιλοαραβικές ομάδες, όπως και διάφορα "σταλινικά" και "τροτσκιστικά" κομμουνιστικά κόμματα, προτιμούν ως διεθνή "αγωνιστική" αναφορά τους τις "αραβικές μάζες" και τα διάφορα εθνικοαυτόνομα εθνικιστικά και ισλαμιστικά κινήματα (plo, hamas) ή κράτη του αραβικού μουσουλμανικού κόσμου (ασσαντική σιιτική Συρία, και το αντίθετο αντι-ασσαντική σουνιτική Συρία, παλαιότερα η νασερική Αίγυπτος, η κανταφική Λιβύη) ή ακόμα και το Ιράν των χομεϊνιστών και την Χεζμπολάχ, πράγμα εξάλλου που δεν είναι άσχετο με τον υφέρποντα αντισημιτισμό τους που ενδύεται το παραπλανητικό ένδυμα του "αντισιωνισμού". 
Τώρα διαπιστώνουν μερικοί ότι στήριξαν από απόσταση και ασφάλεια βέβαια φασιστικά νασερικά, ισλαμοφασιστικά κινήματα και κράτη.
Η Hamas την οποία μάλιστα βοήθησαν κομμουνιστές "σταλινικοί" και αριστεριστές, μαζί με Τούρκους "αλληλέγγυους" πράκτορες του Ερντογάν, στην Γάζα "ενάντια στον αποκλεισμό" αποδεικνύεται συνδεδεμένη με τους "Αδελφούς Μουσουλμάνους", ένα ευρύτατο ισλαμοφασιστικό δίκτυο, το οποίο αποδείχθηκε συνδεδεμένο με το Κατάρ, το Ιράν, αλλά και την Τουρκία του Ερντογάν και των Γκρίζων Λύκων.
Η "δημοκρατική αντιασσαντική συριακή αντιπολίτευση" αποδείχθηκε ένα σαθρό πράγμα το οποίο επικαλύφθηκε γρήγορα, κατά την διάρκεια τής αντιδραστικής εξέγερσης ενάντια στον άλλο σφαγέα (τον Άσσαντ), από ισλαμοφασιστικές οργανώσεις, σφαγέων και μαζικών δολοφόνων βιαστών γενοκτόνων. 
Και αυτή την στήριξαν αριστεροί "αντι-ιμπεριαλιστές", και ακόμα την στηρίζουν, με απέραντο θράσος και ανοησία.
Οι Κούρδοι (τής Συρίας) στηρίχθηκαν μόνον από τους Αμερικάνους (και την CIA), εν μέρει από το Ισραήλ, ένα κομμάτι της αναρχίας και της νέας αριστεράς σε όλο τον κόσμο, και βέβαια στηρίχθηκαν κυρίως στον εαυτό τους.
Τι θα έπρεπε να κάνουν;
Κατά τους αριστερούς αντι-ιμπεριαλιστές και κομμουνιστές θα έπρεπε να πεθάνουν ηρωϊκά.
Αλλά και να πεθαίνανε ηρωϊκά πάλι τους είχε ασκηθεί προκαταβολικά κριτική, γιατί ήταν οπορτουνιστές, ύποπτοι για "αστικό εθνικισμό", ετόλμησαν στο Ιράκ να ζητήσουν αυτονομία, μετά από τις χημικές επιθέσεις δολοφονίες από τον Σαντάμ, και φυσικά ετόλμησαν πριν και μετά από αυτές τις μαζικές δολοφονίες να συμμαχήσουν και αυτοί με τους Ισραηλινούς και τους Αμερικάνους.

Έπρεπε και αυτοί να πεθάνουν αδιαμαρτύρητα περιμένοντας από τους Άραβες εθνικιστές φασίστες και τους κομμουνιστές αντι-ιμπεριαλιστές γλείφτες τους (και τους σταλινικούς και τους τροτσκιστές) ανά τον κόσμο (και το κκε μέσα σε αυτό το μπλόκ) να τους λυπηθούν και να τους συγχωρήσουν που θέλησαν, κυνικά, ναι, κυνικά, να προστατέψουν τον εαυτό τους και να υπάρξουν.

Εδώ έφτασε ακόμα και ο κύριος Σαμίρ Αμίν να αμφισβητήσει την εθνοτική υπόστασή τους, όλοι αυτοί οι ξεφτίλες του μ-λ μαρξισμού και άλλοι όμως λίγο πολύ λένε, τι θέλουν αυτοί οι Κούρδοι; γιατί υπάρχουν; γιατί μας χαλάνε τη φαντασίωση;
Μόνον ως μέρη άλλων εθνών είναι αποδεκτοί από τους Άραβες και τους υπερεπαναστάτες φιλοάραβες, και πάλι πολύ τους είναι, χάρη τους κάνουνε.
Μόνοι λοιπόν, τακιμιάσανε με τους Αμερικάνους και τους δυτικούς ιμπεριαλιστές, όπως κάποτε και οι Εβραίοι που πήγανε να αποκτήσουν κι αυτοί ένα κομμάτι γη στον κόσμο να μη τους διώκουν όλοι οι παλαβοί μαζί και όλοι οι άρρωστοι αντισημίτες. 
Οι Εβραίοι πήρανε αυτή τη γη με κυνικό τρόπο και δια της βίας.
Και να τους ανήκε όμως, πάλι θα τους μισούσανε, πάλι θα τους επιτίθονταν.
ΚΑΛΆ ΈΚΑΝΑΝ ΛΟΙΠΟΝ.
Οι Κούρδοι που ζούνε μύρια χρόνια στη γη τους μήπως τους σέβονται οι Άραβες και οι φιλοάραβες "κομμουνιστές"; όχι, δεν τους σέβονται.
Μόνο την βία καταλαβαίνουν, δυστυχώς, και την παρέμβαση των μεγάλων δυνάμεων.
Αυτή είναι η σκληρή, η μη ρομαντική πραγματικότητα, αλλά υπάρχουν ακόμα Έλληνες αριστεροί που ζούνε με το "αραβικό όνειρό" τους, υπάρχουν ακόμα θαυμαστές των μπααθιστών και των φονταμενταλιστών, υπάρχουν αρκετοί ηλίθιοι να θαυμάσουν ό,τι είναι "αντιαμερικάνικο" κι ας είναι μαύρο, κατράμι, όπως έκαναν όλοι οι αντιδραστικοί του 20ου αιώνα με ό,τι ήταν αντιβρετανικό κι ας ήταν μαύρο κατράμι, και έγιναν χωρίς να το καταλάβουν θαυμαστές του Μουσολίνι και του Χίτλερ.
Έτσι, θαυμάζουν και το Ιράν, όχι σαν χώρα σαν λαό - που είναι υπέροχος, αλλα το χομεϊνικό Ιράν, τους Μουλάδες, τους μαστιγωτές του λαού τους, τους Μουλάδες που στήνουν αγχόνες, τους εκτελεστές, τα τάγματα θανάτου των "φρουρών τής επανάστασης", την Χεζμπολάχ με τον φασιστικό χαιρετισμό και την φασιστική ιδεολογία, τον Άσσαντ πατέρα και γιό με τους ναζιστές συμβούλους, με τα χημικά, με τις μαζικές δολοφονίες.
Υπάρχουν και κεί Κούρδοι; μα τι θέλουν επιτέλους αυτοί οι άνθρωποι; πάλι τα ίδια;
ΠΑΛΙ ΤΑ ΙΔΙΑ ΚΥΡΙΟΙ, χωνέψτε το καλά.
Και αυτούς λοιπόν, τους χομεϊνιστές, τους θαυμάζουν κάποιοι, όχι μόνον αριστεροί, γιατί είναι "αντιαμερικάνοι" ή γιατί είναι αντισημίτες "αντισιωνιστές".
Και τις τους κόφτει τους βλάκες τους Έλληνες;
Υπάρχουν λέει γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα. 
Οκ, αλλά πρέπει να αγαπήσεις τον πιθανό (αναγκαστικό) εμπορικό και στρατιωτικό "συνεταίρο" σου;
Τόσο ανόητοι είναι οι νεοΈλληνες; τέτοιες παθολογικές περιπτώσεις;
ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ.
Μα εδώ αγαπάνε και τον Τσάρο, μερικοί, τον νέο σύμμαχο της Τουρκίας, γιατί λέει "κάνει παιχνίδι", δεν το εννοεί. 
Και σεις που το ξέρετε ρε ηλίθιοι ότι "κάνει μόνο παιχνίδι";
Έτσι δεν έκαναν και οι σοβιετικοι; παιχνίδι δεν έκαναν; τι τους εμπόδισε να στηρίξουν Κεμάλ; τίποτα. 
Εσείς τι ζόρι τραβάτε;
Εδώ έφτασε κομμουνιστής να μου αναφέρει τον Χειλαδάκη, άντε και το Πενταπόσταγμα μεγάλε, το ξέχασες, εκεί θα κολλήσουν Έλληνες Κυπραίοι και Ρωμηοί γενικά;
Ό,τι θέλουν λένε και ό,τι θέλουν φαντασιώνονται. 
Κατά τα άλλα για όλα φταίνε οι "Σιωνιστές" και οι Κούρδοι, τον βρήκανε τώρα οι βλάκες τον λόγο εξήγησης των πάντων και με αυτόν πορεύονται, και έτσι θα δομήσουν αυτόνομη ανεξάρτητη πολιτική και γεωπολιτική, έτσι θα δημιουργήσουν τους όρους για να υπάρξει κάτι που να μην καταλήγει στον άκριτο και δουλικό δυτικισμό και νατοϊσμό των δεξιών και των "κεντρώων" της αστικής ολιγαρχίας, έτσι θα αποφύγουμε τον πόλεμο, έτσι θα χτίσουμε την ανεξαρτησία μας και την ειρήνη στην περιοχή μας.
Τίποτα δεν θα χτίσουμε, η βλακεία κυριαρχεί και θα κυριαρχεί στους ασθενείς τής Ανατολικής Μεσογείου, μέχρι την τελική πτώση.
Έλληνες είστε και φαίνεστε λοιπόν;
Εγώ, αρνούμαι..τουλάχιστον μέχρι να δω εγκέφαλο, ότι θα μπορούσε Έλληνας να σκεφτεί έτσι. 
Έχω ακόμα έναν ρομαντικό εθνισμό να με κάνει εμμονικό με το όνομα αυτό.





Ιωάννης Τζανάκος 

Bahram بهرام - Khorshid Khanoom خورشید خانوم (Lyrics On Screen)

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..